பாகிஸ்தானை இப்போது இரண்டு பிரச்னைகள் துரத்திக் கொண்டிருக்கின்றன. ஒன்று தீவிரவாதம்; மற்றொன்று பொருளாதார நெருக்கடி. இந்த இரண்டுமே தற்போது உலகின் அனைத்து நாடுகளுக்கும் இருக்கும் பிரச்னைதான். ஆனால், பாகிஸ்தானில் இவற்றின் வீரியம் அதிகம்.
பாகிஸ்தானின் அன்னியச் செலாவணி கையிருப்பு 400 கோடி அமெரிக்க டாலர்களாகக் குறைந்து விட்டது. இன்னும் 6 வார இறக்குமதிக்கே இது போதாது. கடன்பெறத் தகுதியுள்ள நாடுகள் பட்டியலில் கடைசிக்கு முந்தைய இடத்தில் இருக்கும் அந்த நாடு, சர்வதேச கடன்களுக்கான தவணைகளைச் செலுத்த முடியாமல் திணறிக் கொண்டிருக்கிறது. இன்னும் சில நாள்களில் 300 கோடி டாலர்கள் கிடைக்காவிட்டால் நெருக்கடி முற்றிப்போகும்.
கடந்த சில மாதங்களாகவே பிரச்னை இருந்து வந்தாலும், அதை யாரும் பெரிய அளவில் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை. அமெரிக்க உளவு அமைப்பின் ரகசிய அறிக்கை ஒன்று பாகிஸ்தானில் நிலவும் சூழ்நிலையை, "பணம் இல்லை, எரிசக்தி இல்லை, அரசும் இல்லை' எனக் குறிப்பிட்டிருந்தது. இந்த அறிக்கை திட்டமிட்டே ஊடகங்களுக்கும் கசியவிடப்பட்டது. இதன்பிறகுதான் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக பாகிஸ்தானின் உண்மையான நிதி நிலைமை வெளியுலகுக்குத் தெரிய வந்தது.
எனினும், பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிரான போரில் அமெரிக்காவுக்கு உதவி செய்து வருவதால், தேவையான பண உதவியை அமெரிக்கா செய்யும் என பாகிஸ்தான் நம்பி வந்தது. அதனால்தான், வடமேற்கு மாகாணத்தில் பயங்கரவாதிகளுக்கு எதிராகக் கடும் நடவடிக்கைகளை ராணுவம் மேற்கொண்டது. நாட்டின் எல்லைப் பகுதியில் அமெரிக்க விமானங்கள் குண்டுமழை பொழிந்தபோதுகூட பெரிய அளவில் எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்கவில்லை.
ஆனால், நிதிப் பிரச்னை தீவிரமாகி பணம் தேவை என்கிறபோது அமெரிக்கா கையை விரித்துவிட்டது. யாராவது நமக்கு உதவி செய்ய மாட்டார்களா என்பது போன்ற பரிதாப நிலைமையில் இருக்கும் அமெரிக்காவிடம் வேறு எதையும் எதிர்பார்க்க முடியாதுதான். பாகிஸ்தான் வந்த அந்நாட்டு அமைச்சர் ரிச்சர்ட் பவுச்சர் அதை பாகிஸ்தான் பிரதமரிடம் நேரடியாகவே தெரிவித்து விட்டார்.
அமெரிக்காவிடம் இல்லாவிட்டாலும் சீனாவிடம் பணத்தைப் பெற்றுவிடலாம் என்றுதான் பாகிஸ்தானின் ஆட்சியாளர்கள் நினைத்திருந்தார்கள். அதற்காகத்தான் அதிபர் ஜர்தாரி சீனாவுக்குச் சென்றார். அங்கு பல ஒப்பந்தங்களில் கையெழுத்திட்டார். பல திட்டங்களில் முதலீடு செய்வதற்கு சீனா சம்மதித்து. இரண்டு அணுமின் திட்டங்களை அமைப்பதற்கு உதவி செய்யவும் ஒப்புக் கொண்டது. ஆனால், பணம் தர முடியாது என்று கறாராகச் சொல்லிவிட்டது. கடன் கேட்டு ஒவ்வொரு நாட்டுக்காகச் செல்லாமல், முறையான பொருளாதாரத் திட்டங்களுடன் சர்வதேச நாடுகளை அணுகுமாறு அறிவுரையும் கூறியது. ஜர்தாரிக்கு இது மிகப்பெரிய ஏமாற்றம்.
உண்மையில் அமெரிக்காவும் சீனாவும் மட்டுமல்ல, உலகின் எந்த நாடும் பாகிஸ்தானை நம்பத் தயாராக இல்லை. இதற்குக் காரணம் "கடந்தகால' அனுபவங்கள்தான். இது தவிர, உலக நாடுகள் அனைத்தும் தங்களது நிதி நெருக்கடியைச் சமாளிப்பதற்குத் தேவையான நடவடிக்கைகளை எடுத்துவரும் நிலையில், பாகிஸ்தானுக்கு உதவுவதில் விருப்பம் காட்டவில்லை.
சீனாவும் கைவிட்ட பின்னர்தான் பாகிஸ்தான் எவ்வளவு பெரிய சிக்கலான நிலையில் இருக்கிறது என்பதை ஆட்சியாளர்கள் வெளிப்படையாக ஒப்புக் கொண்டிருக்கிறார்கள். "அனைத்து வழிகளும்' அடைக்கப்பட்டுவிட்ட நிலையில், சர்வதேச செலாவணி நிதியத்தை பாகிஸ்தான் நாடியிருக்கிறது. ஆனால், கடன் தருவதற்கு அந்த அமைப்பு விதிக்கும் நிபந்தனைகள் மிகக் கடுமையானவை. எதற்கும் மானியம் தரக்கூடாது என்பது அவற்றில் முக்கியமானது. இதுபோன்ற நிபந்தனைகளால் ஏழைகள் இன்னும் அதிகமாகப் பாதிக்கப்படுவதுடன், அரசுக்கு எதிரான போராட்டங்களும் அதிகமாகும். இந்த முடிவுக்குப் போக வேண்டாம் என நவாஸ் ஷரீபும் எச்சரித்திருக்கிறார். எனினும், பணம் கிடைத்தால் போதும் என்ற நிலையில், எத்தகைய நிபந்தனைகளையும் ஏற்றுக் கொள்ளவதென பாகிஸ்தான் முடிவு செய்திருக்கிறது.
பாகிஸ்தானின் பொருளாதாரம் மிகப்பெரும் சரிவைச் சந்தித்ததற்கு முக்கியக் காரணங்கள் இரண்டு. முஷாரப் காலத்தில் பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்ட அனைத்துக்கும் மானியம் அளித்தது அவற்றுள் ஒன்று. சர்வதேச சந்தையில் கச்சா எண்ணெய் விலை மிக வேகமாக உயர்ந்தபோதும், பெட்ரோல், டீசல் உள்ளிட்டவற்றின் விலையை உயர்த்தவில்லை. இரண்டாவது, பேநசீர் படுகொலையால் எழுந்த அரசியல் ஸ்திரமற்ற சூழல். இதனால், ரூபாயின் மதிப்பு சரிவு, பங்குச் சந்தை வீழ்ச்சி, பணவீக்கம் உயர்வு என பொருளாதாரம் பலவீனமாகிவிட்டது.
இந்த நெருக்கடியிலிருந்து தங்களைக் காப்பாற்ற சில நண்பர்கள் முயற்சித்து வருவதாக பாகிஸ்தானின் மூத்த அதிகாரிகள் தெரிவித்து வருகின்றனர். உண்மையில், அந்த நாட்டைக் காப்பாற்ற வேண்டியது உலகத்தின் கடமை. இப்போது பாகிஸ்தானுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி அந்த நாட்டுக்குள்ளே அடங்கிவிடக் கூடியதல்ல. அது, உலகத்தையே பாதிக்கும் ஆபத்து இருக்கிறது. ஏனெனில் அங்கு அணுகுண்டும் இருக்கிறது, கூடவே அல்காய்தாவும் இருக்கிறது.
எம். மணிகண்டன்
நன்றி : தினமணி
Showing posts with label ஊழல். Show all posts
Showing posts with label ஊழல். Show all posts
Monday, October 27, 2008
Saturday, October 25, 2008
கேட்டால் கிடைப்பதில்லை!
தீபாவளிக்கு இன்னும் சில நாள்களே உள்ளன. நடுத்தர வருவாய்ப் பிரிவினர் பலரும் இந்த மாதத்தை நியாயவிலைக் கடைகள் மூலம் சமாளிக்கலாம் என்ற எண்ணம் பொய்யாகி வருகிறது.
ரூ. 50க்கு 10 மளிகைப் பொருள் திட்டத்தை தமிழக அரசு அக்டோபர் 2ம் தேதி தொடங்கி வைத்தது. ஆனால் இத்திட்டத்தின் பயன் சிலருக்கு மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. பலருக்குக் கிடைக்கவில்லை.
இந்த 10 மளிகைப் பொருள்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் இடம்பெறும் மளிகைப் பொருள், தற்போது உணவுப்பொருள் சந்தையில் முன்னிலையில் உள்ள நிறுவனத்தின் பொருள் என்பதால், எல்லா குடும்ப அட்டைதாரர்களும் ரூ.50 க்கு 10 மளிகைப் பொருள்களை வாங்கச் செல்கின்றனர். ஆனால் பெரும்பாலான நியாயவிலைக் கடைகளில் இருப்பு இல்லை என்று திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள்.
ஒவ்வொரு கடைக்கும் முதல்கட்டமாக குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே பொருள்கள் கொடுத்ததாகவும், வரவேற்பு அதிகரித்தால் அதற்கேற்ப விநியோகிக்கப்படும் என்றும் அதிகாரிகள் விளக்கம் அளிக்கிறார்கள். பத்து மளிகைப் பொருள்களையும் ஒரே பாக்கெட்டில் போடுவதற்கு ஆள்பற்றாக்குறையால் தாமதம் என்றும் சொல்கிறார்கள். ஆனால், நியாயவிலைக் கடைகளில் மிகவும் வேண்டியவர்களுக்கு மட்டும் தடையின்றி வழங்கப்படுகிறது.
ஒரு மாவட்டத்துக்குத் தேவையான அனைத்து மளிகைப் பொருள்களும் மாவட்டத் தலைநகரில் வைக்கப்பட்டு பிரித்து அளிக்கப்படுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த நடைமுறைதான் ஊழலின் ஊற்றுக்கண். அரசுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இது புரியாததோ தெரியாததோ அல்ல.
இதேபோன்றுதான் ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி திட்டத்திலும் அரசின் ரகசியம் காக்கும் முறைகளால் ஊழல் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
தரமான அரிசியைத்தான் வழங்குகிறோம் என்று தமிழக அரசு சொன்னபோதிலும் பல நியாயவிலைக் கடைகளில் தரம் குறைந்த அரிசிதான் கிடைக்கிறது. மக்கள் போராட்டம் நடத்துகிறார்கள்.
நியாயவிலைக் கடை ஊழியர்கள் தரும் விளக்கம் வேறுவிதமானது: அரசு நல்ல அரிசியைக் குறைந்த அளவிலும், தரம் குறைந்த அரிசியை அதிக அளவிலும் வழங்குகிறது. அவற்றை மாவட்டம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து நியாயவிலைக் கடைகளுக்கும் அதே விகிதாசாரத்தில் அனுப்ப முடிவதில்லை. இதனால் நல்ல அரிசி முழுதும் பிரச்னை ஏற்படாமல் இருக்க நகர்ப்புறங்களுக்கு அதிகம் கொடுக்கப்படுகிறது. தரம் குறைவான அரிசி புறநகர்ப் பகுதிகளுக்கு அதிகம் திருப்பி விடப்படுகிறது.
இதில் எது உண்மை? அரசு கொடுக்கும் நல்ல பொருள் குறைவாக விநியோகிக்கப்படுகிறதா? அல்லது நல்ல பொருள் நியாயவிலைக் கடைக்கே வராமல் திசை திருப்பப்படுகிறதா? அல்லது நியாயவிலைக் கடை ஊழியர்கள் மக்களுக்குத் தராமல் இருக்கிறார்களா? இத்தகைய ஊழல் நடப்பதற்கு காரணமே தமிழக அரசு எல்லாவற்றையும் ரகசியமாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற மனப்போக்குதான்.
வெளிச்சந்தையில் ஒரு கிலோ அரிசி ரூ.30க்கு விற்கப்படும்போது, தகுதியுடைய அனைத்து குடும்ப அட்டைகளுக்கும் ரூ.1க்கு ஒரு கிலோ அரிசியை எப்போதும் முதல்தரமாக வழங்குவது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமே இல்லை என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று.
அனைத்து அட்டைகளுக்கும் முதல் 5 கிலோ தரமான அரிசியாகவும், அடுத்த 10 கிலோ அரிசி இரண்டாம் தரத்திலான அரிசியாகவும், அதன் பின்னர் வண்டுகள் நெளிவதாகக் குறைகூறும் மூன்றாம் தர அரிசி 5 கிலோ என்றும் அரசே ஒரு வரையறையை வகுத்துவிட்டால், தமிழகத்தில் அனைவருக்கும் தரமான அரிசி 5 கிலோவாவது கிடைக்கும். அதற்குமேல், விருப்பப்பட்டவர்கள் தரம் குறைவான அரிசியை வாங்கிக்கொள்வர். ஊழலுக்கும் ஒரு தடை உண்டாகும்.
இதேபோன்றுதான் பாமாயிலும். அனைத்து அட்டைகளுக்கும் பாமாயில் கொடுக்கப்படுவதில்லை. குறைவாக வந்துள்ளது, ஒரு கார்டுக்கு இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருமுறைதான் கிடைக்கும் என்று நியாயவிலைக்கடை ஊழியர்களே சட்டம் வகுக்கிறார்கள்.
எல்லாமும் எல்லாருக்கும் கிடையாது என்றால், யாருக்காக இந்தத் திட்டங்கள்?
நன்றி : தினமணி
ரூ. 50க்கு 10 மளிகைப் பொருள் திட்டத்தை தமிழக அரசு அக்டோபர் 2ம் தேதி தொடங்கி வைத்தது. ஆனால் இத்திட்டத்தின் பயன் சிலருக்கு மட்டுமே கிடைத்துள்ளது. பலருக்குக் கிடைக்கவில்லை.
இந்த 10 மளிகைப் பொருள்களில் அதிக எண்ணிக்கையில் இடம்பெறும் மளிகைப் பொருள், தற்போது உணவுப்பொருள் சந்தையில் முன்னிலையில் உள்ள நிறுவனத்தின் பொருள் என்பதால், எல்லா குடும்ப அட்டைதாரர்களும் ரூ.50 க்கு 10 மளிகைப் பொருள்களை வாங்கச் செல்கின்றனர். ஆனால் பெரும்பாலான நியாயவிலைக் கடைகளில் இருப்பு இல்லை என்று திருப்பி அனுப்பப்படுகிறார்கள்.
ஒவ்வொரு கடைக்கும் முதல்கட்டமாக குறைந்த எண்ணிக்கையிலேயே பொருள்கள் கொடுத்ததாகவும், வரவேற்பு அதிகரித்தால் அதற்கேற்ப விநியோகிக்கப்படும் என்றும் அதிகாரிகள் விளக்கம் அளிக்கிறார்கள். பத்து மளிகைப் பொருள்களையும் ஒரே பாக்கெட்டில் போடுவதற்கு ஆள்பற்றாக்குறையால் தாமதம் என்றும் சொல்கிறார்கள். ஆனால், நியாயவிலைக் கடைகளில் மிகவும் வேண்டியவர்களுக்கு மட்டும் தடையின்றி வழங்கப்படுகிறது.
