வாடகைத் தாய்' எனும் வக்கிரத் "தொழில்'

"மஞ்சி'!
குஜராத் மாநிலம் ஆனந்த் நகரில் கடந்த ஜூலை மாதம் பிறந்த பெண் குழந்தையின் பெயர் இது. இதன் தாய், தந்தையர் ஜப்பானியர்கள். ஆனால் இதை பிரசவித்தவர் ஓர் இந்தியப் பெண்; வாடகைத் தாய்!
மஞ்சி பிறப்பதற்கு முன்னதாக அந்தக் குழந்தையின் ஜப்பானியத் தாய் தந்தை விவாகரத்து பெற்றதால் நேரிட்ட குழப்பங்கள் நீதிமன்றத்தின் படிகளை எட்டியபோது, "வாடகைத் தாய்மை' பற்றிய எண்ணற்ற சட்டச் சிக்கல்கள் விவாதத்துக்கு வந்துள்ளன.
திருமணம் செய்து கொள்ளும் ஒவ்வொரு ஜோடியின் கனவுகளும் தங்களுக்குப் பிறக்கப்போகும் குழந்தையைப் பற்றியதாகவே இருப்பது இயல்பு. ஆனால், குழந்தைப் பேறு கிட்டாத தம்பதியர்களின் எண்ணிக்கையும் குறைவாக இல்லை. மண் பயனற்றுப் போனால் கரம்பு; பெண் பயனற்றுப் போனால் மலடு என்று ஓர் ஆணாதிக்க சமுதாயச் சொல்லாடல், கருத்தரித்துக் குழந்தை பெற முடியாத பெண்களை இழிவுபடுத்துகிறது. இந்த மலட்டுத்தனம் ஆணிடமும் இருக்கலாம் என்ற இயற்கை நியதி கூடப் புறந்தள்ளப்படுவதன் கொடுமையாகவே, முதல் மனைவியைத் தள்ளி வைப்பதும், இரண்டாம் தாரத்தை மணம் புரிவதும் கூட மிக நியாயமானதாகவே சித்திரித்துக் காட்டப்படுவதுண்டு!
ஆணின் உயிரணுவும், பெண்ணின் கரு முட்டையும் சேர்ந்துதான் புதிய உயிர் உருவெடுக்கிறது என்பது உடற்கூறு விஞ்ஞானம். இந்தப் புதிய உயிரைத் தாங்கி வளர்ப்பது பெண்ணின் கருப்பையில் நிகழும் பரிணாம வளர்ச்சி. இதில் உடற்கூறுகளில் நேரிடும் சில பாதிப்புகள் காரணமாகத் தரித்த கரு, கருப்பையைச் சென்றடைய முடியாமல் போவதும் உண்டு. இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண அறிவியல் முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. அதன் போக்கில் நிகழ்ந்ததுதான் "சோதனைக் குழாய் குழந்தை' என்ற புதிய முயற்சி.
ஆணின் உயிரணுவையும், பெண்ணின் கருமுட்டையையும் சோதனைக் குழாயில் வைத்து சினைப்படுத்திய பின் அந்தக் கருவைப் பெண்ணின் கருப்பைக்குள் செலுத்தி, இயல்பான தாய்மைப் பேறு முறையில் குழந்தை பிறக்கச் செய்வதுதான் இந்தப் புதிய சோதனை. உலகத்தில் முதன்முதலாக இப்படி ஒரு சோதனைக் குழாய் முறையில் பிறப்பெடுத்தது ஒரு பெண் குழந்தை. இங்கிலாந்து நாட்டில் 1978 ஜூலை 25 அன்று நிகழ்ந்த இந்தக் குழந்தையின் பிறப்பு ஒரு விஞ்ஞான சாதனையாகப் போற்றப்பட்டது. அந்தக் குழந்தையின் பெயர் "லூயி பிரவுன்'. அது இப்போது 30 வயதைக் கடந்து இயல்பான வளர்ச்சியைப் பெற்ற பெண்ணாக இன்னும் வாழ்கிறது.
