வெப்பம் குறைய மூன்று வழிகள்

பூமியின் வெப்பநிலை தொடர்ந்து அதிகத்துக் கொண்டே வருகிறது. அண்மையில் ஜப்பானில் கூடிய ஜி8 மாநாட்டின்போது, இதுபற்றி ஓர் அறிக்கையை உலக நாடுகளில் உள்ள 12 சிறந்த விஞ்ஞானிகள் வெளியிட்டனர். அதன்படி, 20 ஆண்டுகளில் பூமியின் வெப்பம் 0.2 முதல் 0.4 சென்டிகிரேடு என்ற அளவில் அதிகக்கப் போகிறது என்று முன்னறிவிப்புச் செய்துள்ளார்கள். பூமி வெப்பம் உயர்ந்து வருவதால், துருவப் பகுதிகளில் உள்ள பனிமலைகள் தொடர்ந்து உருகத் தொடங்கிவிடும். அவ்வாறு உருகினால் கடல்நீர் அளவு உயர்ந்து கடற்கரையை ஒட்டியுள்ள நகரங்கள் மெல்ல மெல்ல மூழ்கிவிடும் அபாயம் உள்ளதாகக் கணித்துள்ளார்கள். இதுகுறித்து பேசுவதற்குத்தான் டோக்கியோவில் ஜி8 நாடுகளின் உச்சி மாநாடு சென்ற ஜூன் மாதம் நடைபெற்றது. இதில் ஜி8 நாடுகள் மட்டுமல்லாமல் சீனா, இந்தியா, தென்னாப்பிக்கா, பிரேசில், மெக்சிகோ ஆகிய ஐந்து நாடுகளும் பங்கு பெற்றன. இந்த ஐந்து நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் வெப்பநிலை குறித்த ஒரு வரைவு அறிக்கையைத் தயாப்பதில் கூட்டாக ஈடுபட்டனர். இந்த உச்சி மாநாட்டில் ஜி8 நாடுகள் அல்லாமல் இதில் பங்குபெற்ற அந்த ஐந்து நாடுகளும் பூமி வெப்பத்திற்குக் காரணமான 37 தொழில்வள நாடுகளில் முதல் ஐந்து நாடுகளாகும். பூமி வெப்பம் அதிகக்கக் காரணமாக இருந்து வருகிற நாடுகளில் முதல் நாடு அமெக்கா. அது ஜி8 நாடுகளில் ஒன்று. இரண்டாவது நாடு சீனா. இது மற்ற 5 நாடுகளில் ஒன்று. எதிர்காலத்தில் சீனாவும், இந்தியாவும்தான் க மாசுவை அதிக அளவில் வெளியிடும் நாடுகளாக இருக்கும் என விஞ்ஞானிகள் கருதுகிறார்கள். இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு நபர் ஒருவர் 1.2 டன் க மாசுவையும், அமெக்காவில் நபர் ஒருவர் 20 டன் க மாசுவையும் வெளியிடுவதாக விஞ்ஞானிகள் கூறியுள்ளனர். தொழில்வள நாடுகள் தங்கள் தொழிற்சாலைகளிலிருந்து மாசைப் புகையாக, தூசியாக, வெப்பமாக, சப்தமாகத் தொடர்ந்து வெளியேற்றிக் கொண்டே இருக்கின்றன. இதனால் பூமிக்கு மேலே வியாபித்துக் கிடக்கிற 5 கி.மீ. உயரத்திற்குக் காற்று மண்டலம் நச்சுப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. இது பூமியின் தட்பவெப்ப நிலைகளுக்குக் கேடு விளைவிக்கிறது. இதன் காரணமாகத்தான் இந்த 12 விஞ்ஞானிகளும் உலகத் தலைவர்களுக்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளார்கள். இந்தக் கேடுகளை எந்தெந்த வகையில் எல்லாம் குறைக்க முடியுமோ, அதைச் செய்வதற்கு முன்வரும்படி உலக நாடுகளை அவ்விஞ்ஞானிகள் கேட்டுக் கொண்டுள்ளனர். ரஷிய விஞ்ஞானி யூ இஸ்ரேல் என்பவர்தான் இந்தக் கூட்டறிக்கையைத் தயாத்ததில் பெரும் பங்காற்றியவர். நம்முடைய பூமிப் பரப்பில் பரவியுள்ள க மாசு நச்சுத்தன்மை உடையது. இதை எப்படிக் குறைப்பது என்பதற்கு ஜப்பான் நாடு ஒரு புதிய ""உற்பத்திஉத்தி'' ஒன்றைக் கையாண்டுள்ளது. அதைப் பின்பற்றினால் 2050க்குள் சுற்றுச்சூழலில் படிந்துள்ள நச்சுத்தன்மையுள்ள க மாசை 70 சதவீதம் அளவுக்குப் படிப்படியாகக் குறைத்துவிடலாம் என்கிறார்கள் ஒரு பிவினர். இந்த உற்பத்திஉத்தி உலகத்திலுள்ள ராட்சதத் தொழிற்சாலைகள் அனைத்திலும் கையாளப்பட்டாலும், நச்சுத்தன்மையுள்ள க மாசைக் குறைப்பது சிரமமே என்கிறார்கள் இன்னொரு பிவினர். ஆகவே, பூமி வெப்பத்தைக் குறைப்பதற்கு வேறு சில உத்திகளைக் கையாள வேண்டியவர்களாக நாம் உள்ளோம். அவற்றில் ஒன்று நிலப் பொறியியல் தொழில்நுட்பம். பூமியின் மேல் விழுகிற சூய வெப்பத்தின் ஒரு பகுதியை பூமி உள்வாங்கிக் கொள்கிறது. இன்னொரு பகுதியை பூமி பிரதிபலித்து வெளிவிடுகிறது. பூமியின் மேலுள்ள மரங்கள்தான் இந்த வெப்பத்தின் ஒரு பகுதியைத் தன்மயப்படுத்திக் கொண்டு மறுபகுதியைப் பிரதிபலித்து வெளிவிடுகின்றது. இந்தப் பிரதிபலிப்புத் திறன் மரத்தின் வயதுக்கேற்ப வேறுபடுகிறது. இளமையான மரங்கள் இந்தக் க மாசைத் தனது வளர்ச்சிக்குத் தேவையான அளவுக்கு எடுத்துக் கொள்கிறது. அதேசமயம், வயதான மரங்கள் இதே க மாசை அந்த அளவுக்கு எடுத்துக் கொள்வதில்லை. இந்த உண்மையை விஞ்ஞானிகள் இப்போதுதான் கண்டறிந்து தெவித்துள்ளனர். இதன் மூலம், க மாசை அதிகம் உள்கொண்டு பிராணவாயுவை அதிகமாக வெளியிடுபவை, வளர்ந்து வருகிற இளமையான மரங்கள்தான். வயதான மரங்கள் தமது முதுமை காரணமாக இந்தப் பணியைச் செய்வதிலிருந்து ஓய்வு பெற்று விடுகின்றன என்கிறார்கள் விஞ்ஞானிகள். மரக்கன்றுகளைப் புதிது புதிதாக நட்டு வனவளத்தைத் தொடர்ந்து அதிகப்படுத்தி வருவோமானால், நமக்குத் தேவையான பிராண வாயுவை மரங்கள் கொடுக்கும். நமது கயமில வாயுவை மரங்கள் வாங்கிக் கொள்ளும். இதைச் சுறுசுறுப்பாகச் செய்து பூமியின் சுற்றுச்சூழலைச் சுத்திகக்கின்ற பணியை எல்லா மரங்களுமே செய்வதாகவே இதுவரை நாம் எண்ணி வந்தோம். அப்படி இல்லை. பூமியின் தட்பவெப்பநிலையைச் சமநிலையில் பராமக்க வேண்டுமானால், வனங்களில் உள்ள வயதான மரங்களைத் தொடர்ந்து அப்புறப்படுத்தவும் வேண்டும்; புதிய மரக் கன்றுகளை நட்டு வளர்க்கவும் வேண்டும். பூமியில் க மாசு என்ற கார்பன் டை ஆக்ஸைடு உருவாவதற்குக் காரணம், நமது தொழிற்சாலைகள் வெளியிடும் மாசுகள்தான். பூமியில் காட்டு வளம் 33 சதவீதம் இருந்தால்தான் தட்பவெப்பச் சமநிலை பராமக்கப்படும் என்று விஞ்ஞானிகள் கூறுகிறார்கள். இப்போது 12 சதவிகிதம் வரைதான் காட்டுவளம் இருப்பதால் பூமியில் அதிகத்துள்ள க மாசுவைக் குறைக்க முடியாமல் போகிறது. அதனால்தான் மேலும் மேலும் பூமியின் வெப்பம் அதிகத்து வருகிறது. க மாசை உள்கொண்டு பூமியின் வெப்பத்தை மரங்கள் குறைப்பதைப் போலவே கடல்பாசிகளும் இந்தக் க மாசுவை உள்கொண்டு வெப்பத்தைக் குறைக்கிறது என்பதையும் விஞ்ஞானிகள் கூறியுள்ளனர். மரக் கன்றுகளை நடுவதைப் போல கடல்பாசிகளை அதிகப்பதற்கும் உய நடவடிக்கையை எடுத்தால், காட்டு மரங்கள் செய்கிற அதே பணியைக் கடல்பாசிகளும் செய்து பூமியின் வெப்பத்தைக் குறைக்க உதவும். பூமியில் கூடுதலாக ஏற்படும் க மாசுவைக் கூட, கடலிலேயே சேமித்து வைத்துக் கொள்ள முடியுமாம். இந்த இரண்டு வழிகளும் அல்லாமல், சூய வெப்பம் பூமியைத் தாக்காமல் இருக்க மேலும் ஒரு வழி கண்டுபிடிக்கப்பட்டுள்ளது. பூமியின் மேல் ஆகாயத்தில் விக்க ஒரு ரசாயனப் போர்வையை ரஷிய விஞ்ஞானிகள் இப்போது உருவாக்கியுள்ளனர். கந்தக அமிலக் கரைசலை சில ரசாயனப் பொருள்களோடு கலந்து, பூமிக்கு மேல் 12 16 கி.மீ. உயரத்திற்குச் சென்று விமானம் மூலம் பரவலாகத் தெளித்துவிடும் சோதனை முயற்சிகளில் ஈடுபட்டுள்ளனர். அவ்வாறு செய்தால், பூமிக்கு வரும் சூயக் கதிர்களின் வெப்பத்தை அது பாதியாகக் குறைத்து விடுகிறது. அவ்வாறு குறையுமானால், பூமியின் வெப்பநிலையும் குறைந்து விடுகிறது. இவ்வாறு, இளமையான காட்டு மரங்களின் மூலமாகவும், அதிகமான கடல்பாசிகளின் மூலமாகவும், கந்தகக் கரைசல் போர்வை மூலமாகவும் பூமியின் வெப்பத்தைச் சில "டிகிகள்' குறைக்க முடியும். இந்த கந்தக அமிலக் கரைசலைத் தெளித்து, பூமியின் வெப்பத்தைக் குறைக்கலாம் என்பதை, ஒரு தற்செயலான நிகழ்வால்தான் விஞ்ஞானிகள் கண்டறிந்துள்ளனர். கொதிக்கும் குழம்பை எமலை வெளியே கக்குகிற போது, அந்தக் குழம்பில் உள்ள கந்தக அமிலம் ஆகாயப் பரப்பில் வீசப்படுகிறது. அதன் காரணமாக, அந்த எமலைப் பிரதேசத்தில் வெப்பநிலை வெகுவாகக் குறைகிறது. இதைக் கண்டறிந்த விஞ்ஞானிகள் அதே கந்தக அமிலக் கரைசலைத் தயாத்து விமானங்களில் எடுத்துச் சென்று ஆகாயத்தில் தெளித்து, சூய வெப்பத்தைக் குறைத்துவிடலாம் என்று சோதனை செய்து அதில் வெற்றி பெற்றுள்ளனர். இந்தச் சோதனையை ரஷியாவிலுள்ள சில பகுதிகளில் தற்போது செய்து பார்த்து வருவதாகவும், இதிலுள்ள ஒரே குறைபாடு, தெளித்த பிறகு ஆகாயத்திலிருந்து அக்கரைசல் பூமியை நோக்கி வேகமாகக் கீழே வந்துவிடுகிறது என்பதுதான். அதனை ஆகாயத்திலேயே நிரந்தரமாகப் பந்தலிட முடியவில்லை என்கிறார் ரஷிய விஞ்ஞானி யூ இஸ்ரேல். பூமியின் வெப்பநிலையை மாற்றுவதற்கு ஜப்பானில் கூடிய 12 விஞ்ஞானிகளின் உச்சி மாநாட்டு அறிக்கை இந்நூற்றாண்டின் அய சிந்தனையாகும். அந்த அறிக்கையின்படி, காடுகளில் தொடர்ந்து வயதான மரங்களை வெட்டிவிட்டுக் கன்றுகளை நட்டு வளர்த்துக் கொண்டே வர வேண்டும். மரங்களையே வெட்டக் கூடாது என்று சூற்றுச்சூழல்வாதிகள் சொல்வதை மறுயோசனை செய்ய வேண்டியவர்களாகவே உள்ளோம். வனங்களில் வெட்டப்படுவதற்குயவை வயதான மரங்கள் என்பதையும் வளர்ப்பதற்குயவை மரக் கன்றுகள் என்பதையும் தெளிவாகப் புந்துகொள்ள வேண்டும். இரண்டாவது, மரங்களைப் போலவே, கயமில வாயுவை உள்கொண்டு வாழ்கிற கடல்பாசிகளைப் பெருக்குவதன் மூலமும் பூமி வெப்பத்தைக் குறைக்க முடியும். மூன்றாவதாக, மக்கள் வாழ்கிற நகரங்களில் கந்தக அமிலக் கரைசலை விமானத்தின் மூலம் தெளிப்பதாலும் புவி வெப்பத்தைக் குறைக்க முடியும். இந்த மூன்றும் புதிய கண்டுபிடிப்புகள். இவற்றை உலக நாடுகள் நடைமுறைப்படுத்தினால், பூமி வெப்பத்திலிருந்து விடுதலை பெற முடியுமென்று அண்மையில் கூடிய டோக்கியோ மாநாடு வலியுறுத்தியிருக்கின்றது.
பெ. சிதம்பரநாதன்
(கட்டுரையாளர்: ஓம் சக்தி மாத இதழின் பொறுப்பாசியர்).
நன்றி : தினமணி

போராடும் பேனா போராளிகள்!

""எழுத்தாளர்கள், பத்திகையாளர்கள் தெற்காசிய நாடுகளில் தீவிரவாதிகளைப் போல் கருதப்படுகிறார்கள். ஆட்சியாளர்கள், அரசியல் தலைவர்களின் குறைகளை எழுதுவதால், பேனா போராளிகள் மீது அடக்குமுறை, நெருக்கடி, அச்சுறுத்தல் வந்து கொண்டிருக்கின்றன'', என்கிற கருத்து புலனாய்வுப் பத்திகையாளர்களிடம் நிலவுகிறது. சுதந்திரமாக செயல்படும் பத்திகையாளர்கள் இதனால் பெய அளவில் பாதிக்கப்பட்டுள்ளனர். இந்த நிலை குறித்து அண்மையில் கொழும்பில் நடைபெற்ற தெற்காசிய ஊடகவியலாளர் மாநாட்டில் கவலை தெவிக்கப்பட்டது. இந்தியாவின் மூத்த பத்திகையாளர்கள் கே.கே. கட்யால், நிகில் சிங், வினோத் சர்மா, பாகிஸ்தான் மூத்த பத்திகையாளர் இம்தியாஸ் ஆலம், இலங்கை முன்னணி பத்திகையாளர்கள் அமீன், லட்சுமண் குணசேகர, சர்மிணி எனப் பலர் பங்கேற்றனர். தெற்காசிய நாடுகளில், குறிப்பாக நேபாளம், இலங்கை ஆகிய நாடுகளில் பத்திகையாளர்கள் மத்தளம் போல் ஆட்சியாளர்கள், எதிர்ப்பாளர்கள் என இரு தரப்பினன் நெருக்குதல்களுக்கு ஆளாகி வருகிறார்கள். தெற்காசிய நாடுகளின் மண்டல ஒத்துழைப்பு அமைப்பு (சார்க்) உச்சி மாநாட்டுக்கு முன்னதாக நடைபெற்ற இந்த மாநாட்டுக்கு தெற்காசிய சுதந்திர ஊடகவியலாளர் சங்கம் (சாஃப்மா), தெற்காசிய ஊடக ஆணையம் ஆகியவை ஏற்பாடு செய்திருந்தன. "பத்திகையாளர்களின் பாதுகாப்பு' என்பதே மாநாட்டின் மையக் கருத்து. சுதந்திரமாக கருத்துகளைச் சேகத்தல், எழுதுதல், தகவல் அறியும் உமை, பத்திகையாளர்களுக்கான சட்டப் பாதுகாப்பு ஆகியவை குறித்தும் குழு அமர்வுகளில் விவாக விவாதிக்கப்பட்டது. கொந்தளிக்கும் சூழல்களில் பத்திகையாளர்கள் செய்தி சேகத்து வெளியிடுவதில் உள்ள இடர்ப்பாடுகள், அச்சுறுத்தல்கள் குறித்து கவலை தெவிக்கப்பட்டது. தகவல் அறியும் உமை தெற்காசிய நாடுகளில் எந்த அளவில் உள்ளது என்பதை விவாக அந்தந்த நாட்டுப் பத்திகையாளர்கள் விளக்கினர். ஆப்கானிஸ்தான், மாலத்தீவுகள் ஆகிய நாடுகளில் இது குறித்த சட்டமே இல்லை. வங்க தேசம், பூடான், இலங்கை, நேபாளம் ஆகிய நாடுகளில் தகவல் அறியும் உமை குறித்து திட்டம் உள்ளது; ஆனால், சட்டம் உருவாகவில்லை. இந்தியா, பாகிஸ்தான் நாடுகளில் இச்சட்டம் உருவாகியுள்ளது. எனினும், இன்னும் தீவிரமாகச் செயலுக்கு வரவேண்டும் என்று கருத்து தெவிக்கப்பட்டது. மாநாட்டில் நேபாளத்தில் பத்திகையாளர்களின் நிலைமை குறித்த ஆய்வுக் கட்டுரை வழங்க வந்த கிஷோர் ஷ்ரேஸ்தா கையில் கட்டுப் போடப்பட்டிருந்தது. ""இது இந்த மாநாட்டுக்கு வருவதற்கு இரு தினங்களுக்கு முன் கிடைத்த பசு'' என்று வேதனையுடன் காட்டினார். பத்திகையாளர்கள் மீதான தாக்குதல், காட்டுமிராண்டித்தனமாக இருப்பதை அவர் உருக்கமாக விவத்தார். நேபாளத்தில் மன்னராட்சிக் காலத்திலும் இப்போதும் தாக்குதல் தொடர்கிறது என்றும், மாவோ தீவிரவாதிகளும் இதற்கு விதி விலக்கல்ல என்றும் தெவித்தார் அவர். சில அரசியல் கட்டுரைகளை வெளியிட்டதற்காக நேபாளத்தின் பெய தேசிய நாளேடுகள் நிறுத்தப்பட்டன. பிரேந்திர ஷா என்ற பத்திகையாளர் கடத்தப்பட்டு, சில தினங்களில் பிணமாகக் கண்டெடுக்கப்பட்டார்; பிரகாஷ் சிங் தாக்கு என்ற பத்திகையாளன் கதி தெயவில்லை என்றார் அவர். கடந்த ஆண்டு பத்திகையாளர்களுக்கு எதிராக 575 சம்பவங்கள் நடைபெற்றன. ""எத்தனை அடக்குமுறைகள் இருந்தாலும் நேபாளத்தில் பத்திகைகள் எதிர்கொள்ளும்'' என்றார் கிஷோர் ஷ்ரேஸ்தா. இலங்கையில் தமிழ்ப் பத்திகையாளர்கள் மட்டுமின்றி, சிங்கள முற்போக்கு பத்திகையாளர்களும் நெருக்குதலுக்கு ஆளாவதை சிங்களப் பத்திகையாளர்கள் சுட்டிக் காட்டினர். ""ஒரு புறம் தமிழ்ப் பத்திகையாளர்களைச் சந்தேகக் கண்ணுடன் இலங்கை அரசு பார்க்கிறது. மறுபுறம், விடுதலைப் புலிகளும் அவ்வப்போது நெருக்கி வருகிறார்கள்'' என்றார் ஒரு பத்திகையாளர். யாழ்ப்பாணத்தைச் சேர்ந்த ஒரு பத்திகையாளர் தொழில் தொடர்பாக டென்மார்க் சென்று திரும்பினார். இதை வைத்து, அவர் டென்மார்க்கில் புலிகளுக்கு ஆதரவாகப் பயணம் செய்து வந்தார் என்று வருணிக்கப்பட்டதைச் சுட்டிக்காட்டி, திட்டவட்டமாக மறுத்தார். ஆப்கானிஸ்தானில் கடந்த சில மாதங்களில் மட்டும் இரு பத்திகையாளர்கள் கொல்லப்பட்டனர். இரு பெண் பத்திகையாளர்கள் தாக்குதல் காரணமாக ராஜிநாமா செய்துவிட்டனர். ஒரு கட்டுரைக்காக ஒரு பத்திகையாளருக்கு மாகாண கோர்ட் மரண தண்டனை விதித்துள்ளது. பலருக்கு அபராதம், சிறை, காவல், கெடுபிடி விசாரணை என்பது சகஜமாகிவிட்டது. கடந்த ஆண்டு 5 பேர் கொலையுண்டனர். வங்க தேசத்தில் அரசியல் தொடர்பான தொலைக்காட்சி நிகழ்ச்சிகளுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஒரு கார்ட்டூனிஸ்ட் சிறைத் தண்டனை பெற்றிருக்கிறார். இது தவிர போலீஸ் ஊழலை எழுதிய நிருபர் கைது செய்யப்பட்டிருகிறார். பொதுவாக, சார்க் நாடுகளில் ஜனநாயகம் நிலை பெற வேண்டும் என்பதில் அந்தந்த அரசுகள் மிகுந்த கவனம் எடுத்து வருகின்றன. ஆனால், எழுத்துச் சுதந்திரமும், கருத்துச் சுதந்திரமும் இருந்தால் மட்டும்தான் ஜனநாயகம் தழைக்க முடியும் என்பதை அந்த அரசுகள் ஏனோ உணர மறுக்கின்றன!
பா. கிருஷ்ணன்
நன்றி ;தினமணி

போகுமிடம் வெகுதூரம்!