ஒரு மாவட்டத்துக்குத் தேவையான அனைத்து மளிகைப் பொருள்களும் மாவட்டத் தலைநகரில் வைக்கப்பட்டு பிரித்து அளிக்கப்படுவதாகச் சொல்லப்படுகிறது. இந்த நடைமுறைதான் ஊழலின் ஊற்றுக்கண். அரசுக்கும் அதிகாரிகளுக்கும் இது புரியாததோ தெரியாததோ அல்ல.
இதேபோன்றுதான் ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி திட்டத்திலும் அரசின் ரகசியம் காக்கும் முறைகளால் ஊழல் நடந்துகொண்டிருக்கிறது.
தரமான அரிசியைத்தான் வழங்குகிறோம் என்று தமிழக அரசு சொன்னபோதிலும் பல நியாயவிலைக் கடைகளில் தரம் குறைந்த அரிசிதான் கிடைக்கிறது. மக்கள் போராட்டம் நடத்துகிறார்கள்.
நியாயவிலைக் கடை ஊழியர்கள் தரும் விளக்கம் வேறுவிதமானது: அரசு நல்ல அரிசியைக் குறைந்த அளவிலும், தரம் குறைந்த அரிசியை அதிக அளவிலும் வழங்குகிறது. அவற்றை மாவட்டம் முழுவதும் உள்ள அனைத்து நியாயவிலைக் கடைகளுக்கும் அதே விகிதாசாரத்தில் அனுப்ப முடிவதில்லை. இதனால் நல்ல அரிசி முழுதும் பிரச்னை ஏற்படாமல் இருக்க நகர்ப்புறங்களுக்கு அதிகம் கொடுக்கப்படுகிறது. தரம் குறைவான அரிசி புறநகர்ப் பகுதிகளுக்கு அதிகம் திருப்பி விடப்படுகிறது.
இதில் எது உண்மை? அரசு கொடுக்கும் நல்ல பொருள் குறைவாக விநியோகிக்கப்படுகிறதா? அல்லது நல்ல பொருள் நியாயவிலைக் கடைக்கே வராமல் திசை திருப்பப்படுகிறதா? அல்லது நியாயவிலைக் கடை ஊழியர்கள் மக்களுக்குத் தராமல் இருக்கிறார்களா? இத்தகைய ஊழல் நடப்பதற்கு காரணமே தமிழக அரசு எல்லாவற்றையும் ரகசியமாகச் செய்ய வேண்டும் என்ற மனப்போக்குதான்.
வெளிச்சந்தையில் ஒரு கிலோ அரிசி ரூ.30க்கு விற்கப்படும்போது, தகுதியுடைய அனைத்து குடும்ப அட்டைகளுக்கும் ரூ.1க்கு ஒரு கிலோ அரிசியை எப்போதும் முதல்தரமாக வழங்குவது நடைமுறைக்குச் சாத்தியமே இல்லை என்பது யாவரும் அறிந்த ஒன்று.
அனைத்து அட்டைகளுக்கும் முதல் 5 கிலோ தரமான அரிசியாகவும், அடுத்த 10 கிலோ அரிசி இரண்டாம் தரத்திலான அரிசியாகவும், அதன் பின்னர் வண்டுகள் நெளிவதாகக் குறைகூறும் மூன்றாம் தர அரிசி 5 கிலோ என்றும் அரசே ஒரு வரையறையை வகுத்துவிட்டால், தமிழகத்தில் அனைவருக்கும் தரமான அரிசி 5 கிலோவாவது கிடைக்கும். அதற்குமேல், விருப்பப்பட்டவர்கள் தரம் குறைவான அரிசியை வாங்கிக்கொள்வர். ஊழலுக்கும் ஒரு தடை உண்டாகும்.
இதேபோன்றுதான் பாமாயிலும். அனைத்து அட்டைகளுக்கும் பாமாயில் கொடுக்கப்படுவதில்லை. குறைவாக வந்துள்ளது, ஒரு கார்டுக்கு இரண்டு மாதத்துக்கு ஒருமுறைதான் கிடைக்கும் என்று நியாயவிலைக்கடை ஊழியர்களே சட்டம் வகுக்கிறார்கள்.
எல்லாமும் எல்லாருக்கும் கிடையாது என்றால், யாருக்காக இந்தத் திட்டங்கள்?
நன்றி : தினமணி
Wednesday, September 10, 2008
தலைவர்களின் குற்றம்!
ஒரு நாள் மன்னன் பிம்பசாரன் தான் புதிதாக வடிவமைத்திருக்கும் அழகிய தோட்டத்திற்குப் புத்தனை அழைத்து விருந்து வைத்து அப் பெருமானுக்கு விரிந்து பரந்த அந்தத் தோட்டத்தைச் சுற்றிக் காட்டிக் கொண்டே வந்தானாம். புன்முறுவலோடு பார்த்துக் கொண்டு வந்த அந்தப் பெருமான், ஒரு குறிப்பிட்ட மிகமிகச் சிறிய இடம் மட்டும் சுற்றியுள்ள தோட்டத்தின் வனப்புக்குப் பொருத்தமில்லாமலும், ஒழுங்குபடுத்தப்படாமலும் இருப்பதைக் கண்டு வியப்புற்று மன்னனிடம் "ஏன் அதை மட்டும் அப்படியே விட்டு விட்டீர்கள்' என்று கேட்டாராம்.
அந்த இடம் புட்டு அவித்து விற்கும் ஒரு கிழவிக்குச் சொந்தமானது; அந்தச் சிறிய இடத்திற்கு ஒன்றுக்கு நூறாக விலை தருவதாகச் சொல்லியும் அவள் அதை விற்க மறுத்துவிட்டாள். அவள் மூதாதையர் சொத்தாம் அது. அதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும் என்று அந்த இடத்தை விட்டு விட்டுச் சுற்றிலும் தோட்டம் அமைத்தேன். அந்த அழகுக் குறைவு பெருமானுடைய கண்களிலும் பட்டு விட்டதே என்று பிம்பசாரன் வருந்த, புத்தர் மறுமொழி பகன்றாராம்:
""அந்தப் புட்டு விற்கும் எளிய கிழவியின் உரிமைக்குள் உன்னுடைய அதிகார வாள் செல்ல நாணப்பட்டதன் மூலம், இந்தத் தோட்டம் மட்டுமன்று; உன்னுடைய நாடே அழகுடையதாக மாறிவிட்டது'' என்று பாராட்டினாராம்.
ஏன் என்று யாரும் கேட்க முடியாத வானளாவிய அதிகாரம் பெற்ற மன்னன் கூடத் தன் அதிகாரத்தின் எல்லை தருமநெறியோடு மோதுகின்ற இடத்தில் முற்றுப்பெற்று விடுவதாகவே கருதுகிறான்.
உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டத்தைப் பெற்றிருக்கும் நாட்டில், ஒரு மந்திரி இருபது கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நிலத்தைச் "சும்மா பெயருக்கு ஒரு விலையைக் கொடுத்து விட்டுக் கையகப்படுத்திக் கொள்ள' முயன்றிருக்கிறார்.
நிலத்தின் உடைமையாளர்கள் அந்த அக்கிரமத்திற்கு உடன்படாதபோது, அவர்கள் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, உயிர் குறித்து அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் உயர் நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, நாடு முழுவதும் நாற்றமெடுத்தபின், முதலமைச்சர் கருணாநிதி என்.கே.கே.பி. இராசாவை அமைச்சர் பொறுப்பிலிருந்து வேறு வழியில்லாமல் விடுவிக்கிறார்!
இதேபோல் இன்னொரு அமைச்சர் பூங்கோதை, தன்னுடைய இரத்த உறவினர் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிக்கலில், உறவினரைக் காப்பாற்ற லஞ்ச ஒழிப்பு அதிகாரியிடம் தன் பதவிச் செல்வாக்கைச் செலுத்தியபோது, அவருடைய பேச்சு ஒலி நாடாவில் பதிவாகித் தப்ப முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், பதவி விலகுகிறார்!
பிறிதொரு வலிமை வாய்ந்த அமைச்சர் வீரபாண்டி ஆறுமுகம் சேலத்தில் இருபதாயிரம் சதுர அடி இடத்தை வசத்திற்குக் கொண்டு வர, எண்பது ஆண்டுகளாக அங்கே குடியிருந்து வந்த முப்பத்தியொரு குடும்பங்களை இம்சித்தும், அச்சுறுத்தியும் காலி செய்ய வைத்தார் என்று வந்த புகாரை விசாரிக்கும்படி காவல்துறைக்கு நீதிமன்றம் கட்டளை இட்டிருக்கிறது. ஆனால் கருணாநிதியின் போலீஸ் என்ன ஸ்காட்லாந்த் யார்டா?
வருவாய்க்கு மீறிய சொத்துச் சேர்த்த வழக்கில் இன்னொரு அமைச்சர் கீதா ஜீவனை உயர் நீதிமன்றம் விடுவிக்க மறுத்து, கீழ் நீதிமன்றத்தில் விசாரணையை எதிர்கொள்ளுமாறு கட்டளையிட்டிருக்கிறது.
"இராமர் பால இடிப்புப் புகழ்' மத்திய அமைச்சர் டி.ஆர். பாலு தன்னுடைய இரு மகன்களுக்கும் மலிவு விலையில் எரிவாயு உரிமம் வழங்குமாறு, தன்னுடைய கனபரிமாணமுள்ள கூட்டணி மந்திரி பதவியின் செல்வாக்கு அழுத்தத்தை மைய அரசின் மீது செலுத்தி இருக்கிறார்.
""உன் குடும்பத்திற்கு வழியில்லாத வழியில் அரசுரிமம் பெற்றுத் தொழில்களை உருவாக்கவா மந்திரி பதவி? உடனடியாக ராஜிநாமா செய்'' என்று நாடாளுமன்றத்தில் கூக்குரல் எழுந்தபோது, மிகவும் குளுமையாக, "அதனாலென்ன?' என்று கேட்டார். அந்த நொடியிலேயே நாடாளுமன்றத்தின் நாடி அடங்கிவிட்டது!
மேற்கூறிய அமைச்சர்களின் ஆள் கடத்தல்கள், அத்துமீறல்கள், அடாவடித்தனங்கள், ஊழல்கள் அனைத்தும் அண்மைக்காலத்தில் அடுத்தடுத்து நடந்தவை.
இந்தச் சில மந்திரிகள்தாம் நெறிக் குறைபாடு உடையவர்களென்றால், அவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம்!
ஆனால் இங்கே மொத்த அமைச்சரவையே தறிகெட்டுப் போயிருக்கும்போது, யாரைத்தான் தள்ளுவது? யாரைத்தான் கொள்ளுவது?
கருணாநிதியேகூட ஒரு நேரத்தில் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்போது, எல்லாப் பிழைகளுக்கும் மூலத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டாரா? அன்று காந்தி இருந்தார். இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு வாருங்கள் என்று அழைத்தார்.
நல்லவர்களெல்லாம் நம்மைத்தான் காந்தி அழைக்கிறார் என்று பொதுவாழ்வுக்கு வந்துவிட்டார்கள். கெட்டவர்களெல்லாம் இந்தக் கிழவன் அழைப்பது நம்மை அல்ல என்று ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்! ஆகவே நாட்டின் பொதுவாழ்வு பளிங்கு போல் தூய்மையானதாக இருந்தது.
அடுத்த காலகட்டத்தில் அதற்குப் பிறகு வந்த தலைவர்களும் வழக்கம்போல், இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு அழைத்தார்கள்.
நல்லவர்களெல்லாம் இந்த அழைப்பு நமக்கில்லை என்று ஒதுங்கிக் கொண்டு விட்டார்கள்.
கெட்டவர்களெல்லாம், "நம் தலைவர் நம்மைத்தான் அழைப்பார்' என்று உரிமையோடு உள்ளே வந்து விட்டார்கள்!
அழைக்கின்றவர் யார் என்பதைப் பொறுத்துப் பின்பற்றுகிறவர்கள் அமைகிறார்கள்!
அன்று நாட்டுக்குப் பணியாற்ற அறிவும், நெறி சார்ந்த வாழ்வும் உடையவர்களெல்லாம் முன் வந்தார்கள். அவர்கள் பல்வேறு ஜாதிகளில் பிறந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அதிகாரம் கைமாறும்போது இயற்கையாகவே பல்வேறு ஜாதிகள் பிரதிநிதித்துவம் பெற்று, சமூகம் சமநிலை எய்தியது! இது முறையான பிரதிநிதித்துவம்!
தமிழ்நாடு ஈன்றெடுத்த தவப்பெருமக்களைப் பாருங்கள்!
வ.உ.சி: நாட்டு விடுதலைக்காக இரண்டு ஆயுள்தண்டனை பெற்றுச் சிறையில் செக்கிழுத்தவர். இவரைத் தந்தது பிள்ளைமார் சமூகம்!
இராஜாஜி: இவரை மிஞ்சிய அரசியல் அறிஞன் இந்திய மண்ணில் இல்லை. அதிகார நாற்காலியில் ஒரு முனிவனைப்போல் அமர்ந்து ஆட்சி நடத்தியவர். இவர் பிறப்பால் பார்ப்பனர்!
ஈவேரா பெரியார்: தமிழர்களைச் சூத்திர நிலையிலிருந்து விடுவித்துச் சுயமரியாதை கொள்ள வைத்தவர். இணையற்ற சிந்தனையாளர். ஜாதி எதிர்ப்பாளரான இவர் பிறப்பால் கன்னட நாயக்கர்!
காமராஜ்: பத்தாண்டுகள் நாட்டு விடுதலைக்காகச் சிறையில் தவமிருந்தவர். பத்தாண்டுகள் நாட்டு மேன்மைக்காக நாடாண்டவர்; இவருடைய ஆட்சிக்காலம் தமிழ்நாட்டின் பொற்காலம்! இவர் பிறப்பால் நாடார் சமூகத்தினர்!
முத்துராமலிங்கத் தேவர்: காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு நாட்டு விடுதலைப் போரில் தன்னை உருக்கிக் கொண்டவர். பின்னாளில் நேதாஜியின் தளபதி. இவர் பிறப்பால் மறவர்!
ஓ.பி. இராமசாமி ரெட்டியார்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியவாதி. முதலமைச்சராகக் கோலோச்சியவர். நேர்மையின் பிறப்பிடம். பிறப்பால் ரெட்டியார் சமூகத்தினர்!
கக்கன்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியப் பட்டறையில் உருவாக்கப்பட்டவர். அரிசன ஆலய நுழைவுப் போரின் தளபதியான வைத்தியநாத ஐயரின் தளபதி. நேர்மை மனித உருக்கொண்டு கக்கனானது! இவர் பிறப்பால் அரிசன வகுப்பினர்!
அண்ணா: புலவர்கள் மட்டத்தில் சுருங்கிப் போயிருக்க வேண்டிய தமிழ் மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தை மக்கள் மட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்று, தமிழர்களை இன உணர்வு கொள்ள வைத்த தானைத் தலைவர்; ஜாதி மறுப்பாளரான இவர் பிறப்பால் முதலியார் சமூகத்தினர்.
இப்படி, இங்கே பட்டியலிட இடம்போதாத, இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ சமூகங்களில் பிறந்து நாட்டுத் தொண்டாற்றிய தலையாய மக்கள் பலர்; அவர்கள் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்புக்குரியவர்கள். நிறைவான பெருமக்கள்!
அவர்களிடம் அழுத்தம் பெற்று நிற்கும் அறிவு மற்றும் பண்பு நலன்களுக்கேற்ப அவர்கள் உயரும் வகையில் நாட்டின் மதிப்பீடுகளை மாற்றி அமைத்தார் காந்தி!