அதே ஆண்டில் இந்தியாவிலும் ஒரு "சோதனைக் குழாய் குழந்தை' பிறந்தது என்பது வெளிச்சத்திற்கு அதிகம் வராத உண்மை. "லூயி பிரவுன்' பிறந்த 67 நாள்கள் கழித்து 1978 அக்டோபர் 3 அன்று துர்கா என்கிற "கானுப்பிரியா' என்ற அந்த சோதனைக் குழாய் பெண்ணின் பிறப்புக்கு விஞ்ஞான ரீதியாக வழிவகுத்த டாக்டர் முகோபாத்யாவின் இந்தச் சாதனை அங்கீகரிக்கப்படவில்லை என்பது மட்டுமல்ல; அவர் விரக்தியில் 1981ல் தற்கொலை செய்து கொண்டு தன் வாழ்க்கையையே முடித்துக் கொண்டார்.
30 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நிகழ்ந்த இந்த அரிய விஞ்ஞான சாதனைகள் அப்போதிருந்தே பல விவாதங்களைக் கிளப்பின.
இவ்வாறு கருப்பைக்கு வெளியே உருவாக்கப்படும் "உயிர்க்கரு' கருப்பையில் செலுத்தப்பட்டுப் பின்னர் வளர்ந்து குழந்தையாகிப் பிரசவிக்கப்பட்டு வந்த பின்னர் அதன் உடலும், மூளையும் முழு வளர்ச்சி பெற்றதாக அமையுமா? அப்படி அமையாது போனால் அதன் விளைவுகளுக்கு யார் பொறுப்பு? என்ற கேள்விகள் எழுந்தன.
கூடவே, இந்த சோதனைக் குழாய்க் கருத்தரிப்பு முயற்சி என்பது, வேறொரு பெண்ணின் கருப்பையைப் பயன்படுத்திக் குழந்தை பிறப்பிக்கப்படுவதற்கு இட்டுச் செல்லாதா? அது வாடகைத் தாய்களை உருவாக்காதா? என்ற கேள்விகளும் கிளப்பப்பட்டன.
காலப்போக்கில் சோதனைக் குழாய் குழந்தை என்பது ஒரு வெற்றிகரமான விஞ்ஞான நிகழ்வாக மாறிவிட்டது. உலகத்தின் பல பகுதிகளிலும் இந்த முறையில், குழந்தைப் பேற்றுக்காக ஏங்கிய தம்பதியினர் தங்கள் ஏக்கம் தீர்ந்து மகிழ்வவடைவது நடைமுறைக்கு வந்தது.
ஆனால், இந்த சோதனைக் குழாய் கருத்தரிப்பு முறையில் சில நடைமுறைப் பிரச்னைகள் எழுந்தன.
கணவன் மனைவியாக இணைந்த இருவரின் உயிரணு கருமுட்டையை இணைத்துக் கருத்தரிக்க வைப்பது சில நேர்வுகளில் சாத்தியமாகாமல் போகலாம். இப்போது, வேறொரு பெண்ணின் கரு முட்டையைப் பயன்படுத்தி அந்த ஆணின் உயிரணுவை இணைத்துக் கருக்கொள்ள வைத்தபின், மனைவியின் கருப்பைக்குள் செலுத்திக் குழந்தை பிறக்க வைக்கலாம். இதில் கணவனின் குழந்தையைத் தனது கருப்பையில் வளர்த்துப் பிரசவித்த "தாய்மைப் பேறு' மட்டுமே அந்த மனைவிக்குச் சம்பவிக்கும். உடலுறவுக்கு அப்பாற்பட்டு நிகழும் கருத்தரிப்பு என்ற முறையில் இதையும் ஏற்றுக்கொள்ள அந்தத் தம்பதியர் சம்மதிக்கலாம்.