"கடந்த முறை ஒன்று கிடைத்ததற்கு... இந்த முறை மூன்று' என்று ஆறுதல்பட்டுக் கொள்வதைத் தவிர, பெய அளவில் பெருமிதம் அடைய ஒன்றுமில்லை என்றே தோன்றுகிறது. ஒலிம்பிக் திருவிழாவில் ஒரே வீரருக்கு 8 தங்கம், 3 தங்கம் என அமெக்காவும், ஜமைக்காவும் பதக்க அறுவடையில் ஈடுபட்டபோது, 110 கோடி மக்களின் பிரதிநிதியாகச் சென்ற இந்தியக் குழு பெற்ற மூன்று பதக்கங்கள், ஆறுதலைத் தவிர வேறு எதைத் தந்துவிட முடியும்? வெற்றிக்கான திறமை இங்கு உள்ளது; சயான வழிகாட்டுதலும், தயார்படுத்துதலும் இல்லை என்று வழக்கமான தோல்விக் காரணிகளை ஆராயும் வேளையில் சில ஆத்ம பசோதனைகளையும் மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கிறது. ஒலிம்பிக்கில் இந்திய அணியின் ஒட்டுமொத்த திறமையை மதிப்பிடும் அதே நேரத்தில் தனிப்பட்ட வீரர்கள் சிலன் அலட்சியத்தையும் இங்கு சுட்டிக்காட்ட வேண்டியுள்ளது. தங்கம் வென்ற அபினவ், வெண்கலம் வென்ற சுசில்குமார், விஜேந்தருக்கு ஒரு "சல்யூட்', காலிறுதிக்கு முன்னேறிய சாய்னா, ஜிதேந்தர், அகில்குமார் ஆகியோருக்கு ஒரு "சபாஷ்' போடும் வேளையில், அலட்சியத்தால் வாய்ப்பை கோட்டைவிட்டவர்களுக்கு ஒரு "குட்டு' வைத்தால் என்ன என்றே தோன்றுகிறது. ஆசிய அளவில் சாதனை படைத்த, நம்பிக்கை நட்சத்திரமாகக் கொண்டாடப்பட்ட நீளம்தாண்டுதல் வீராங்கனை அஞ்சு ஜார்ஜ், ஒலிம்பிக் போட்டியில் மூன்றுமுறையும் "ஃபவுல்' செய்து, தகுதிச் சுற்றிலேயே வெளியேறி நம்பிக்கையைப் பொய்யாக்கினார். "கணுக்கால் காயம்' என அஞ்சு மிகச் சாதாரணமாக அதற்குக் காரணமும் கூறினார். புற்றுநோயின் கொடூரத் தாக்குதல் இருந்தாலும் 10 கி.மீ. நீச்சல்போட்டியில் தங்கம் வென்ற நெதர்லாந்து வீரர், விபத்தில் ஒரு காலை இழந்தாலும் நீச்சல் போட்டியில் பங்கேற்று பந்தயதூரத்தை நிறைவுசெய்த வீராங்கனை போன்றவர்களின் வெற்றிக்கான போராட்டத்துடன் அஞ்சு கூறிய காரணத்தை ஒப்பிட்டுப்பார்த்தால், அவர் யாரை ஏமாற்றுகிறார் என்பது புயும். அடுத்து டென்னிஸ் புயல்(?). உடை விஷயத்தில் இந்தியாவில் ஆங்காங்கே கிளம்பிய எதிர்ப்பையடுத்து, இந்தியாவில் இனி விளையாடவே மாட்டேன் என்று சபதம்(!) செய்து வெளிநாடுகளில் மட்டுமே விளையாடி வந்த சானியா. சொந்த நாட்டில் விளையாட மாட்டேன் என்று கூறியவரால், சொந்த நாட்டுக்காக முழு அர்ப்பணிப்புடன் அந்நிய மண்ணில் எப்படி விளையாட முடியும்? முடியாது என்று முதல்சுற்றிலேயே தோற்று வெளியேறி பதில்சொன்னார் சானியா. டென்னிஸ் இரட்டையர் போட்டியிலும் சானியா சுனிதா ஜோடி 2வது சுற்றில் தோற்றுப்போனது. இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால், ஒலிம்பிக் போட்டியில் விளையாடுவது வரை இருவரும் சேர்ந்து பயிற்சி ஆட்டத்தில்கூட ஆடியது இல்லையாம். தொடர்ந்து... டென்னிஸ் இரட்டையர்களாகப் போற்றிப் புகழப்பட்ட பயஸ், பூபதி. பல சர்வதேச போட்டிகளில் மகுடம் சூடிய இந்த ஜோடி, "ஈகோ' மோதலால் அண்மைக்காலமாக பிந்தே இருந்தது. பின்னர், "நாட்டு நன்மைக்காக' வேறு வழியின்றி ஒலிம்பிக்கில் சேர்ந்துவிளையாடுவதாக அறிவித்தனர். வெற்றி என்ன மந்திரத்தில் காய்க்கும் மாங்காயா? போட்டிக்கு முந்தையநாள் வரையில் சேர்ந்து பயிற்சி செய்யாமல், நேராக மைதானத்திற்கு வந்தால், தோற்பதைத் தவிர வேறு என்ன செய்ய முடியும்? இவை தனிப்பட்ட குறைபாடுகள் என்றால், விளையாட்டில் அரசியல் விளையாடுவதை நிரூபித்தது ஒரு சம்பவம். பளுதூக்கும் வீராங்கனை மோனிகா ஊக்கமருந்து உட்கொண்டதாக கடைசி நேரத்தில் பிரச்னை கிளப்பி, அவர் ஒலிம்பிக்கில் பங்கேற்கும் வாய்ப்பு பறிக்கப்பட்டது. காலம் கடந்தபிறகு அவர் மீதான குற்றச்சாட்டு விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டது. "தனக்கு எதிரான சதியால் தான் ஒலிம்பிக்கில் பங்கேற்க முடியாமல் போய்விட்டதாக' மோனிகா குமுறலை வெளிப்படுத்தினார். ஒலிம்பிக்கில் பங்கேற்று இருந்தால் மோனிகா பதக்கம் வென்றிருப்பாரா, இல்லையா என்பது வேறு விஷயம். ஆனால், அவரது ஒலிம்பிக் வாய்ப்பு பறிக்கப்பட்டதற்கு யார் காரணம்? அவசரப்பட்டு குற்றம்சாட்டி பின்னர் மறுத்தது ஏன் என்று ஒரு விசாரணைகூட நடத்தப்பட்டதாகத் தெயவில்லை. அடுத்து காமன்வெல்த் போட்டிகளை இந்தியா நடத்தவுள்ளது. ஒலிம்பிக் போட்டிகளை நடத்தவும் ஆசை உள்ளது. ஆனால், அடிப்படையிலேயே ஏராளமான குறைபாடுகளுடன் விளையாட்டில் இன்னும் தவழும் குழந்தையாகவே இருக்கிறது. மக்கள்தொகையில், தொழில்வளர்ச்சியில், தகவல்தொழில்நுட்ப புரட்சியில் வீறுநடைபோடும் இந்தியாவை விளையாட்டில் மட்டும் எத்தியோப்பியா, நைஜீயா, அஜர்பைஜான், ஜிம்பாப்வே போன்ற குட்டிதேசங்கள் புறந்தள்ளி முந்துவது பெரும் ஆதங்கத்தை ஏற்படுத்துகிறது. ரயில்வேயில் வேலைசெய்து கொண்டே மல்யுத்தத்தில் கவனம் செலுத்தி அதில் பதக்கமும் வென்ற சுசில்குமார் போல எல்லோரும் அமைந்துவிட மாட்டார்கள். எத்தனையோ திட்டங்களுக்கு கோடி கோடியாக செலவு செய்யும் மத்திய, மாநில அரசுகள்... நாட்டின் கெளரவத்தை உலக அரங்கில் பறைசாற்றும் விளையாட்டுத் துறைக்கு கூடுதலாக நிதி ஒதுக்க வேண்டும். பள்ளிப் பருவத்திலேயே சிறந்த வீரர்களை தத்தெடுத்து உலகளாவிய போட்டிகளுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி கொடுத்து தயார்செய்ய வேண்டும். திறமையான வீரர்கள் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதே அளவு முக்கியம் திறமையான பயிற்சியாளர்களும். விளையாட்டில் அரசியல் விளையாடுவதை அனுமதிக்கக் கூடாது. இன்னும் ஏராளமான நடவடிக்கைகள் அவசியம். ஏனெனில், விளையாட்டுத் துறையில் நாம் போகுமிடம் வெகுதூரம்!
எஸ். ராஜாராம்
நன்றி :தினமணி

புதிய தசரதனின் பதவித் துறப்பு

கம்பன் எழுதிய காவியத்தின் தனிச் சிறப்பாகக் கருதப்படுவது ஒவ்வொரு பாத்திரத்தின் பண்பு நலன்களைச் சில சொற்களால் சுட்டிக் காட்டுவதே ஆகும். தசரத மன்னன் தனது மூத்த மைந்தன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்த சூழ்நிலையை மிக அற்புதமாக பின்வரும் பாடலின் மூலம் விளக்குகிறார். மன்னனே யவனியை மகனுக்கீத்து நீ பன்னருந் தவம்பு பருவ மீதெனக் கன்ன மூலத்தினிற் கழற வந்தென மின்னெனக் கருமை போய் வெளுத்ததோர் மயிர் ""மூத்த மகனாகிய இராமனிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்து விட்டு சிறப்புமிக்க தவ வாழ்வை மேற்கொள்வதற்கு ஏற்ற முதிர்ந்த பருவம் அடைந்துவிட்டாய் என்பதை அவனது காதோரத்தில் ரகசியமாகக் கூற வந்ததைப் போல மயிர் ஒன்று மின்னலைப் போல வெளுத்து நரைத்துத் தோன்றலாயிற்று'' என பாடுகிறான் கம்பன். கண்ணாடியின் முன் நின்ற தசரதன் காதோரத்தில் ஒரேயொரு முடி நரைத்துக் காட்சியளித்ததைப் பார்த்தவுடனேயே முதிய பருவத்தை அடைந்து விட்டதை உணர்கிறான். உடனடியாக அயணையில் இருந்து இறங்கித் துறவுகோலம் பூணுவது குறித்து சிந்திக்கிறான். குலகுருவான வசிட்ட மாமுனிவரையும், அமைச்சர்களையும் அழைக்கிறான். அவர்களும் விரைந்து வந்து கூடுகிறார்கள். அப்படி கூடியவர்கள் நடுவே தனது மனக் கருத்துகளை தசரதன் வெளியிடுகிறான். இந்த இடத்தில் தசரதனின் மிக உயர்ந்த பண்பு நலன்களைச் சுட்டிக்காட்டும் வண்ணம் கம்பனின் மற்றொரு பாடல் அமைந்துள்ளது. இறந்திலன் செருக்கலத் திராமன் தாதைதான் அறந்தலை நிரம்பமூப் படைந்த பின்னரும் துறந்தில னென்பதோர் சொல்லுண் டாயபின் பிறந்தில னென்பதிற் பிறிதுண் டாகுமோ ""இராமனின் தந்தையான தசரதன் போர்க்களத்தில் இறந்தானில்லை. முதிர்ந்த வயதை அடைந்த பிறகும் பற்றுகளைத் துறந்தானில்லை என்பதாகிய ஒரு பழிச்சொல் உண்டான பிறகும் வாழ்வது சயோ'' என்கிறான். ஒரேயொரு நரை மயிர் தோன்றியதைக் கண்டவுடனேயே முதுமை அடைந்து விட்டோம் என்ற எண்ணம் மேலோங்க மைந்தனுக்கு முடி சூட்ட நினைக்கிறான் தசரதன். இன்னும் பற்றுகளைத் துறக்காத பாவியாக அயணையில் தொடர்ந்து அமர்ந்திருக்க அவன் விரும்பவில்லை. தசரதனின் உயர்ந்த பண்பு நலன்களை இவ்வாறு சுட்டிக்காட்டி வியக்கிறான் கம்பன். கம்பன் கண்ட தசரதன் அவன். ஆனால் இன்று புதிய தசரதனாக முதல்வர் கருணாநிதி காட்சி தருகிறார். ""5 முறை முதலமைச்சராக இருந்து விட்டேன். இனி அடுத்த முறை முதலமைச்சராக இருக்க விரும்பவில்லை''யெனத் திடீரென அறிவித்திருக்கிறார். இதுபோன்ற வேளைகளில் அவர் வழக்கமாக பேசும் பேச்சா? அல்லது உண்மையிலேயே அப்படி கூறுகிறாரா? என்பது விவாதத்திற்கு உயதாகும். 1993ஆம் ஆண்டில் கழகத்திலிருந்து வைகோவும் அவரது தோழர்களும் விலக்கப்பட்ட வேளையில் அரசியலிலிருந்தே நான் விலகிக் கொள்கிறேன் என்று அறிவித்தவர் கருணாநிதியே ஆவார். ஒரு வாரம் கழித்து வழக்கம் போல தொண்டர்களின் வேண்டுகோளை ஏற்று அறிவிப்பைத் திரும்பப் பெற்றார். 2001ஆம் ஆண்டில் இதுதான் நான் கடைசியாக நிற்கும் தேர்தல் எனக் கூறினார். ஆனால் 2006ஆம் ஆண்டு தேர்தலிலும் போட்டியிட்டார். 2008ஆம் ஆண்டில் தனக்கு பிறந்தநாள் விழா வேண்டாம் என்றார். உடனே சொல்லி வைத்தாற்போல கழகத் தொண்டர்கள் அலறியடித்துக் கொண்டு அய்யோ அப்படிக் கூறாதீர்கள் நாடு தாங்காது. நாங்களும் தாங்க மாட்டோம் எனக் கெஞ்சினார்கள். பிறகு அவரது பிடிவாதம் தளர்ந்தது. உங்களுக்காக எனக் கூறி பிறந்தநாள் விழாவுக்கு ஒப்புக்கொண்டார். இது அவருக்கே ஆகி வந்த கலையாகும். ஆனால் மீண்டும் முதல்வர் பதவி ஏற்கத் தனக்கு விருப்பம் இல்லை என்று அவர் கூறிய பிறகு நாட்டிலும், கழகத்திலும் எத்தகைய பிரளயமும் ஏற்பட்டுவிடவில்லை. இது ஏன்? ""நியாயம் தானே! முதிய வயதில் இனி அவர் ஓய்வெடுத்துக் கொள்வது நாட்டுக்கும் நல்லது அவருக்கும் நல்லது'' என நினைத்து அனைவரும் அமைதி காத்து விட்டார்களா? முதுமையின் காரணமாக இவ்வாறு கூறியுள்ளாரே தவிர பதவிப் பற்றினை வெறுத்தோ, இளைய தலைமுறைக்கு வழிவிட்டு கழகத்தில் தான் முன்மாதியாகத் திகழ்ந்தால் மற்றவர்களும் அதன்படி அமைச்சர் பதவிகளிலிருந்தும், கட்சிப் பொறுப்புகளிலிருந்தும் விலக முன்வருவார்கள் என நினைத்தோ இவ்வாறு கூறியதாகத் தெயவில்லை. விலைவாசி உயர்வு, காவி, முல்லைப் பெயாறு, பாலாறு போன்ற நதிநீர்ப் பிரச்னைகள், ஈழத் தமிழர் பிரச்னை, மீனவர் பிரச்னை, கச்சத்தீவுப் பிரச்னை, சேதுக் கால்வாய் பிரச்னை போன்ற உண்மையான மக்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்க்க முடியாத நிலைமையில் இவ்வாறு கூறினாரா? அல்லது தீராத இப்பிரச்னைகளிலிருந்து மக்கள் கவனத்தைத் திசை திருப்ப இவ்வாறு கூறினாரா? என்பதும் புயாத புதிர்தான். சக அமைச்சர்கள் மீதும், உயர் அதிகாகள் மீதும் அடுக்கடுக்காக எழுப்பப்படும் ஊழல் புகார்களைக் கண்டு மனம் நொந்த நிலையில் பதவி விலக முடிவெடுத்திருக்க முடியாது. ஏனெனில் இவரது குடும்ப அதிகார மையங்களின் ஊழலும், அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதும் அமைச்சர்களையும் விஞ்சிவிட்டது. தவறுகளை இடைவிடாது சுட்டிக்காட்டிய பாமகவை கூட்டணியிலிருந்து வெளியேற்றியாகிவிட்டது. கம்யூனிஸ்டுகளும் வெளியேறத் தயாராகி வருகிறார்கள். எஞ்சியிருக்கும் காங்கிரஸ் கட்சியிலோ பல்வேறு குழுக்களின் ஓய்வு ஒழிச்சல் இல்லாத மோதல்! மனிதர் பாவம் வயதான நிலையில் என்னதான் செய்வார்? அதனால் இந்த முடிவெடுத்தாரா என்பது அவருக்கு மட்டுமே புயக் கூடியது. அடுத்த தேர்தலில் திமுகவுக்கு பெரும்பான்மை கிடைத்து கழகத்தின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்கள் ஒன்று கூடி புதிய தலைவரைத் தேர்ந்தெடுக்க முற்படும்போது தான் மீண்டும் முதல்வராக வர விரும்பவில்லை என பேச வேண்டிய பேச்சை இப்போது பேச வேண்டியது எதற்காக? என்ன நோக்கத்திற்காக? அடுத்த தேர்தலில் காங்கிரஸ் கட்சி கூட இவருடன் கூட்டு சேருமா வேறு கட்சிகளைத் துணைக்கு அழைக்குமா என்ற நிலையில் திமுகவின் வெற்றி பெய கேள்விக்குறியாகிவிட்ட நிலையில் மீண்டும் முதல்வராக வர விருப்பம் இல்லை என்று கூறுவது நகைப்புக்கிடமானது. ஒருவேளை முதல்வர் பதவியைத் துறக்க நேட்டாலும், கழகத் தலைவர் பதவியை ஒருபோதும் உதறித் தள்ளத் துணியமாட்டார். அப்போதுதான் ஆட்சியும், கழகமும் அவரது கட்டுப்பாட்டிலேயே இருக்கும் என்ற சூட்சுமத்தை அறியாதவரா அவர்? இராமாயண கால தசரதனுக்கு இந்த சூட்சுமங்கள் புந்திருக்கவில்லை. எனவேதான் காதருகே ஒரேயொரு மயிர் நரைத்ததைப் பார்த்தவுடன் ஆட்சியைத் துறக்கத் துணிந்தான். தன் மகன் இராமனுக்கு முடிசூட்ட முடிவு செய்தான். இவ்வளவுக்கும் பரம்பரை பரம்பரையாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்ட மரபுப்படி அவனுக்குக் கிடைத்த அயணை அது. அவன் தலை சாயும் வரை அமர்ந்திருக்கலாம். யாரும் அவனைக் கீழிறங்கச் செய்ய முடியாது. ஆனால் தசரதன் தானே முன் வந்து அயணையைத் துறக்க முற்படுகிறான். ஆனால் ஜனநாயக நாட்டில் புதிய தசரதனுக்குப் பதவியைத் தக்க வைத்துக் கொள்ளவும் மற்றவர்களுக்குப் போக்குக்காட்டி ஏமாற்றவும் தெயும். எனவே அவர் பதவி நாற்காலியில் தொடர்கிறார்.

பழ. நெடுமாறன்
நன்றி : தினமணி

சின்னமனூர் வழிகாட்டுகிறது!

கல்யாணம் என்பது ஆயிரம் காலத்துப் பயிர் என்ற வசனம் தமிழ் திரைப்படங்களில் ""ஆலம் ஆரா'' காலத்திலிருந்து கேட்டுகேட்டு காது புளித்துவிட்டது. ஆனால் அந்தக் கல்யாணங்கள் சொர்க்கத்தில் நிச்சயிக்கப்படாமல் இப்பூவுலகில் நிச்சயிக்கப்படுவதால் பெண்ணைப் பெற்றவர்கள் முன்னெச்சக்கையாக இருக்க வேண்டியிருக்கிறது. சின்னமனூர் என்ற சிற்றூல் உள்ள மறவர் மக்கள் மன்ற திருமண மண்டபத்தை வாடகைக்கு எடுக்க வேண்டும் என்றால் மணமகன், மணமகள் இருவரும் "எய்ட்ஸ்' பசோதனைக்கு உள்பட்டு சான்றிதழ் பெற்ற பிறகே திருமண அழைப்பிதழை அச்சிட்டு பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும் என்ற நிபந்தனை விதிக்கப்பட்டு அது மக்களாலும் கடைப்பிடிக்கப்பட்டு வருகிறது. இந்த நல்ல ஏற்பாட்டை தமிழ்நாட்டின் பிற பகுதியினர் அறிந்திருக்கவில்லை. சமீபத்தில் நடக்கவிருந்த ஒரு திருமணமே, மணமகனுக்கு "எய்ட்ஸ்' நோய் அறிகுறி இருப்பது ரத்தப் பசோதனையில் தெயவந்ததால் நின்று போனது. அதன் பிறகுதான் இந்தத் திருமண மண்டப நிர்வாகிகளின் முன் யோசனை வெளி உலகுக்குத் தெய வந்திருக்கிறது. இப்படியொரு நிபந்தனையை பெண்ணைப் பெற்றவரோ அவர் சார்பில் மற்ற உறவினர்களோ, பெண் பார்க்க வரும்போதே விதித்தால், ""உன் பெண்ணே வேண்டாம், என் பையனையா சந்தேகப்படுகிறாய்?'' என்றுதான் பிள்ளையைப் பெற்றவர் சீறியிருப்பார். இந்தப் பொறுப்பை ஒரு திருமண மண்டபம் தானாகவே முன்வந்து எடுத்துக்கொண்டிருப்பது பாராட்ட வேண்டிய செயல். பொதுவாக இன்றைய இளைய தலைமுறையினர் தவறான வழிகாட்டலாலோ, அல்லது சாகச முயற்சியாக நினைத்தோ திருமணத்துக்கு முன்னதாக தவறிவிடும் வாய்ப்பு அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக ஏற்படுகிறது. அதனால் ரகசிய வியாதிகளுக்கு ஆளாகிறவர்கள் தங்களுடைய நெருங்கிய நண்பர்களிடத்தில்கூட இதைச் சொல்லாமல் மறைத்துவைத்து நோயைத் தீவிரமாக்கிக்கொள்கின்றனர். இது குறித்து பால்வினை நோய் டாக்டர்களைக் கேட்டால் வண்டி வண்டியாகச் சொல்வார்கள். இந் நிலையில் "எய்ட்ஸ்' பசோதனையைத் தாங்களாகவே யாராவது செய்துகொள்வார்கள் என்று எதிர்பார்க்கவே முடியாது. மிகவும் முற்போக்கான முதல்வர் ஆட்சி செய்யும் இந்தச் சமயத்தில், சின்னமனூர் விவகாரம் குறித்து மாநில அரசு கருத்துக்கூட தெவிக்காமல் இருப்பது வியப்பாக இருக்கிறது. பெண்கள் முன்னேற்றம், பெண்களுக்கு சொத்துமை போன்றவற்றுக்கு முதல் முதலில் சட்டம் இயற்றிய மாநிலம் என்று பெருமை பேசும் முதலமைச்சர், இந்தச் செய்தி வந்தவுடனேயே, ""தமிழ்நாடு முழுக்க இனி நடக்கும் எல்லாவிதமான திருமணங்களுக்கும் எய்ட்ஸ் பசோதனை மட்டும் அல்ல, முழு உடல் தகுதி பசோதனையும் அவசியம், அத்துடன் திருமணத்தைப் பதிவு செய்வதும் கட்டாயம்'' என்று ஒருங்கிணைந்த சட்டம் பற்றிய அறிவிப்பை வெளியிட்டு அமல்படுத்தியிருக்க வேண்டும். இப்போதும் காலம்கடந்துவிடவில்லை. வெளிநாடுகளில் வேலைபார்க்கும் மணமகன்கள் சம்பிரதாய முறைப்படி திருமணம் செய்துகொண்டாலும், "விசா' பெறுவதற்காகவே திருமணத்தைப் பதிவு செய்துகொள்கின்றனர். எனவே சம்பிரதாயத் திருமணம், பகுத்தறிவுத் திருமணம் என்று எல்லாவற்றையுமே கட்டாயம் பதிவு செய்ய வேண்டும் என்று சட்டம் இயற்ற வேண்டும். 2 தலைமுறைகளுக்கு முன்னால் எல்லோரும் அவரவர் உறவினர்களிடையேதான் பெண் எடுத்து, பெண் கொடுத்து வந்தனர். பிறகு தங்கள் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றால் வேறு மாவட்டமாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை என்று ஒப்புக்கொண்டனர். இப்போது படிப்பு, தொழில் ஆகியவற்றின் காரணமாக வெளிநாடுகளில் வாழும் மாப்பிள்ளைகளைக் கூட இணையதளப் பவர்த்தனை மூலம் நிச்சயிக்கின்றனர். இன்னும் சிலர் துணிந்து இதர ஜாதிகளிலும் சம்பந்தம் செய்துகொள்கின்றனர். எனவே இந்த விஷயத்தில் சின்னமனூர் திருமண மண்டபத்தின் வழிகாட்டல் அனைவராலும் பின்பற்றப்பட வேண்டிய நல்ல முன்னுதாரணம் என்பதில் இருவேறு கருத்துகளுக்கு இடம் இருக்க முடியாது. பெற்றோர்களுக்கு ஒரு வார்த்தை; நல்ல படிப்பு, நல்ல சம்பளம், நல்ல வேலை என்று மற்றவர்கள் கூறுவதை மட்டுமே கேட்டு அவசரப்பட்டு மணம் பேசி முடிப்பதைவிட மண மகன் அல்லது மண மகள் குறித்து தீர விசாத்துவிட்டு பிறகு நிச்சயிப்பது வம்பு, வழக்குகளையும் வீண் மன உளைச்சலையும் தவிர்ப்பதற்கு வழிவகுக்கும்.
நன்றி :தினமணி

திருப்புமுனை ஒலிம்பிக்ஸ்?