நல்லது வாழவும், நயவஞ்சகம் அழியவும், உண்மை வாழவும், பொய் ஒழியவும், அறிவு வாழவும் அறியாமை தேயவுமான ஒரு புதிய சமூக மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் பொதுவாழ்வை உருவாக்கினார்!
ஆனால் பிந்தி வந்த தலைவர்கள் சந்தர்ப்பவாதத்தையும், ஜாதி அரசியலையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பம்தான் இவர்களின் ஒரு பெருங் கொள்கை. இத்தகையவர்களின் ஏறுமுகம் நாட்டின் இறங்குமுகமாகி விட்டது.
இவர்கள் தங்கள் மட்டத்திற்கு மேலானவர்களை உடன் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். தப்பித் தவறி விவரமில்லாமல் யாரும் வந்துவிட்டாலும் அவர்களைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விடுவார்கள். ஆகவே கீழே உள்ள இரண்டாவது வரிசைத் தலைவர்களைத் தகுதி அடிப்படையில் அல்லாமல், ஜாதி அடிப்படையில் மட்டுமே உருவாக்குவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.
ஜாதி என்பது ஒரு சிறு அல்லது பெருங்கூட்டம். அந்தக் கூட்டம் அதிகாரத்தில் தனக்குரிய பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோரும். அவ்வளவுதான்! அதோடு அமைதி அடைந்துவிடும்!
முன்பிருந்த ஜாதிகள்தாம் இப்போதும் இருக்கின்றன. எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா ஜாதிகளிலும் நல்லோரும் இருக்கிறார்கள்; தீயோரும் இருக்கிறார்கள்! முத்துராமலிங்கத் தேவரையும், காமராஜையும், கக்கனையும் அதே ஜாதிகள்தாம் அளித்தன. அவர்களின் அறிவும், தொண்டும், நேர்மையும் அவர்கள் பிறந்த ஜாதிகளைத் தாண்டி எல்லா ஜாதிகளையும் தேசத்தையும் உயர்த்தின.
என்.கே.கே.பி. இராசாவையும், டி.ஆர். பாலுவையும், கீதா ஜீவனையும், பூங்கோதையையும் அதே ஜாதிகள்தாம் தந்திருக்கின்றன.
இவர்களின் நெறியற்ற நடத்தைகள் பிறந்த ஜாதி உள்ளிட்ட எல்லா ஜாதிகளையும் முடிவாகத் தேசத்தையும் கீழறுக்கின்றன.
இது ஜாதிகளின் குற்றமல்ல; தேர்வு செய்யும் தலைவனின் குற்றம்!
பழ. கருப்பையா
நன்றி : தினமணி
அந்த இடம் புட்டு அவித்து விற்கும் ஒரு கிழவிக்குச் சொந்தமானது; அந்தச் சிறிய இடத்திற்கு ஒன்றுக்கு நூறாக விலை தருவதாகச் சொல்லியும் அவள் அதை விற்க மறுத்துவிட்டாள். அவள் மூதாதையர் சொத்தாம் அது. அதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும் என்று அந்த இடத்தை விட்டு விட்டுச் சுற்றிலும் தோட்டம் அமைத்தேன். அந்த அழகுக் குறைவு பெருமானுடைய கண்களிலும் பட்டு விட்டதே என்று பிம்பசாரன் வருந்த, புத்தர் மறுமொழி பகன்றாராம்:
""அந்தப் புட்டு விற்கும் எளிய கிழவியின் உரிமைக்குள் உன்னுடைய அதிகார வாள் செல்ல நாணப்பட்டதன் மூலம், இந்தத் தோட்டம் மட்டுமன்று; உன்னுடைய நாடே அழகுடையதாக மாறிவிட்டது'' என்று பாராட்டினாராம்.
ஏன் என்று யாரும் கேட்க முடியாத வானளாவிய அதிகாரம் பெற்ற மன்னன் கூடத் தன் அதிகாரத்தின் எல்லை தருமநெறியோடு மோதுகின்ற இடத்தில் முற்றுப்பெற்று விடுவதாகவே கருதுகிறான்.
உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டத்தைப் பெற்றிருக்கும் நாட்டில், ஒரு மந்திரி இருபது கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நிலத்தைச் "சும்மா பெயருக்கு ஒரு விலையைக் கொடுத்து விட்டுக் கையகப்படுத்திக் கொள்ள' முயன்றிருக்கிறார்.
நிலத்தின் உடைமையாளர்கள் அந்த அக்கிரமத்திற்கு உடன்படாதபோது, அவர்கள் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, உயிர் குறித்து அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் உயர் நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, நாடு முழுவதும் நாற்றமெடுத்தபின், முதலமைச்சர் கருணாநிதி என்.கே.கே.பி. இராசாவை அமைச்சர் பொறுப்பிலிருந்து வேறு வழியில்லாமல் விடுவிக்கிறார்!
இதேபோல் இன்னொரு அமைச்சர் பூங்கோதை, தன்னுடைய இரத்த உறவினர் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிக்கலில், உறவினரைக் காப்பாற்ற லஞ்ச ஒழிப்பு அதிகாரியிடம் தன் பதவிச் செல்வாக்கைச் செலுத்தியபோது, அவருடைய பேச்சு ஒலி நாடாவில் பதிவாகித் தப்ப முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், பதவி விலகுகிறார்!
பிறிதொரு வலிமை வாய்ந்த அமைச்சர் வீரபாண்டி ஆறுமுகம் சேலத்தில் இருபதாயிரம் சதுர அடி இடத்தை வசத்திற்குக் கொண்டு வர, எண்பது ஆண்டுகளாக அங்கே குடியிருந்து வந்த முப்பத்தியொரு குடும்பங்களை இம்சித்தும், அச்சுறுத்தியும் காலி செய்ய வைத்தார் என்று வந்த புகாரை விசாரிக்கும்படி காவல்துறைக்கு நீதிமன்றம் கட்டளை இட்டிருக்கிறது. ஆனால் கருணாநிதியின் போலீஸ் என்ன ஸ்காட்லாந்த் யார்டா?
வருவாய்க்கு மீறிய சொத்துச் சேர்த்த வழக்கில் இன்னொரு அமைச்சர் கீதா ஜீவனை உயர் நீதிமன்றம் விடுவிக்க மறுத்து, கீழ் நீதிமன்றத்தில் விசாரணையை எதிர்கொள்ளுமாறு கட்டளையிட்டிருக்கிறது.
"இராமர் பால இடிப்புப் புகழ்' மத்திய அமைச்சர் டி.ஆர். பாலு தன்னுடைய இரு மகன்களுக்கும் மலிவு விலையில் எரிவாயு உரிமம் வழங்குமாறு, தன்னுடைய கனபரிமாணமுள்ள கூட்டணி மந்திரி பதவியின் செல்வாக்கு அழுத்தத்தை மைய அரசின் மீது செலுத்தி இருக்கிறார்.
""உன் குடும்பத்திற்கு வழியில்லாத வழியில் அரசுரிமம் பெற்றுத் தொழில்களை உருவாக்கவா மந்திரி பதவி? உடனடியாக ராஜிநாமா செய்'' என்று நாடாளுமன்றத்தில் கூக்குரல் எழுந்தபோது, மிகவும் குளுமையாக, "அதனாலென்ன?' என்று கேட்டார். அந்த நொடியிலேயே நாடாளுமன்றத்தின் நாடி அடங்கிவிட்டது!
மேற்கூறிய அமைச்சர்களின் ஆள் கடத்தல்கள், அத்துமீறல்கள், அடாவடித்தனங்கள், ஊழல்கள் அனைத்தும் அண்மைக்காலத்தில் அடுத்தடுத்து நடந்தவை.
இந்தச் சில மந்திரிகள்தாம் நெறிக் குறைபாடு உடையவர்களென்றால், அவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம்!
ஆனால் இங்கே மொத்த அமைச்சரவையே தறிகெட்டுப் போயிருக்கும்போது, யாரைத்தான் தள்ளுவது? யாரைத்தான் கொள்ளுவது?
கருணாநிதியேகூட ஒரு நேரத்தில் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்போது, எல்லாப் பிழைகளுக்கும் மூலத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டாரா? அன்று காந்தி இருந்தார். இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு வாருங்கள் என்று அழைத்தார்.
நல்லவர்களெல்லாம் நம்மைத்தான் காந்தி அழைக்கிறார் என்று பொதுவாழ்வுக்கு வந்துவிட்டார்கள். கெட்டவர்களெல்லாம் இந்தக் கிழவன் அழைப்பது நம்மை அல்ல என்று ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்! ஆகவே நாட்டின் பொதுவாழ்வு பளிங்கு போல் தூய்மையானதாக இருந்தது.
அடுத்த காலகட்டத்தில் அதற்குப் பிறகு வந்த தலைவர்களும் வழக்கம்போல், இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு அழைத்தார்கள்.
நல்லவர்களெல்லாம் இந்த அழைப்பு நமக்கில்லை என்று ஒதுங்கிக் கொண்டு விட்டார்கள்.
கெட்டவர்களெல்லாம், "நம் தலைவர் நம்மைத்தான் அழைப்பார்' என்று உரிமையோடு உள்ளே வந்து விட்டார்கள்!
அழைக்கின்றவர் யார் என்பதைப் பொறுத்துப் பின்பற்றுகிறவர்கள் அமைகிறார்கள்!
அன்று நாட்டுக்குப் பணியாற்ற அறிவும், நெறி சார்ந்த வாழ்வும் உடையவர்களெல்லாம் முன் வந்தார்கள். அவர்கள் பல்வேறு ஜாதிகளில் பிறந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அதிகாரம் கைமாறும்போது இயற்கையாகவே பல்வேறு ஜாதிகள் பிரதிநிதித்துவம் பெற்று, சமூகம் சமநிலை எய்தியது! இது முறையான பிரதிநிதித்துவம்!
தமிழ்நாடு ஈன்றெடுத்த தவப்பெருமக்களைப் பாருங்கள்!
வ.உ.சி: நாட்டு விடுதலைக்காக இரண்டு ஆயுள்தண்டனை பெற்றுச் சிறையில் செக்கிழுத்தவர். இவரைத் தந்தது பிள்ளைமார் சமூகம்!
இராஜாஜி: இவரை மிஞ்சிய அரசியல் அறிஞன் இந்திய மண்ணில் இல்லை. அதிகார நாற்காலியில் ஒரு முனிவனைப்போல் அமர்ந்து ஆட்சி நடத்தியவர். இவர் பிறப்பால் பார்ப்பனர்!
ஈவேரா பெரியார்: தமிழர்களைச் சூத்திர நிலையிலிருந்து விடுவித்துச் சுயமரியாதை கொள்ள வைத்தவர். இணையற்ற சிந்தனையாளர். ஜாதி எதிர்ப்பாளரான இவர் பிறப்பால் கன்னட நாயக்கர்!
காமராஜ்: பத்தாண்டுகள் நாட்டு விடுதலைக்காகச் சிறையில் தவமிருந்தவர். பத்தாண்டுகள் நாட்டு மேன்மைக்காக நாடாண்டவர்; இவருடைய ஆட்சிக்காலம் தமிழ்நாட்டின் பொற்காலம்! இவர் பிறப்பால் நாடார் சமூகத்தினர்!
முத்துராமலிங்கத் தேவர்: காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு நாட்டு விடுதலைப் போரில் தன்னை உருக்கிக் கொண்டவர். பின்னாளில் நேதாஜியின் தளபதி. இவர் பிறப்பால் மறவர்!
ஓ.பி. இராமசாமி ரெட்டியார்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியவாதி. முதலமைச்சராகக் கோலோச்சியவர். நேர்மையின் பிறப்பிடம். பிறப்பால் ரெட்டியார் சமூகத்தினர்!
கக்கன்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியப் பட்டறையில் உருவாக்கப்பட்டவர். அரிசன ஆலய நுழைவுப் போரின் தளபதியான வைத்தியநாத ஐயரின் தளபதி. நேர்மை மனித உருக்கொண்டு கக்கனானது! இவர் பிறப்பால் அரிசன வகுப்பினர்!
அண்ணா: புலவர்கள் மட்டத்தில் சுருங்கிப் போயிருக்க வேண்டிய தமிழ் மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தை மக்கள் மட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்று, தமிழர்களை இன உணர்வு கொள்ள வைத்த தானைத் தலைவர்; ஜாதி மறுப்பாளரான இவர் பிறப்பால் முதலியார் சமூகத்தினர்.
இப்படி, இங்கே பட்டியலிட இடம்போதாத, இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ சமூகங்களில் பிறந்து நாட்டுத் தொண்டாற்றிய தலையாய மக்கள் பலர்; அவர்கள் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்புக்குரியவர்கள். நிறைவான பெருமக்கள்!
அவர்களிடம் அழுத்தம் பெற்று நிற்கும் அறிவு மற்றும் பண்பு நலன்களுக்கேற்ப அவர்கள் உயரும் வகையில் நாட்டின் மதிப்பீடுகளை மாற்றி அமைத்தார் காந்தி!
நல்லது வாழவும், நயவஞ்சகம் அழியவும், உண்மை வாழவும், பொய் ஒழியவும், அறிவு வாழவும் அறியாமை தேயவுமான ஒரு புதிய சமூக மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் பொதுவாழ்வை உருவாக்கினார்!
ஆனால் பிந்தி வந்த தலைவர்கள் சந்தர்ப்பவாதத்தையும், ஜாதி அரசியலையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பம்தான் இவர்களின் ஒரு பெருங் கொள்கை. இத்தகையவர்களின் ஏறுமுகம் நாட்டின் இறங்குமுகமாகி விட்டது.
இவர்கள் தங்கள் மட்டத்திற்கு மேலானவர்களை உடன் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். தப்பித் தவறி விவரமில்லாமல் யாரும் வந்துவிட்டாலும் அவர்களைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விடுவார்கள். ஆகவே கீழே உள்ள இரண்டாவது வரிசைத் தலைவர்களைத் தகுதி அடிப்படையில் அல்லாமல், ஜாதி அடிப்படையில் மட்டுமே உருவாக்குவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.
ஜாதி என்பது ஒரு சிறு அல்லது பெருங்கூட்டம். அந்தக் கூட்டம் அதிகாரத்தில் தனக்குரிய பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோரும். அவ்வளவுதான்! அதோடு அமைதி அடைந்துவிடும்!
முன்பிருந்த ஜாதிகள்தாம் இப்போதும் இருக்கின்றன. எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா ஜாதிகளிலும் நல்லோரும் இருக்கிறார்கள்; தீயோரும் இருக்கிறார்கள்! முத்துராமலிங்கத் தேவரையும், காமராஜையும், கக்கனையும் அதே ஜாதிகள்தாம் அளித்தன. அவர்களின் அறிவும், தொண்டும், நேர்மையும் அவர்கள் பிறந்த ஜாதிகளைத் தாண்டி எல்லா ஜாதிகளையும் தேசத்தையும் உயர்த்தின.
என்.கே.கே.பி. இராசாவையும், டி.ஆர். பாலுவையும், கீதா ஜீவனையும், பூங்கோதையையும் அதே ஜாதிகள்தாம் தந்திருக்கின்றன.
இவர்களின் நெறியற்ற நடத்தைகள் பிறந்த ஜாதி உள்ளிட்ட எல்லா ஜாதிகளையும் முடிவாகத் தேசத்தையும் கீழறுக்கின்றன.
இது ஜாதிகளின் குற்றமல்ல; தேர்வு செய்யும் தலைவனின் குற்றம்!
பழ. கருப்பையா
நன்றி : தினமணி
Friday, September 5, 2008
விபத்தைத் தொடரும் "விபத்து'கள்
ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது பழமொழி. அப்படியானதொரு சம்பவம் தில்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் சென்ற வாரம் நடைபெற்றது. மூத்த வழக்குரைஞர்கள் ஆர்.கே. ஆனந்த், ஐ.யு.கான் ஆகிய இருவருக்கும் தில்லி நீதிமன்றத்தில் ரூ.2000 அபராதமும், நான்கு மாதங்களுக்கு வழக்காடக் கூடாது என்ற தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது.