ஆனால், கணவன் மனைவி இருவரின் உயிரணு கருமுட்டையை வைத்தே கருத்தரிக்கச் செய்த பின்னரும், மனைவியின் கருப்பை, கரு வளர்ந்து குழந்தையாகப் பிரசவிப்பதற்கு இயலாததாக அமைந்து விடுகிற சூழலும் ஏற்படலாம். இப்படிப்பட்ட நிலைமையில்தான், தனக்குள் வளரும் சிசுவுக்கு எந்தவிதப் பங்களிப்பும் இல்லாத ஒரு மூன்றாவது பெண் தன் கருப்பையை மட்டும் அந்தக் குழந்தையின் பிறப்புக்குப் பயன்படுத்த இசையலாம். இதையே, கருப்பையை வாடகைக்கு விடுகிற ஏற்பாடு என்றும் அந்தப் பெண்ணை வாடகைத்தாய் என்றும் சொல்கிற புதிய நடைமுறைக்கு வழிவிட்டது.
கருப்பைக் கோளாறுகள் காரணமாக வாடகைத் தாயை நாடுவது என்ற தேவையையும் கடந்து, பேறுகாலச் சிரமங்களைத் தவிர்ப்பது என்பதற்காகவே, தன் குழந்தையை ஈன்றெடுக்க வேறொரு பெண்ணின் கருப்பையை வாடகைக்குப் பிடிப்பது என்ற நிலையையும் சில "தாய்மார்கள்' எடுப்பதும் நிகழ்கிறது!
சட்டப்படி இப்படி ஒரு மூன்றாவது நபரான வாடகைத் தாய் பிரசவிக்கும் குழந்தை, அந்த வாடகைத் தாயின் குழந்தையாகவே பதிவு செய்யப்படும். அந்தக் குழந்தையின் மரபணு ரீதியான பெற்றோர்கள் அந்தக் குழந்தையைத் தத்தெடுத்துக் கொள்ளலாம் என்பதும் ஒரு நடைமுறை.
இந்த "வாடகைத் தாய்மை' என்பது இன்றைய உலகமயச் சூழலில் ஒரு சர்வதேசத் தொழிலாகவே மாறிவிட்டது என்பதுதான் இந்த விஞ்ஞான சாதனையின் பின் விளைவாக நேரிட்டுள்ள வக்கிரம். வாடகைத் தாயாக இருக்கச் சம்மதிக்கிற பெண், குழந்தை பிறந்த பின்னர் அதைப் பிரிய மறுக்கலாம்; பிரிந்த பின்னரும் அவளுக்கு உளவியல் ரீதியான பாதிப்புகள் நேரிடலாம்.
வெளிநாட்டவர்கள் இந்தியப் பெண்களை வாடகைத் தாயாக அமர்த்திக் குழந்தை பெற்றுப்போவது என்பது இப்போதைய நிலைமையில் 50 கோடி டாலர் வர்த்தகமாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருக்கிறது என்பது அதிர்ச்சித் தகவல். இந்தியாவில் இந்த "வாடகைத்தாய்'களைப் பிடித்துத் தருகிற "சேவை'யை மேற்கொள்ள 3,000 நிலையங்கள் உள்ளனவாம்!
வாடகைத் தாய்மை என்பதை முறைப்படுத்துவதற்கான சில நெறிமுறைகளை இந்திய மருத்துவ ஆராய்ச்சிக் கழகம் தயாரித்துள்ளது. தேசிய மகளிர் ஆணையம் இது தொடர்பான பிரச்னைகளைக் கையில் எடுத்துள்ள நிலையில், நம் நாட்டின் மாதர் அமைப்புகளும், பொறுப்பான பல ஆலோசனைகளை முன்வைத்துள்ளன. அக்கறையோடு பரிசீலிக்கப்பட வேண்டிய பிரச்னை இது!
உ .ரா. வரதராசன்
நன்றி ; தினமணி

பாரம்பரியத்துக்கு ஆபத்து!