முப்பது ஆண்டு இடைவெளிக்குப் பிறகு உலக விளையாட்டு அரங்கில் நாங்களும் இருக்கிறோம் என்று இந்தியா நிரூபித்திருக்கிறது. அபிநவ் பிந்த்ராவின் தங்கப் பதக்கத்தைத் தொடர்ந்து, மல்யுத்தத்தில் சுஷில் குமாரும், குத்துச் சண்டையில் விஜேந்தர் சிங்கும் பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக் பந்தயங்களில் வெண்கலப் பதக்கங்களை வென்றிருக்கிறார்கள்.
108 கோடி பேர் கொண்ட, ஒரு நாடு உலக அரங்கில் முன்னணியில் நிற்க முடியவில்லை என்றால் அதற்குக் காரணம் நமது மனித வளத்தை முறையாகப் பயன்படுத்திக் கொள்ளத் தெரியாத நமது சோம்பேறித்தனம்தான் என்று கூற வேண்டும். திறமைசாலிகளான சிறுவர்களைப் பள்ளிகளிலேயே அடையாளம் கண்டு, அவர்களுக்கு முறையாக விளையாட்டுப் பயிற்சிகளை அளிப்பதற்கான முயற்சியில் சுதந்திர இந்தியா ஆரம்பம் முதலே ஆர்வம் காட்டவில்லை.
கேரளத்திலுள்ள கண்ணூர், தலைச்சேரி பகுதியினர்தான் விரும்பி சர்க்கஸ் நிறுவனங்களில் சேர்ந்து பணியாற்றுபவர்கள். இப்போதும்கூட அதே நிலைமைதான். அந்தக் குழந்தைகள் இயற்கையிலேயே உடலை வளைத்து வித்தை காட்டும் "ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ்' விளையாட்டில் திறமைசாலிகளாக இருப்பது நிரூபிக்கப்பட்டிருக்கிறது. அவர்களுக்கு முறையான தேர்ச்சி அளித்தால் உலக அரங்கில் இந்தியா ஜிம்னாஸ்டிக்கில் முதலிடம் வகிக்கும் என்று கடந்த 40 ஆண்டுகளாகக் கைவலிக்கப் பலரும் எழுதியதுதான் மிச்சம். அதற்கான முயற்சிகளை அரசு செய்யவில்லை.
கிரிக்கெட், டென்னிஸ், துப்பாக்கி சுடுதல் போன்ற பணக்காரர்கள் விளையாடும் விளையாட்டிற்குத் தரப்படும் ஊக்கமும், உதவியும் ஹாக்கி, கைப்பந்து, கால்பந்து, பூப்பந்து, தடகளம், மல்யுத்தம், பளுதூக்குதல், குத்துச்சண்டை போன்ற விளையாட்டுகளுக்குத் தரப்படுவதில்லை.
வெண்கலப் பதக்கம் வென்றிருக்கும் சுஷில் குமார் மற்றும் விஜேந்தர்சிங் போன்றவர்கள், தங்களது கிராமங்களில் கட்டாந்தரையில்தான் மல்யுத்தம் மற்றும் குத்துச்சண்டைப் பயிற்சிகளை மேற்கொண்டு, வளர்ந்த பிறகு சர்வதேச சங்கங்களின் பந்தய மேடைகளைத் தரிசிக்கவே முடிந்திருக்கிறது. உலக வல்லரசாகப் போகிறோம் என்று மார்தட்டும் இந்தியாவில், முறையான பயிற்சி மையங்களும், பந்தய மைதானங்களும் மாவட்ட அளவில்கூட அல்ல, எல்லா மாநிலங்களிலும்கூட இன்னும் ஏற்படுத்தப்படவில்லை.
2001ஆம் ஆண்டில் 0.06 சதவிகிதமாக இருந்த விளையாட்டுக்கான நிதி ஒதுக்கீடு இப்போதுதான் 0.97 சதவிகிதமாக ஆகியிருக்கிறது. அதாவது, மத்திய அரசின் மொத்த நிதி ஒதுக்கீடான ரூ. 7,85,583.70 கோடியில் விளையாட்டு மற்றும் இளைஞர் மேம்பாட்டுக்காக நாம் ஒதுக்கீடு செய்யும் தொகை எவ்வளவு தெரியுமா? வெறும் ரூ. 764 கோடி மட்டுமே! இந்த லட்சணத்தில் இந்தியா தங்கப் பதக்கங்களைக் குவிக்கவில்லையே என்று ஆதங்கப்பட்டால் எப்படி?
இன்னொரு விஷயம். துப்பாக்கி சுடுதல், மல்யுத்தம், குத்துச்சண்டை, தடகளம், செஸ் போன்ற தனிநபர் விளையாட்டுகளில்தான் அவ்வப்போது இந்திய வீரர்களின் சாதனைகள் வெளிப்படுகின்றனவே தவிர, அணியாகப் போட்டியிடும் ஹாக்கி, கால்பந்து, கைப்பந்து போன்றவைகளில் நாம் ஏன் வெற்றி பெற முடியவில்லை? கிரிக்கெட்டில்கூட அதிர்ஷ்டம் ஒத்துழைத்தால் வெற்றி என்கிற நிலைமைதானே தொடர்கிறது. அது ஏன்?
2000 ஆண்டில் சிட்னியில் நடந்த ஒலிம்பிக் பந்தயத்தில் அமெரிக்காவுக்கு 39 தங்கப் பதக்கங்களும் சீனாவுக்கு வெறும் 28 தங்கப் பதக்கங்களும்தான் கிடைத்தன. 2004ல் நடந்த ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக் போட்டியில் சீனா 32 தங்கப் பதக்கங்களை வென்று, 35 பதக்கங்களை வென்ற அமெரிக்காவுக்கு அடுத்த இடத்தைப் பிடித்தது. இப்போது 46 தங்க மெடல்களுடன் அமெரிக்காவைப் பின்னுக்குத் தள்ளி விட்டிருக்கிறது. இதற்குக் காரணம் சீன அரசு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு அளித்த ஊக்கமும், உற்சாகமும், ஏற்படுத்திக் கொடுத்த வசதிகளும்தான்.
முழு மூச்சுடன் அரசு இயந்திரம் செயல்பட்டு, அடுத்த ஒலிம்பிக்கில் தங்க மெடல்களைக் குவித்தே தீர்வது என்கிற முனைப்புடன் செயல்பட்டால் சீனாவால் செய்ய முடிந்த சாதனையை நம்மாலும் செய்து காட்ட முடியும். விளையாட்டை விளையாட்டாக எடுத்துக்கொள்ளும் நமது மனப்போக்கில் மாற்றம் ஏற்பட்டாக வேண்டும். பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸ் ஒரு திருப்புமுனையாக அமையக்கடவது!
நன்றி : தினமணி

வம்பை விலைக்கு வாங்கும் வனிதையர்

பெண்கள் கண்ணியமாக உடுக்க வேண்டும் எனும் அண்மைக்காலக் கூக்குரலைப் பெண்ணுரிமைவாதிகள் பெண்களின் உரிமைகளுக்கு எதிரான தலையீடு என்பதாய்ப் பதில் குரல் எழுப்பி வருகிறார்கள்.
ஆணாயினும், பெண்ணாயினும் உடுக்கும் உடையும், பாணியும் தனிப்பட்ட உரிமைதான். ஆனால், இங்கு மட்டுமல்லாது வேறு சில நாடுகளிலும் பெண்களின் உடைகள் பற்றி மட்டுமே கருத்துகள் வெளியிடப்பட்டு வருகின்றன. இதனை ஓரவஞ்சனை என்று பெண்ணியவாதிகள் கருதுகிறார்கள். ஆனால், காரணங்களை ஒருதலைப்பட்சமற்று ஆராய்ந்தால், பெண்கள் இந்த உடைக் கட்டுப்பாட்டை எதிர்க்க மாட்டார்கள்.
இயல்பில் ஆண் முரட்டுத் தசைவலிமையில் பெண்ணைக் காட்டிலும் உயர்ந்தவனாகவும், மனவலிமையில் பெண்ணைக் காட்டிலும் தாழ்ந்தவனாகவும் படைக்கப்பட்டிருக்கிறான். பெண்ணின் உடல் சார்ந்த வலுவின்மையை ஆண் தனக்குச் சாதகப்படுத்திக் கொண்டு அவளை வெற்றி கொள்வதைப் பெண் எவ்வாறு நியாயமென்று ஒப்புக்கொள்ள மாட்டாளோ, அவ்வாறே மனம் சார்ந்த தனது வலுவின்மையைப் பெண் சீண்டுவது கூடாது என்று நினைக்கவும், அது பெண்ணுரிமை என்பதை மறுப்பதற்கும் ஆணுக்கு உரிமை உண்டு.
ஒருவர் எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை பிறருக்கும் ஏன்? தனக்கேயும் கூடத்தான் தீமை செய்யும்போது அதைக் கைவிட வேண்டிய பொறுப்பும் அறிவும் ஒருவருக்கு இருக்க வேண்டும். அண்மைக்காலமாய்ப் பெண்களில் சிலர் நல்ல வேளை! சிலர்தான்! அருவருக்கத்தக்க முறையில் வெளிப்பாடாய் உடுக்கத் தலைப்பட்டுள்ளார்கள்.
இவர்களில் சிலர் அணியும் பனியன்களிலும், டி ஷர்ட்டுகளிலும் உள்ள வாசகங்களை இங்கே எடுத்து எழுதி, இந்தக் கண்ணியமான நாளிதழின் பக்கத்தை மாசுபடுத்த விரும்பவில்லை. வம்புக்கு இழுக்கும் இந்த வாசகங்களைப் படிக்கும் ஆண் அருவருப்பான முறையில் எதிரொலிக்கவே செய்வான். அவன் என்னை இடிக்காமல் விலகிப் போகட்டுமே? அவன் இடிப்பான் அல்லது அசிங்கமாய் ஏதேனும் விமர்சிப்பான் என்பதற்காக நான் ஏன் என் உடையணியும் உரிமையை விட்டுக் கொடுக்க வேண்டும்? எனும் பெண்ணின் பதில் கேள்வியில் அசட்டுத்தனமே ததும்புகிறது. பெண்களுக்கு வெட்க உணர்வுகள் போதிக்கப்பட்டு வந்துள்ளது அவர்களது நன்மையை உத்தேசித்தே என்பதைப் பெண் புரிந்துகொள்ள வேண்டும்.
1968இல் இருந்து பெண்ணுரிமை சார்ந்த கதை கட்டுரைகளை எழுதி வரும் என் மீது யாரும் பத்தாம்பசலி என்று முத்திரை குத்த முடியாது.
பழையன என்பதற்காக எல்லாக் கட்டுப்பாடுகளையும் துறப்பதோ அல்லது புதியவை என்பதற்காக அனைத்துச் சுதந்திரங்களையும் "பெண் விடுதலை' என்பதன் பெயரால் ஏற்பதோ புத்திசாலித்தனம் ஆகாது.
பெண்கள் தமது கண்ணியம், பாதுகாப்பு ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் நடு நின்று சிந்தித்துப் பழையன, புதியன ஆகிய இரண்டுக்கும் இடைப்பட்ட ஓர் அறிவார்ந்த நிலையை எடுக்க வேண்டும். கொள்ள வேண்டியவற்றைக் கொள்ளவும் தள்ள வேண்டியவற்றைத் தள்ளவும் அவள் அறிய வேண்டும்.
பெண்ணைத் துய்பொருளாய்க் கருதி ஊடகங்கள் வணிகம் செய்வதாய்க் குற்றம்சாட்டும் பெண்ணியவாதிகள், வம்புக்கு இழுக்கும் வாசகங்கள் கொண்ட டி ஷர்ட்டுகளை அணியும் பெண்களை ஏன் கண்டிப்பதில்லை? மாறாக, எதையும், எப்படியும் உடுப்பது பெண்ணின் உரிமை என்றல்லவோ வக்காலத்து வாங்குகிறார்கள்?
எனினும், செய்யும் பணிக்கேற்ப, வசதியான உடைகளைத்தான் பெண் அணிய வேண்டும் என்பதற்கு மாற்றுக் கருத்து இருக்க முடியாது. எந்தப் பணியிலும் பெண் அமர்த்தப்படும் இந்நாளில் அவள் சேலைதான் கட்ட வேண்டும் என்பது சரியன்று. சேலை வசதிக்குறைவானது. விரைந்து நடக்கவும், பேருந்தைப் பிடிக்கவும், பல்வேறு ஆபத்துகள் இன்று பெண்களைத் துரத்தும் நிலையில் சட்டென்று ஓடவும் கால்சராய் / ஜீன்ஸ்தான் ஏற்றது. சேலை காலை வாரிவிட்டுவிடும். நான் சொல்ல வருவதெல்லாம் இதுதான் அணியும் உடை எதுவாக இருந்தாலும் அதைக் கண்ணியமான முறையில் பெண்கள் அணிய வேண்டும். பதினெட்டு முழப் புடவையையும் கண்ணியக் குறைவான முறையில் உடுக்கலாம்தான்!
பல நாள் முன்பு, பெண்களுக்கான ஓர் ஆங்கில இதழில் அதன் ஆசிரியை, பெண்களின் எறிபந்து / கூடைப்பந்து விளையாட்டுகளுக்கு ஆண்களின் கூட்டம் அலைமோதுவதையும், பெண்கள் விளையாடுகையில் ஆபாசமான விமர்சனத்துடன் அவர்கள் ஊளை இடுவதையும் பற்றி அங்கலாய்த்துக் கட்டுரை எழுதியிருந்தார். உறுப்புகள் வெளித்தெரியும் வண்ணம் உடையணிந்து குதித்தால் அப்படித்தான் எதிரொலிப்பார்கள்.
அண்மையில் ஒரு கட்டுரையில், பெண்களின் உடைக்கட்டுப்பாடு பெண்களின் மீதான தாக்குதல் என்று சொல்லப்பட்டிருந்தது. ஆனால், அரைகுறை ஆடைகளோ ஆண்களின் பலவீனத்தின் மீதான தாக்குதலே என்பதை நாம் உணர வேண்டும்! அதே கட்டுரையின் ஓரிடத்தில், "உழைக்கும் வர்க்கப் பெண்கள் தங்கள் உடைகளைக் கால்கள் தெரிய, தூக்கிச் செருகிக்கொண்டால்தான் வேலை செய்ய முடியும்.
நம் நாட்டில் வயலில் உழைக்கும் பெண்களும், கட்டட வேலை செய்யும் பெண்களும் இதற்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு. இந்தப் பெண்கள்தான் பாலியல் கொடுமைகளுக்கு அதிகமாக ஆளாகிறார்கள்' என்றும் சொல்லப்பட்டிருந்தது. கண்கூடான நிலை என்பது இதுதான். இது ஆண்களின் பொதுவான, மாறாத மனப்பான்மையையே காட்டுகிறது.
பெண்ணுரிமை என்பதைத் தவறாய்ப் புரிந்துகொண்டுள்ளவர்களின் கருத்து என்னவெனில், "பெண் எப்படி வெளிப்பாடாக உடுத்திக்கொண்டாலும், ஆண் அதனால் பாதிப்பு அடையக் கூடாது. அவன் கண்ணியமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும்' என்பதேயாகும். பல ஆண்கள் பெரிதும் முயன்று அப்படித்தான் வலுக்கட்டாயமாய்க் கண்ணியம் காக்கிறார்கள். இல்லையெனில், ஒரு பெண் கூட வீட்டு வாசற்படியைத் தாண்ட முடியாது! ஆனால், வேறு பலரால் தங்கள் இயல்பை வெல்ல முடிவதில்லை. ஏனெனில், அவர்கள் படைக்கப்பட்ட விதம் அப்படி! அவர்கள் திருந்த வேண்டும் என்றும், ஆபாசமாக உடுக்கும் பெண்களை விமர்சிக்கவோ அவர்களைச் சீண்டவோ கூடாது என்றும் கூறுவது "நாய் தன் வாலை நிமிர்த்திக் கொள்ள வேண்டும்' என்று சொல்வதற்கு ஒப்பானதே.
ஆபாசப் படங்களால் அனைத்துப் பக்கங்களையும் நிரப்பிப் பெண்சீண்டலை ஆண்களிடம் தூண்டிவிட்டுவிட்டு, பெண்சீண்டலால் உயிர் நீக்க நேர்ந்த சரிகா ஷா பற்றி மாய்ந்து மாய்ந்து கட்டுரை எழுதி நினைவுநாள் கொண்டாடும் ஏடுகளும், ஆபாச ஆட்டங்கள் நிறைந்த திரைப்படங்கள், தொலைக்காட்சித் தொடர்களைத் தயாரிப்பவர்களும் நகைச்சுவையின் பெயரால் ஆபாசமாகப் பதிலளிக்கும் கேள்வி பதில் ஆசிரியர்களும் மலிந்துகொண்டு வரும் இந்நாளில் பெற்றோர்க்கும், கல்விக்கூட ஆசிரியர்களுக்கும் உள்ள பொறுப்பு மகத்தானது. அவர்களும் பொறுப்புணர்ந்து செயல்பட்டால் ஓரளவுக்கு நன்மை ஏற்படும்.
குழந்தைகளைப் பெறுவதோடும் படிக்க வைப்பதோடும் பெற்றோர்களின் கடமை முடிந்துவிடுவதில்லை. நற்போதனைகளின் மூலம், நல்ல குடிமக்களாகக் குழந்தைகளை வளர்த்து நாட்டுக்குத் தர இயலாதவர்கள் பெறாமலிருத்தலே மேல்.
ஜோதிர்லதா கிரிஜா
நன்றி : தினமணி

கல்விக்கடன்: இஸ்லாமிய முறைக்கு மாறுமா வங்கிகள்?

ஔவை சொல்கிறாள்: "கற்கை நன்றே கற்கை நன்றே பிச்சை புகினும் கற்கை நன்றே'. வங்கிகளில் கல்விக் கடன் வாங்குவதைப் பிச்சை என்று சொல்ல முடியாதுதான். ஆனால் மாணவர்களையும் பெற்றோர்களையும் பிச்சைக்காரர்களைப் போலத்தான் நடத்துகின்றன வங்கிகள்.
அண்ணா பல்கலைக்கழக கலந்தாய்வில் அரசு மற்றும் அரசு நிதியுதவி பெறும் கல்லூரிகளில் 8800 இடங்களும் சுயநிதிக் கல்லூரிகளில் 67500 இடங்களும் உள்ளன.
அரசு கல்லூரிகளில் கல்விக் கட்டணம் அதிகபட்சம் ஆண்டுக்கு ரூ.15 ஆயிரம் வரை ஆகிறது. ஆனால் சுயநிதி கல்லூரிகளில் ஆண்டுக்கு ரூ. 75 ஆயிரம் தேவைப்படுகிறது. கல்விக்கடனைத் தேடி அலைபவர்களில் 90 சதவீதம் பேர் சுயநிதி கல்லூரிகளைத் தேர்வு செய்தவர்களே.
"ரூ. 4 லட்சம் வரை எந்தப் பிணையும் இல்லாமல் கல்விக் கடன் வழங்க வேண்டும்' என்பது மத்திய அரசின் நிபந்தனை. ஆனால் வங்கிகள் "காற்றில் பறக்கவிடும்' முதல் நிபந்தனை இதுதான்.
தொழிற்கல்வியை முடித்தவுடன் வேலைவாய்ப்பு நிச்சயம் என்ற நிலையிலும்கூட, பிணை (ஸூரிடி) இல்லாமல் கல்விக்கடன் தர வங்கி மேலாளர்கள் எவரும் தயாராக இல்லை. எல்லாரும் முன்ஜாக்கிரதையுடன் இருக்கிறார்கள்.
வங்கிகள் கேட்கும் மற்ற "போனபைடு சர்டிபிகேட்', சம்பளச் சான்று போன்றவை கல்வித்துறையை வங்கிகள் புரிந்துகொள்ளவில்லையோ என்ற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகின்றன.
போனபைடு சர்டிபிகேட் முதலாண்டு மாணவர்களுக்கு கல்லூரி தொடங்கும்போதுதான் கிடைக்கும். ஆனால் மாணவர்கள் அதற்கு முன்பாக ரூ.75 ஆயிரம் கட்ட வேண்டும். இதில் விடுதிக் கட்டணமும் சேர்ந்தால் குறைந்தது ரூ.1 லட்சமாக இருக்கும்.
வங்கிகள் கடன் தராத நிலையில், கந்துவட்டிக்கு கடன்வாங்கி கல்லூரியில் சேர்ந்துவிட்டு பின்னர் போனபைடு சர்டிபிகேட்டுடன் வங்கி வாசல்படியை மிதிக்க வேண்டும். கந்துவட்டி வாங்கி கல்லூரிக்குப் பணம் செலுத்திய கட்டண ரசீதுகளை ஏற்க மறுக்கின்றன வங்கிகள்.
அடுத்து சம்பளச் சான்றிதழ். மாத வருவாய் ரூ.12,000க்கு குறையாமல் இருந்தால் மட்டுமே கல்விக் கடன் வழங்க பரிசீலிக்கலாம் என்று வங்கிகள் தங்களுக்குள் ஒரு ரகசிய வரையறை வைத்துக்கொண்டுள்ளன.
மாதச்சம்பளம் ரூ.12,000க்கு இருக்க எல்லாரும் என்ன அரசு ஊழியர்களா? சாதாரண நிறுவனங்களில் மாதக்கூலியாகப் பணியாற்றும் நடுத்தர வருவாய்ப் பிரிவினர் பலர்.
சம்பளப் பதிவேட்டையே பார்த்திருக்காதவர்கள். சம்பளச் சான்று கிடைக்கவே வழியில்லை.
நிலைமை இப்படியாக இருக்கும்போது வங்கிகளின் அனைத்து விதிகளையும் பூர்த்தி செய்து கல்விக் கடன் பெறுவோர் யார் யார்? சுயநிதி கல்லூரிகளில் நிர்வாக இடஒதுக்கீட்டுக்கு சில "ல'கரங்களைக் கொடுத்துவிட்டு, கல்விக்கட்டணம் செலுத்தும் வசதி படைத்தோர் மட்டுமே!. இவர்களில் பலர் பணக்காரர்கள், பெரும்வியாபாரிகள், அரசு அலுவலர்கள், அரசியல்வாதிகள்.
இவர்களுக்கு பிணை கையெழுத்துப் போட ஆட்கள் உண்டு. இவர்கள் கல்விக் கடன் பெறுவது பணம் இல்லாமையால் அல்ல. அரசு தரும் வரிச்சலுகையைப் பெறவும், தங்கள் சட்டவிரோதப் பணத்தை முறைப்படுத்திக்கொள்ளவும்தான்.
வங்கி அலுவலர்களுக்கு இவர்களைக் கண்டால் கொள்ளை மகிழ்ச்சி. ஏனென்றால் கல்விக்கடன் இலக்கை எட்ட முடிவதுடன் தங்களுக்குப் பிரச்னையும் வராது.
ஆனால், மிக நன்றாகப் படித்து, நல்ல மதிப்பெண் பெற்றிருந்தாலும் நடுத்தர வருவாய் பிரிவைச்சேர்ந்த மாணவன் என்றால் வங்கிகள் கடன் தராமல் இழுத்தடிக்கும்.
தொழிற்கல்வி பயிலும் அனைத்து மாணவனுக்கும் எந்த நிபந்தனைகளும் இல்லாமல் எந்த சான்று, பிணை இல்லாமல் கல்விக்கடன் தர முடியும். அதற்கு வங்கிகள் இஸ்லாமிய வங்கி நடைமுறைக்கு மாறியாக வேண்டும்குறைந்தபட்சம் கல்விக்கடனில் மட்டுமாகிலும்.
வட்டிக்குப் பணம் கொடுப்பதை இஸ்லாம் அனுமதிப்பதில்லை. ஒருவரை முன்னேற்றுவதற்கு கடனுதவி அளிப்பதை இஸ்லாம் அனுமதிக்கிறது.
இந்தக் கடனுதவி வட்டியை எதிர்நோக்கியதாக இல்லாமல், லாபத்தில் பங்கு என்பதாக மாறுவதுதான் இஸ்லாமிய வங்கி முறையின் நுட்பம். இதை "முதரபா' அல்லது "லாபத்தில் பங்கிடுதல்' என்பதாக இஸ்லாமிய சட்டம் சொல்கிறது.
இஸ்லாமிய வங்கியில் தொழில் கடன் பெறுவோர், முதலில் தனது தொழில் திட்டத்தை, தனது திறமையை, சந்தை வாய்ப்புகளை வங்கியிடம் விவரிக்க வேண்டும்.
வங்கியின் தொழில் வல்லுநர் குழு இந்த புதிய தொழில்முயற்சியின் வெற்றிவாய்ப்பை ஆராயும். அவர்கள் இது முறையான, நஷ்டம் தராத தொழில்தான் என்று உறுதிகூறிய பிறகு கடன் கிடைக்கும். இந்த புதிய தொழிலில் வங்கி ஒரு பங்குதாரராக இருக்கும்.
தொழில் விருத்தியடைந்து, லாபம் பெருகும்போது, ஒரு பங்குதாரரை அவருக்கான தொகையைக் கொடுத்து வெட்டிவிடுவதைப்போல விலக்கிவிடலாம். நஷ்டம் வந்தால்? வங்கியின் வல்லுநர் குழுவின் கணிப்புகள் எந்த இடத்தில் தவறாகப் போனது என்பதை வங்கி ஆராயும். சரிசெய்யும் வாய்ப்பு இருந்தால் தானே களத்தில் இறங்கும். இல்லையானால், நஷ்டம் தொடங்கியபோது அத்தொழிலை நிறுத்திவிடும். கணிப்புகள் தவறானால் வல்லுநர் குழுவுக்குப் பெருத்த அவமானம் என்பதால், சரியான விதத்தில் கணிப்பார்கள்.
தொழில்கடனுக்குப் பொருந்தும் இந்த இஸ்ஸாமிய வங்கி நடைமுறை ஏன் தொழிற்கல்வி பயிலும் மாணவருக்குப் பொருந்தாது?
ஒரு மாணவரின் மதிப்பெண், அவரது அறிவுத்திறன், பேச்சுத்திறன், அவர் தேர்வு செய்துள்ள பாடப்பிரிவு, அதில் அவருக்கு உள்ள வேலைவாய்ப்பு அனைத்தையும் வங்கியின் வல்லுநர் குழு மதிப்பீடு செய்து, எந்தப் பிணையும் இல்லாமல் கல்விக் கடன் தர முடியும். லாபத்தில் பங்கீடு என்ற அதே முறையில், இவர்கள் சம்பாதிக்கத் தொடங்கியதும் இவர்களின் சம்பளத்தில் குறிப்பிட்ட காலத்துக்கு ஒரு பகுதியை ஒப்பந்தப்படி பெறலாமே.
இதை செய்வதற்கு, ஒரு மாணவனை கணிக்கும் அறிவும் ஆற்றலும், துணிச்சலும் தேவை.
வாழ்க்கையில் எந்த ரிஸ்க்கும் இல்லாமல் மாதம்தோறும் சம்பளம் மட்டும் கைநிறைய எதிர்பார்க்கும் அதிகாரிகளே நிறைந்து வழியும் வங்கிகளில் ரிஸ்க் எடுப்பவர்கள் சிலர் மட்டுமே.
அதனால்,
பாத்திரம் அறிந்து பிச்சைபோடும் திறன் இல்லாத வங்கிகள் முன்பாக மாணவரும் பெற்றோரும் பிச்சைக்காரர்களாக நிற்கிறார்கள் கைகளை ஏந்தியபடி!
ஏழை சொல் அம்பலம் ஏறாது எனும்போது அதிகாரிகளிடம் செல்லுமா என்ன?
இரா. சோமசுந்தரம்
நன்றி : தினமணி