இந்த தண்டனைக்கான காரணம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். கடற்படையின் முன்னாள் தளபதி எஸ்.எம். நந்தாவின் பேரன் ஓட்டிய கார் மோதியதில் 6 பேர் இறந்தனர். நந்தா தரப்பில் ஆர்.கே. ஆனந்த் வாதாடினார். ஐ.யு. கான் அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர். ஆனால் இருவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, குற்றவாளிக்கு எதிரான சாட்சியைப் பிறழ் சாட்சியாக மாற்ற முயற்சித்ததை தனியார் தொலைக்காட்சி படம்பிடித்து வெளியிட்டது. அதனால் இந்த தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
இவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட இந்த தண்டனை மிகக் குறைவானது என்று பலர் கருத்து தெரிவித்திருந்தாலும், இதுபோன்ற சம்பவங்கள் எல்லா நீதிமன்றங்களிலும் பரவலாக, ஊர் அறிந்த ரகசியமாக, நடைபெற்று வருகின்றன என்பது மட்டும் உறுதி.
ஒரு பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளையை காப்பாற்றுவதற்காக அரசு வழக்குரைஞரும் எதிர்தரப்பு வழக்குரைஞரும் ஒன்று சேர்ந்து சாட்சியை பிறழ் சாட்சியாக மாற்றுவதென்பது எப்போதோ, எங்கோ நடைபெறும் ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம். ஆனால், விபத்து வழக்குகள் பலவற்றில் காவல்துறை, வாதிபிரதிவாதிகளின் வழக்குரைஞர்கள் கூட்டணி அண்மைக்காலமாக பலம் பெற்று வருகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. இதனால் அதிக இழப்பை சந்திப்பது பெரும்பாலும் விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டவராக இருக்கிறார்.
விபத்து நடைபெற்ற விதத்தைப் பொருத்தும், உயிரிழப்பு அல்லது உடலுறுப்பு இழப்பைப் பொருத்தும் இழப்பீட்டுத்தொகை அதிகரிக்கும். விபத்தில் சிக்கியவர்தான் விபத்து ஏற்பட காரணம் என்ற பாதகமான சூழ்நிலை நிரூபிக்கப்பட்டால், விபத்தை ஏற்படுத்திய வாகனஓட்டுநர் வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆகவே அத்தகைய சாதகமான சூழ்நிலைக்கு எப்போதும் விலை உண்டு.
விபத்து வழக்கிற்காக காவல்நிலையத்தை நாடினால், "நீங்கள் இந்த வழக்குரைஞரிடம் போங்கள்' என்ற வழிகாட்டப்படுகிறது. காவல்துறை அன்பர் சொல்லும் வழக்குரைஞர் திறமையானவர் அல்லர் என்பது பற்றியோ அல்லது உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான வேறு வழக்குரைஞர் இருக்கிறார் என்பது பற்றியோ பேசுவது அங்கு பயன் தராது. காவல்துறை அன்பர் கைகாட்டியபடி நடந்துகொண்டால் இழப்பீடு (குறைவாக என்றாலும்) கைக்குக் கிடைப்பது உறுதி என்ற சூழல்தான் பலரது இன்றைய அனுபவமாகும்.
சில தருணங்களில் விபத்தில் சிக்கியவர் விபத்தை ஏற்படுத்தியவர் இருவரும் சமரசம் செய்துகொள்ள முற்படுவதுண்டு. மருத்துவச்செலவுகளை முழுமையாக ஏற்கவும் ஓரளவு நஷ்டஈடு தரவும் முன்வருவர். இத்தகைய சமரசம்கூட இந்த "கூட்டணி' திருப்தி அடைந்தால்தான் சாத்தியம் என்ற வேதனையான சூழ்நிலையைத்தான் பல சம்பவங்களில் காணமுடிகிறது.
இழப்பீட்டுத் தொகை கிடைத்தாலும்கூட, இழப்பீட்டுத் தொகையில் 20 முதல் 25 சதவீதம் வரை வழக்குரைஞருக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை மேலும் மனச்சோர்வு தருவதாக அமைகிறது. கூட்டணிக்குக் காரணமே கணிசமான இழப்பீட்டுத் தொகைதான்.
மரணங்கள் நிகழாத வெறும் வாகன விபத்துகளில் காப்பீட்டுத் தொகை பெற்ற போலியான சம்பவங்களில் பல கோடி ரூபாய் மோசடி நடந்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, தமிழ்நாட்டில் சில வழக்குரைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்த வழக்கு விசாரணை என்ன ஆனது என்ற சுவடே தெரியாமல் மறக்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த மோசடிகள் காவல்துறையின் துணையுடன்தான் நடத்தப்பட்டுள்ளன என்கிற உண்மை அத்துறைக்கு பெரும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதால், இந்த விவகாரம் மெல்ல கிடப்பில் போடப்பட்டுவிட்டது என்கிறார்கள். விபத்து வழக்குகளைப் பொருத்தவரை, காவல்துறை தரும் ஆவணங்கள், வழக்குரைஞர்களின் வாதங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தும் கேட்டும் முடித்தவுடன், வாதிபிரதிவாதி இருவரையும் நீதிபதி தனித்தனியாக அழைத்து தனிஅறையில் பேசினாலே போதும், உண்மைகள் "மனம் உடைந்து' கொட்டும்!
நன்றி : தினமணி
இந்த தண்டனைக்கான காரணம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். கடற்படையின் முன்னாள் தளபதி எஸ்.எம். நந்தாவின் பேரன் ஓட்டிய கார் மோதியதில் 6 பேர் இறந்தனர். நந்தா தரப்பில் ஆர்.கே. ஆனந்த் வாதாடினார். ஐ.யு. கான் அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர். ஆனால் இருவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, குற்றவாளிக்கு எதிரான சாட்சியைப் பிறழ் சாட்சியாக மாற்ற முயற்சித்ததை தனியார் தொலைக்காட்சி படம்பிடித்து வெளியிட்டது. அதனால் இந்த தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
இவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட இந்த தண்டனை மிகக் குறைவானது என்று பலர் கருத்து தெரிவித்திருந்தாலும், இதுபோன்ற சம்பவங்கள் எல்லா நீதிமன்றங்களிலும் பரவலாக, ஊர் அறிந்த ரகசியமாக, நடைபெற்று வருகின்றன என்பது மட்டும் உறுதி.
ஒரு பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளையை காப்பாற்றுவதற்காக அரசு வழக்குரைஞரும் எதிர்தரப்பு வழக்குரைஞரும் ஒன்று சேர்ந்து சாட்சியை பிறழ் சாட்சியாக மாற்றுவதென்பது எப்போதோ, எங்கோ நடைபெறும் ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம். ஆனால், விபத்து வழக்குகள் பலவற்றில் காவல்துறை, வாதிபிரதிவாதிகளின் வழக்குரைஞர்கள் கூட்டணி அண்மைக்காலமாக பலம் பெற்று வருகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. இதனால் அதிக இழப்பை சந்திப்பது பெரும்பாலும் விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டவராக இருக்கிறார்.
விபத்து நடைபெற்ற விதத்தைப் பொருத்தும், உயிரிழப்பு அல்லது உடலுறுப்பு இழப்பைப் பொருத்தும் இழப்பீட்டுத்தொகை அதிகரிக்கும். விபத்தில் சிக்கியவர்தான் விபத்து ஏற்பட காரணம் என்ற பாதகமான சூழ்நிலை நிரூபிக்கப்பட்டால், விபத்தை ஏற்படுத்திய வாகனஓட்டுநர் வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆகவே அத்தகைய சாதகமான சூழ்நிலைக்கு எப்போதும் விலை உண்டு.
விபத்து வழக்கிற்காக காவல்நிலையத்தை நாடினால், "நீங்கள் இந்த வழக்குரைஞரிடம் போங்கள்' என்ற வழிகாட்டப்படுகிறது. காவல்துறை அன்பர் சொல்லும் வழக்குரைஞர் திறமையானவர் அல்லர் என்பது பற்றியோ அல்லது உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான வேறு வழக்குரைஞர் இருக்கிறார் என்பது பற்றியோ பேசுவது அங்கு பயன் தராது. காவல்துறை அன்பர் கைகாட்டியபடி நடந்துகொண்டால் இழப்பீடு (குறைவாக என்றாலும்) கைக்குக் கிடைப்பது உறுதி என்ற சூழல்தான் பலரது இன்றைய அனுபவமாகும்.
சில தருணங்களில் விபத்தில் சிக்கியவர் விபத்தை ஏற்படுத்தியவர் இருவரும் சமரசம் செய்துகொள்ள முற்படுவதுண்டு. மருத்துவச்செலவுகளை முழுமையாக ஏற்கவும் ஓரளவு நஷ்டஈடு தரவும் முன்வருவர். இத்தகைய சமரசம்கூட இந்த "கூட்டணி' திருப்தி அடைந்தால்தான் சாத்தியம் என்ற வேதனையான சூழ்நிலையைத்தான் பல சம்பவங்களில் காணமுடிகிறது.
இழப்பீட்டுத் தொகை கிடைத்தாலும்கூட, இழப்பீட்டுத் தொகையில் 20 முதல் 25 சதவீதம் வரை வழக்குரைஞருக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை மேலும் மனச்சோர்வு தருவதாக அமைகிறது. கூட்டணிக்குக் காரணமே கணிசமான இழப்பீட்டுத் தொகைதான்.
மரணங்கள் நிகழாத வெறும் வாகன விபத்துகளில் காப்பீட்டுத் தொகை பெற்ற போலியான சம்பவங்களில் பல கோடி ரூபாய் மோசடி நடந்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, தமிழ்நாட்டில் சில வழக்குரைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்த வழக்கு விசாரணை என்ன ஆனது என்ற சுவடே தெரியாமல் மறக்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த மோசடிகள் காவல்துறையின் துணையுடன்தான் நடத்தப்பட்டுள்ளன என்கிற உண்மை அத்துறைக்கு பெரும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதால், இந்த விவகாரம் மெல்ல கிடப்பில் போடப்பட்டுவிட்டது என்கிறார்கள். விபத்து வழக்குகளைப் பொருத்தவரை, காவல்துறை தரும் ஆவணங்கள், வழக்குரைஞர்களின் வாதங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தும் கேட்டும் முடித்தவுடன், வாதிபிரதிவாதி இருவரையும் நீதிபதி தனித்தனியாக அழைத்து தனிஅறையில் பேசினாலே போதும், உண்மைகள் "மனம் உடைந்து' கொட்டும்!
நன்றி : தினமணி
Monday, August 18, 2008
இதுதான் மக்களாட்சி மகத்துவம்!
இந்திய ஜனநாயகம் 61 வயதினை அடைந்த பின்னர், அதனால் நமது மக்களுக்குக் கிடைத்த பலன்கள் என்ன என்பதனை ஆராய வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். நாம் கடந்து வந்த பாதையை நோக்கும்போது நன்மை பயக்காமல், இந்திய ஜனநாயகம் பல தீமைகளை விளைவித்துள்ளதோ எனும் சந்தேகம் எழுகிறது. காரணம் இன்றும் 113 கோடி மக்களில், 83 கோடியே 60 லட்சம் பேர் ஒரு நாளைக்கு ரூ. 20க்கு கீழே வருமானம் உள்ளவர்கள் என்று புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது.
ஜனநாயகம் எனும் மக்களாட்சி முறை சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்குமுன் உலகில் தோன்றி மறைந்து, அதன்பின் 2000 ஆண்டுகள் கழித்து மறுபடியும் உருவாகி 20ம் நூற்றாண்டில் பலமான ஓர் ஆட்சிமுறையாக உலகெங்கிலும் உருவானது. சரித்திரத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அரசியல் தத்துவஞானி பிளாட்டோ கூறிய கருத்துகளின்படி ஜனநாயகம் மக்களுக்கு நல்லாட்சியைத் தர முடியாது.
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மூன்று அம்சங்கள். அவை பேச்சு சுதந்திரம், பத்திரிகை சுதந்திரம் மற்றும் சட்டவிதிமுறைகளாலான ஆட்சி ஆகியனவாகும். ஆனால், இவற்றைச் சரியான முறையில் உபயோகிக்க, ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் பங்கேற்று அரசுகளை அமைக்கும் சக்தியைப் பெற்ற பொதுமக்கள் விவரமறிந்தவர்களாக இருப்பது அவசியம் என பிளாட்டோ வாதிட்டார்.
""எல்லா மக்களுக்கும் அரசில் பதவி வகிக்கவும், பொது சட்டதிட்டங்களை உருவாக்கவும் உரிமை உண்டு எனும் விதி மேலெழுந்தவாரியாக நோக்கும்போது சிறப்பாகத் தெரிந்தாலும் நடைமுறையில் சரிவராது'' என்பது அவரது வாதம்.
கல்வியறிவு இல்லாதவர்கள் நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை எனவும், இதுமாதிரியான மக்களை டெமஃகாக் என அழைக்கப்படும் மேடைப்பேச்சு வல்லுநர்களான தலைவர்கள் தவறான விளக்கங்களை அளித்து கெட்ட பாதைக்கு இட்டுச்சென்று அவர்களது ஆதரவைப் பெற்று ஆட்சி அமைத்து விடுவார்கள் என்றும் சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அரசியல் ஞானிகளான பிளாட்டோவும் அவரது ஆசான் சாக்ரட்டீசும் சொல்லி இருப்பது ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. நடப்பு அரசியலை 25 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கணித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான் அதிசயம்.
தமிழ்நாட்டில் திராவிடர் கழகத்திலிருந்து பிரிந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அரசியல் கட்சியாக மாறி நமது ஜனநாயகம் வழங்கிய சுதந்திர அம்சங்களான பேச்சுரிமை மற்றும் பத்திரிகை சுதந்திரத்தை உபயோகித்து படிப்படியாக மக்கள் ஆதரவினைப் பெற்று அரசமைத்தார்கள் என்பதனை ஆராய்ந்தால் மேலே குறிப்பிட்ட கிரேக்க நாட்டு சித்தாந்தவாதிகளின் கூற்று உண்மை என நமக்குப் புரியும்.
திமுகவின் ஆரம்பகாலங்களில் தி.க.வில் பெற்ற அனுபவத்தால் மேடைப்பேச்சுகளும், நாடகங்களும், சினிமாவும் மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கப் போதுமானது என்பது அக்கட்சியின் தலைவர்களுக்குப் புரிந்திருந்தது. அண்ணா இதனை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தினார்.
தூத்துக்குடியில் கே.வி.கே.சாமி எனும் திமுகவைச் சார்ந்த தொழிற்சங்கத் தலைவர் 1956ம் ஆண்டு கொலை செய்யப்பட்டார். அதற்கான இரங்கல் கூட்டத்தில் அண்ணாதுரை சொற்பொழிவாற்றும்போது, "கொடி கட்டி வாழ்ந்த தமிழகம், குடிகெட்டுப் போனதை இங்கு நான், இடிபட்ட மனதுடன் எடுத்துரைக்கின்றேன்! கே.வி.கே. சாமி காட்டிலே வெட்டப்பட்டிருந்தால் நான் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். நாட்டிலே, நடுரோட்டிலே பட்டப்பகலிலே, பலர் மத்தியிலே வெட்டிக் கொல்லப்பட்டிருப்பது நாம் கட்டிக்காத்த நெறிமுறைகளை கொட்டிக் கவிழ்த்து விட்டதன்றோ?'' என்று பேசினார்.