தஞ்சை நகரின் தனித்தன்மை மிக்க கட்டடங்களுள் ரயில் நிலையமும் ஒன்று. இப்போது மேம்பாட்டுப் பணி என்ற பெயரில் ரயில் நிலைய வளாகத்திலுள்ள பழமையான கட்டடங்களை இடித்துத் தள்ளியிருக்கிறார்கள். ஏதோ தஞ்சாவூர் ரயில் நிலையத்துக்கு மட்டும் இந்த நிலை ஏற்படவில்லை. நாட்டின் பெரும்பாலான ரயில் நிலையங்கள் இன்று இந்த ஆபத்தைச் சந்தித்திருக்கின்றன.
ரயில் நிலையங்கள் இந்தியக் கட்டடக் கலையின் உன்னதங்களில் ஒன்றான "இந்தோ சார்சனிக்' கட்டடக் கலையின் எச்சங்களாக இன்று நம்மிடம் இருக்கின்றன. ஆங்கிலேயர்கள் இந்தியாவைக் கைப்பற்றியபோது இந்தியக் கட்டடக் கலை மரபின் உன்னதத்தை உணர்ந்து இங்கு உருவாக்கிய கட்டடங்களை புராதன இந்தியக் கலை அடிப்படையிலேயே உருவாக்கினர். இந்தோ மொஹல் மேற்கத்திய கலை மரபுகளின் கூட்டுக் கலவையாக அவர்கள் உருவாக்கிய கட்டடக் கலையே "இந்தோ சார்சனிக்' கட்டடக் கலையாகும்.
இம்முறையிலான கட்டடங்கள் கட்டட எழிலுக்கு மட்டும் பேர் போனவை அல்ல; கோபுரக் கலசங்கள், வளைவு கோபுரங்கள், கூர் வளைவுகள், ஸ்தூபிகள், மினார்கள், உயர்ந்த விதானங்கள், மாட கோபுரங்கள் என அழகுக்கும் தடிமனான உறுதியான இரும்பு உத்தரங்கள், பெரிய தூண்கள், வெப்பத்தை எதிர்கொள்ளும் கனத்த சுவர்கள், நல்ல காற்றோட்டமும் வெளிச்சமும் தரும் நேருக்கு நேரான ஜன்னல்கள் என வசதிகளுக்கும் ஒரு சேர முன்னுரிமை அளிப்பது இக்கலையின் சிறப்பம்சமாகும்.
"இந்தியா கேட்', "விக்டோரியா டெர்மினஸ்', "மெட்ராஸ் மியூசியம்', "விக்டோரியா மெமோரியல்' என இந்தியாவில் மட்டுமன்றி தங்கள் நாட்டிலும் பிரைட்டனில் "ராயல் பெவிலியன்', சந்தர்லாந்தில் "எலிஃபென்ட் டீரூம்ஸ்' என இக் கலையின் உன்னதத்தைப் பறைசாற்றும் ஏராளமான கட்டடங்களை ஆங்கிலேயர்கள் கட்டினர். ஒரு கட்டத்தில் ராபர்ட் ஃபெலோஸ் சிஸ்ஹாம், சார்லஸ் மேன்ட், ஹென்றி இர்வின், லுட்வின் என இக் கட்டடக் கலைக்கென மிகச் சிறந்த கலைஞர்கள் மரபே உருவானது.
ரயில் நிலையங்கள், அஞ்சல் நிலையங்கள், நீதிமன்றங்கள், வங்கிகள், ஆட்சி மன்றங்கள், கல்லூரிகள் என ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் ஆட்சிக்காலத்தில் இக் கட்டடக் கலையைப் பின்பற்றி இங்கு ஏராளமான கட்டடங்களை உருவாக்கியிருந்தாலும் காலப்போக்கில் அவற்றில் பல அடையாளம் மாறிவிட்டன.
மிகப் பிரபலமான சில கட்டடங்கள் தவிர்த்து இன்றளவும் இந்த உன்னதமான கலையின் எச்சங்களாக ரயில் நிலையங்கள் மட்டுமே எஞ்சியிருக்கின்றன. ஆனால், வலுவோடு நிற்கும் இந்தக் கலைப் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாப்பதற்குப் பதிலாக, பணம் செலவழித்து அழித்துக் கொண்டிருக்கிறது ரயில்வே துறை.