சிறு தொழிலுக்கு உதவிக்கரம்

சிறு தொழிலுக்கு ஒரு சிறப்பு உண்டு. சமீப காலம் வரை, இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்தத் தொழில் உற்பத்தியில், கிட்டத்தட்ட 40 சதவீதம் சிறு தொழில்களின் பங்களிப்பே. அதேபோல் ஏற்றுமதியில் இதன் பங்கு 40 முதல் 45 சதவீதம் ஆகும். முக்கியமாக வேலைவாய்ப்புகள் அளிப்பதில் சிறு தொழில்களின் பங்களிப்பு 40 சதவீதத்துக்குக் குறையாமல் இருந்து வந்தது.
வேலைவாய்ப்புகள் தொடர்பாக ஒரு விஷயத்தைக் குறிப்பிட வேண்டும். ஒரு தொழில் முனைவோர் ரூ.10 லட்சம் வங்கிக்கடன் வாங்கி சிறு தொழில் தொடங்கினால் அதன் மூலம் 10 பேருக்கு வேலைவாய்ப்பு உறுதி என்ற நிலை இருந்தது. தற்போது, நவீன தொழில் நுட்பத்தின் அடிப்படையில் பெரிய அளவில் முதல் போட்டு தொழில் நிறுவனங்கள் துவக்கப்படுகின்றன. ஆனால், ஒரு கோடி ரூபாய் முதலீட்டில் சராசரியாக ஒரு நபருக்குத்தான் வேலைவாய்ப்பு சாத்தியம்.
சிறு தொழில்களுக்கு இருந்த சிறப்புகள் பழம் கதையாகி வருகின்றன. சமீபத்தில் வெளிவந்துள்ள இந்திய தொழில் சங்கங்களின் சம்மேளனம் (Assocham) வெளியிட்டுள்ள ஆய்வு அறிக்கை கவலை அளிக்கிறது.
ஏற்கெனவே நலிவுற்று இருந்த சிறு தொழில்கள் மேலும் சரிந்துள்ளதை அது படம் பிடித்துக் காட்டுகிறது. ஒட்டு மொத்த உற்பத்தியில், சிறு தொழில்களின் பங்கு 10 சதவீதம் குறைந்துள்ளது. வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கத்தில் 7 சதவீதம் குறைந்து விட்டது என அந்த அறிக்கை சுட்டிக் காட்டுகிறது. இதற்குக் காரணம், பெரிய தொழில் கூடங்களும் நடுத்தர தொழில் கூடங்களும் தங்களது உதிரி பாகங்கள் உள்ளிட்ட பொருள்களின் தேவைகளை மலிவான இறக்குமதியின் மூலம் பூர்த்தி செய்து கொள்கின்றன என்பதுதான்.
அதிலும் குறிப்பாக தற்போது தலை தூக்கியுள்ள பொருளாதார மந்தநிலையின் காரணமாக, சிறு தொழில் நிறுவனங்களால் பெரும் மற்றும் நடுத்தர தொழிற் சாலைகளின் தேவைகளை சகாயமான விலையில் வழங்க முடியவில்லை. வங்கிக் கடனுக்கான வட்டி விகிதம் அதிகரித்து வரும் சூழலில், சிறு தொழில் நிறுவனங்கள் தங்கள் தொழிற்கூடங்களை நவீனமாக்கிக் கொள்ள இயலவில்லை. தொழில் நுட்பத்தை மேம்படுத்திக்கொள்ள தேவையான நிதி ஆதாரம் இல்லை. இதனால், சிறு தொழில்கள், அதிகரித்துவரும் போட்டிகளை எதிர்கொள்ளும் சக்தியை இழந்துவிட்டன.
""அசோசெம்'' தலைவர் சஜ்ஜன் ஜின்டால் கூற்றின் படி, கடந்த நிதி ஆண்டு இறுதியில் 44 லட்சமாக இருந்த சிறு தொழில் நிறுவனங்கள் தற்போது 40 லட்சமாகக் குறைந்து விட்டன. இத்துறையில் 2 கோடியே 38 லட்சம் பேர் பணியாற்றி வந்தார்கள். அவர்களில் 13 லட்சம் பேர் வேலை இழந்து விட்டனர். இவ்வளவும் கடந்த 6 மாதங்களில் நிகழ்ந்துள்ளன.
தொழிற் சங்கங்களின் சம்மேளனம் தரும் தகவல்கள், பிரச்னையின் விளிம்பை மட்டுமே தொட்டுள்ளன. முழுமையான பிரச்னை இன்னும் கடுமையானது என்பதே உண்மை.
200102ஆம் ஆண்டில் எடுத்த கணக்கெடுப்பின்படி நாடு முழுவதும் சிறு தொழில் பிரிவுகளில் மூன்றில் ஒரு பங்கு நலிவடைந்த நிலையில் இருக்கின்றன. இவற்றில் கணிசமான எண்ணிக்கையிலான நிறுவனங்கள் மூடப்படும் நிலையை எட்டிவிட்டன. தமிழ்நாடு, கேரளம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், பஞ்சாப், மகாராஷ்டிரம், மேற்கு வங்கம் ஆகியவை இதில் முக்கிய இடம் வகிக்கின்றன.
1970 முதல் 1990 களின் தொடக்கம் வரை, தேசிய மயமாக்கப்பட்ட வங்கிகள் சிறு தொழில்களுக்கு கடன் வழங்குவதை முன் உரிமை அடிப்படையில் செய்தன. 1992இல் இருந்து பொருளாதார சீர்திருத்தம், தாராளமயமாக்கல் என்ற பெயரில் வங்கிகள் பெரிய தொழில்களுக்கு கடன் வழங்குவதில் காட்டிய அக்கறையை சிறு தொழில்களுக்கு கடன் வழங்குவதில் காட்டவில்லை. காரணம் வங்கிகளின் லாப நோக்கத்துக்கு முக்கியத்துவம் தரப்பட்டது. சிறு தொழில் பிரிவுகளுக்கு முன்னுரிமை கடன் வழங்கும் மரபு பின்னுக்குத் தள்ளப்பட்டது.
சிறு தொழில்களுக்கு வழங்கும் கடன் வாராக்கடனாக மாறிவிடுமோ என்று வங்கிகள் அஞ்சின. பின்னர் வந்த நாயக் குழுவின் பரிந்துரைகள் மற்றும் கடன் உத்திரவாத நிதி (Credit Guarantee Fund) போன்ற திட்டங்கள் எதிர்பார்த்த பலனை அளிக்கவில்லை.
உலகமயமாக்கல் விளைவாக, இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடுகள் நீக்கப்பட்டன. அந்நியநாட்டுப் பொருள்கள் மலிவு விலையில் இந்திய சந்தையில் குவிக்கப்பட்டன.
இதனால் சிறு தொழில்கள் பெருமளவு பாதிக்கப்பட்டன. அவற்றின் உற்பத்திப் பொருள்களை விற்பனை செய்வதில் முன் எப்போதும் இல்லாத அளவு கடும் போட்டி ஏற்பட்டது.
அதே நேரம், எண்ணற்ற சட்டதிட்டங்கள், ஆய்வு அதிகாரிகளின் கெடுபிடி ஆகியவை சிறு தொழில் நிறுவனங்களின் குரல்வளையை சுற்றி வளைக்கின்றன. இதனால், சிறு தொழில்கள் திணறுகின்றன.
மீண்டும் சிறு தொழில்கள் புத்துயிர் பெறவேண்டுமானால் பாரத ரிசர்வ் வங்கி, மாநில அரசுகள் மற்றும் மத்திய அரசு ஆகியவை இணைந்து செயல்பட வேண்டும்.
சிறு தொழில்கள் பொருள்களை உற்பத்தி செய்வதற்கு தேவைப்படும் கடனுதவியை உரிய நேரத்தில், போதிய அளவில் வங்கிகள் அளிப்பதற்கு ரிசர்வ் வங்கி கொள்கை வகுத்து செயல்படுத்த வேண்டும். வங்கிகள் தேசியமயமாக்கப்பட்ட போது விவசாயம், சிறு தொழில் ஆகிய இரண்டும் முன்னுரிமை பெற்ற பிரிவுகளாகக் கருதப்படும் என நாடாளுமன்றத்தில் பிரகடனப்படுத்தப்பட்டது. அதன்படி வங்கிகள் மீண்டும் செயல்பட்டாலே போதுமானது. வங்கிக் கடன்கள் மூலம்தான் சிறு தொழில்களுக்கு புதிய ரத்தம் பாய்ச்ச முடியும்.
மின்சாரம், தண்ணீர் ஆகிய அடிப்படைக் கட்டமைப்பு வசதிகள் கிடைப்பதற்கு மாநில அரசுகள் முன்னுரிமை வழங்கவேண்டும். ஆய்வு அதிகாரிகளின் இடைவிடாத கெடுபிடிகள் குறைக்கப்பட வேண்டும்.
உற்பத்தியாகும் பொருள்களின் தரத்தை மேம்படுத்தும் வகையில், சர்வதேச தரத்துக்கு உற்பத்தி முறையையும், சாதனங்களையும் மாற்றிக்கொள்ள சிறு தொழில்கள் முன் வரவேண்டும். இதற்கு உதவியாக, ஜவுளித்துறைக்கு ஏற்கெனவே இருப்பதுபோல், தொழில்நுட்ப மேம்பாடு நிதி (Credit Guarantee Fund) போன்ற ஒரு திட்டத்தை மத்திய அரசு சிறு தொழில்களுக்கும் உருவாக்கலாம். இதன் மூலம் ஏற்றுமதிக்கும் ஊக்குவிப்பு தரமுடியும்.
சிறு தொழில்கள் நவீன இயந்திரங்கள், தளவாடங்கள் ஆகியவற்றை இறக்குமதி செய்ய வேண்டியிருந்தால், இறக்குமதி தீர்வையை மத்திய அரசு குறைத்து இறக்குமதி செய்ய உதவ வேண்டும்.
சிறு தொழில் உற்பத்திப் பொருள்களை மத்திய, மாநில அரசுத் துறைகளும், பொதுத்துறை நிறுவனங்களும் முடிந்த அளவு வாங்குவதற்கு வழிகாட்டு நெறிமுறைகளை வகுத்து, அவை கடைபிடிக்கப்படுவதை உறுதி செய்தல் வேண்டும். ஏற்கெனவே இருந்த இது போன்ற நடைமுறைகள் காலப்போக்கில் கைவிடப்பட்டன. பெரிய நிறுவனங்கள், சிறு தொழில் பிரிவுகளிலிருந்து கொள்முதல் செய்திடும் பொருள்களுக்கான பணத்தை பட்டுவாடா செய்வதற்கு பல மாதங்கள் ஆகின்றன. பொருள்களுக்கான தொகை குறிப்பிட்ட காலவரையறைக்குள் பட்டுவாடா செய்யப்படவேண்டும் என்பது நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும். ஏற்கெனவே இதுபோன்ற நியதிகள் இருந்தன.
உதாரணமாக பெரிய தொழில் நிறுவனங்கள் அரசு வங்கிகளிடமிருந்து கடன் வாங்குவதற்கு விண்ணப்பிக்கையில், மேற்கூறிய இனத்தில் நிலுவை ஏதும் இல்லை என உறுதி அளிக்க வேண்டும்.
ஆனால் இந்த நியதிகள் ஏட்டளவில் மட்டுமே உள்ளன. செயலளவில் நீர்த்துப்போய்விட்டன.
இதுபோல் பல்வேறு அம்சங்களை உள்ளடக்கிய விரிவான சிறுதொழில் கொள்கையை வகுத்து அதனை பாரத ரிசர்வ் வங்கி, மாநில அரசுகள் மற்றும் மத்திய அரசு ஆகியவை முனைப்புடனும் இதய சுத்தியுடனும் செயல்படுத்தினால்தான் சிறு தொழில்கள் மீண்டும் தழைக்க முடியும்.

எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன்
(கட்டுரையாளர்: முன்னாள் துணைப் பொது மேலாளர்சென்ட்ரல் பேங்க் ஆப் இந்தியா).

நன்றி : தினமணி

ஆசை..ஆசை...பேராசை...

புதிதாக ஒருவர் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டியின் தலைவராக நியமிக்கப்படும்போதும், ராஜிவ் காந்தி, இந்திரா காந்தி ஆகியோரின் பிறந்த நாள் மற்றும் நினைவு நாள்களின்போதும் தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சி அமைய வேண்டும் என்கிற ஆசையும் வேகமும் நமது காங்கிரஸ்காரர்களுக்கு வரும். மேடையேறிப் பேசும்போது இருக்கும் அந்த ஆவேசமும் ஆசையும், அடுத்த நாள் காலையில் இருந்த இடம் தெரியாமல் மறைந்துவிடும்.
ராஜிவ் காந்தியின் பிறந்த நாள் விழாவில் பேசிய தலைவர்கள் அனைவரும் சேர்ந்து காமராஜ் அரங்கத்தில் வழக்கம்போல மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சி அமைப்பது, கட்சியில் இளைஞர்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிப்பது என்பது போன்ற பேசிப்பேசிச் சலித்த விஷயங்களை மீண்டும் ஒருமுறை பேசி ஓய்ந்திருக்கிறார்கள். தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவர் கே.வீ. தங்கபாலு, தமிழகத்தில் மீண்டும் காங்கிரஸ் ஆட்சி அமையும்வரை ஓயப்போவதில்லை என்று சூளுரை வேறு விடுத்திருக்கிறார்.
இதுவரை காமராஜ் ஆட்சி என்று சொன்னவர்கள் இப்போது காங்கிரஸ் ஆட்சி என்று சொல்லத் தொடங்கி இருக்கிறார்கள். காமராஜ் மீண்டும் உயிர்த்தெழுந்து வரமுடியாது என்பதையும், அப்படியே வந்தாலும் அவரைப் போன்ற நேர்மையான ஆட்சியாளர்களுக்கு இங்கே இடமில்லை என்பதையும் இப்போதாவது நமது தமிழக காங்கிரஸ்காரர்கள் உணர்ந்தார்களே, அதுவரை மகிழ்ச்சி.
பெருந்தலைவர் காமராஜ் மறைவுக்குப் பிறகு தமிழக காங்கிரஸ்காரர்கள் கோஷ்டிப் பூசலில் நேரத்தை வீணாக்காமல் ஒன்றுபட்டு செயல்பட்டிருந்தால், தமிழக அரசியலின் போக்கே மாறியிருக்கும். அப்போதைய திண்டுக்கல் மற்றும் கோவை இடைத்தேர்தல்களின் முடிவுகளை வைத்துப் பார்க்கும்போது, காங்கிரஸா அல்லது எம்.ஜி.ஆரின் அதிமுகவா என்கிற கேள்வி எழுந்து திமுக என்கிற கட்சி காணாமல் போயிருக்க வேண்டும். திமுக இப்போதும் பலமான அரசியல் சக்தியாக செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது என்றால் அதற்குக் காரணம் காங்கிரஸாரின் கையாலாகாத்தனம்தான் என்பது சிறு பிள்ளைகளுக்குக்கூடத் தெரியும்.
காங்கிரஸ் கட்சியை வளர்ப்பதைவிட தங்களை வளர்த்துக் கொள்வதில் முனைப்பு காட்டும் தலைவர்கள் ஒருபுறம். தமிழகத்தில் செல்வாக்குள்ள தலைவர் யாரும் வளர்ந்துவிடாமல் தலையாட்டி பொம்மைகள்தான் தலைவராக இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பும் காங்கிரஸ் மேலிடம் இன்னொருபுறம். இப்படிப்பட்ட சூழ்நிலையில் காங்கிரஸ் கட்சி தமிழகத்தில் வளர்வது என்பது எப்படி சாத்தியம்?
தனிப்பட்ட முறையில் தமிழக மக்களுக்கு நேரு குடும்பத்தின் மீதும், காங்கிரஸ் கட்சியின் மீதும் மதிப்பும் மரியாதையும் இருப்பதை மறுப்பதற்கில்லை. 1984 பொதுத் தேர்தலில், ஆண்டிப்பட்டி சட்டமன்றத் தொகுதியில் போட்டியிட்ட அன்றைய முதல்வர் எம்.ஜி.ஆர். பெற்ற வாக்குகளைவிட, அந்தத் தொகுதியில் மக்களவைத் தொகுதி வேட்பாளராகப் போட்டியிட்ட கே.ஆர். நடராஜன் பெற்ற வாக்குகள் அதிகம். காரணம், மக்களவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் சார்ந்த அணியின் வேட்பாளர்களைத்தான் மக்கள் விரும்பினார்கள்.
இப்போது அதெல்லாம் பழங்கதையாகிவிட்டது. திமுகவுக்கும் அதிமுகவுக்கும் மாற்றாக காங்கிரஸ் உருவாக வேண்டும் என்று நினைத்த மக்களின் எண்ணத்தில் மண்ணை வாரிப்போட்ட பெருமை காங்கிரஸ் தலைவர்களைத்தான் சாரும். திமுக மற்றும் அதிமுகவுடன் கூட்டணி அமைத்து பத்தோ, இருபதோ மக்களவை இடங்களில் வெற்றி பெற்றால் போதும் என்று காங்கிரஸ் தலைமை மட்டும் அல்ல, தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவர்களும் விரும்புகிறார்கள் என்பதுதான் உண்மை.
தனித்துப் போட்டியிடுவது என்று 1977லும், 1989லும், 1998லும் முடிவெடுத்த காங்கிரஸ் கட்சி, பெரிய அளவில் வெற்றி பெறவில்லை என்றதுமே, மீண்டும் திமுக மற்றும் அதிமுகவின் தோளில் சவாரி செய்ய முடிவெடுத்ததே தவிர, தனித்து நின்று கட்சியை வளர்க்கவோ ஆட்சியைப் பிடிக்கவோ முயலவில்லை.
ஒரு காலத்தில் திமுகவானாலும் சரி, அதிமுகவானாலும் சரி ஆட்சி அமைக்க வேண்டுமானால் காங்கிரஸுடன் கூட்டணி அமைத்தால்தான் சாத்தியம் என்கிற நிலைமை இருந்தது. ஏறத்தாழ 15%க்கும் அதிகமான வாக்குகளுடன் தமிழகத்தின் அனைத்துத் தொகுதிகளிலும் செல்வாக்குடன் திகழும் கட்சியாக காங்கிரஸ் இருந்தது. தொடர்ந்து திமுகவுக்கும் அதிமுகவுக்கும் சாமரம் வீசி, தனது வாக்கு வங்கியைத் தேர்தலுக்குத் தேர்தல் சுருக்கிக் கொண்டுவிட்டிருக்கிறது காங்கிரஸ். தேமுதிகவின் வளர்ச்சி என்பதே காங்கிரஸ் வாக்கு வங்கியில் ஏற்பட்டிருக்கும் சரிவுக்கான அடையாளம்தான்.
""தமிழகத்தில் காங்கிரஸ் ஆட்சி'' என்றெல்லாம் பேசினால், வர இருக்கும் மக்களவைத் தேர்தலில் திமுக தங்களுக்கு அதிக இடங்களைத் தராதா என்று தங்கபாலு எதிர்பார்க்கிறார் போலிருக்கிறது. "கூரை ஏறி கோழி பிடிக்க முடியாதவன் வானம் ஏறி வைகுந்தம் போவானா?' என்கிற பழமொழி தங்கபாலுவுக்குத் தெரியுமோ என்னவோ, திமுக தலைவர் கருணாநிதிக்கு நிச்சயம் தெரியும்!
நன்றி : தினமணி

காங்கிரசின் பிரதமர் வேட்பாளர் யார்?