இந்தமாதிரியான அடுக்குமொழி மேடைப்பேச்சினைக் கேட்கப் பல ஊர்களிலிருந்து மக்கள் பஸ்களில் சைக்கிள்களில் பயணம் செய்து, ஆயிரக்கணக்கில் கூடுவார்கள். எதுகை, மோனை சகிதம் ஒலிகளின் ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசுபவர்கள் பெரிய தலைவர்கள் எனக் கருதப்பட்டார்கள்.
இவ்வாறான பேச்சுகள் ஏதேனும் உருப்படியான கருத்துகளை, நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை விளக்குகின்றனவா எனும் உணர்வு இல்லாமல் பெருந்திரளாகக் கூடிய சாதாரண மக்கள் தங்களது தகுதிக்கேற்ப நிதிகளையும் வழங்கினார்கள்.
பெரிய பொதுக்கூட்டங்களில் தொண்டர்கள் பை ஏந்தி பண வசூல் செய்வார்கள். மகாநாடுகள் நடத்தப்படும். அதற்கு நுழைவுக் கட்டணமும் நிதிகளும் பெறப்படும். பெரிய தொகைகள் வசூலான விவரம் மேடைகளிலே அறிவிக்கப்பட்டு கரகோஷம் எழும்.
இதுமாதிரியான மேடைப்பேச்சு ஒருபுறமும் அரசியல் வசனங்கள் நிறைந்த நாடகங்கள் மறுபுறமும், மக்களைக் கவர்ந்திழுப்பதைக் கண்ட திமுக, பேச்சாளர்களை உருவாக்கி, பயிற்சியளித்து மாநிலமெங்கும் பொதுக்கூட்டங்களை நடத்தியது. அக்காலத்தில் "ஏன் வேண்டும் இன்பத்திராவிடம்?' எனும் கேள்வியை எழுப்பி, தென்மாநிலங்களான ஆந்திரம், மைசூர், கேரளம், தமிழ்நாடு ஆகியவற்றைச் சேர்த்து நாம் கேட்கும் திராவிட நாட்டைவிட, ஸ்வீடன், டென்மார்க், பல்கேரியா, யூகோஸ்லாவியா, ருமேனியா, மலேசியா, இத்தாலி போன்ற ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் சிறிய நாடுகள். நாம் உலகின் சிறந்த ஒரு நாடாக அமைய முடியும். தபால்துறை, டெலிபோன் துறை ஆகியன நம் கைக்கு வந்தால் நமது பணத்தை வடநாட்டுக்காரன் கொண்டு போக முடியாது'', என முழங்குவார்கள் திமுகவின் குட்டிப் பேச்சாளர்கள். இதுபோன்ற எண்ணற்ற கேலிக்கூத்துகளுக்கு ஒரு உதாரணம் தான் இது.
அடுத்து எழுத்து சுதந்திரம் என்ற போர்வையில் பத்திரிகையில் எந்த ஒரு சமுதாய தார்மிகப் பொறுப்புமற்ற செய்திகளும் விமர்சனங்களும் வெளிப்படும். 1967ம் ஆண்டு தேர்தலின்போது பெருந்தலைவர் காமராஜ் குடியிருந்த வாடகை வீட்டினைப் படம்பிடித்து பெரிய வால் போஸ்டர்களாக அச்சடித்து திமுக தமிழகமெங்கும் ஒட்டியது. போஸ்டரின் தலைப்பு, ""ஏழைப் பங்காளர் வசிக்கும் எட்டடி குச்சில் பாரீர்!''
இன்றைய இளைஞர்கள் மேலே சொன்ன சிறிய உதாரணங்களின் மூலம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால் அலங்கார மேடைப்பேச்சுகள், நாடகங்கள், பத்திரிகைச் செய்திகள், பொய்ப் பிரசாரங்கள் மக்களை மாக்களாக மாற்றியது என்பதுதான்! படிப்பறிவில்லாத கிராமப்புற ஏழை எளிய மக்கள் இவர்களை மிகப்பெரிய தலைவர்கள் எனவும் இவர்கள் ஆட்சி மட்டும் ஏற்பட்டுவிட்டால் சுபிட்சம் தானாக வந்துவிடும் எனவும் நம்பினார்கள். 1967ல் இதுமாதிரியான மக்களின் ஆதரவினால் இவர்கள் ஆட்சியையும் பிடித்தார்கள்.
ஆட்சிமுறையில் மக்களுக்கான முன்னேற்றத் திட்டங்களை நிறைவேற்றுவது என்பது மேடைப் பேச்சு மாதிரியான எளிதான விஷயமல்ல என்பது புரிந்தது. ரூபாய்க்கு மூன்று படி அரிசி தரப்படும் என அரிசித் தட்டுப்பாடு தலையாய பிரச்னையாக இருந்த தேர்தல் நேரத்தில் வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு, அரசமைத்தபின் ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி ரேஷனில் கிடைக்கும் என அறிவித்துவிட்டு அதே அடுக்குமொழி வசனத்தில் முதல்வர் அண்ணா, ""முதலில் ஒருபடி, பின் படிப்படியாக எப்படியும் மூன்று படி'' எனும் வாக்குறுதியை உதிர்த்தார்! அடுத்த சில மாதங்களிலே ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி வழங்கும் திட்டமும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.
மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு அரசுகள் முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் சாதாரணமான பிரச்னைகளுக்கு அதிகம் முக்கியத்துவம் அளித்து உண்மையான மக்கள் பிரச்னைகள் பின்தள்ளப்படுகின்றன என்பதும் ஊழலும் சுயநலமும் உச்சகட்டத்தை அடைந்து நாடு சீரழிந்து வருகிறது என்பதும் 61 ஆண்டு ஜனநாயக அரசாட்சியின் பலன் எனலாம். தமிழகத்தில் 40 ஆண்டுகள் நாம் சாதித்தது முதல் 20 ஆண்டுகள் சாதித்ததைப்போல் இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை.
இக்கருத்து சரிதான் எனும் வகையில் பேசியுள்ளார், உலகின் தலைசிறந்த வளர்ச்சிப் பொருளாதார மேதை அமார்த்தியா சென். சுதந்திர தினத்திற்கு இரண்டு நாள்களுக்கு முன் இந்திய நாடாளுமன்ற வளாகத்தில் உரையாற்றிய அவர் இந்தியாவில் நிலவி வரும் கொடுமையான மூன்று விஷயங்களைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டன அரசுகள் எனக் கூறியுள்ளார்.
அவை: 1. பெருவாரியான ஏழைக் குழந்தைகள் சரியான ஊக்க உணவளிக்கப்படாமல் வளருவது. 2. ஏழை மக்களுக்கு அடிப்படை மருத்துவ வசதி இல்லாதது. 3. இன்றளவும் ஆரம்பக் கல்விகூட எல்லா மக்களுக்கும் கிடைக்காமல் இருப்பது ஆகியனவாகும்.
அதற்குக் காரணம் இதுபோன்ற பிரச்னைகளை கையிலெடுக்காமல் அவற்றை மறைத்துவிடக் கூடிய பல விஷயங்களில் கவனம் செலுத்திப் போராட்டங்கள் செய்து வருகிறார்கள் நமது அரசியல்வாதிகள் என்பதை மேலும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் அவர்.
அதாவது தமிழ் செம்மொழி ஆவதும், கிராமியக் கலைகள் சங்கமம் எனும் பெயரில் பெரிய விழாவாக பல நாள்கள் அரசு செலவில் கொண்டாடப்படுவதும், நிறைய சினிமாப் பின்னணி பாடல்களைப் பாடி தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடியவருக்கு கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் செலவில் விழா எடுப்பதும், நகராட்சியை மாநகராட்சியாக்க கோடிகள் செலவு செய்து விழா எடுப்பதும், மின்சாரப் பற்றாக்குறை உள்ள போது ஒரு லட்சம் டியூப் லைட்கள் சீரியல்கள் ஒளிவீசும் விழாக்கள் பல எடுப்பதும், பெட்ரோல், டீசல் விலைகள் மக்களை வாட்டி வதைக்கும்போது 250 கார்கள் புடை சூழ அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் இம்மாதிரி விழாக்களில் பங்கு கொள்வதும், இன்னும் பல விஷயங்களும், இலவசங்கள் உள்பட, அமார்த்தியா சென் சொன்ன ஏழைகளுக்கு நன்மை செய்யும் ஊட்டச்சத்து உணவு, மருத்துவ வசதி, கல்வி வசதி ஆகிய அம்சங்களில் சிறிதளவு பங்களிப்பும் செய்யாது.
1947ம் ஆண்டு சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்வதற்கு முன்னர் நடந்த விவாதங்களில் நமது தலைவர்கள், கிரேக்க நாடுகளிலும், பிரிட்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் உருவாகி நடந்து வந்த ஜனநாயக முறையிலான மக்களாட்சியை விடவும் அதிக சுதந்திரத் தன்மைகளை உள்ளடக்கிய அரசியல் சட்டத்தை இந்தியாவில் உருவாக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தார்கள்.
பரவலான ஜனநாயக உரிமைகள் படிப்பறிவில்லாத ஜனங்களை அதிகமாகக் கொண்ட இந்தியாவிற்கு சரிப்பட்டு வராது எனும் கருத்தினை அன்றைய வைஸ்ராய் லார்ட் மவுண்ட்பேட்டன் கருதினார். தற்குறிகளான ஏழை எளியவர்களின் ஓட்டுகளை வசதி படைத்தவர்கள் விலைக்கு வாங்கி காங்கிரஸை அழித்து விடுவார்கள் என்பது அவரது கருத்து.
ஆனால் இதற்குப் பதிலாக பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, ""ஆண்டாண்டுகாலம் அடிமைத்தளையில் இருந்த ஏழை எளிய மக்களின் கையில் ஓர் ஓட்டுச்சீட்டினைக் கொடுத்து, அவர்களைத் தேடி ஜமீன், மிட்டா மிராசு, படித்தவன், பணக்காரன் எல்லோரும் சென்று கெஞ்சிக் கூத்தாடி ஓட்டுக் கேட்கும் நிலைமையை உருவாக்குவேன், அது ஒன்றே போதும்!'' எனக் கூறினார்.
ஆனால், ஓட்டுகளை கையில் வைத்திருப்பவர்கள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டு தங்களைத் தாங்களே சீரழிப்பார்கள் என்பதை 61 ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவின் ஜனநாயகம் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. பிளாட்டோவும், மவுண்ட்பேட்டனும் சரியாக நம்மைக் கணித்தார்கள் எனும் எண்ணமே, மிஞ்சுகிறது!
என். முருகன்
நன்றி : தினமணி
ஜனநாயகம் எனும் மக்களாட்சி முறை சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்குமுன் உலகில் தோன்றி மறைந்து, அதன்பின் 2000 ஆண்டுகள் கழித்து மறுபடியும் உருவாகி 20ம் நூற்றாண்டில் பலமான ஓர் ஆட்சிமுறையாக உலகெங்கிலும் உருவானது. சரித்திரத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அரசியல் தத்துவஞானி பிளாட்டோ கூறிய கருத்துகளின்படி ஜனநாயகம் மக்களுக்கு நல்லாட்சியைத் தர முடியாது.
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மூன்று அம்சங்கள். அவை பேச்சு சுதந்திரம், பத்திரிகை சுதந்திரம் மற்றும் சட்டவிதிமுறைகளாலான ஆட்சி ஆகியனவாகும். ஆனால், இவற்றைச் சரியான முறையில் உபயோகிக்க, ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் பங்கேற்று அரசுகளை அமைக்கும் சக்தியைப் பெற்ற பொதுமக்கள் விவரமறிந்தவர்களாக இருப்பது அவசியம் என பிளாட்டோ வாதிட்டார்.
""எல்லா மக்களுக்கும் அரசில் பதவி வகிக்கவும், பொது சட்டதிட்டங்களை உருவாக்கவும் உரிமை உண்டு எனும் விதி மேலெழுந்தவாரியாக நோக்கும்போது சிறப்பாகத் தெரிந்தாலும் நடைமுறையில் சரிவராது'' என்பது அவரது வாதம்.
கல்வியறிவு இல்லாதவர்கள் நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை எனவும், இதுமாதிரியான மக்களை டெமஃகாக் என அழைக்கப்படும் மேடைப்பேச்சு வல்லுநர்களான தலைவர்கள் தவறான விளக்கங்களை அளித்து கெட்ட பாதைக்கு இட்டுச்சென்று அவர்களது ஆதரவைப் பெற்று ஆட்சி அமைத்து விடுவார்கள் என்றும் சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அரசியல் ஞானிகளான பிளாட்டோவும் அவரது ஆசான் சாக்ரட்டீசும் சொல்லி இருப்பது ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. நடப்பு அரசியலை 25 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கணித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான் அதிசயம்.
தமிழ்நாட்டில் திராவிடர் கழகத்திலிருந்து பிரிந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அரசியல் கட்சியாக மாறி நமது ஜனநாயகம் வழங்கிய சுதந்திர அம்சங்களான பேச்சுரிமை மற்றும் பத்திரிகை சுதந்திரத்தை உபயோகித்து படிப்படியாக மக்கள் ஆதரவினைப் பெற்று அரசமைத்தார்கள் என்பதனை ஆராய்ந்தால் மேலே குறிப்பிட்ட கிரேக்க நாட்டு சித்தாந்தவாதிகளின் கூற்று உண்மை என நமக்குப் புரியும்.
திமுகவின் ஆரம்பகாலங்களில் தி.க.வில் பெற்ற அனுபவத்தால் மேடைப்பேச்சுகளும், நாடகங்களும், சினிமாவும் மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கப் போதுமானது என்பது அக்கட்சியின் தலைவர்களுக்குப் புரிந்திருந்தது. அண்ணா இதனை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தினார்.
தூத்துக்குடியில் கே.வி.கே.சாமி எனும் திமுகவைச் சார்ந்த தொழிற்சங்கத் தலைவர் 1956ம் ஆண்டு கொலை செய்யப்பட்டார். அதற்கான இரங்கல் கூட்டத்தில் அண்ணாதுரை சொற்பொழிவாற்றும்போது, "கொடி கட்டி வாழ்ந்த தமிழகம், குடிகெட்டுப் போனதை இங்கு நான், இடிபட்ட மனதுடன் எடுத்துரைக்கின்றேன்! கே.வி.கே. சாமி காட்டிலே வெட்டப்பட்டிருந்தால் நான் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். நாட்டிலே, நடுரோட்டிலே பட்டப்பகலிலே, பலர் மத்தியிலே வெட்டிக் கொல்லப்பட்டிருப்பது நாம் கட்டிக்காத்த நெறிமுறைகளை கொட்டிக் கவிழ்த்து விட்டதன்றோ?'' என்று பேசினார்.
இந்தமாதிரியான அடுக்குமொழி மேடைப்பேச்சினைக் கேட்கப் பல ஊர்களிலிருந்து மக்கள் பஸ்களில் சைக்கிள்களில் பயணம் செய்து, ஆயிரக்கணக்கில் கூடுவார்கள். எதுகை, மோனை சகிதம் ஒலிகளின் ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசுபவர்கள் பெரிய தலைவர்கள் எனக் கருதப்பட்டார்கள்.
இவ்வாறான பேச்சுகள் ஏதேனும் உருப்படியான கருத்துகளை, நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை விளக்குகின்றனவா எனும் உணர்வு இல்லாமல் பெருந்திரளாகக் கூடிய சாதாரண மக்கள் தங்களது தகுதிக்கேற்ப நிதிகளையும் வழங்கினார்கள்.
பெரிய பொதுக்கூட்டங்களில் தொண்டர்கள் பை ஏந்தி பண வசூல் செய்வார்கள். மகாநாடுகள் நடத்தப்படும். அதற்கு நுழைவுக் கட்டணமும் நிதிகளும் பெறப்படும். பெரிய தொகைகள் வசூலான விவரம் மேடைகளிலே அறிவிக்கப்பட்டு கரகோஷம் எழும்.