வரும் மக்களவைத் தேர்தலில் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி வென்றால் மன்மோகன் சிங்தான் பிரதமராவார் என வாரத்துக்கு இருமுறை தவறாமல் கூறி வருகிறார் சரத்பவார். மன்மோகன் மீது இவருக்கு என்ன கரிசனம்? எதற்காக இந்த விஷயத்தை மக்கள் கவனிக்க வேண்டும் என அவர் விரும்புகிறார்? பொதுவாகவே பரபரப்புக்காக உதவாக்கரை அறிக்கைகளை விடக்கூடியவர் அல்ல சரத்பவார். அதனால், மன்மோகனை முன்னிறுத்த வேண்டும் என்ற அவரது பேச்சு வேறு சில அர்த்தங்களையும் உள்ளடக்கியதாக இருக்க வேண்டும். அதில் முக்கியமானது, "ராகுல் காந்தி பிரதமராவதற்கு இன்னும் அவகாசம் இருக்கிறது' என்பதுதான்.
காங்கிரஸ் மற்றும் ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் பிரதமர் பதவிக்கான வேட்பாளர் போட்டியில் முன்னணியில் இருப்பது மன்மோகன்தான் என்பதையும் சரத்பவாரின் பேச்சு கோடிட்டுக் காட்டுகிறது. இந்த ஆண்டின் தொடக்கத்தில், அணுசக்தி ஒப்பந்தம் நிறைவேறுவது சந்தேகத்துக்கிடமாக இருந்தபோது, பிரதமருக்கான வேட்பாளராக மன்மோகன் சிங்கை யாரும் நினைத்துக்கூட பார்த்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால் இப்போது நிலைமை வேறு. அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தில் காங்கிரஸ் உள்ளிட்ட அனைத்துக் கட்சிகளும் மன்மோகன் சிங்கின் உறுதியான நிலைப்பாட்டை பாராட்டியிருக்கின்றன. அதனால், எல்லோரும் ஏற்றுக்கொள்ளும் தலைவராக அவர் உருவெடுத்திருக்கிறார். இதை மக்கள் மனதில் பதியச் செய்வதுதான் சரத்பவாரின் நோக்கம்.
மன்மோகன் சிங்கை பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவிப்பதைத் தவிர காங்கிரஸ் கட்சிக்கு வேறு வழியே இப்போதைக்கு இல்லை. அறிவிக்காவிட்டாலும் அவர்தான் முன்னிலையில் இருக்கிறார். தாம் பிரதமர் பதவிக்கு வருவதற்கு இன்னும் காலம் இருக்கிறது என்று ராகுல் காந்தியே நினைக்கக்கூடும். அதையேதான் பவாரும் பிரதிபலிக்கிறார். தற்போதையை மக்களவை விட அடுத்த மக்களவையில் காங்கிரசின் மேலாண்மை குறைவாகவே இருக்கும்.
சிறு கட்சிகளின் ஆதிக்கம் மேலோங்கி இருப்பதற்கான வாய்ப்புகள் அதிகம். அதனால், அடுத்து அமையப்போகும் அரசுக்கு பூரண ஆயுள் இருக்கும் எனக் கூற முடியாது. இந்தச் சூழலில் தாமோ அல்லது ராகுல் காந்தியோ பிரதமர் பதவிக்கு முன்னிறுத்தப்படுவதை சோனியா விரும்பவில்லை என்பதுதான் உண்மை.
பிரதமர் வேட்பாளருக்கான போட்டியில் முன்னணியில் இருக்கிறார் என்பதனாலேயே, ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி அதிக இடங்களைப் பிடித்தால், மன்மோகன்தான் பிரதமராவார் என்று அர்த்தமல்ல. எப்படிப் பார்த்தாலும், இடதுசாரிகளின் உதவி இல்லாமல் "மதச்சார்பற்ற' அணி ஆட்சி அமைக்க முடியாது. இப்போது இருக்கும் எண்ணிக்கையிலிருந்து குறைந்தது 30,40 இடங்களைத்தான் இடதுசாரிகள் பெறமுடிந்தாலும், ஆட்சியமைப்பதில் அவர்களது ஆதரவு கட்டாயத் தேவையாக இருக்கும். மன்மோகன் சிங் பிரதமராவதை இடதுசாரிகள் ஏற்றுக்கொள்ளவே மாட்டார்கள். அப்படி ஒரு சூழல் ஏற்பட்டால், காங்கிரஸ் கட்சி வேறொருவரைப் பிரதமராக்க வேண்டியிருக்கும். இன்னொரு பக்கம், மாநிலக் கட்சிகளையும் இடதுசாரிகளையும் கொண்ட மூன்றாவது அணியின் தலைமையில் ஆட்சி அமைவதற்கான வாய்ப்புகள் இருப்பதையும் மறுக்க முடியாது. பாஜகவை ஆட்சியில் அமரவிடக்கூடாது என்பதற்காகவே அந்த அரசை காங்கிரஸ் கட்சி ஆதரிக்கும். அப்படியொரு நிலை ஏற்பட்டால், மாயாவதி, சரத் பவார், முலாயம் சிங், நிதீஷ் குமார், தேவ கௌடா, ஐ.கே. குஜ்ரால் உள்பட மிகப்பலர் பிரதமர் பதவிக்குப் போட்டியிடக்கூடும்.
மாநிலக் கட்சிகளை வழிநடத்தும் அளவுக்குத் திறன் வாய்ந்த தலைவராக மாயாவதி உருவெடுத்திருக்கிறார். மூன்றாவது அணியை மறுநிர்மாணம் செய்து, புதிய பெயரிட்டு அதை வழிநடத்தும் பொறுப்பையும் மாயாவதி ஏற்றுக்கொள்வார். மாநிலக் கட்சிகளை மூன்றாவது அணிக்கு அழைத்து வரும் பணியைச் செய்ய சந்திரபாபு நாயுடு இருக்கிறார். முடிந்தால், ஜெயலலிதாவுடனும் அவர் பேசுவார்.
மாயாவதி பிரதமராவதற்கு மார்க்சிஸ்ட் உள்ளிட்ட இடதுசாரி கட்சிகளும் பகிரங்கமாக ஆதரவு தெரிவித்திருக்கின்றன. இந்த அணி வெற்றி பெற்றால், தேர்தலுக்குப் பிறகு பாஜகவை முடக்குவதற்காக மாயாவதியை ஆதரிக்க வேண்டிய நிலை காங்கிரஸுக்குக்கூட ஏற்படலாம். மாயாவதி, சரத் பவார் ஆகிய இருவரில் ஒருவரை தேர்ந்தெடுத்தே ஆக வேண்டுமென்றால், தமக்கு யார் அதிக தொந்தரவு தர மாட்டார்கள் என்பதை சோனியா காந்தி சிந்திக்க வேண்டியிருக்கும். அந்த வகையில் பவாருக்குத்தான் அதிக வாய்ப்பு. நிர்வாகத் திறன், மக்கள் ஆதரவு, இடதுசாரிகளிடம் நற்பெயர் ஆகியவற்றால் பவாருக்கு வாய்ப்புக் கிடைக்கும். எனினும், அவரது கட்சிக்கு எத்தனை இடங்கள் கிடைக்கின்றன என்பதைப் பொருத்துத்தான், அவருக்குப் பிரதமர் பதவி கிடைப்பது பற்றிய கணக்குகள் செல்லுபடியாகும்.
அடுத்தது முலாயம் சிங். அவர் பிரதமராவதற்குரிய சூழல் ஏற்பட்டால், காங்கிரஸ் குறுக்கே நிற்காது. ஆனால், முலாயம் சிங்கும் சமாஜவாதி கட்சியினரும் உத்தரப் பிரதேசத்தில் காங்கிரஸை முற்றிலும் ஒழித்து விடுவார்கள் என்ற சந்தேகம் சோனியாவுக்கு எப்போதுமே இருந்து வருகிறது. அது முலாயமின் வாய்ப்பைக் கொஞ்சம் குறைக்கும்.
மாநிலத் தலைவரில் யாராவது ஒருவரைப் பிரதமராக்கும் சூழ்நிலை வந்தால், சோனியா காந்தியின் தேர்வு லாலு பிரசாத்தாகத்தான் இருக்கும். ஆயினும், வரும் தேர்தலில் அவரது கட்சிக்கு அதிக இடங்கள் கிடைப்பதற்கான வாய்ப்புக் குறைவு என்பதால் பிரதமர் பதவிக்கு அவர் பெயர் பரிசீலிக்கப்படுவது சந்தேகம்தான்.
நீரஜா சௌத்ரி
நன்றி : தினமணி

பாகிஸ்தான், இனி...

பாகிஸ்தானின் நான்காவது சர்வாதிகாரி என்று அழைக்கப்படும் பர்வீஸ் முஷாரப் தனது அதிபர் பதவியை ராஜிநாமா செய்திருப்பது அந்த நாட்டின் சரித்திரத்தில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனை என்றுதான் கூற வேண்டும். எந்த மக்கள் சக்தியைத் தனது ராணுவ பலத்தின் மூலம் ஓரங்கட்டிவிட்டு ஆட்சியைப் பிடித்தாரோ அதே மக்கள் சக்தி ஒன்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பர்வீஸ் முஷாரபை பதவி விலகச் செய்திருக்கிறது.
ஆறு மாதத்திற்கு முன்னால் நடந்த தேர்தலில் தனது ஆதரவாளர்களின் கட்சி தோற்கடிக்கப்பட்டபோதே முஷாரப் பதவி விலகி இருக்க வேண்டும். ஆனால், பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியும், நவாஸ் ஷெரீபின் முஸ்லிம் லீக் கட்சியும் ஒன்றுபட்டுச் செயல்பட முடியாது என்கிற எதிர்பார்ப்புதான் அவரை அப்போதே பதவி விலகாமல் இருக்க வைத்தது. எதிரியின் எதிரி நண்பன் என்று நவாஸ் ஷெரீபும், பேநசீர் புட்டோவின் கணவர் ஆசிப் அலி சர்தாரியும் முஷாரபுக்கு எதிராகக் கைகோர்த்துக் கொண்டபோது அவரது பிரித்தாளும் திட்டம் தகர்ந்தது.
முஷாரபின் பதவி விலகலுக்கு மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட கட்சிகளின் எதிர்ப்பு மட்டுமே காரணமல்ல. தங்களது முன்னாள் தளபதிக்கு ஆதரவாகச் செயல்பட பாகிஸ்தான் ராணுவம் தயாராக இல்லை என்பது ஒரு முக்கியமான காரணம். மக்களவையைக் கலைக்கும் அதிகாரம் அதிபராக இருந்த முஷாரபுக்கு இருந்தபோதிலும், ராணுவத்தின் பக்கபலம் இல்லாமல் அதைப் பயன்படுத்த முடியாது என்பது அவருக்குத் தெரியும்.
ராணுவம் அவரைக் கைவிட்டது மட்டுமல்ல, அமெரிக்காவும் அவரைக் கைவிட்டு விட்டது என்பதுதான் உண்மை. அதிபராக முஷாரப் தொடர்வதில் அமெரிக்கா ஆர்வம் காட்டவில்லை. மேலும், முஷாரபின் வழிகாட்டுதலுடன் பாகிஸ்தானிய உளவு நிறுவனமான ஐ.எஸ்.ஐ. ஒருபுறம் அமெரிக்காவிடமிருந்து உதவிகளைப் பெற்றுக்கொண்டு மறுபுறம் ஆப்கானிஸ்தானிலுள்ள தாலிபான் பயங்கரவாதிகளுக்கு உதவி வந்தது என்கிற சந்தேகம் அமெரிக்காவுக்கு ஏற்பட்டுவிட்டிருந்தது.
ராணுவமும் அமெரிக்காவும் தன்னைக் கைவிட்டு விட்ட நிலையில், ராஜிநாமா என்பதைத் தவிர முஷாரபுக்கு வேறு வழியில்லாத நிலைமை. அந்தச் சூழ்நிலையில்கூட, சற்றும் பதற்றமும் குற்ற உணர்வும் இல்லாததுபோல அவர் பாகிஸ்தான் மக்களுக்கு ஆற்றிய தனது இறுதி உரையின் மூலம், ஒரு ராணுவத் தளபதி தனது உடலையும் மனதையும் உணர்ச்சிகளையும் எப்படி கட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார்.
சரி, முஷாரப் வெளியேறியாகிவிட்டது. இனிமேல்தான் பாகிஸ்தானிலுள்ள ஜனநாயக சக்திகள் ஒன்றுபட்டுச் செயல்பட வேண்டிய நேரம். முஷாரப் ஒன்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அதிகாரத்தைப் பறித்துக் கொள்வதுவரை எதிரும் புதிருமாக இருந்த சக்திகள் இப்போது கைகோர்த்துச் செயல்பட்டாக வேண்டும். தங்களது பொது எதிரியும் பதவி விலகிவிட்ட நிலையில், இவர்கள் ஒற்றுமையாகச் செயல்படாவிட்டால், மீண்டும் ராணுவம் மூக்கை நுழைக்க நேரிடும் என்பதை அவர்கள் மறந்துவிடக் கூடாது.
மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு தனது மேலாண்மையை நிலைநாட்டியாக வேண்டும். அதற்கு முதல்படியாக, ஒருமனதாகப் புதிய அதிபரைத் தேர்ந்தெடுப்பது, முஷாரப் ஆட்சியில் அகற்றப்பட்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளை மீண்டும் பதவியில் அமர்த்துவது, உளவுப் பிரிவான ஐ.எஸ்.ஐ.யைத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசின் கட்டுக்குள் கொண்டு வருவது என்று பல தவறுகள் திருத்தப்பட்டாக வேண்டும்.
ராணுவம் சார்ந்த ஆட்சியைவிட, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசு மதத்தின் பெயரால் நடத்தப்படும் தீவிரவாத செய்கைகளை எதிர்கொள்வது கடினம். தீவிரவாத சக்திகளை ஒடுக்குவதற்கு ராணுவத்தை நாடும்போது, ராணுவம் அதையே சாக்காக வைத்து ஆட்சியைக் கைப்பற்றும் அபாயம் நிறையவே இருக்கிறது. நவாஸ் ஷெரீபின் ஆட்சியில் நடந்தது அதுதான். அந்தத் தவறு மீண்டும் நடைபெற்றுவிடக் கூடாது.
தீவிரவாதம் மட்டுமே பாகிஸ்தானின் பிரச்னையல்ல. விலைவாசி 25 சதவீதத்துக்கும் அதிகமாக இருக்கிறது. விலைவாசியைக் கட்டுப்படுத்தத் தற்போதைய கூட்டணி அரசு தவறினால், விளைவு மக்களின் கொந்தளிப்பாக இருக்கும். முற்றிலும் சீர்குலைந்திருக்கும் பொருளாதாரம் சரிசெய்யப்பட வேண்டும். அதற்கு முன்புபோல அமெரிக்கா உதவுமா என்பதும் சந்தேகம்தான்.
ஆங்கிலேயரின் பிரித்தாளும் சூழ்ச்சிக்கு பலியான இந்தியாவும் பாகிஸ்தானும், பரஸ்பரம் சண்டை போட்டுக் கொள்வதை நிறுத்தி, ராணுவ ஒதுக்கீட்டைக் குறைத்து வளர்ச்சிப் பணிகளில் கவனம் செலுத்தினால் மட்டும்தான் தெற்காசியா அமைதியையும், பொருளாதார வளர்ச்சியையும், உலக அரங்கில் மரியாதையையும் பெற முடியும்.
முஷாரபின் ராஜிநாமா பாகிஸ்தானில் நிலையான மக்களாட்சி தொடர வழிகோலுமேயானால், அதுவே தெற்காசியாவின் வளமான வருங்காலத்திற்கான பிள்ளையார் சுழியாக அமையும் என்று எதிர்பார்க்கலாம்!
நன்றி : தினமணி

ஓட்டு நன்மையைக் கருதாமல்...

இமயம் தொட்டு குமரி வரை இது ஒரேநாடு. இதை ஒரேநாடாக இன்றுவரை கட்டி காத்து வரும் பல அம்சங்களில் ஒன்று யாத்திரை. தனது வாழ்நாளில் ஒரு முறையாவது ராமேஸ்வரம் செல்ல வேண்டும் என தினமும் பைசா பைசாவாகச் சேர்த்து ஓர் ஏழை விவசாயி வடக்கேயிருந்து புறப்பட்டு பக்தியுடன் யாத்திரை வருகிறான்.
தமிழ்நாட்டின் ஈரோடு மாவட்டத்துக்கு என்ன சிறப்பு என வினவினால் நீங்கள் வேறு எதையோ சொல்வீர்கள். ஆனால் சமீபத்திய புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது தமிழகத்திலேயே கயிலாய யாத்திரை சென்றவர்கள் அதிகமுள்ள மாவட்டம் ஈரோடு என! தெற்கிலிருந்து வடக்கேயும் வடக்கிலிருந்து தெற்கேயும் ஓடக்கூடிய இந்த பக்தி ஓட்டம்தான் பாரதத்தாயின் ரத்த ஓட்டம்.
தென்பகுதியில் சபரிமலைக்கும், பழனிமலைக்கும் யாத்திரை போகிறார்கள். மேல்மருவத்தூருக்கும் யாத்திரை நடக்கின்றது. ஹிந்துக்களது வழிபாட்டினைப் பின்பற்றி வேளாங்கண்ணி யாத்திரையும் அவர்கள் துவக்கியிருக்கிறார்கள்.
சபரிமலைக்கு வரும் பக்தர்கள் எண்ணிக்கை ஒரு கோடிக்கும் அதிகம். ஆள்பவர்கள் தெய்வ நம்பிக்கை இல்லாத(?) கம்யூனிஸ்டுகளாகவே இருந்தாலும் யாத்ரீகர்களுக்கு வசதி செய்து தர வேண்டியது அரசின் கடமை.
ஆனால் மதசார்பற்ற கட்சிகள் ஆளும் மாநிலங்களில் இதுபோன்ற யாத்திரைக்கு வருபவர்களிடம் நுழைவு வரி, வாகன வரி, யாத்ரீகர் வரி என பணத்தைப் பிடுங்குவதிலேயே குறியாக உள்ளார்கள்.
இது தவிர தமிழகக் கோயிலில் விசேஷக் கட்டணங்கள் வேறு. ஆனால் அதற்குத் தக பக்தர்களுக்கு வசதி செய்து தரப்படவில்லை.
ஹிந்துக்கள் யாத்திரை செல்லும்போது வரி வசூலிப்பவர்கள் ஹஜ் யாத்திரை செல்பவர்களுக்கு மட்டும் சலுகை வழங்குகிறார்களே என ஹிந்துக்கள் ஏற்கெனவே கோபத்தில் உள்ளார்கள்.
மதசார்பற்றவாதிகளது தாஜா செய்யும் போக்கு தாஜா செய்யப்படும் மதத்துக்கு எதிரான உணர்வை ஹிந்துக்களிடம் உண்டாக்கி விடுகிறது.
இதில் சமீபத்தில் நடைபெற்ற சம்பவம் அமர்நாத் சம்பவம். எங்கெல்லாம் லட்சக்கணக்கில் கூட்டம் கூடுகிறதோ அந்த பக்தி கேந்திரங்களின் மதிப்பைக் குறைக்க சில முயற்சிகள் திட்டமிட்டு நடைபெற்றன.
""சபரிமலை ஐயப்பன் சந்நதி தீட்டுபட்டு களங்கமாகிவிட்டது'' என ஒரு பிரசாரம்.
திருப்பதி மலை அருகிலேயே அரசின் ஆதரவுடன் கிறிஸ்தவ மதப் பிரசாரம். ""அமர்நாத் பனிலிங்கம் என்பது ஒரு மோசடி'' என ஒரு பிரசாரம். ஆனால் இந்தப் பிரசாரங்கள் எடுபடவில்லை.
அமர்நாத் பனிபடர்ந்த பகுதியில் உள்ளது. ஆண்டின் எல்லா நாள்களும் அங்கு செல்ல முடியாது. குறிப்பிட்ட இரண்டு மாதங்கள் மட்டுமே பனிலிங்கத்தை தரிசனம் செய்ய இயலும்.
இயற்கையின் இந்த கடும் குளிரைத் தாங்க இயலாமல் பலர் இறந்துபடுகிறார்கள். ஆனாலும் யாத்திரை வருபவர்கள் எண்ணிக்கை குறையவில்லை.
பயங்கரவாதிகள் துப்பாக்கி சூடு நடத்தியதால் பலர் மடிந்தார்கள். ஆனாலும் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கவே செய்தது.
1996ல் நடைபெற்ற விபத்தின் காரணமாக 250 யாத்ரீகர்கள் இறந்துபட்டார்கள். இது குறித்து விசாரித்த சென்குப்தா குழு தனது அறிக்கையில் யாத்ரீகர்கள் தாற்காலிகமாகத் தங்குவதற்காக ஸ்திரமான கட்டடங்கள் தேவையென்றும், வைஷ்ணவதேவி ஆலயத்துக்காக உள்ளது போல ஒரு வாரியம் அமர்நாத்துக்கும் அமைக்க வேண்டும் என்றும் பரிந்துரை செய்தது. அந்த அமர்நாத் புனிதத்தலக் குழுவுக்கு ஆளுநரே தலைவராக இருப்பார் என்றும் பரிந்துரை செய்தது.
லெப்டினென்ட் ஜெனரல் எஸ்.கே. சின்ஹா ஆளுநராக இருந்தபோது 2003ம் ஆண்டே யாத்ரீகர்கள் தங்குவதற்கான தாற்காலிகக் குடியிருப்புகளைக் கட்டவும், தேவை முடிந்ததும் கட்டுமானப் பொருள்களைக் கழட்டி அகற்றுகின்ற வகையிலும் ஏற்பாடு செய்ய வேண்டுமென வற்புறுத்தினார்.
எண்ணிக்கை அதிகமாக வருவதால் யாத்திரை காலத்தை 2 மாதங்களுக்கு நீட்டிக்க வேண்டுமென்றும் ஆளுநர் பரிந்துரைத்தார். இதற்கு முதலமைச்சர் முப்தி முகமது சையத் 6 மாதத்துக்கு எந்த பதிலும் தரவில்லை.
இதற்கிடையே துணை முதலமைச்சர் மங்கத் ராம் சர்மா யாத்திரையின் காலம் 2 மாதங்கள் என நீட்டிக்கப்பட்டுள்ளதாக அறிவித்துவிட்டார்.
முதலமைச்சர் நிருபர் கூட்டத்தைக் கூட்டி அமர்நாத் யாத்திரை ஒரு மாதம்தான் என மறுத்து அறிவித்தார். மோதல் தொடங்கியது. இந்த விஷயத்திற்காக காங்கிரஸ் கட்சியின் 4 அமைச்சர்கள் ராஜிநாமா செய்தார்கள்.
முப்தி முகமது இந்த விஷயத்தை ஸ்ரீநகர் உயர் நீதிமன்றத்துக்குக் கொண்டு சென்றார். ஆனால் நீதிமன்றமோ அமர்நாத் யாத்திரை குறித்த எல்லா விஷயங்களையும் முடிவு செய்யும் அதிகாரம் அமர்நாத் புனிதத்தல வாரியத்துக்குத்தான் உள்ளது என தீர்ப்பளித்தது. இதை எதிர்த்து முப்தி உச்ச நீதிமன்றத்துக்குச் சென்றார்.
2008 மே மாதம் உச்ச நீதிமன்றம் வனத்துறைக்குச் சொந்தமான இடத்தில் தாற்காலிகக் குடியிருப்புகள் அமைக்க ஆணையிட்டுவிட்டது.
அதன் அடிப்படையில் அமைச்சரவை கூடி வனத்துறையின் 100 ஏக்கர் நிலத்தை வழங்க ஏகமனதாக பிடிபி உள்பட முடிவு செய்தது.
அமர்நாத் யாத்ரீகர்களுக்கு வசதி செய்து தர அமர்நாத் புனிதத்தல வாரியம் ஒன்றினை அரசு அமைத்துள்ளது. அது அரசு நியமித்த வாரியம். அதன் உறுப்பினர்களையும் அரசே நியமிக்கின்றது. ஆளுநர் அதன் தலைவர்.
அந்த வாரியம் மாநில அரசுக்கு வாடகை முன்பணமாக ரூ. 2 கோடியே 31 லட்சம் செலுத்தியுள்ளது. அதன் பிறகே நிலத்தை ஒதுக்கித் தரச் சம்மதித்தது. எத்தனை நாள்களுக்கு? 2 மாதங்களுக்கு மட்டும். பட்டா போட்டுக் கொடுத்துவிடவில்லை. வெறும் குத்தகைதான். நிலஉடமை வனத்துறையின் பொறுப்பிலேயே இருக்கும்.
எவருக்கும் தொந்தரவு இல்லாத வனப்பகுதியில் வெறும் 2 மாதங்களுக்குத் தாற்காலிகக் குடியிருப்புகளும், தாற்காலிகக் கழிவறைகளும் கட்டுவதற்கு நிலம் ஒதுக்கித் தந்தமைக்குத்தான் இந்த எதிர்ப்பு. மதவெறியர்களின் இந்த எதிர்ப்புக்கு "மதசார்பற்றவாதிகள்' கண்டனம் தெரிவிக்கவில்லை.
மதவெறியர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்து நடத்திய ஆர்ப்பாட்டத்தில் பகிரங்கமாக இந்திய எதிர்ப்பு கோஷங்கள் முழங்கப்பட்டன.
இது நிலம் குறித்த பிரச்னை என என்னமாய் முகம் சிவந்து கோபப்படுகிறார் உமர் அப்துல்லா! 2 மாதம் நிலம் பயன்படுத்தியதால் என்ன நிலம் பறி போயிற்று?
இமயம் முதல் குமரி வரை உள்ள ஒவ்வொரு துளி மண்ணும் இந்தியனுக்குச் சொந்தம். உமர் அப்துல்லா பழையபடி பிரிவினை முழக்கம் துவக்கினால் நாமும் கோஹினூர் பங்களாவைத் தயார்ப்படுத்த வேண்டி வரும்.
தாற்காலிக ஹிந்து யாத்ரீகர்கள் வருவதால் மதரீதியான ஜனத்தொகை விகிதம் மாறிவிடும் என்றும் அவர்கள் பேசுகிறார்கள்.
சொந்த மண்ணிலிருந்து காஷ்மீரத்து பண்டிதர்களை அடித்து விரட்டி அதனால் லட்சக்கணக்கான காஷ்மீரத்து பண்டிதர்கள் காஷ்மீருக்கு வெளியே சொந்த நாட்டிலேயே அகதிகளாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இவர்கள் மதரீதியான ஜனத்தொகை மாற்றம் குறித்து பேசவே யோக்யதை அற்றவர்கள்.
இது ஏதோ காஷ்மீரத்து மக்கள் பிரச்னை அல்ல; அமர்நாத் யாத்திரை செல்பவர்கள் தமிழர்களும்கூட. அதுமாத்திரமல்ல. நியாயமான ஒரு கோரிக்கைக்காக ஜம்மு மக்கள் போரிடும்போது தென்கோடியில் உள்ள நாங்கள் உங்களுக்கு உறுதுணையாக இருக்கிறோம் எனக் காட்ட வேண்டாமா?
தேர்தல் நெருங்கி வருவதால் முஸ்லிம்கள் ஓட்டுகளைப் பெற பிடிபி துடிக்கிறது. ஹிந்துக்கள் தரப்பு வாதத்தை பாரதிய ஜனதா கட்சி மட்டுமே பேசி வருகிறது.
காங்கிரசுக்கு கூழுக்கும் ஆசை மீசைக்கும் ஆசை. அதனால் தெளிவில்லாமல், குழம்பிப் போய் உள்ளது. ஓட்டு நன்மை கருதாமல் நாட்டு நன்மை கருதிச் செயல்பட வேண்டிய விஷயம் இது.
இல. கணேசன்

நன்றி :தினமணி

கச்சத் தீவு தீர்வல்ல...

கடந்த வாரம் மீண்டும் இலங்கைக் கடற்படையினரால் தமிழக மீனவர்கள் தாக்கப்பட்டிருக்கிறார்கள். ஆழ்கடலில் மீன்பிடிக்கச் செல்லும் தமிழக மீனவர்கள் இப்படி தாக்கப்படுவதும், சிறை பிடிக்கப்படுவதும் புதியதல்ல. 1974 ஆம் ஆண்டு கச்சத் தீவை இலங்கைக்கு அளிக்கும் ஒப்பந்தம் கையெழுத்திடப்பட்டதுமுதல் இந்தத் தாக்குதல்கள் முதலில் எப்போதாவது என்று தொடங்கி, சமீபகாலங்களில் வாராவாரம் என்று தொடர்கிறது.
தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரங்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக அழிந்து வருகின்றன. தூத்துக்குடி துறைமுகமும், அனல் மின்நிலையமும் ஏற்பட்ட பிறகு, அந்தப் பகுதி மீனவர்கள் பெரிய அளவில் பாதிப்புக்கு உள்ளாகினர். முத்தெடுத்த காலம்போய், சிப்பிகூடக் கிடைக்காத அளவுக்குக் கடல்வளம் குன்றிவிட்டது.
தூத்துக்குடி அருகில் இருக்கும் முயல் தீவு ஒருகாலத்தில் மீன்களும், இறால்களும், நண்டுகளும் பெருத்துக் கிடந்த பகுதி. நாற்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு முயல் தீவைச் சுற்றி வலை விரித்தால் லாப்ஸ்டர்களும், சாளைகளும், பெளர்ணமி நண்டுகளும், கொள்ளை கொள்ளையாக அகப்படும் நிலைமை இருந்தது. வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதியாகும் சிங்கரால் அந்தப் பகுதி மீனவர்களை செழிப்புடன் வைத்திருந்த காலமொன்று உண்டு.
தூத்துக்குடி அனல் மின்நிலையம் வந்ததன் விளைவாக, சாம்பல் கழிவுகள் தண்ணீரில் கரைத்து விடப்பட்டன. முயல்தீவுவரை நீண்டு கிடக்கும் கருங்கல் தடுப்புச்சுவர் அமைத்து சாம்பல் கழிவுகள் கடலில் கரைக்கப்பட்டு அவை கடற்பாறைகள்போல உறைந்து கிடக்கின்றன. விளைவு? சாம்பல் கழிவில் காணப்படும் ரசாயனப் பொருள்களால் மீன்கள் இனப்பெருக்கமற்று அழிந்து போய்விட்டன.
சேது சமுத்திரத் திட்டத்தின் விளைவாக, விரைவிலேயே ராமேஸ்வரம் மீனவர்களும் பாதிக்கப்படப் போவது நிச்சயம். ஆஸ்திரேலியாவிலும், லட்சத்தீவு மற்றும் அந்தமான் பகுதிகளிலும் ராமேஸ்வரத்திலும் மட்டுமே காணப்படும் பவளப்பாறைகளின் வரைபடத்திலிருந்து விரைவிலேயே ராமேஸ்வரம் அகற்றப்பட்டுவிடும். பவளப்பாறைகள் போனால் அதன் காரணமாக மீன் உற்பத்தியும் குறைந்துவிடும்.
தூத்துக்குடிப் பகுதி மீனவர்களின் நிலைமைதான் சேது சமுத்திரத் திட்டத்துக்குப் பிறகு ராமேஸ்வரம் பகுதி மீனவர்களுக்கும் ஏற்படப் போகிறது. துறைமுகத்தாலும், அனல் மின்நிலையத்தாலும், சேது சமுத்திரத் திட்டத்தாலும் பாதிக்கப்படுவது மீனவர்கள் வாழ்வாதாரம். கடலை மட்டுமே நம்பி, மீன்பிடிப்பது மட்டுமே தெரிந்த ஆயிரக்கணக்கான (லட்சக்கணக்கான?) மீனவர்கள் செய்யத் தொழிலின்றி அழியும் நிலைமை ஏற்பட்டு வருகிறது.
பிரிட்டிஷ் இந்தியாவுக்குச் சொந்தமான ஒரு பகுதியாக இருந்ததுதான் கச்சத் தீவு. சென்னை மாகாணத்தைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் இங்கே மீன்பிடிப்பதற்கான சகல உரிமைகளையும் பெற்றிருந்தனர். இந்திய மற்றும் இலங்கையைச் சேர்ந்த மீனவர்கள் இங்கு வந்து வலைகளை உலர்த்தி சகோதரர்களாக இருந்த காலமொன்று உண்டு. அதெல்லாம் இப்போது பழங்கதையாகிவிட்டது.
தமிழக மீனவர்களைப் பொருத்தவரை அவர்களது வாழ்வாதாரம் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறது. தன்னைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள, தனது குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற அவர்கள் இந்தியக் கடல் எல்லையைத் தாண்டியாக வேண்டியுள்ளது. இந்திய எல்லைக்குள் மீன்கள் கிடைப்பதில்லை என்பதுதான் யதார்த்த உண்மை. இந்த நிலையில் நடுக்கடலில் இந்த மீனவர்கள் தாக்கப்படுவதும், எல்லை கடந்து வருகிறார்கள் என்பதும் என்ன நியாயம்?
தமிழக மீனவர்களைத் தாக்குவது நாங்களல்ல, விடுதலைப் புலிகள் என்கிற சிங்கள அரசின் விளக்கத்தில் உண்மையில்லை. பிறகு ஏன் பல தமிழக மீனவர்கள் சிங்களக் கடற்படையினரால் கைது செய்யப்பட்டிருக்கிறார்கள்? விடுதலைப் புலிகளை அடையாளம் கண்டு அவர்கள் ஆயுதம் கடத்துவதைத் தடுக்க முடியாமல் போனதற்கு, அப்பாவித் தமிழக மீனவர்கள்தானா பலியாக வேண்டும்? தங்களது கையாலாகாத்தனத்துக்கு, வாழ்வாதாரம் தேடி நடுக்கடலில் வலைவிரிக்கும் மீனவர்களையா பலிகடாவாக்குவது?
தமிழக மீனவர்களின் வாழ்வாதாரமான மீன் பிடிக்கும் உரிமையைத் தமிழக அரசும், மத்திய அரசும் பெற்றுத்தர வேண்டும். அதற்கு கச்சத் தீவை மீட்பது மட்டுமே விடையாகாது. இந்தியாவைச் சுற்றியுள்ள கடல் பகுதியில் மீன் பிடிக்கும் உரிமை இந்தியா மற்றும் இலங்கைக்குப் பொதுவாக்கப்பட வேண்டும். அதுதான் இந்தப் பிரச்னைக்கு ஒரே தீர்வு!
நன்றி : தினமணி

அழிவின் அடையாளங்கள்!

புவி வெப்பமயமாதலின் விளைவை அனுபவிக்க உலகம் இன்னும் 100, 200 ஆண்டுகள் காத்திருக்கத் தேவையில்லை போலிருக்கிறது. நிகழ்காலத்திலேயே அதன் பலாபலன்கள் தெரியத் தொடங்கிவிட்டன.
மழை பொய்ப்பது, காலம்தவறிக் கொட்டித் தீர்ப்பது... இவை அனைத்துமே புவி வெப்பமயமாதலின் எதிரொலிதான் என்கின்றனர் விஞ்ஞானிகள்.
இந்தியாவின் விவசாயத்தில் தென்மேற்குப் பருவமழைக் காலம் முக்கிய பங்கு வகிக்கிறது. ஜூனில் தொடங்கி 4 மாதங்கள் இந்தப் பருவமழை நீடித்தாலும் ஜூலை மாதத்தில் பெய்யும் மழையே அணைகளின் நீர் இருப்பைக் கணிசமாக அதிகரிக்கிறது.
ஆனால், இந்த ஆண்டு ஜூலை மாத மழை திருப்திகரமாக இல்லை. அத்துடன் காலம்தவறியும் பெய்தது. இதனால், பல இடங்களில் விவசாயம் பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது.
"மத்திய நீர் ஆணையம் கண்காணிக்கும் இந்தியா முழுவதிலும் உள்ள அணைகளின் கடந்த 10 ஆண்டுக் கால நீர்இருப்பு சராசரி (ஜூலை மாதத்தில்) 52 சதவீதம். அது இந்த ஆண்டு ஜூலை மாதத்தில் 3.5 சதவீதம் குறைந்திருக்கிறது.
தென் இந்தியாவில் உள்ள முக்கியமான 30 அணைகளில் கடந்த ஆண்டு ஜூலை மாதம் 78 சதவீதமாக இருந்த நீர் இருப்பு, இந்த ஆண்டு அதே மாதம் 46.3 சதவீதமாக குறைந்திருப்பதாக' பத்திரிகைச் செய்தி ஒன்று தெரிவிக்கிறது.
தமிழகத்திலும் தென்மேற்குப் பருவமழை பொய்த்து, ஆடி மாதத்தில்கூட அக்னிபோல வெயில் கொளுத்துவதும், அணைப் பகுதியில்கூட மழையே இல்லாததும் கண்கூடு.
பெரிய அணைகள்தான் என்றில்லை... சிறிய குளங்கள், ஏரிகளும் நீரின்றி காய்கின்றன. இந்த நிலைக்கு மனிதர்களின் செயல்பாடுகளும் ஒரு காரணம் என்பதை மறுக்க முடியாது.
நீர்நிலைகள் ஆக்கிரமிப்பு ஒரு பூதாகரமான பிரச்னை. இதில் அரசு போதிய கவனம் செலுத்துவதில்லை.
பல இடங்களில் பஸ்நிலையம், அரசு அலுவலகங்கள், நீதிமன்றங்கள் போன்றவைகூட இப்படி நீர்நிலைகளை அழித்துதான் அமைக்கப்பட்டுள்ளன.
மழைவளத்தை அதிகரிப்பதற்காக மரக்கன்றுகள் நடும் திட்டத்தை அரசு அறிவிக்கிறது. இத் திட்டம் நம்மை நாமே ஏமாற்றிக் கொள்ளும் திட்டம் என்றே தோன்றுகிறது. திட்டம் அறிவிக்கப்பட்டு மரக்கன்றுகளும் ஆயிரக்கணக்கில் ஒரே நேரத்தில் நடப்படுகின்றன.
ஆனால், தொடர்ந்து அந்த மரக்கன்றுகளைப் பராமரிக்கத்தான் யாரும் இல்லை. திட்டத்திற்காக ஒதுக்கப்படும் நிதி எங்கே போகிறது என்பதும் தெரியவில்லை.
இது ஒருபுறம் என்றால், நதிகள் மாசுபடுத்தப்படுவது மறுபுறம். சாய ஆலைகளின் கழிவு, வீட்டுக் கழிவுகள், ஹோட்டல்களின் மிச்ச மீதிகள் என நதிகளின் மூச்சை நிறுத்தும் செயல்பாடுகள் ஏராளம். இதைத் தடுப்பதற்கான வழிகளை இன்னும் தேடிக்கொண்டே தான் இருக்கிறோம்.
தமிழகத்தின் ஜீவநதி என்றழைக்கப்படும் தாமிரபரணியில் அமலைச்செடிகளின் பெரும் ஆக்கிரமிப்பு. இதனால் பல இடங்களில் ஆறு, வாய்க்கால்போல குறுகிவிட்டது.
ஆற்றில் மணல் எடுக்க ஆர்வம்காட்டும் அரசு, இந்தச் செடிகளை அகற்றி ஆற்றை காக்கும் நடவடிக்கையை எடுக்கவில்லை என்பது வேதனை.
கவுன்சிலர்களுக்கு செல்போன் வழங்குவது குறித்து விவாதிக்கும் உள்ளாட்சி அமைப்புகள், குடிநீர் மற்றும் விவசாயத்தின் ஆணிவேரான ஆற்றின் நிலை குறித்து கண்டுகொள்வதில்லை.
நிலத்தடி நீர்மட்டத்தை உயர்த்துவதற்காக கடந்த சில ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தமிழகத்தில் மழைநீர் சேகரிப்புத் திட்டம் தொடங்கப்பட்டு, அதன்மூலம் நல்ல பலனும் கிடைத்ததாகக் கூறப்பட்டது. அத் திட்டம் இப்போது போன இடம் தெரியவில்லை.
அதுமட்டுமன்றி, மழைநீர் மண்ணுக்குள் இறங்காதவாறு தடுக்கும் மற்றொரு செயலும் தமிழகத்தில் நடைபெற்று வருகிறது. அனைத்துப் பேரூராட்சிகளிலும் தெருக்களில் தார்சாலை, சிமென்ட் சாலை போடும் திட்டம் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
வாகனப் போக்குவரத்து இல்லாத தெருக்களில், அவசியமேயின்றி இப்படி தார்சாலை போடப்படுவதால், மண்ணில் உள்ள ஊற்றுக்கண்கள் அடைபட்டு மழைநீர் உள்ளே இறங்காமல் வீணாக வழிந்தோடிவிடுகிறது.
இதன்விளைவாக நீர்மட்டம் அடியோடு குறைந்து வீட்டுத் தோட்டங்களில் உள்ள கிணறுகளிலும், அடிகுழாய்களிலும் நீர்இருப்பு கணிசமாகக் குறைகிறது.
இத் திட்டத்தில் இப்படி ஓர் எதிர்மறை விளைவு இருப்பதை உள்ளாட்சி அமைப்புகள் எண்ணிப் பார்க்க வேண்டும்.
இப்படி தெருக்களுக்கு தார்சாலை அமைக்க ஒதுக்கும் நிதியை மற்ற திட்டப் பணிகளுக்கு ஒதுக்கினால் பலன் கிடைக்கலாம்.
நாட்டில் நடக்கும் ஆக்கிரமிப்பு அநியாயங்கள் போதாது என்று, காடுகளிலும் மரங்களை வெட்டி அழிப்பது, வனப் பரப்பை ஆக்கிரமிப்பு செய்வது போன்ற காரணத்தால் வனப்பரப்பு குறுகி, மழைவாய்ப்பு தடுக்கப்படுகிறது.
நீர்நிலைகள் ஆக்கிரமிப்பு, தொழிற்சாலை மற்றும் வாகனப் புகை, வனவளம் அழிப்பு உள்ளிட்ட இயற்கைக்கு எதிரான மனிதகுலத்தின் மறைமுகப் போர் தீவிரமடைந்துவிட்டது. அதை நிறுத்தி, சுற்றுச்சூழலைப் பேணிக்காத்தால் தான் பெய்யெனப் பெய்யும் மழை!
எஸ். ராஜாராம்

நன்றி :தினமணி

யாருக்கும் லாபமில்லை!

ஆறாவது சம்பளக் கமிஷனின் பரிந்துரைகளை ஏற்று மத்திய அரசு ஊழியர்களின் ஊதியத்தை உயர்த்துவது என்று மத்திய அரசு எடுத்திருக்கும் முடிவைத் தனது சுதந்திரதின உரையில் பிரதமர் தெரிவித்திருக்கிறார். சம்பள உயர்வை ஜனவரி1, 2006 முதல் அமல்படுத்தி, கடந்த 34 மாதங்கள் அதிகரித்துத் தரப்பட வேண்டிய சம்பளத் தொகை இரண்டு தவணைகளாக இந்த ஆண்டும் அடுத்த ஆண்டும் தரப்படும் என்றும் அறிவித்திருக்கிறார்.
55 லட்சம் மத்திய அரசு ஊழியர்களுக்கு சம்பளம் அதிகரிக்கப்படுகிறது என்பது அந்த அரசு ஊழியர்களின் குடும்பங்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்கும் என்பதிலும், இதன் மூலம் தேர்தலில் தனது கட்சிக்கு ஆதரவு அதிகரிக்கும் என்று பிரதமர் நம்புவதிலும் நமக்கு எந்தவித ஆட்சேபணையும் இல்லை. ஆனால், இதன் தொடர் விளைவுகள் இந்தியப் பொருளாதாரத்தையும், அரசு ஊழியர் அல்லாத 90 சதவிகித மக்களையும் பெரிய அளவில் பாதிக்கும் என்பது தான் நமது வருத்தம்.
அரசு ஊழியர்களுக்கும் சரி, அதிகரித்த சம்பளம் கிடைக்கிறது என்று அடையப் போகும் சந்தோஷத்தை, அதிகரிக்க இருக்கும் விலைவாசியும், அதிகமாகத் தரப்போகும் வரிகளும் காணாமல் செய்துவிடப் போகின்றன. இந்தச் சம்பள உயர்வினால் மத்திய அரசுக்கு ஏற்படப்போகும் அதிகரித்த நிதிச் சுமை ரூ. 22,131 கோடி. ஆனால், அதில் ஏறத்தாழ 25 சதவிகிதம் வருமான வரியாகவும், 25 சதவிகிதம் மறைமுக வரிகளாகவும் மத்திய அரசுக்குக் கிடைத்துவிடும் என்று நிதியமைச்சகம் கருதுகிறது. அதாவது இந்தக் கையால் தந்து அந்தக் கையால் பறித்துக் கொள்கிறேன் என்கிறார்கள்.
மத்திய அரசின் சம்பள உயர்வால் ஏற்படப்போகும், உடனடி விளைவு, எல்லா மாநிலங்களிலும் சம்பளம் உயர்த்தப்பட வேண்டும் என்று அந்தந்த மாநில அரசு ஊழியர்கள் கோரிக்கை விடுக்கப் போகிறார்கள். மக்களவைத் தேர்தல் நெருங்கும் வேளை என்பதால் அந்தக் கோரிக்கைகளை ஏற்று மாநில அரசு ஊழியர்களுக்கும் சம்பள உயர்வு அளிக்கப் போகின்றன மாநில அரசுகள். தமிழக முதல்வர் இப்போதே இந்த விஷயத்தில் முந்திக் கொண்டிருக்கிறார்.
மத்திய, மாநில அரசுகளின் மொத்த வருவாயில் ஏறத்தாழ 60 சதவிகிதம் முதல் 75 சதவிகிதம் வரை அரசு ஊழியர்களின் சம்பளம், படி, ஓய்வூதியம் என்று செலவிடப்படுகின்றன. சம்பளம் கொடுத்ததுபோக மீதமுள்ள சுமார் 30 சதவிகிதம்தான் வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கும், சமூகப் பணிகளான கல்வி, சுகாதாரம் போன்ற துறைகளுக்கும் செலவிடப்படுகின்றன.
இந்த நிலையில் மத்திய மற்றும் மாநில அரசு ஊழியர்களின் சம்பளம் அதிகரிக்கப்படும்போது, வளர்ச்சிப் பணிகளுக்கு ஒதுக்கப்படும் நிதியாதாரங்கள் மேலும் குறையும். அதாவது, வசதியற்றவர்களும், குறைந்த வருவாய்ப் பிரிவினரும் மேலும் பாதிக்கப்படுவார்கள். தனியார் உதவியுடன் போடப்படும் கட்டணச் சாலைகள், தனியார் மருத்துவமனைகள், தனியார் கல்வி நிறுவனங்கள் ஆகியவை அதிகரித்து, வளர்ச்சிப் பணிகளில் அரசின் பங்கு குறையும். அது சமுதாய ஏற்றத்தாழ்வை அதிகரிப்பதுடன் சட்ட, ஒழுங்கு பராமரிப்பையும் பாதிக்கும்.
தனியார் துறையில் தரப்படும் சம்பளத்தை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும்போது தங்களுக்கு இப்போது கிடைக்கும் சம்பளம் குறைவு என்கிற அரசு ஊழியர்களின் வாதத்தில் நியாயமே இல்லை. தனியார் துறையில் இருக்கும் வேலைப்பளு இவர்களுக்கு இல்லை என்பது மட்டுமல்ல, திறமையின்மைக்கு அங்கே இடமில்லை என்பது கூடவா தெரியாது? மேலும், அரசு ஊழியர்களுக்கு இருக்கும் நிரந்தரத் தன்மையும், இதர சலுகைகளும் தனியார் துறை ஊழியர்களுக்குக் கிடையாதே?
தேர்தல் நேரத்தில் சம்பள உயர்வு அளிப்பது என்பது தார்மிக ரீதியாகத் தவறு. சொல்லப்போனால் இது ஓர் அரசியல் மோசடி என்று கூற வேண்டும். வாக்குக்குப் பணம் கொடுப்பதற்கு ஒப்பான விஷயமல்லவா இது! தேர்தலுக்கு 2 ஆண்டுகளுக்கு முன்பே சம்பள உயர்வை அறிவித்தாக வேண்டும் என்று சட்டம் வந்தால் நல்லது.
108 கோடி மக்கள்தொகையுள்ள நாட்டில் அரசு ஊழியர்கள் அதிகம் போனால் சுமார் 10 சதவிகிதம். ஆனால், அவர்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டிருக்கும் சம்பள உயர்வால் ஏற்கெனவே அதிகரித்திருக்கும் விலைவாசி உயர்வால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் 90 சதவிகிதம் மக்கள் மேலும் துன்பத்துக்கு ஆளாகப் போகிறார்கள். அவர்கள் மட்டுமா? அரசு ஊழியர்களும்தான்!
தவறான நேரத்தில் வந்திருக்கும் தவறான அறிவிப்பு இது. தவறான கணக்குப் போடும் பிரதமருக்கு மக்கள் சரியான பாடம் புகட்டுவார்கள் என்பதுதான் இதன் முக்கியமான விளைவாக இருக்கும்!
நன்றி : தினமணி

இதுதான் மக்களாட்சி மகத்துவம்!