இதுமாதிரியான மேடைப்பேச்சு ஒருபுறமும் அரசியல் வசனங்கள் நிறைந்த நாடகங்கள் மறுபுறமும், மக்களைக் கவர்ந்திழுப்பதைக் கண்ட திமுக, பேச்சாளர்களை உருவாக்கி, பயிற்சியளித்து மாநிலமெங்கும் பொதுக்கூட்டங்களை நடத்தியது. அக்காலத்தில் "ஏன் வேண்டும் இன்பத்திராவிடம்?' எனும் கேள்வியை எழுப்பி, தென்மாநிலங்களான ஆந்திரம், மைசூர், கேரளம், தமிழ்நாடு ஆகியவற்றைச் சேர்த்து நாம் கேட்கும் திராவிட நாட்டைவிட, ஸ்வீடன், டென்மார்க், பல்கேரியா, யூகோஸ்லாவியா, ருமேனியா, மலேசியா, இத்தாலி போன்ற ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் சிறிய நாடுகள். நாம் உலகின் சிறந்த ஒரு நாடாக அமைய முடியும். தபால்துறை, டெலிபோன் துறை ஆகியன நம் கைக்கு வந்தால் நமது பணத்தை வடநாட்டுக்காரன் கொண்டு போக முடியாது'', என முழங்குவார்கள் திமுகவின் குட்டிப் பேச்சாளர்கள். இதுபோன்ற எண்ணற்ற கேலிக்கூத்துகளுக்கு ஒரு உதாரணம் தான் இது.
அடுத்து எழுத்து சுதந்திரம் என்ற போர்வையில் பத்திரிகையில் எந்த ஒரு சமுதாய தார்மிகப் பொறுப்புமற்ற செய்திகளும் விமர்சனங்களும் வெளிப்படும். 1967ம் ஆண்டு தேர்தலின்போது பெருந்தலைவர் காமராஜ் குடியிருந்த வாடகை வீட்டினைப் படம்பிடித்து பெரிய வால் போஸ்டர்களாக அச்சடித்து திமுக தமிழகமெங்கும் ஒட்டியது. போஸ்டரின் தலைப்பு, ""ஏழைப் பங்காளர் வசிக்கும் எட்டடி குச்சில் பாரீர்!''
இன்றைய இளைஞர்கள் மேலே சொன்ன சிறிய உதாரணங்களின் மூலம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால் அலங்கார மேடைப்பேச்சுகள், நாடகங்கள், பத்திரிகைச் செய்திகள், பொய்ப் பிரசாரங்கள் மக்களை மாக்களாக மாற்றியது என்பதுதான்! படிப்பறிவில்லாத கிராமப்புற ஏழை எளிய மக்கள் இவர்களை மிகப்பெரிய தலைவர்கள் எனவும் இவர்கள் ஆட்சி மட்டும் ஏற்பட்டுவிட்டால் சுபிட்சம் தானாக வந்துவிடும் எனவும் நம்பினார்கள். 1967ல் இதுமாதிரியான மக்களின் ஆதரவினால் இவர்கள் ஆட்சியையும் பிடித்தார்கள்.
ஆட்சிமுறையில் மக்களுக்கான முன்னேற்றத் திட்டங்களை நிறைவேற்றுவது என்பது மேடைப் பேச்சு மாதிரியான எளிதான விஷயமல்ல என்பது புரிந்தது. ரூபாய்க்கு மூன்று படி அரிசி தரப்படும் என அரிசித் தட்டுப்பாடு தலையாய பிரச்னையாக இருந்த தேர்தல் நேரத்தில் வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு, அரசமைத்தபின் ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி ரேஷனில் கிடைக்கும் என அறிவித்துவிட்டு அதே அடுக்குமொழி வசனத்தில் முதல்வர் அண்ணா, ""முதலில் ஒருபடி, பின் படிப்படியாக எப்படியும் மூன்று படி'' எனும் வாக்குறுதியை உதிர்த்தார்! அடுத்த சில மாதங்களிலே ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி வழங்கும் திட்டமும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.
மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு அரசுகள் முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் சாதாரணமான பிரச்னைகளுக்கு அதிகம் முக்கியத்துவம் அளித்து உண்மையான மக்கள் பிரச்னைகள் பின்தள்ளப்படுகின்றன என்பதும் ஊழலும் சுயநலமும் உச்சகட்டத்தை அடைந்து நாடு சீரழிந்து வருகிறது என்பதும் 61 ஆண்டு ஜனநாயக அரசாட்சியின் பலன் எனலாம். தமிழகத்தில் 40 ஆண்டுகள் நாம் சாதித்தது முதல் 20 ஆண்டுகள் சாதித்ததைப்போல் இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை.
இக்கருத்து சரிதான் எனும் வகையில் பேசியுள்ளார், உலகின் தலைசிறந்த வளர்ச்சிப் பொருளாதார மேதை அமார்த்தியா சென். சுதந்திர தினத்திற்கு இரண்டு நாள்களுக்கு முன் இந்திய நாடாளுமன்ற வளாகத்தில் உரையாற்றிய அவர் இந்தியாவில் நிலவி வரும் கொடுமையான மூன்று விஷயங்களைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டன அரசுகள் எனக் கூறியுள்ளார்.
அவை: 1. பெருவாரியான ஏழைக் குழந்தைகள் சரியான ஊக்க உணவளிக்கப்படாமல் வளருவது. 2. ஏழை மக்களுக்கு அடிப்படை மருத்துவ வசதி இல்லாதது. 3. இன்றளவும் ஆரம்பக் கல்விகூட எல்லா மக்களுக்கும் கிடைக்காமல் இருப்பது ஆகியனவாகும்.
அதற்குக் காரணம் இதுபோன்ற பிரச்னைகளை கையிலெடுக்காமல் அவற்றை மறைத்துவிடக் கூடிய பல விஷயங்களில் கவனம் செலுத்திப் போராட்டங்கள் செய்து வருகிறார்கள் நமது அரசியல்வாதிகள் என்பதை மேலும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் அவர்.
அதாவது தமிழ் செம்மொழி ஆவதும், கிராமியக் கலைகள் சங்கமம் எனும் பெயரில் பெரிய விழாவாக பல நாள்கள் அரசு செலவில் கொண்டாடப்படுவதும், நிறைய சினிமாப் பின்னணி பாடல்களைப் பாடி தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடியவருக்கு கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் செலவில் விழா எடுப்பதும், நகராட்சியை மாநகராட்சியாக்க கோடிகள் செலவு செய்து விழா எடுப்பதும், மின்சாரப் பற்றாக்குறை உள்ள போது ஒரு லட்சம் டியூப் லைட்கள் சீரியல்கள் ஒளிவீசும் விழாக்கள் பல எடுப்பதும், பெட்ரோல், டீசல் விலைகள் மக்களை வாட்டி வதைக்கும்போது 250 கார்கள் புடை சூழ அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் இம்மாதிரி விழாக்களில் பங்கு கொள்வதும், இன்னும் பல விஷயங்களும், இலவசங்கள் உள்பட, அமார்த்தியா சென் சொன்ன ஏழைகளுக்கு நன்மை செய்யும் ஊட்டச்சத்து உணவு, மருத்துவ வசதி, கல்வி வசதி ஆகிய அம்சங்களில் சிறிதளவு பங்களிப்பும் செய்யாது.
1947ம் ஆண்டு சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்வதற்கு முன்னர் நடந்த விவாதங்களில் நமது தலைவர்கள், கிரேக்க நாடுகளிலும், பிரிட்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் உருவாகி நடந்து வந்த ஜனநாயக முறையிலான மக்களாட்சியை விடவும் அதிக சுதந்திரத் தன்மைகளை உள்ளடக்கிய அரசியல் சட்டத்தை இந்தியாவில் உருவாக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தார்கள்.
பரவலான ஜனநாயக உரிமைகள் படிப்பறிவில்லாத ஜனங்களை அதிகமாகக் கொண்ட இந்தியாவிற்கு சரிப்பட்டு வராது எனும் கருத்தினை அன்றைய வைஸ்ராய் லார்ட் மவுண்ட்பேட்டன் கருதினார். தற்குறிகளான ஏழை எளியவர்களின் ஓட்டுகளை வசதி படைத்தவர்கள் விலைக்கு வாங்கி காங்கிரஸை அழித்து விடுவார்கள் என்பது அவரது கருத்து.
ஆனால் இதற்குப் பதிலாக பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, ""ஆண்டாண்டுகாலம் அடிமைத்தளையில் இருந்த ஏழை எளிய மக்களின் கையில் ஓர் ஓட்டுச்சீட்டினைக் கொடுத்து, அவர்களைத் தேடி ஜமீன், மிட்டா மிராசு, படித்தவன், பணக்காரன் எல்லோரும் சென்று கெஞ்சிக் கூத்தாடி ஓட்டுக் கேட்கும் நிலைமையை உருவாக்குவேன், அது ஒன்றே போதும்!'' எனக் கூறினார்.
ஆனால், ஓட்டுகளை கையில் வைத்திருப்பவர்கள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டு தங்களைத் தாங்களே சீரழிப்பார்கள் என்பதை 61 ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவின் ஜனநாயகம் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. பிளாட்டோவும், மவுண்ட்பேட்டனும் சரியாக நம்மைக் கணித்தார்கள் எனும் எண்ணமே, மிஞ்சுகிறது!
என். முருகன்
நன்றி : தினமணி
Saturday, August 9, 2008
வாழ்க ஜனநாயகம், பாவம் மக்கள்!
பெட்ரோல், டீசல், காஸ் விலையேற்றம், உணவுப் பொருள்கள், கட்டுமானப் பொருள்கள் விலையேற்றம், உரத் தட்டுப்பாடு என சாமான்யனை வதைக்கும் பொருளாதாரச் சிக்கலில் நாடு அல்லாடிக் கொண்டிருக்கிறது.
நாட்டின் முதுகெலும்பு எனப்படும் விவசாயம், இன்று முதுகொடிந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது. "சுகபோகம் வேண்டாம், ஒரு போகமாவது நல்ல விளைச்சல் எடுக்க விடுங்கள்' என்னும் விவசாயிகளின் ஓலம் எந்தக் "கரைவேட்டிகள்' காதிலும் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை.
பொருளாதார சக்தியிடம் போட்டியிட முடியாமல் விவசாய நிலங்களை விற்றுவிட்டு குழந்தை குட்டிகளுடன் நகரங்களுக்கு குடிபெயர ஆரம்பித்துவிட்டனர் விவசாயிகள். விவசாயக் கூலிகள் அரை வயிற்றுக் கஞ்சியிலிருந்து கால் வயிற்றுக் கஞ்சிக்கு மாறி, பிழைப்புக்காக நகரங்களில் தஞ்சமடைய ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
ஆக, கிராமங்கள் இன்று சப்தமில்லாமல் காலியாகிக் கொண்டிருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இதுபோன்ற காரணங்களால் சுமை தாங்க முடியாமல் சிறு, பெரு நகரங்கள் திணறி வருகின்றன. தொலைநோக்குப் பார்வையில்லாத அரசு நிர்வாகத்தால் ஏற்படும் குழப்பங்களுக்கு விலை தான் இன்று நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது ஊரறிந்த உண்மை.
விவசாயம் குறைந்ததால் உணவுப் பொருளுக்காக வெளிநாடுகளில் கையேந்தி நிற்கும் தொடக்க நிலையிலேயே இவ்வளவு "சூடு' (விலையேற்றம்) என்றால் வருங்காலத்தில்? தூக்கத்தில்கூட கஞ்சித் தொட்டிகள் வந்து வந்து பயமுறுத்துகின்றன.
இப்படி, அன்றாட வாழ்க்கையை ஓட்டவே அல்லல்படும் சாமான்யனை புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையும், அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தமும் என்ன செய்துவிட முடியும்? இந்நிலையில், அமெரிக்காவை நம்பி அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்யப் போவதையும், அதற்கு எதிர்ப்புக் கிளம்புவது ஏன் என்றும் சிந்திக்கும் சக்தி சாதாரண மக்களுக்கு இல்லை. ஆனால், இப்பிரச்னையால் அரசு கவிழுமா, கவிழாதா என பத்திரிகைகள் வாரக்கணக்கில் பரபரப்புச் செய்தி வெளியிட்டதால் சாமான்யனும் காதைத் தீட்ட ஆரம்பித்தான்.
மத்திய அரசுக்கு ஆபத்து என்றதும் மும்முரமாக ஆரம்பித்தது ஆள்பிடிக்கும் படலமும், குதிரை பேரமும். எதிர்க்கட்சியினரும் அதற்கு சளைத்தவர்களா? அவர்களும் தங்களது "பங்கு'க்கு வலைவீசினர். ரூ.25 கோடியில் தொடங்கி ரூ. 100 கோடி வரை பேரம் நடந்தது.
கரன்சி விஷயத்தில் மட்டும் காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை பாரபட்சமில்லாமல் கட்சிகள் "ஒற்றுமையாய்' இருப்பது மக்களுக்கு தெரியாமல் இல்லை. என்றாலும், நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பன்று, ஆளும்கட்சியினர் தங்களுக்கு லஞ்சம் கொடுத்ததாகக்கூறி கட்டுக்கட்டாகப் பணத்தை, பாஜகவினர் கொட்டிய காட்சி, கடல் கடந்து இந்திய மானத்தை கப்பலேற்றி விட்டது.
இந்திய அரசியல்வாதிகளிடம் ஜனநாயகம் படும்பாடு அண்டை தேசங்களுக்கும் அம்சமாய்ப் புரிந்திருக்கும். ஒருவழியாக வாக்கெடுப்பில் வென்று மத்திய அரசு தப்பித்தது. இனி எஞ்சியுள்ள நாள்களை இடதுசாரிகளின் இம்சை இல்லாமல் காங்கிரஸ் கழித்துவிடும்.
1987ல் எம்ஜிஆர் மறைவுக்குப் பின்னர் ஜெ. மற்றும் ஜானகி அணி என அதிமுக இரண்டாகப் பிளவுபட்டது. ஜானகி அணியைச் சேர்ந்த எம்பி தங்கராஜை தங்கள் பக்கம் இழுக்க, ஜெயலலிதா அணியினர் ரூ.5 லட்சம் கொடுத்ததாக நாடாளுமன்றத்தில் பிரச்னை கிளப்பப்பட்டது. இதுகுறித்து நாடாளுமன்ற போலீஸ் ஸ்டேஷனில் புகார் பதிவாகியிருக்கிறது. அதன் பிறகு இந்த வழக்கு என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை.
அப்போதைக்கும் இப்போதைக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான், அப்போது ரூ.5 லட்சம், இப்போது கோடி.
வெற்றிலை, பாக்குக்கு 10 ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கும் அரசு ஊழியர்களை "வேலூருக்கும்', "திஹாருக்கும்' அனுப்பி வைக்கும்போது, கோடிக்கணக்கில் விலை போனவர்கள் மீது மட்டும் நடவடிக்கை எடுக்க எந்தச் சட்டம் குறுக்கே நிற்கிறது?
இதேநிலை நீடித்தால், "லஞ்சம் கொடுப்பதும் குற்றம், வாங்குவதும் குற்றம்' என்ற வாசகத்தை நாடாளுமன்ற வாசலிலும் எழுதிப் போடச் சொல்லி மக்கள் கேட்கும் காலம் விரைவில் வரும்.
எம்பிக்களுக்கு லஞ்சம் கொடுத்ததாகக் கூறப்படுவது தொடர்பாக காங்கிரஸ் மூத்த தலைவர் கிஷோர் சந்திரதேவ் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள குழு விசாரணையைத் துவக்கியுள்ளது.
"லஞ்சம் கைமாறியபோது தனியார் தொலைக்காட்சி எடுத்ததாகக் கூறப்படும் வீடியோ டேப் தங்கள் வசம் உள்ளதாகவும், ஆனால், அதை ஒளிபரப்பும் முடிவை சம்பந்தப்பட்ட தனியார் தொலைக்காட்சிதான் எடுக்கவேண்டும்' எனவும் இக்குழு கூறியுள்ளது.
ஆனால், இப்பிரச்னையில் திடீர் திருப்பமாக "லஞ்ச வீடியோ பதிவை' ஒளிபரப்பத் தற்போது அந்தத் தொலைக்காட்சி மறுத்து வருகிறது. பரபரப்பு காட்டவா அதை படம் பிடித்தார்கள்?
இத்தனை களேபரங்களுக்கு மத்தியில், தொடர்ந்து 10 முறை எம்பியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவரும், சிறந்த நாடாளுமன்றவாதியுமான மக்களவைத் தலைவர் சோம்நாத்தை அவர் சார்ந்த கட்சி "ஒத்துழைக்கவில்லை' என்று கூறி நீக்கியதுதான் பெரும் சோகம்.
அதுவும், அவரது பிறந்தநாள் நெருங்கி வந்த சமயத்தில் மார்க்சிஸ்ட் எடுத்த நடவடிக்கை, கட்சி பாகுபாடின்றி அனைவரிடமும் அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தி விட்டது.
கோவை ஜீவா
நன்றி : தினமணி
நாட்டின் முதுகெலும்பு எனப்படும் விவசாயம், இன்று முதுகொடிந்த நிலைக்குத் தள்ளப்பட்டுவிட்டது. "சுகபோகம் வேண்டாம், ஒரு போகமாவது நல்ல விளைச்சல் எடுக்க விடுங்கள்' என்னும் விவசாயிகளின் ஓலம் எந்தக் "கரைவேட்டிகள்' காதிலும் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை.
பொருளாதார சக்தியிடம் போட்டியிட முடியாமல் விவசாய நிலங்களை விற்றுவிட்டு குழந்தை குட்டிகளுடன் நகரங்களுக்கு குடிபெயர ஆரம்பித்துவிட்டனர் விவசாயிகள். விவசாயக் கூலிகள் அரை வயிற்றுக் கஞ்சியிலிருந்து கால் வயிற்றுக் கஞ்சிக்கு மாறி, பிழைப்புக்காக நகரங்களில் தஞ்சமடைய ஆரம்பித்துவிட்டனர்.
ஆக, கிராமங்கள் இன்று சப்தமில்லாமல் காலியாகிக் கொண்டிருப்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. இதுபோன்ற காரணங்களால் சுமை தாங்க முடியாமல் சிறு, பெரு நகரங்கள் திணறி வருகின்றன. தொலைநோக்குப் பார்வையில்லாத அரசு நிர்வாகத்தால் ஏற்படும் குழப்பங்களுக்கு விலை தான் இன்று நாம் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது ஊரறிந்த உண்மை.
விவசாயம் குறைந்ததால் உணவுப் பொருளுக்காக வெளிநாடுகளில் கையேந்தி நிற்கும் தொடக்க நிலையிலேயே இவ்வளவு "சூடு' (விலையேற்றம்) என்றால் வருங்காலத்தில்? தூக்கத்தில்கூட கஞ்சித் தொட்டிகள் வந்து வந்து பயமுறுத்துகின்றன.
இப்படி, அன்றாட வாழ்க்கையை ஓட்டவே அல்லல்படும் சாமான்யனை புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையும், அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தமும் என்ன செய்துவிட முடியும்? இந்நிலையில், அமெரிக்காவை நம்பி அணுசக்தி ஒப்பந்தம் செய்யப் போவதையும், அதற்கு எதிர்ப்புக் கிளம்புவது ஏன் என்றும் சிந்திக்கும் சக்தி சாதாரண மக்களுக்கு இல்லை. ஆனால், இப்பிரச்னையால் அரசு கவிழுமா, கவிழாதா என பத்திரிகைகள் வாரக்கணக்கில் பரபரப்புச் செய்தி வெளியிட்டதால் சாமான்யனும் காதைத் தீட்ட ஆரம்பித்தான்.
மத்திய அரசுக்கு ஆபத்து என்றதும் மும்முரமாக ஆரம்பித்தது ஆள்பிடிக்கும் படலமும், குதிரை பேரமும். எதிர்க்கட்சியினரும் அதற்கு சளைத்தவர்களா? அவர்களும் தங்களது "பங்கு'க்கு வலைவீசினர். ரூ.25 கோடியில் தொடங்கி ரூ. 100 கோடி வரை பேரம் நடந்தது.
கரன்சி விஷயத்தில் மட்டும் காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை பாரபட்சமில்லாமல் கட்சிகள் "ஒற்றுமையாய்' இருப்பது மக்களுக்கு தெரியாமல் இல்லை. என்றாலும், நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பன்று, ஆளும்கட்சியினர் தங்களுக்கு லஞ்சம் கொடுத்ததாகக்கூறி கட்டுக்கட்டாகப் பணத்தை, பாஜகவினர் கொட்டிய காட்சி, கடல் கடந்து இந்திய மானத்தை கப்பலேற்றி விட்டது.
இந்திய அரசியல்வாதிகளிடம் ஜனநாயகம் படும்பாடு அண்டை தேசங்களுக்கும் அம்சமாய்ப் புரிந்திருக்கும். ஒருவழியாக வாக்கெடுப்பில் வென்று மத்திய அரசு தப்பித்தது. இனி எஞ்சியுள்ள நாள்களை இடதுசாரிகளின் இம்சை இல்லாமல் காங்கிரஸ் கழித்துவிடும்.
1987ல் எம்ஜிஆர் மறைவுக்குப் பின்னர் ஜெ. மற்றும் ஜானகி அணி என அதிமுக இரண்டாகப் பிளவுபட்டது. ஜானகி அணியைச் சேர்ந்த எம்பி தங்கராஜை தங்கள் பக்கம் இழுக்க, ஜெயலலிதா அணியினர் ரூ.5 லட்சம் கொடுத்ததாக நாடாளுமன்றத்தில் பிரச்னை கிளப்பப்பட்டது. இதுகுறித்து நாடாளுமன்ற போலீஸ் ஸ்டேஷனில் புகார் பதிவாகியிருக்கிறது. அதன் பிறகு இந்த வழக்கு என்ன ஆனது என்று தெரியவில்லை.
அப்போதைக்கும் இப்போதைக்கும் ஒரே ஒரு வித்தியாசம் தான், அப்போது ரூ.5 லட்சம், இப்போது கோடி.
வெற்றிலை, பாக்குக்கு 10 ரூபாய் லஞ்சம் வாங்கும் அரசு ஊழியர்களை "வேலூருக்கும்', "திஹாருக்கும்' அனுப்பி வைக்கும்போது, கோடிக்கணக்கில் விலை போனவர்கள் மீது மட்டும் நடவடிக்கை எடுக்க எந்தச் சட்டம் குறுக்கே நிற்கிறது?
இதேநிலை நீடித்தால், "லஞ்சம் கொடுப்பதும் குற்றம், வாங்குவதும் குற்றம்' என்ற வாசகத்தை நாடாளுமன்ற வாசலிலும் எழுதிப் போடச் சொல்லி மக்கள் கேட்கும் காலம் விரைவில் வரும்.
எம்பிக்களுக்கு லஞ்சம் கொடுத்ததாகக் கூறப்படுவது தொடர்பாக காங்கிரஸ் மூத்த தலைவர் கிஷோர் சந்திரதேவ் தலைமையில் அமைக்கப்பட்டுள்ள குழு விசாரணையைத் துவக்கியுள்ளது.
"லஞ்சம் கைமாறியபோது தனியார் தொலைக்காட்சி எடுத்ததாகக் கூறப்படும் வீடியோ டேப் தங்கள் வசம் உள்ளதாகவும், ஆனால், அதை ஒளிபரப்பும் முடிவை சம்பந்தப்பட்ட தனியார் தொலைக்காட்சிதான் எடுக்கவேண்டும்' எனவும் இக்குழு கூறியுள்ளது.
ஆனால், இப்பிரச்னையில் திடீர் திருப்பமாக "லஞ்ச வீடியோ பதிவை' ஒளிபரப்பத் தற்போது அந்தத் தொலைக்காட்சி மறுத்து வருகிறது. பரபரப்பு காட்டவா அதை படம் பிடித்தார்கள்?
இத்தனை களேபரங்களுக்கு மத்தியில், தொடர்ந்து 10 முறை எம்பியாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவரும், சிறந்த நாடாளுமன்றவாதியுமான மக்களவைத் தலைவர் சோம்நாத்தை அவர் சார்ந்த கட்சி "ஒத்துழைக்கவில்லை' என்று கூறி நீக்கியதுதான் பெரும் சோகம்.
அதுவும், அவரது பிறந்தநாள் நெருங்கி வந்த சமயத்தில் மார்க்சிஸ்ட் எடுத்த நடவடிக்கை, கட்சி பாகுபாடின்றி அனைவரிடமும் அதிர்ச்சி அலைகளை ஏற்படுத்தி விட்டது.
கோவை ஜீவா
நன்றி : தினமணி
Tuesday, August 5, 2008
'அனைத்தையும்' உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி-என்.விட்டல்
"அது பொற்காலமாகவும் இருந்தது; மோசமான காலமாகவும் இருந்தது'. சார்லஸ் டிக்கின்ஸின் "இரு நகரங்களின் கதை' என்ற நாவல் இப்படித்தான் தொடங்கும். இந்தியா விடுதலையடைந்து 60 ஆண்டுகள் நிறைவடைவதைக் கொண்டாடும் இந்த வேளையில் இந்த வாசகம்தான் மனதில் பளிச்சிடுகிறது. மிக வேகமாக வளர்ந்து வரும் நாடு என்ற பட்டியலில் உள்ள இந்தியா என்ற பாம்பின் தலை 21ம் நூற்றாண்டிலும், வால் 17ம் நூற்றாண்டிலும் இருக்கின்றன.
ஃபோர்ப்ஸ் பத்திரிகை அண்மையில் வெளியிட்ட உலக கோடீஸ்வரர்கள் பட்டியலில் முதல் 10 இடங்களில் 4 இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள். பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம்தான். அதே நேரத்தில், இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 77 சதவீதம் பேர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வசிப்பதாக, அமைப்பு சாரா தொழிலாளர்கள் பற்றி ஆய்வு செய்த சென்குப்தா கமிட்டி கூறுகிறது. இப்படி இருவேறு உச்ச நிலைகளைக் கொண்டிருப்பதால்தான் இந்தியாவை பாம்புடன் ஒப்பிட வேண்டியதாயிற்று.
இன்றைய அரசியல் தலைவர்களும் பொருளாதார நிபுணர்களும் கையிலெடுத்திருக்கும் பிரச்னை இதுதான். "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற வாசகமும் இதிலிருந்து பிறந்ததுதான். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, "அனைவரும் நலமாக இருக்க வேண்டும்' என்ற கோரிக்கையின் அடிப்படையிலேயே நமது தினசரி வழிபாடு அமைந்திருக்கிறது. அந்த வகையில் அறிந்தோ அறியாமலோ "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற பொருளாதாரக் கோட்பாட்டை நாள்தோறும் உச்சரித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். 17ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தாயுமானவர், "எல்லோரும் இன்புற்றிருப்பதுவே அல்லாமல் வேறொன்று அறியேன் பராபரமே' என்று இறைவனை வேண்டினார். இதுவும் "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை' வலியுறுத்தும் வழிபாடுதான்.
வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி மட்டுமே அனைத்து நேரங்களிலும் நல்லது எனக் கூறிவிட முடியாது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஐ.நா. அமைப்பு நடத்திய ஆய்வில் சில உண்மைகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. அதன் மூலம் "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற வாசகத்துக்கு இன்னும் குறிப்பான விளக்கத்தைப் பெறமுடியும்.
இந்த அடிப்படையில் விரும்பப்படாத பொருளாதார வளர்ச்சி என சிலவற்றைப் பட்டியலிடமுடியும். அவை, 1. வேலை வாய்ப்பில்லாத பொருளாதார வளர்ச்சி. 2. நாட்டின் சமூக, கலாசார, கட்டுப்பாடுகளை மீறும் "வேரற்ற வளர்ச்சி'. 3. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்குப் பலன் கிடைக்கிறது என்பதற்காகப் பெரும்பான்மை மக்களுக்குச் சிரமம் உண்டாக்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் "இரக்கமற்ற வளர்ச்சி'; பெரிய திட்டங்களைச் செயல்படுத்தும்போதும் லட்சக்கணக்கான மக்களை இடம்பெயரச் செய்வது இதற்கு சரியான உதாரணம். 4. சுற்றுச்சூழலுக்கு கடும் அச்சுறுத்தலை உண்டாக்கும் வகையிலான "வருங்காலத்தை சிதைக்கும் வளர்ச்சி'.
பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது அனைத்துத் தரப்பினரையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அனைவரும் ஒப்புக் கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். எல்லாக் காலகட்டத்திலும் "ஏழைகள்' இருக்கத்தான் செய்வார்கள். ஏனெனில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் "ஏழை' என்பதற்கான வரையறை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. உதாரணமாக, பொருளாதார ரீதியாக இந்தியாவில் 77 சதவீதம் பேர் ஏழைகள் எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.
ஆனால், ஒரு நாளைக்கு 2400 கலோரி சக்தியைத் தரும் உணவு கிடைக்காதவர்கள் என்ற அடிப்படையில் கணக்கிட்டால் 27 சதவீதம் பேர்தான் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வருவார்கள். அதனால், வறுமையை ஒழிப்பது அல்லது ஏழைகளே இல்லாத நிலையை ஏற்படுத்துவது என்பதை விட்டுவிட்டு, பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயன் அனைவரையும் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியின் உண்மையான அர்த்தமாகும்.
இந்திய மக்கள் அனைவருமே இந்தியாவின் குடிமக்கள் என்ற எண்ணமெல்லாம் அரசியல்வாதிகளுக்கு எப்போதுமே இருந்தது கிடையாது. "வாக்கு வங்கி' அடிப்படையில் மக்களைப் பிரித்து வைப்பதுதான் அவர்களது எண்ணம்.
உதாரணமாக, சிறுபான்மையினர், தாழ்த்தப்பட்டோர், பழங்குடியினர் ஆகியோருக்கு பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயன் சென்றடைய வேண்டும் என்று கூறி ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு எடுத்து வரும் நடவடிக்கைகள் வாக்கு வங்கி அரசியல் அல்லாமல் வேறொன்றும் இல்லை.
இதுபோன்று ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு மட்டும் சிறப்புச் சலுகைகள் அளிப்பதால், அவர்கள் மற்றவர்களுடன் சேராமல் தனித்தே வாழும் அபாயம் இருக்கிறது. அத்துடன் அரசு தங்களுக்காக சிறப்புச் சலுகைகளே அளித்தே தீர வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவர்களுக்கு ஏற்படக்கூடும். சட்டத்துக்கு முன் அனைவரும் சமம் என்ற நிலையை ஏற்படுத்துவதும் அனைவருக்கும் சமமான சட்டப் பாதுகாப்பு என்ற உரிமையை வழங்குவதும்தான் நல்ல நிர்வாகத்துக்கு அடையாளம். மதம் சார்ந்த கொள்கையை வகுப்பதன் மூலம், இந்த அடிப்படைக் கொள்கையே மீறப்படுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சியானது, அனைத்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் சென்றடைய வேண்டியது அவசியம். அப்படிச் செய்யாவிட்டால், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை அடையவே முடியாது.