இந்திய ஜனநாயகம் 61 வயதினை அடைந்த பின்னர், அதனால் நமது மக்களுக்குக் கிடைத்த பலன்கள் என்ன என்பதனை ஆராய வேண்டிய காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். நாம் கடந்து வந்த பாதையை நோக்கும்போது நன்மை பயக்காமல், இந்திய ஜனநாயகம் பல தீமைகளை விளைவித்துள்ளதோ எனும் சந்தேகம் எழுகிறது. காரணம் இன்றும் 113 கோடி மக்களில், 83 கோடியே 60 லட்சம் பேர் ஒரு நாளைக்கு ரூ. 20க்கு கீழே வருமானம் உள்ளவர்கள் என்று புள்ளிவிவரம் சொல்கிறது.
ஜனநாயகம் எனும் மக்களாட்சி முறை சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்குமுன் உலகில் தோன்றி மறைந்து, அதன்பின் 2000 ஆண்டுகள் கழித்து மறுபடியும் உருவாகி 20ம் நூற்றாண்டில் பலமான ஓர் ஆட்சிமுறையாக உலகெங்கிலும் உருவானது. சரித்திரத்தைப் புரட்டிப் பார்த்தால், அரசியல் தத்துவஞானி பிளாட்டோ கூறிய கருத்துகளின்படி ஜனநாயகம் மக்களுக்கு நல்லாட்சியைத் தர முடியாது.
ஜனநாயகத்தின் அடிப்படை மூன்று அம்சங்கள். அவை பேச்சு சுதந்திரம், பத்திரிகை சுதந்திரம் மற்றும் சட்டவிதிமுறைகளாலான ஆட்சி ஆகியனவாகும். ஆனால், இவற்றைச் சரியான முறையில் உபயோகிக்க, ஜனநாயக ஆட்சிமுறையில் பங்கேற்று அரசுகளை அமைக்கும் சக்தியைப் பெற்ற பொதுமக்கள் விவரமறிந்தவர்களாக இருப்பது அவசியம் என பிளாட்டோ வாதிட்டார்.
""எல்லா மக்களுக்கும் அரசில் பதவி வகிக்கவும், பொது சட்டதிட்டங்களை உருவாக்கவும் உரிமை உண்டு எனும் விதி மேலெழுந்தவாரியாக நோக்கும்போது சிறப்பாகத் தெரிந்தாலும் நடைமுறையில் சரிவராது'' என்பது அவரது வாதம்.
கல்வியறிவு இல்லாதவர்கள் நல்லவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை எனவும், இதுமாதிரியான மக்களை டெமஃகாக் என அழைக்கப்படும் மேடைப்பேச்சு வல்லுநர்களான தலைவர்கள் தவறான விளக்கங்களை அளித்து கெட்ட பாதைக்கு இட்டுச்சென்று அவர்களது ஆதரவைப் பெற்று ஆட்சி அமைத்து விடுவார்கள் என்றும் சுமார் 2500 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே அரசியல் ஞானிகளான பிளாட்டோவும் அவரது ஆசான் சாக்ரட்டீசும் சொல்லி இருப்பது ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. நடப்பு அரசியலை 25 நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே கணித்திருக்கிறார்கள் என்பது தான் அதிசயம்.
தமிழ்நாட்டில் திராவிடர் கழகத்திலிருந்து பிரிந்த திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் அரசியல் கட்சியாக மாறி நமது ஜனநாயகம் வழங்கிய சுதந்திர அம்சங்களான பேச்சுரிமை மற்றும் பத்திரிகை சுதந்திரத்தை உபயோகித்து படிப்படியாக மக்கள் ஆதரவினைப் பெற்று அரசமைத்தார்கள் என்பதனை ஆராய்ந்தால் மேலே குறிப்பிட்ட கிரேக்க நாட்டு சித்தாந்தவாதிகளின் கூற்று உண்மை என நமக்குப் புரியும்.
திமுகவின் ஆரம்பகாலங்களில் தி.க.வில் பெற்ற அனுபவத்தால் மேடைப்பேச்சுகளும், நாடகங்களும், சினிமாவும் மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கப் போதுமானது என்பது அக்கட்சியின் தலைவர்களுக்குப் புரிந்திருந்தது. அண்ணா இதனை முழுமையாக நடைமுறைப்படுத்தினார்.
தூத்துக்குடியில் கே.வி.கே.சாமி எனும் திமுகவைச் சார்ந்த தொழிற்சங்கத் தலைவர் 1956ம் ஆண்டு கொலை செய்யப்பட்டார். அதற்கான இரங்கல் கூட்டத்தில் அண்ணாதுரை சொற்பொழிவாற்றும்போது, "கொடி கட்டி வாழ்ந்த தமிழகம், குடிகெட்டுப் போனதை இங்கு நான், இடிபட்ட மனதுடன் எடுத்துரைக்கின்றேன்! கே.வி.கே. சாமி காட்டிலே வெட்டப்பட்டிருந்தால் நான் கவலைப்பட்டிருக்க மாட்டேன். நாட்டிலே, நடுரோட்டிலே பட்டப்பகலிலே, பலர் மத்தியிலே வெட்டிக் கொல்லப்பட்டிருப்பது நாம் கட்டிக்காத்த நெறிமுறைகளை கொட்டிக் கவிழ்த்து விட்டதன்றோ?'' என்று பேசினார்.
இந்தமாதிரியான அடுக்குமொழி மேடைப்பேச்சினைக் கேட்கப் பல ஊர்களிலிருந்து மக்கள் பஸ்களில் சைக்கிள்களில் பயணம் செய்து, ஆயிரக்கணக்கில் கூடுவார்கள். எதுகை, மோனை சகிதம் ஒலிகளின் ஏற்ற இறக்கத்துடன் பேசுபவர்கள் பெரிய தலைவர்கள் எனக் கருதப்பட்டார்கள்.
இவ்வாறான பேச்சுகள் ஏதேனும் உருப்படியான கருத்துகளை, நல்வாழ்வுத் திட்டங்களை விளக்குகின்றனவா எனும் உணர்வு இல்லாமல் பெருந்திரளாகக் கூடிய சாதாரண மக்கள் தங்களது தகுதிக்கேற்ப நிதிகளையும் வழங்கினார்கள்.
பெரிய பொதுக்கூட்டங்களில் தொண்டர்கள் பை ஏந்தி பண வசூல் செய்வார்கள். மகாநாடுகள் நடத்தப்படும். அதற்கு நுழைவுக் கட்டணமும் நிதிகளும் பெறப்படும். பெரிய தொகைகள் வசூலான விவரம் மேடைகளிலே அறிவிக்கப்பட்டு கரகோஷம் எழும்.
இதுமாதிரியான மேடைப்பேச்சு ஒருபுறமும் அரசியல் வசனங்கள் நிறைந்த நாடகங்கள் மறுபுறமும், மக்களைக் கவர்ந்திழுப்பதைக் கண்ட திமுக, பேச்சாளர்களை உருவாக்கி, பயிற்சியளித்து மாநிலமெங்கும் பொதுக்கூட்டங்களை நடத்தியது. அக்காலத்தில் "ஏன் வேண்டும் இன்பத்திராவிடம்?' எனும் கேள்வியை எழுப்பி, தென்மாநிலங்களான ஆந்திரம், மைசூர், கேரளம், தமிழ்நாடு ஆகியவற்றைச் சேர்த்து நாம் கேட்கும் திராவிட நாட்டைவிட, ஸ்வீடன், டென்மார்க், பல்கேரியா, யூகோஸ்லாவியா, ருமேனியா, மலேசியா, இத்தாலி போன்ற ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்ட நாடுகள் சிறிய நாடுகள். நாம் உலகின் சிறந்த ஒரு நாடாக அமைய முடியும். தபால்துறை, டெலிபோன் துறை ஆகியன நம் கைக்கு வந்தால் நமது பணத்தை வடநாட்டுக்காரன் கொண்டு போக முடியாது'', என முழங்குவார்கள் திமுகவின் குட்டிப் பேச்சாளர்கள். இதுபோன்ற எண்ணற்ற கேலிக்கூத்துகளுக்கு ஒரு உதாரணம் தான் இது.
அடுத்து எழுத்து சுதந்திரம் என்ற போர்வையில் பத்திரிகையில் எந்த ஒரு சமுதாய தார்மிகப் பொறுப்புமற்ற செய்திகளும் விமர்சனங்களும் வெளிப்படும். 1967ம் ஆண்டு தேர்தலின்போது பெருந்தலைவர் காமராஜ் குடியிருந்த வாடகை வீட்டினைப் படம்பிடித்து பெரிய வால் போஸ்டர்களாக அச்சடித்து திமுக தமிழகமெங்கும் ஒட்டியது. போஸ்டரின் தலைப்பு, ""ஏழைப் பங்காளர் வசிக்கும் எட்டடி குச்சில் பாரீர்!''
இன்றைய இளைஞர்கள் மேலே சொன்ன சிறிய உதாரணங்களின் மூலம் தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது என்னவென்றால் அலங்கார மேடைப்பேச்சுகள், நாடகங்கள், பத்திரிகைச் செய்திகள், பொய்ப் பிரசாரங்கள் மக்களை மாக்களாக மாற்றியது என்பதுதான்! படிப்பறிவில்லாத கிராமப்புற ஏழை எளிய மக்கள் இவர்களை மிகப்பெரிய தலைவர்கள் எனவும் இவர்கள் ஆட்சி மட்டும் ஏற்பட்டுவிட்டால் சுபிட்சம் தானாக வந்துவிடும் எனவும் நம்பினார்கள். 1967ல் இதுமாதிரியான மக்களின் ஆதரவினால் இவர்கள் ஆட்சியையும் பிடித்தார்கள்.
ஆட்சிமுறையில் மக்களுக்கான முன்னேற்றத் திட்டங்களை நிறைவேற்றுவது என்பது மேடைப் பேச்சு மாதிரியான எளிதான விஷயமல்ல என்பது புரிந்தது. ரூபாய்க்கு மூன்று படி அரிசி தரப்படும் என அரிசித் தட்டுப்பாடு தலையாய பிரச்னையாக இருந்த தேர்தல் நேரத்தில் வாக்குறுதி அளித்துவிட்டு, அரசமைத்தபின் ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி ரேஷனில் கிடைக்கும் என அறிவித்துவிட்டு அதே அடுக்குமொழி வசனத்தில் முதல்வர் அண்ணா, ""முதலில் ஒருபடி, பின் படிப்படியாக எப்படியும் மூன்று படி'' எனும் வாக்குறுதியை உதிர்த்தார்! அடுத்த சில மாதங்களிலே ரூபாய்க்கு ஒரு படி அரிசி வழங்கும் திட்டமும் நிறுத்தப்பட்டுவிட்டது.
மக்களின் முன்னேற்றத்திற்கு அரசுகள் முக்கியத்துவம் அளிக்காமல் சாதாரணமான பிரச்னைகளுக்கு அதிகம் முக்கியத்துவம் அளித்து உண்மையான மக்கள் பிரச்னைகள் பின்தள்ளப்படுகின்றன என்பதும் ஊழலும் சுயநலமும் உச்சகட்டத்தை அடைந்து நாடு சீரழிந்து வருகிறது என்பதும் 61 ஆண்டு ஜனநாயக அரசாட்சியின் பலன் எனலாம். தமிழகத்தில் 40 ஆண்டுகள் நாம் சாதித்தது முதல் 20 ஆண்டுகள் சாதித்ததைப்போல் இல்லை என்பது தான் கசப்பான உண்மை.
இக்கருத்து சரிதான் எனும் வகையில் பேசியுள்ளார், உலகின் தலைசிறந்த வளர்ச்சிப் பொருளாதார மேதை அமார்த்தியா சென். சுதந்திர தினத்திற்கு இரண்டு நாள்களுக்கு முன் இந்திய நாடாளுமன்ற வளாகத்தில் உரையாற்றிய அவர் இந்தியாவில் நிலவி வரும் கொடுமையான மூன்று விஷயங்களைக் கவனிக்கத் தவறிவிட்டன அரசுகள் எனக் கூறியுள்ளார்.
அவை: 1. பெருவாரியான ஏழைக் குழந்தைகள் சரியான ஊக்க உணவளிக்கப்படாமல் வளருவது. 2. ஏழை மக்களுக்கு அடிப்படை மருத்துவ வசதி இல்லாதது. 3. இன்றளவும் ஆரம்பக் கல்விகூட எல்லா மக்களுக்கும் கிடைக்காமல் இருப்பது ஆகியனவாகும்.
அதற்குக் காரணம் இதுபோன்ற பிரச்னைகளை கையிலெடுக்காமல் அவற்றை மறைத்துவிடக் கூடிய பல விஷயங்களில் கவனம் செலுத்திப் போராட்டங்கள் செய்து வருகிறார்கள் நமது அரசியல்வாதிகள் என்பதை மேலும் சுட்டிக்காட்டியுள்ளார் அவர்.
அதாவது தமிழ் செம்மொழி ஆவதும், கிராமியக் கலைகள் சங்கமம் எனும் பெயரில் பெரிய விழாவாக பல நாள்கள் அரசு செலவில் கொண்டாடப்படுவதும், நிறைய சினிமாப் பின்னணி பாடல்களைப் பாடி தமிழ்த்தாய் வாழ்த்துப் பாடியவருக்கு கோடிக்கணக்கான ரூபாய்கள் செலவில் விழா எடுப்பதும், நகராட்சியை மாநகராட்சியாக்க கோடிகள் செலவு செய்து விழா எடுப்பதும், மின்சாரப் பற்றாக்குறை உள்ள போது ஒரு லட்சம் டியூப் லைட்கள் சீரியல்கள் ஒளிவீசும் விழாக்கள் பல எடுப்பதும், பெட்ரோல், டீசல் விலைகள் மக்களை வாட்டி வதைக்கும்போது 250 கார்கள் புடை சூழ அமைச்சர்கள், அதிகாரிகள் இம்மாதிரி விழாக்களில் பங்கு கொள்வதும், இன்னும் பல விஷயங்களும், இலவசங்கள் உள்பட, அமார்த்தியா சென் சொன்ன ஏழைகளுக்கு நன்மை செய்யும் ஊட்டச்சத்து உணவு, மருத்துவ வசதி, கல்வி வசதி ஆகிய அம்சங்களில் சிறிதளவு பங்களிப்பும் செய்யாது.
1947ம் ஆண்டு சுதந்திரப் பிரகடனம் செய்வதற்கு முன்னர் நடந்த விவாதங்களில் நமது தலைவர்கள், கிரேக்க நாடுகளிலும், பிரிட்டனிலும் அமெரிக்காவிலும் உருவாகி நடந்து வந்த ஜனநாயக முறையிலான மக்களாட்சியை விடவும் அதிக சுதந்திரத் தன்மைகளை உள்ளடக்கிய அரசியல் சட்டத்தை இந்தியாவில் உருவாக்க வேண்டும் என முடிவு செய்தார்கள்.
பரவலான ஜனநாயக உரிமைகள் படிப்பறிவில்லாத ஜனங்களை அதிகமாகக் கொண்ட இந்தியாவிற்கு சரிப்பட்டு வராது எனும் கருத்தினை அன்றைய வைஸ்ராய் லார்ட் மவுண்ட்பேட்டன் கருதினார். தற்குறிகளான ஏழை எளியவர்களின் ஓட்டுகளை வசதி படைத்தவர்கள் விலைக்கு வாங்கி காங்கிரஸை அழித்து விடுவார்கள் என்பது அவரது கருத்து.
ஆனால் இதற்குப் பதிலாக பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு, ""ஆண்டாண்டுகாலம் அடிமைத்தளையில் இருந்த ஏழை எளிய மக்களின் கையில் ஓர் ஓட்டுச்சீட்டினைக் கொடுத்து, அவர்களைத் தேடி ஜமீன், மிட்டா மிராசு, படித்தவன், பணக்காரன் எல்லோரும் சென்று கெஞ்சிக் கூத்தாடி ஓட்டுக் கேட்கும் நிலைமையை உருவாக்குவேன், அது ஒன்றே போதும்!'' எனக் கூறினார்.
ஆனால், ஓட்டுகளை கையில் வைத்திருப்பவர்கள் எப்படியெல்லாம் நடந்து கொண்டு தங்களைத் தாங்களே சீரழிப்பார்கள் என்பதை 61 ஆண்டு சுதந்திர இந்தியாவின் ஜனநாயகம் நமக்கு உணர்த்தியுள்ளது. பிளாட்டோவும், மவுண்ட்பேட்டனும் சரியாக நம்மைக் கணித்தார்கள் எனும் எண்ணமே, மிஞ்சுகிறது!
என். முருகன்
நன்றி : தினமணி

பத்து ரூபாய் போராட்டங்கள்

புதுக்கோட்டை மாவட்டத்திலுள்ள சின்ன கிராமம் தீர்த்தான்பட்டி. சில வாரங்களுக்கு முன் ஒரு நாள் இந்தக் கிராம மக்களால் புதுக்கோட்டை பொது அலுவலக வளாகம் முற்றுகையிடப்பட்டது.
அதற்கு முதல் வாரம் பெரம்பலூர் மாவட்டத்தில் பசும்பலூர் அருகேயுள்ள சிற்றூர், இரூர்சிற்றூர், செட்டிக்குளம்சிற்றூர் ஆகிய கிராமங்களைச் சேர்ந்த மக்கள் அடுத்தடுத்த நாள்களில் கடும் வெயிலில் பல மணி நேரம் சாலை மறியல் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர்.
நேற்று முன்தினம் சாலை மறியலில் ஈடுபட்டு துப்பாக்கிச் சூட்டையும் போலீஸாரின் கண்மூடித்தனமான தடியடி தாக்குதலையும் சந்தித்தனர் திண்டிவனம் அருகேயுள்ள ரெட்டணை கிராம மக்கள்.
இவையெல்லாம் எதற்காகத் தெரியுமா?
பத்து ரூபாய்க்காக!
ஆமாம். ஆச்சரியப்படாதீர்கள். இந்தப் பத்து ரூபாய்க்கான போராட்டக் காட்சிகள் மத்திய அரசின் வேலை உறுதித் திட்டம் செயல்படுத்தப்படும் மாவட்டங்களில் மிக சகஜமானவை.
காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தியின் கனவுத் திட்டமாகவும் அக்கட்சியின் "இளவரசர்' ராகுல் காந்தியின் விருப்பத் திட்டமாகவும் "சிலாகிக்கப்படும்' திட்டம் தேசிய ஊரக வேலை உறுதியளிப்புத் திட்டம்.
புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையால் கிராமப்புற வேலைவாய்ப்புகளை ஒழித்துக்கட்டிய பாவத்திலிருந்து தப்பிக்க காங்கிரஸ் தேடிக்கொண்ட ஓட்டுவேட்டை வழிகளில் இதுவும் ஒன்று.
நாட்டின் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாவட்டங்களில் செயல்படுத்தப்படும் இத்திட்டம், கிராமப்புறங்களில் வாழும் ஒரு குடும்பத்துக்கு, ஓர் ஆண்டில் வெறும் 100 நாள்கள் மட்டும் சாதாரண உடல் உழைப்பு சார்ந்த வேலை வழங்குவதை நோக்கமாகக் கொண்டது. (மீதி நாள்களில் வயிற்றில் ஈரத்துணிதான்).
நீர்நிலைகளைத் தூர்வாரும் சீரமைக்கும் பணி, பாசன மேம்பாட்டுப் பணி, ஊரகப் பகுதிகளில் இணைப்புச் சாலைகள் அமைக்கும் பணி உள்ளிட்ட பணிகள் இத்திட்டத்தின் கீழ் மேற்கொள்ளப்படும் முக்கியப் பணிகளாகும். கிராமங்களில் வசிக்கும் குடும்பங்களில் 18 வயதான கூலி வேலைசெய்யத் தயாராகவுள்ள அனைவரும் இத்திட்டத்தின் கீழ் வேலை செய்யத் தகுதியுடையோர்.
வேலை வேண்டுவோர் தன் பெயரைப் பதிவு செய்துகொண்டு தங்களுக்கான வேலையைக் கேட்டு ஊராட்சி நிர்வாகத்தில் விண்ணப்பிக்க வேண்டும். அளிக்கப்படும் வேலை ஊரிலிருந்து 5 கி.மீ. தொலைவுக்குள் அளிக்கப்படலாம். அரசு நிர்ணயிக்கும் குறைந்தபட்சக் கூலி வாரக் கடைசியிலோ 15 நாள்களுக்குள்ளாகவோ வழங்கப்படும்.
சரி. கூலி எவ்வளவு தெரியுமா? ஒரு நாளைக்கு ரூ. 80!
ஆனால் இந்த எண்பது ரூபாயும்கூட வேலை செய்வோருக்கு முழுமையாகக் கொடுக்கப்படுவதில்லை என்பதுதான் இப்போதைய பிரச்னை.
ஏன்?
இத்திட்டத்தின் கீழ், ஒரு பணி மேற்கொள்ளப்படும்போது அதற்கான திட்ட மதிப்பீட்டையும் காலக்கெடுவையும் மதிப்பிடும் அலுவலர்கள், தங்கள் கணக்குத் தவறும்போது தொழிலாளர்கள் தலையில் கை வைத்துவிடுவதே காரணம்.
இதற்கு நம் அலுவலர்கள் சொல்லும் காரணம் என்ன தெரியுமா?
""இத்திட்டத்தின் கீழ் ஒதுக்கப்படும் வேலைகள் பெரும்பாலும் மண் வேலைகள். ஒரு நபர் ஒரு நாளைக்கு ரூ. 80 கூலியாக பெற சாதாரண மண் உள்ள பகுதியில் 83.70 கன அடி; கடின மண் உள்ள பகுதியில் 57.56 கன அடி வேலை பார்க்க வேண்டும். குழு குழுவாகப் பிரித்து ஒவ்வொரு குழுவுக்கான வேலையையும் குறிப்பிட்டே தருகிறோம். ஆனால், சிலர் சரியாக வேலை பார்ப்பதில்லை. எஞ்சும் வேலையால் திட்ட மதிப்பீட்டு நாள்கள் கூடுதலாகிவிடுகிறது. எனவே, கூலியைப் பகிர்ந்து தர வேண்டியதாகிவிடுகிறது. இதனாலேயே, ரூ. 80க்குப் பதிலாக ரூ. 70, ரூ. 60 எனக் கூலியைக் குறைத்துத் தர வேண்டியிருக்கிறது'' என்கிறார்கள் நம் அலுவலர்கள்.
ஆனால், தொழிலாளர்கள் சொல்லும் காரணங்கள் வேறு.
""மழைக்காலத்தில் மண் வெட்டும் பணி இலகுவாக இருக்கும். ஆனால், கோடையில் பதம் மாறும். தவிர, ஊருக்கு ஊர், பகுதிக்குப் பகுதி மண்வாகு மாறுபடும். ஆனால், அலுவலர்களோ இதையெல்லாம் பொருட்படுத்துவதில்லை. அறைக்குள் உட்கார்ந்து அவர்கள் போடும் கணக்கு, நடைமுறைக்கு ஒத்துவருவதில்லை'' என்கிறார்கள் தொழிலாளர்கள்.
அலுவலர்களின் வாதத்தையே எடுத்துக்கொள்வோம். சிலர் வேலையை ஒழுங்காகச் செய்யவில்லை என்பதற்காக எல்லோருடைய வயிற்றிலும் அடிப்பது எப்படி நியாயமாகும்? வேலையை ஆள் வைத்துக் கண்காணிக்காதது யாருடைய தவறு?
பத்து ரூபாய் என்பது அத்தனை சாதாரணமானதல்ல அலுவலர்களே!
நன்றி : தினமணி

படாத பாடு படுத்தும் பத்து வினாடி!

உலகக் கோப்பை கால்பந்துப் போட்டியில் இந்திய அணி விளையாடத் தகுதி பெற்றது. ஆனால் கடைசி நிமிடத்தில் ஒரு சிக்கல்: ஆட்ட விதிகளின்படி ஷூ போட்டுக் கொண்டுதான் பந்தாட வேண்டும். ஆனால் இந்திய அணியோ, பயணத்திற்கே கோவணத்தை விற்றுத்தான் டிக்கெட் வாங்க வேண்டிய பொருளாதார நிலையில் இருந்தது. அவர்களை வாயிற் காவலர்கள் ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு ""புழுதிக் காலெல்லாம் கூடாது, பூட்ஸுக் காலுக்குத்தான் அனுமதி'' என்று திருப்பி அனுப்பிவிட்டார்கள். இந்திய ஃபுட்பால், அன்றைக்குச் சுருண்டு படுத்ததுதான்!
வெறும் கால் நாட்களிலிருந்து வெகு தூரம் வந்துவிட்டது ஸ்போர்ட்ஸ் விஞ்ஞானம். இன்றைக்கு வெற்றி தோல்வியைத் தீர்மானிப்பதே டெக்னாலஜிதான்:
* இந்த முறை பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸ் போட்டியில் நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தின் சாம்பியனான பாவெல், காலில் இறகு அணிந்து கொண்டு ஓடுகிறார். பிரத்தியேகமான பாலிமர் இழைகளால் கம்பளம் நெய்வதுபோல் தயாரிக்கப்பட்ட அவருடைய ஷூவின் எடை சுமார் நூறு கிராம்தான். காலில் ஷூ இருப்பதோ, ஏன் கால் என்று ஒன்று இருப்பதோ கூடத் தெரியாது! செவ்வாய் கிரகத்திற்குச் சென்ற மார்ஸ் ரோவர் வாகனத்தில் பயன்பட்ட அதே விண்வெளி தொழில்நுட்பத்தில் விளைந்தது இந்த பாலிமர்.
* மைதானத் தரை கூட மாறிவிட்டது. பந்தயம் ஓடுவதற்கான ட்ராக் முன்னேயெல்லாம் வெறும் கட்டாந்தரையாக இருக்கும். இப்போது அதுவும் ஹைடெக். அதன் மேல் தாவும் கால்களின் சக்தியை உள்வாங்கி வெளியிட்டு ஸ்பிரிங் மாதிரி எகிறச் செய்கிறது. அடியில் ஓர் உறுதியான ஆதார லேயர், அதன் மீது ரப்பர் நுரை, அதன் மேல் சிவப்பு நிற பாலியூரித்தேன் அடுக்கு என்று கலர் கலராக சுதந்திர தின கேக் மாதிரி அமைக்கிறார்கள். பார்த்தால் அப்படியே கடித்துத் தின்று விடலாம் போல் இருக்கிறது!
*888 அன்று பெய்ஜிங் ஒலிம்பிக்ஸின் துவக்க விழாவில் பத்து கோடி டாலர் செலவில் வாண வேடிக்கை விட்டுக் காசைக் கரியாக அடித்தார்கள். உலகிலேயே காஸ்ட்லியான இந்தத் தீபாவளியை டிசைன் செய்தவர் கை என்ற சுருக்கமான பெயர் கொண்ட சீனஅமெரிக்கர்; பைரோ டெக்னிக்கில் கை தேர்ந்தவர். ஒவ்வொரு பட்டாசும் துல்லியமாகத் தத்தமது நேரத்தில் வெடிப்பதற்காக அவற்றுக்குள் சிலிக்கான் சில்லு பொருத்தி கம்ப்யூட்டர் உதவியால் நெருப்பு நடனங்களை வடிவமைத்தார்.
* உலகிலேயே காற்றில் மாசு அதிகம் உள்ள நகரங்களில் ஒன்று பெய்ஜிங். மென்னியைப் பிடிக்கிற பொல்யூஷன்! சர்வ தேச விளையாட்டு வீரர்கள் இருமப் போகிறார்களே என்பதற்காகப் பல மாதமாகவே புகையைக் குறைக்கப் பாடுபட்டு வருகிறது சீனா. கம்யூனிச நாட்டில் ஒரு சௌகரியம், தொழிற்சங்கத் தொல்லைகள் கிடையாது. எனவே பல தொழிற்சாலைகளை ஒரேயடியாக மூடிவிட்டார்கள். ரோட்டில் கார்கள் போவதற்குக் கட்டுப்பாடுகள். மணிக்கு ஒரு முறை காற்றின் தூய்மையை அளந்து பார்த்து கந்தகம் ஓசோன், தூசு மாசு எல்லாவற்றையும் கவனிக்கிறார்கள்.
* எல்லாவகை ஆட்டக்காரர்களுமே தாங்கள் பயிற்சி செய்வதை டிஜிட்டல் காமிராக்களில் வீடியோவாக எடுத்து வைத்துக் கொள்கிறார்கள். கோச்சுடன் உட்கார்ந்து அதை ஸ்லோ மோஷனில் போட்டுப் போட்டுப் பார்த்து அங்குலம் அங்குலமாக ஒவ்வொரு அசைவையும் செப்பனிட்டுக் கொள்வார்கள். ஒலிம்பிக்ஸ் தரத்து போட்டிகளில் வெற்றிக்கும் தோல்விக்கும் இடையே மயிரிழைதான் இடைவெளி. ஒரு செகண்டின் நூறில் ஒரு பாகம்கூட முக்கியம். எனவே மனித உடம்பு, உடை, காற்று போன்றவற்றின் இயற்பியலை அக்கக்காக அலசி எல்லாவற்றையும் உன்னதமாகத் தீட்டிக் கொள்கிறார்கள்.
* அடுத்த ஒலிம்பிக்கிற்காக ஆஸ்திரேலியாவில் இப்போதே ஒரு புத்திசாலி நீச்சல் குளம் அமைத்திருக்கிறார்கள். குளம் முழுவதும் தண்ணீருக்கு மேலேயும் அடியிலும் காமிராக்கள். (நீச்சல் வீரர்கள் நழுவாத ஜட்டி அணிவது அவசியம்). அங்கங்கே காந்தக் கதவுகள், எலக்ட்ரானிக் கருவிகள் பொருத்தி நேரம், வேகம் எல்லாவற்றையும் நுணுக்கமாக அளந்து, போட்டியின் ஒவ்வொரு கணத்தையும் நீச்சல் குளமே பதிவு செய்துவிடுகிறது.
* ஸ்பீடோ கம்பெனி ஒலிம்பிக்ஸை மனதில் வைத்து லேசர் ரேஸர் என்று ஒரு நீச்சல் உடை தயாரித்திருக்கிறது. உடலோடு ஒட்டி மற்றொரு தோல் மாதிரி இருக்கும் இந்த உடையை அணிந்து கொண்டால் நாமும் வாளை மீனாய் நீந்த ஆரம்பித்து விடுவோமாம். நவீன ஃபாஷன் டிசைனரால் வடிவமைக்கப்பட்டு, நாசாவின் ஆராய்ச்சி சாலைகளில் பரிசோதனை செய்யப்பட்ட இந்த ஹைடெக் நீச்சல் உடை, கடந்த ஆறு மாதத்தில் மட்டும் ஐம்பது புதிய நீச்சல் ரெக்கார்டுகளை உருவாக்கியிருக்கிறது. ""இனிமேல் ரேஸர் இல்லாமல் நீச்சல் போட்டியில் இறங்க யாரும் துணிய மாட்டார்கள்'' என்று பேசிக்கொள்கிறார்கள்.
* போல்வால்ட் (இதற்குத் தமிழ் என்ன? கோல் தாண்டல்? போட்டியில் முதலில் ஹிக்கரி மரக் குச்சிகளைத்தான் உபயோகித்து வந்தார்கள். ஐந்து மீட்டர் உயரம் என்பது உலக ரிக்கார்டாக இருந்தது. பிறகு மூங்கிலை அனுமதித்தார்கள். மூங்கில் லேசாக இருப்பதால் சற்று அதிக உயரம் தாண்ட முடிந்தது. 1960 வாக்கில் கண்ணாடி ஃபைபர் குச்சிகள் வந்த பிறகு அநாயசமாக ஆறரை மீட்டர் தாண்ட ஆரம்பித்துவிட்டார்கள். உச்சியில் இருக்கும்போது குச்சி மளுக்கென்று முறியாது என்ற நம்பிக்கை வந்ததும் ஒரு காரணமாக இருக்கலாம்.
ஒரு மனிதன் நூறு மீட்டர் ஓட்டத்தை முடிக்கும் தூரம் வருடா வருடம் இம்மி இம்மியாகக் குறைந்து கொண்டே வருகிறது, இம்மி என்றால் எம்மி? ஒரு செகண்டில் ஆயிரத்தில் ஒரு பாகம்! இவ்வளவு நுணுக்கமாக நேரத்தை அளக்க வேண்டுமென்றால் பாரம்பரியமான ஸ்டாப் வாட்ச் வைத்துக் கொண்டு நிற்கும் குண்டு அம்பயரின் விரல்களுக்கு வேகம் போதாது. வினாடிக்கு ஆயிரம் தடவை துடிக்கும் ஒளி இழைகளையும் ஃபோட்டோ சென்ஸர் என்கிற ஒளி உணரும் கருவியையும் வைத்துக் கொண்டுதான் வெற்றி தோல்விகள் நிச்சயிக்கப்படுகின்றன.
* ஈட்டி எறிதல், வட்டு வீசுதல் போன்ற போட்டிகளுக்குத் தேவைப்படும் இயற்பியல், விமானங்களை வடிவமைக்கும் அதே விஞ்ஞானம். காட் (இஅஈ) மென்பொருள் வைத்துக்கொண்டு இவற்றை டிசைன் செய்ய ஆரம்பித்ததில் இந்த ஸ்போர்ட்ஸ் எங்கேயோ போய்விட்டது. 1906ல் ஐம்பது மீட்டருக்கு ஈட்டி வீசினால் உலக ரெக்கார்ட். இப்போது நூறு மீட்டர்கூட சர்வ சாதாரணம். ஒரேயடியாக எதிர்ப் பக்க காலரியில் பாய்ந்து பார்வையாளர் யாரையாவது தீர்த்துக் கட்டிவிடப் போகிறதே என்று கவலையாக இருக்கிறது.
* ஒலிம்பிக்ஸ் ஆரம்பிப்பதற்கு முன் சம்பிரதாயமாக ஒரு தீவட்டியை எடுத்துக்கொண்டு நாடு நாடாக ஓட வருவார்களே, அதில் கூட ப்ரோபேன், ப்யூடேன் போன்ற திரவ எரிபொருள்கள், காற்று மழையில் அணையாமல் இருக்க தனிப்பட்ட பர்னர் அமைப்பு என்று சிக்கலான டெக்னாலஜி இருக்கிறது. தண்ணீருக்கு அடியிலும் இமயமலை உச்சியிலும் நின்று எரியும் கெமிக்கல் தீவட்டிகள் உண்டு. 1976 ஒலிம்பிக்ஸில் கிரேக்க நாட்டில் ஏற்றப்பட்ட தீவட்டியின் சக்தியை மின்சார அலைகளாக மாற்றி சாட்டிலைட் வழியாக கனடாவுக்கு அனுப்பி, அங்கே லேசர் வைத்து ஜோதியை மறுபடி ஏற்றினார்கள்.
* எதிராளியைவிட எப்படியாவது சில மில்லிசெகண்ட் அல்லது சில மில்லி மீட்டர் முந்திவிட வேண்டும் என்ற வெறியில் விளையாட்டு வீரர்களும் நம் அரசியல்வாதிகள் மாதிரி நிழலான செயல்களில் இறங்கிவிட்டார்கள். ஜீன் டோபிங் (ஞ்ங்ய்ங் க்ர்ல்ண்ய்ஞ்) என்பது, உடலின் தசைகளுக்குள் செயற்கை மரபீனிகளைப் புகுத்தி அவற்றை வலுவாக்கும் முறை. இந்த விளையாட்டெல்லாம் கடைசியில் கான்சரில் போய் முடிந்தாலும் அவர்களுக்குக் கவலையில்லை; அந்த பத்து செகண்ட் போட்டியில் வாழ்நாளில் ஒரு முறை வென்றால் போதும்!
* ஆர்வக் கோளாறில் நம் ஊரிலும் ஒலிம்பிக்ஸை நடத்திப் பார்க்க வேண்டுமென்று யாருக்காவது தோன்றினால், ஒரு நடை கனடாவுக்குப் போய் விசாரித்துவிட்டு வரவும். 1976ல் மாண்ட்ரியால் நகரம் தன் சக்திக்கு மீறி கடன் வாங்கி ஒலிம்பிக்ஸை நடத்தியது. அடுத்த முப்பது வருடம் வயிற்றில் ஈரத் துணி போட்டுக் கொண்டு கடனை அடைக்க வேண்டியிருந்தது!

நன்றி : தினமணி

சரித்திரத்தில் நிலைபெற்ற இஸ்ரேல்!

உலக நாடுகளில் இஸ்ரேல் நாடு இரண்டு உலகப் போர்களின் வரலாற்றில் இடம்பெற்ற நாடாக விளங்குகிறது. யூதர்கள் வாழ்கின்ற நாடு. உலகம் போற்றும் ஏசுநாதர் பிறந்த பூமி. ஹீப்ரு மொழி பேசும் நாடு. கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தின் வழிபாட்டுக்குரிய ஜெருசலேம் அமைந்துள்ள நாடு. இன்று யூதர்கள், இஸ்லாமியர்கள் போராட்டக் களமாகத் தொடர்கின்ற நாடாக அமைந்துவிட்டது.
இந்த நாட்டில் யூதர்கள் குடியேறினார்கள். இஸ்லாமியர்களை வெளியேற்றுகிறார்கள் என்று ஒரு தரப்பில் போர் முழக்கம் செய்யப்படுகிறது. இஸ்ரேல் நாடும், பாலஸ்தீன நாடும் சுதந்திரமாக அந்த மண்ணில் மலர்ந்திட வேண்டும் என்றும் நல்லவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
இஸ்லாமிய நாடாகிய ஈரான் நாட்டில் வசிக்கும் பெண் எழுத்தாளர் வழக்கறிஞர் முனைவர் ஷிரின் எபாடி ஈழ். நட்ண்ழ்ண்ய் உக்ஷஹக்ண் நோபல் பரிசு பெற்றவர். அவருடைய நூல் 23 மொழிகளில் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவர் நடுநிலையோடு பேசுகிறார். ஙண்க்க்ப்ங் உஹள்ற் பகுதி நாடுகளில் இஸ்லாமியர்களும், யூதர்களும் பண்டைக் காலத்திலிருந்து பல நூற்றாண்டுகளாக அமைதியுடன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கிடையே எழுந்துள்ள பிரச்னை சுமுகமாகத் தீர்ந்து விடும். அவர்களுக்கிடையே நடைபெறும் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனர்களுக்கிடையே இறுதியில் சமாதானமாக முடியும் என்று அந்த உலகம் போற்றும் எழுத்தாளர் கூறியுள்ளார்.
ஏசுகிறிஸ்துவைக் கொன்றவர்கள் யூதர்கள் என்ற வெறுப்புணர்வு உலக நாடுகளில் வளர்ந்தது. பண்டைக்காலத்து யூதர்கள் அரசு, ரோமானிய சாம்ராஜ்யத்தால் போரில் அழிக்கப்பட்டது. பிற்காலத்தில் நெப்போலியன் போனபார்ட்டின் உதவியால் யூதர்கள் மறுவாழ்வு பெற்றனர்.
மீண்டும் முதல் உலகப் போரில் 1920ஆம் ஆண்டு பிரிட்டன் தலைமையில் இர்ம்ம்ர்ய்ஜ்ங்ஹப்ற்ட் நாடுகளின் படை, பாலஸ்தீனத்தைக் கைப்பற்றியது.
இரண்டாவது உலகப் போர் முடியும்வரை பல நிகழ்ச்சிகள் யூதர்களையும், பாலஸ்தீன மக்களையும் பகை உணர்ச்சியோடு போராட வைத்தன. அதிகமான யூதர்கள் அமெரிக்கா, ரஷியா, ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு வெளியேறி வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.
பாலஸ்தீனர்கள், யூதர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் என்ற அனைவரும் சமத்துவத்துடன் வாழ்ந்திட சட்டங்கள், திட்டங்கள் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினர் முயற்சித்தனர். ஆங்கிலம், அரபிக், ஹீப்ரு ஆகிய மூன்று மொழிகளையும் ஆட்சி மொழிகளாக ஆக்கினர். 1926ஆம் ஆண்டு நகராட்சிகள் சட்டத்தின் மூலம் அந்தந்த சமுதாய மக்கள் வாழ்கின்ற பகுதிகளில் உள்ளாட்சி மூலம் சுதந்திரமாகச் செயல்படவும் அனுமதிக்கப்பட்டது. இத்தனை முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் மதவேறுபாட்டு உணர்ச்சிகள் மறையவில்லை. மக்கள்தொகையில் இருந்த ஏற்றத்தாழ்வு பாலஸ்தீனம் ஒரு நாடு என்ற கொள்கைக்கு வெற்றியைத் தரவில்லை.
1922ஆம் ஆண்டு எடுத்த மக்கள்தொகை எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் 78 சதவிகிதம் இஸ்லாமியர்கள், 11 சதவிகிதம் யூத இன மக்கள், 9.6 சதவிகிதம் கிறிஸ்தவ மக்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். வெளிநாடுகளில் குடிபெயர்ந்த யூதர்கள் திரும்பி வரத் தொடங்கினர். 1945ஆம் ஆண்டில் யூதர்கள் 31 சதவிகிதம் என்று மக்கள்தொகை பெருகின.
பிரிட்டன் ஆட்சிக்கு எதிராக அரேபிய நாடுகளில் போராட்டங்கள் தொடங்கின. யூதர்களின் தனிநாடு கோரிக்கையை அரேபிய நாடுகள் எதிர்த்தன. ஜெர்மன் நாட்டு ஹிட்லரின் சர்வாதிகார ஆட்சி தோன்றிய காலகட்டம். ஹிட்லரும், முசோலினியும் கூட்டாக அரேபிய நாடுகளின் சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவு கொடுத்தனர். பாலஸ்தீனத்தில் தோன்றிய யூதர்களின் சுதந்திரம் அழிக்கப்படும் என்று ஹிட்லரின் கூட்டணி அரசுகள் உறுதி அளித்தன. ஜெர்மன் நாட்டில் குடியேறியிருந்த யூத இன மக்கள், ஹிட்லர் ஆட்சியில் அழிக்கப்பட்டனர்.
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்தவுடன் 28.4.1947இல் உலக நாடுகளின் சபையாகிய ஐக்கிய நாடுகளின் சபை பாலஸ்தீனம் இஸ்ரேல் பிரச்னை பற்றி விவாதித்தது. இந்தப் பிரச்னை பற்றி விசாரித்து பரிந்துரை வழங்கிட 13.5.1947இல் ஐ.நா. சபையின் சிறப்புக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழுவில் இந்தியப் பிரதிநிதியும் இடம்பெற்றிருந்தார். இக்குழுவின் பெரும்பான்மையான நாடுகள் பாலஸ்தீன நாட்டைப் பிரித்து யூதர்கள் விரும்பும் இஸ்ரேல் என்றும், அரேபியர்களுக்கு பாலஸ்தீனம் என்றும் இரு நாடுகளாகப் பிரிவினை செய்து அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்தன. சில நிபந்தனைகளையும் விதித்தன. இந்தியா உள்பட சில நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் இரு இன மக்களும் வாழும் இரு மாநிலங்களின் கூட்டாட்சி அமைக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்தனர்.
ஜெருசலேம் மத்திய அரசுக்குத் தலைநகர் என்றும், இரு மாநிலங்களும் மாநிலங்களுக்குள்ளே உள்ள பிரச்னைகளை நிர்வகிக்கும் அதிகாரம் பெறும் பாதுகாப்புத் துறை, வெளியுறவுத் துறை அதிகாரங்கள் மத்திய அரசுக்குத் தரப்படும் என்றும் பரிந்துரைகள் செய்தன. யூதர்கள் வெளிநாடுகளிலிருந்து வந்து குடியேறுவதற்கு சில கட்டுப்பாடுகளையும் இந்தியாவோடு இணைந்த நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் நிபந்தனையாகக் கூறினர்.
இந்தியாவோடு சில நாடுகளும் சேர்ந்து கூறிய யோசனைகளை இரு பிரிவினரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. பிரிவினைக் கொள்கையை யூதர்கள் ஏற்றனர். அரேபியர்கள் எதிர்த்தனர். அரேபிய நாடுகள் இரு யோசனைகளையும் எதிர்த்து போர் மூளும் என்று எச்சரித்தனர்.
ஐ.நா. சபையில் அங்கம் வகிக்கும் நாடுகளின் குழு இந்தப் பிரச்னையைப் பரிசீலிக்கும் என்று முடிவெடுத்து அறிவித்தது. கருத்து வேறுபாடுகள் தொடர்ந்தன. சோவியத் யூனியன் பிரதிநிதி ஐ.நா. சபையின் சிறப்புக் கூட்டத்தில் 1947ஆம் ஆண்டு பேசும்போது, ""யூதர்களுக்கென்று தனிநாடு அமைய வேண்டும்'' என்று வாதிட்டார். அரேபியர்கள் யூதர்கள் இணைந்து ஆட்சி அமைப்பதில் சிக்கல் தொடர்வதால் பிரிவினை செய்வதுதான் சரியான தீர்வாகும் என்று பேசினார். 13.10.1947ஆம் நாள் பெரும்பான்மை நாடுகள் விரும்பிய அரேபியர், யூதர்கள் தனிநாடு பிரியும் விருப்பத்தை சோவியத் யூனியன் ஆதரிப்பதாக அந்நாட்டின் பிரதிநிதி பேசினார். ட்ரூமன் அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவராக இருந்த நேரம். ஒருபக்கம் அரேபிய நாடுகளில் உள்ள பெட்ரோல் தேவை. மறுபக்கம் பணச் செல்வாக்குள்ள அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த யூதர்களின் செல்வாக்கு. இறுதியில் 1947ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 25ஆம் நாள் ஐ.நா. சபை அமைத்த பாலஸ்தீனக் குழுவினர் நாட்டைப் பிரிவினை செய்ய வேண்டும் என்று பெரும்பான்மை உறுப்பினர்கள் ஆதரவுடன் முடிவு எடுத்துள்ளனர். 4,500 சதுர மைல் பரப்பும் அதில் வாழ்ந்த 8,04,000 அரேபியர்களும் 10,000 யூதர்களும் கொண்ட பகுதி அரேபியரின் பாலஸ்தீன நாடாக முடிவு செய்தார்கள். 5,500 சதுர மைல் பரப்பில் வாழ்ந்த 5,38,000 யூதர்கள், 3,97,000 அரேபியர்கள் வாழ்ந்த பகுதியை யூதர்கள் நாடாக உருவாக்கிவிட வேண்டும் என்ற பெரும்பான்மை குழுவினர்கள் முடிவு எடுத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இந்தப் பிரிவினையை அகில உலக நாடுகளின் குழு கண்காணிக்க முடிவு எடுக்கப்பட்டது.
1947 நவம்பர் 29ஆம் நாள் மேற்கண்ட பிரிவினைத் திட்டம் ஐ.நா. சபைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவும், சோவியத் ரஷியாவும் இந்தத் திட்டத்தை ஆதரித்தன. இந்தியா உள்பட சில நாடுகள் இத்திட்டத்தை எதிர்த்தன. இந்தத் திட்டம் ஒரு தீர்மானமாக ஐ.நா. சபையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. மூன்றில் இரண்டு பங்கு உலக நாடுகள் இந்தப் பிரிவினைத் திட்டத்தை ஆதரித்தன. யூதர்களும் அரேபியர்களும் இணைந்து வாழும் கூட்டாட்சி முறை அமைந்திட வேண்டும் என்ற திட்டத்தை இருசாராரும் ஏற்கவில்லை.
ஐ.நா. சபையின் தீர்மானத்தின்படி இஸ்ரேல் நாடு சுதந்திர நாடாகப் பரிணமித்தது. அமெரிக்கா, சோவியத் ரஷியா உள்பட உலக நாடுகள் இஸ்ரேல் நாட்டுக்கு அங்கீகாரம் அளித்தன. 1920ஆம் ஆண்டு முதல் உலகப் போரில் தொடங்கிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி, முடிவுக்கு வந்தது. அரேபிய நாடுகள் பிரிவினையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அரேபிய நாடுகளும், அரேபியா பகுதி என்று பிரிவினை செய்யப்பட்ட பாலஸ்தீனம் பகுதியில் வாழ்ந்த அரேபியர்களும் இஸ்ரேல் பகுதி மீது 1948ஆம் ஆண்டு மே, ஜூன் மாதங்களில் தாக்குதலைத் தொடங்கினார்கள். பாலஸ்தீன அரேபியர்கள் இஸ்ரேல் மீது கொண்ட பகை பல்லாண்டுகள் தொடர்ந்தன. உலக சபையால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இஸ்ரேல் நாட்டுக்கு ஆதரவு நாடுகள் அதிகரித்தன. எகிப்து போன்ற அரேபிய நாடும் இரு நாடுகளும் சுதந்திரமாக நட்பு நாடுகளாக தங்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆதரவு தரத் தொடங்கின. பல்வேறு போர்களுக்குப் பிறகு பாலஸ்தீன அரேபியர் பகுதி நாடு சுதந்திர நாடாகத் தோன்றியது. ஆனால் இன்றும் எல்லைகளை வரையறுக்கும் பிரச்னை பற்றிப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடக்கின்றன.
இஸ்ரேல் நாட்டுப் பகுதி யூதர்கள் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்த பகுதி என்பது உண்மை. அந்தப் பகுதியில் அரேபியர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியதும், யூதர்கள் பல போர்களில் கொல்லப்பட்டதும், நாட்டிலிருந்து விரட்டப்பட்டதும் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள். இன்று நடைபெறும் எல்லைப் பிரச்னைகளும் சுமுகமாகத் தீர்ந்து இரு நாடுகளும் சுதந்திரமாக நட்பு நாடுகளாக வாழும் சரித்திரம் தோன்ற வேண்டும்.
இந்திய நாடு உலக சபையில் 1947இல் ஆதரித்த பாலஸ்தீனம் இஸ்ரேல் பகுதிகள் இணைந்து கூட்டாட்சி முறை அமைய வேண்டும் என்ற திட்டம் ஏற்கப்பட்டிருந்தால் போர்கள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
5 லட்சம் மக்கள்தொகையில் உருவான இஸ்ரேல் நாடு, கடின உழைப்பாலும், அறிவியல் நுட்பங்களின் வளர்ச்சியாலும், பொதுத் துறைகள் மூலம் தொழில் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டு பொருளாதார வளர்ச்சியில் உலக நாடுகளோடு போட்டியிடும் உயர்ந்த நிலையை எட்டியுள்ளது.
அறிவு நுட்ப வளர்ச்சியின் மூலமும் ராணுவ பலத்திலும் உலக வல்லரசு நாடுகளோடு இணைந்து செயல்படும் வலிமையோடு வளர்ந்திருக்கும் இஸ்ரேல் நாட்டின் வளர்ச்சி உலக சரித்திரத்தில் நிலையான இடம் பெற்றுவிட்டது.
செ. மாதவன்
நன்றி : தினமணி