அதேபோல், பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயனை நகரங்களில் வசிப்போர் பெற்றிடும்போது, கிராமங்களில் வசிப்போர் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த நிலை மாற்றப்பட வேண்டும். கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் உள்ள இடைவெளி குறைந்தாக வேண்டும். நகரமயமாக்குவதை நாடு முழுவதுமே ஒரே சீராகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.
ஏழை, பணக்காரர் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் அனைவருக்கும் தரமான கல்வியும், சுகாதார வசதிகளும் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். இவை இரண்டும் கிடைத்தால்தான் ஒரு மனிதன் தனது முழுத் திறமையையும் வெளிப்படுத்த முடியும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட துறையை மட்டுமே மேம்படுத்துவது என்ற கொள்கையை விட்டுவிட்டு, அனைத்துத் துறைகளும் வளர்வதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அண்மைக் காலமாக தொழில்நுட்பத் துறை வேகமாக வளர்ந்து வரும்போது, வேளாண்துறை மிகவும் பின்தங்கி இருக்கிறது. இந்த நிலை மாற வேண்டும்.
சரி இந்த மாற்றங்களையெல்லாம் செய்வது யார் பொறுப்பு? அரசு, அரசு சாரா அமைப்புகள் மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்கள் போன்ற சமூக அமைப்புகள், நிறுவனங்கள் ஆகியவைதான் இதைச் செய்ய முடியும். அரசு நிர்வாகத்தில் ஊழலை ஒழிப்பதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகளை அரசு எடுத்தாக வேண்டும். தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் ஊழலை ஒழிப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிடைத்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. தகவல் தொழில்நுட்ப வசதிகளும்கூட ஊழலை ஒழிப்பதிலும் நல்ல நிர்வாகத்தை வழங்குவதிலும் முக்கிய பங்காற்ற முடியும். ரயில்வே முன்பதிவு வசதி இதற்குச் சரியான உதாரணம்.
அனைத்துப் பிரிவு மக்களையும் அரசு சமமாகப் பாவிக்க வேண்டும். அரசின் கொள்கைகளும், தீட்டும் திட்டங்களும் அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் பயனளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். வாக்கு வங்கியைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் பிரித்தாளும் தந்திர அரசியல் கைவிடப்பட வேண்டும்.
கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் துறைகளில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களும் "அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை' எட்டுவதில் சிறப்பாகப் பங்களிக்க முடியும். நகரங்களில் கிடைக்கும் வசதியை கிராமங்களில் கிடைக்கச் செய்வது என்ற டாக்டர் அப்துல் கலாமின் யோசனை மூலமாக நாடு முழுவதையும் நகர்மயமாக்க முடியும். இதற்கு தனியார் நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்பு அவசியம்.
உலகமயமாக்கல் தத்துவம்கூட அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது. இதன் மூலம் உலகமே ஒரே ஊராக மாறி வருகிறது என்கிறார் தாமஸ் ஃபிரைட் மேன். இதற்காக அவர் பட்டியலிட்டுள்ள காரணிகள் மூன்று. அவை, 1. உலகின் எந்தப் பகுதியில் இருந்தாலும் பார்க்க முடிகிற செயற்கைக்கோள் டி.வி. 2. சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள். 3. சில்லறை வர்த்தகம் மூலமாக வேளாண் துறையையே நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது. இவை அனைத்தும் அதிரடியான நகர்மயமாக்கலுக்கு உதவுவதுடன் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை நோக்கி நம்மை இட்டுச் செல்லும்.
மொத்தத்தில், பந்தயத்தில் ஒரு பிரிவினர் தவழ, ஒரு பிரிவினர் நடக்க, மற்றொரு பிரிவினர் ஓட என வேறுபட்ட வேகத்தில் பயணித்து வரும் இந்தியாவை ஒரே வேகத்தில் முன்னேறச் செய்வதற்கு பலவழி அணுகுமுறை அவசியம். அதைச் செய்வதற்கு இதுவே சரியான தருணம்!
(கட்டுரையாளர்: ஊழல் ஒழிப்புத்துறை முன்னாள் ஆணையர்).
நன்றி : தினமணி
ஃபோர்ப்ஸ் பத்திரிகை அண்மையில் வெளியிட்ட உலக கோடீஸ்வரர்கள் பட்டியலில் முதல் 10 இடங்களில் 4 இந்தியர்கள் இருக்கிறார்கள். பெருமைப்பட வேண்டிய விஷயம்தான். அதே நேரத்தில், இந்தியாவின் மொத்த மக்கள் தொகையில் 77 சதவீதம் பேர் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ் வசிப்பதாக, அமைப்பு சாரா தொழிலாளர்கள் பற்றி ஆய்வு செய்த சென்குப்தா கமிட்டி கூறுகிறது. இப்படி இருவேறு உச்ச நிலைகளைக் கொண்டிருப்பதால்தான் இந்தியாவை பாம்புடன் ஒப்பிட வேண்டியதாயிற்று.
இன்றைய அரசியல் தலைவர்களும் பொருளாதார நிபுணர்களும் கையிலெடுத்திருக்கும் பிரச்னை இதுதான். "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற வாசகமும் இதிலிருந்து பிறந்ததுதான். ஆனால் ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகளுக்கு முன்பிருந்தே, "அனைவரும் நலமாக இருக்க வேண்டும்' என்ற கோரிக்கையின் அடிப்படையிலேயே நமது தினசரி வழிபாடு அமைந்திருக்கிறது. அந்த வகையில் அறிந்தோ அறியாமலோ "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற பொருளாதாரக் கோட்பாட்டை நாள்தோறும் உச்சரித்துக் கொண்டுதான் இருக்கிறோம். 17ம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த தாயுமானவர், "எல்லோரும் இன்புற்றிருப்பதுவே அல்லாமல் வேறொன்று அறியேன் பராபரமே' என்று இறைவனை வேண்டினார். இதுவும் "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை' வலியுறுத்தும் வழிபாடுதான்.
வெறும் பொருளாதார வளர்ச்சி மட்டுமே அனைத்து நேரங்களிலும் நல்லது எனக் கூறிவிட முடியாது. சில ஆண்டுகளுக்கு முன் ஐ.நா. அமைப்பு நடத்திய ஆய்வில் சில உண்மைகள் கண்டறியப்பட்டுள்ளன. அதன் மூலம் "அனைத்தையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சி' என்ற வாசகத்துக்கு இன்னும் குறிப்பான விளக்கத்தைப் பெறமுடியும்.
இந்த அடிப்படையில் விரும்பப்படாத பொருளாதார வளர்ச்சி என சிலவற்றைப் பட்டியலிடமுடியும். அவை, 1. வேலை வாய்ப்பில்லாத பொருளாதார வளர்ச்சி. 2. நாட்டின் சமூக, கலாசார, கட்டுப்பாடுகளை மீறும் "வேரற்ற வளர்ச்சி'. 3. ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்குப் பலன் கிடைக்கிறது என்பதற்காகப் பெரும்பான்மை மக்களுக்குச் சிரமம் உண்டாக்குவதன் மூலம் கிடைக்கும் "இரக்கமற்ற வளர்ச்சி'; பெரிய திட்டங்களைச் செயல்படுத்தும்போதும் லட்சக்கணக்கான மக்களை இடம்பெயரச் செய்வது இதற்கு சரியான உதாரணம். 4. சுற்றுச்சூழலுக்கு கடும் அச்சுறுத்தலை உண்டாக்கும் வகையிலான "வருங்காலத்தை சிதைக்கும் வளர்ச்சி'.
பொருளாதார வளர்ச்சி என்பது அனைத்துத் தரப்பினரையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும் என்பதை அனைவரும் ஒப்புக் கொள்ளத் தொடங்கியிருக்கின்றனர். எல்லாக் காலகட்டத்திலும் "ஏழைகள்' இருக்கத்தான் செய்வார்கள். ஏனெனில் ஒவ்வொரு காலகட்டத்திலும் "ஏழை' என்பதற்கான வரையறை மாறிக்கொண்டே இருக்கிறது. உதாரணமாக, பொருளாதார ரீதியாக இந்தியாவில் 77 சதவீதம் பேர் ஏழைகள் எனக் கணக்கிடப்பட்டுள்ளது.
ஆனால், ஒரு நாளைக்கு 2400 கலோரி சக்தியைத் தரும் உணவு கிடைக்காதவர்கள் என்ற அடிப்படையில் கணக்கிட்டால் 27 சதவீதம் பேர்தான் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழே வருவார்கள். அதனால், வறுமையை ஒழிப்பது அல்லது ஏழைகளே இல்லாத நிலையை ஏற்படுத்துவது என்பதை விட்டுவிட்டு, பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயன் அனைவரையும் சென்றடைய வேண்டும் என்பதே உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியின் உண்மையான அர்த்தமாகும்.
இந்திய மக்கள் அனைவருமே இந்தியாவின் குடிமக்கள் என்ற எண்ணமெல்லாம் அரசியல்வாதிகளுக்கு எப்போதுமே இருந்தது கிடையாது. "வாக்கு வங்கி' அடிப்படையில் மக்களைப் பிரித்து வைப்பதுதான் அவர்களது எண்ணம்.
உதாரணமாக, சிறுபான்மையினர், தாழ்த்தப்பட்டோர், பழங்குடியினர் ஆகியோருக்கு பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயன் சென்றடைய வேண்டும் என்று கூறி ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அரசு எடுத்து வரும் நடவடிக்கைகள் வாக்கு வங்கி அரசியல் அல்லாமல் வேறொன்றும் இல்லை.
இதுபோன்று ஒரு குறிப்பிட்ட பிரிவினருக்கு மட்டும் சிறப்புச் சலுகைகள் அளிப்பதால், அவர்கள் மற்றவர்களுடன் சேராமல் தனித்தே வாழும் அபாயம் இருக்கிறது. அத்துடன் அரசு தங்களுக்காக சிறப்புச் சலுகைகளே அளித்தே தீர வேண்டும் என்ற எண்ணமும் அவர்களுக்கு ஏற்படக்கூடும். சட்டத்துக்கு முன் அனைவரும் சமம் என்ற நிலையை ஏற்படுத்துவதும் அனைவருக்கும் சமமான சட்டப் பாதுகாப்பு என்ற உரிமையை வழங்குவதும்தான் நல்ல நிர்வாகத்துக்கு அடையாளம். மதம் சார்ந்த கொள்கையை வகுப்பதன் மூலம், இந்த அடிப்படைக் கொள்கையே மீறப்படுகிறது. பொருளாதார வளர்ச்சியானது, அனைத்து மதத்தைச் சேர்ந்தவர்களையும் சென்றடைய வேண்டியது அவசியம். அப்படிச் செய்யாவிட்டால், அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை அடையவே முடியாது.
அதேபோல், பொருளாதார வளர்ச்சியின் பயனை நகரங்களில் வசிப்போர் பெற்றிடும்போது, கிராமங்களில் வசிப்போர் புறக்கணிக்கப்படுகிறார்கள். இந்த நிலை மாற்றப்பட வேண்டும். கிராமங்களுக்கும் நகரங்களுக்கும் உள்ள இடைவெளி குறைந்தாக வேண்டும். நகரமயமாக்குவதை நாடு முழுவதுமே ஒரே சீராகச் செயல்படுத்த வேண்டும்.
ஏழை, பணக்காரர் என்ற வேறுபாடு இல்லாமல் அனைவருக்கும் தரமான கல்வியும், சுகாதார வசதிகளும் கிடைக்கச் செய்ய வேண்டும். இவை இரண்டும் கிடைத்தால்தான் ஒரு மனிதன் தனது முழுத் திறமையையும் வெளிப்படுத்த முடியும்.
ஒரு குறிப்பிட்ட துறையை மட்டுமே மேம்படுத்துவது என்ற கொள்கையை விட்டுவிட்டு, அனைத்துத் துறைகளும் வளர்வதற்கான முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட வேண்டும். அண்மைக் காலமாக தொழில்நுட்பத் துறை வேகமாக வளர்ந்து வரும்போது, வேளாண்துறை மிகவும் பின்தங்கி இருக்கிறது. இந்த நிலை மாற வேண்டும்.
சரி இந்த மாற்றங்களையெல்லாம் செய்வது யார் பொறுப்பு? அரசு, அரசு சாரா அமைப்புகள் மற்றும் சுய உதவிக் குழுக்கள் போன்ற சமூக அமைப்புகள், நிறுவனங்கள் ஆகியவைதான் இதைச் செய்ய முடியும். அரசு நிர்வாகத்தில் ஊழலை ஒழிப்பதற்கு தேவையான நடவடிக்கைகளை அரசு எடுத்தாக வேண்டும். தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டத்தின் மூலம் ஊழலை ஒழிப்பதற்கான வாய்ப்புக் கிடைத்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. தகவல் தொழில்நுட்ப வசதிகளும்கூட ஊழலை ஒழிப்பதிலும் நல்ல நிர்வாகத்தை வழங்குவதிலும் முக்கிய பங்காற்ற முடியும். ரயில்வே முன்பதிவு வசதி இதற்குச் சரியான உதாரணம்.
அனைத்துப் பிரிவு மக்களையும் அரசு சமமாகப் பாவிக்க வேண்டும். அரசின் கொள்கைகளும், தீட்டும் திட்டங்களும் அனைத்துத் தரப்பு மக்களுக்கும் பயனளிப்பதாக இருக்க வேண்டும். வாக்கு வங்கியைக் குறிவைத்து நடத்தப்படும் பிரித்தாளும் தந்திர அரசியல் கைவிடப்பட வேண்டும்.
கல்வி மற்றும் சுகாதாரத் துறைகளில் முதலீடு செய்வதன் மூலம் தனியார் நிறுவனங்களும் "அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை' எட்டுவதில் சிறப்பாகப் பங்களிக்க முடியும். நகரங்களில் கிடைக்கும் வசதியை கிராமங்களில் கிடைக்கச் செய்வது என்ற டாக்டர் அப்துல் கலாமின் யோசனை மூலமாக நாடு முழுவதையும் நகர்மயமாக்க முடியும். இதற்கு தனியார் நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்பு அவசியம்.
உலகமயமாக்கல் தத்துவம்கூட அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சிக்கு உதவுகிறது. இதன் மூலம் உலகமே ஒரே ஊராக மாறி வருகிறது என்கிறார் தாமஸ் ஃபிரைட் மேன். இதற்காக அவர் பட்டியலிட்டுள்ள காரணிகள் மூன்று. அவை, 1. உலகின் எந்தப் பகுதியில் இருந்தாலும் பார்க்க முடிகிற செயற்கைக்கோள் டி.வி. 2. சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள். 3. சில்லறை வர்த்தகம் மூலமாக வேளாண் துறையையே நிறுவனங்களிடம் ஒப்படைப்பது. இவை அனைத்தும் அதிரடியான நகர்மயமாக்கலுக்கு உதவுவதுடன் அனைவரையும் உள்ளடக்கிய வளர்ச்சியை நோக்கி நம்மை இட்டுச் செல்லும்.
மொத்தத்தில், பந்தயத்தில் ஒரு பிரிவினர் தவழ, ஒரு பிரிவினர் நடக்க, மற்றொரு பிரிவினர் ஓட என வேறுபட்ட வேகத்தில் பயணித்து வரும் இந்தியாவை ஒரே வேகத்தில் முன்னேறச் செய்வதற்கு பலவழி அணுகுமுறை அவசியம். அதைச் செய்வதற்கு இதுவே சரியான தருணம்!
(கட்டுரையாளர்: ஊழல் ஒழிப்புத்துறை முன்னாள் ஆணையர்).
நன்றி : தினமணி
Subscribe to:
Posts (Atom)