சென்னையில் "இந்தோ சார்சனிக்' கட்டடக் கலைக்குச் சாட்சியம் கூறும் பல கட்டடங்கள் இடித்துத் தள்ளப்பட்டுவிட்டன. எஞ்சி இருப்பவை, எழும்பூர் மற்றும் சென்ட்ரல் ரயில் நிலையங்களும், பல்கலைக்கழகம், மத்திய தபால் நிலையம் போன்ற கட்டடங்களும்தான். கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில், சென்னையின் பாரம்பரியம் மிக்க பல கட்டடங்கள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக இடிபட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.
"அட்மிராலிடி ஹவுஸ்' என்று அழைக்கப்பட்ட, அரசினர் தோட்டத்திலிருந்த 208 ஆண்டுகள் பழமையான ஆளுநர் மாளிகை தரைமட்டமாக்கப்பட்டுவிட்டது. தற்போது, இந்திய விடுதலை இயக்கத்துடன் தொடர்புடைய கோகலே ஹாலும் இடிக்கப்பட இருக்கிறது.
இதுபோன்ற சரித்திரச் சின்னங்களையும், கட்டடக் கலையின் அடையாளங்களையும் பாதுகாத்து நமது வருங்காலச் சந்ததியருக்குத் தர வேண்டும் என்கிற மனப்போக்கு ஏனோ நம்மிடம் இல்லை. கட்டடங்களை இடிப்பதிலும், புதிய கட்டடங்களைக் கட்டுவதிலும் பலருக்கும் பொருளாதார லாபம் இருப்பதுதான் காரணம் என்பது வேதனையைத் தருகிறது.
பிரிட்டனிலோ பிரான்ஸிலோ இத்தகைய காரியங்கள் சாத்தியமில்லை. சீனாவும்கூட விழித்துக்கொண்டுவிட்டது. குயிங் ஆட்சியில் பிரசித்தி பெற்ற கியான்மென் வீதியை ரூ. 5,200 கோடி செலவிட்டு அந்நாடு பாதுகாத்துக் கொண்டிருக்கிறது.
உள்ளபடியே இந்திய ரயில் நிலையங்களில் மேம்படுத்த எவ்வளவோ பணிகள் இருக்கின்றன. குறிப்பாக நம்முடைய கிராமப்புற ரயில் நிலையங்களின் தேவைகள் ஏராளம். நடை மேடை, கூரை கிடையாது. இருக்கைகள் கிடையாது. சரியான குடிநீர், கழிப்பறை வசதிகள்கூட கிடையாது எனப் பரிதாபகரமாகக் காட்சியளிக்கின்றன நம்முடைய கிராமப்புற ரயில் நிலையங்கள்.
ரயில்வே துறை இங்கெல்லாம் வசதிகளை மேம்படுத்தலாம். உச்சி வெயிலிலும் கடும் மழையிலும், ரயில் எப்போது வரும் எனத் தெரியாமல் இயற்கை உபாதையோடு பரிதவித்துப் போகும் கர்ப்பிணிகளும் வயோதிகர்களும் கழிப்பறைகளைக் கட்டி நன்கு பராமரித்தால் ரயில்வே துறையை வாழ்த்துவார்கள்.
நன்றி : தினமணி

அடிப்படைக் கல்விக்கு அடித்தளமிடுவோம்

நாடு சுதந்திரமடைந்து 61 ஆண்டுகள் ஆகியும் இன்னும் எழுத்தறிவு பெற்றோர் 100 சதவீதத்தை எட்ட முடியவில்லை. கிராம மக்களுக்கு கல்வியைக் கொண்டு செல்வதற்கு பல ஐந்தாண்டுத் திட்டங்களில் நிதி ஒதுக்கிடப்பட்டும் இன்னும் கிராம அளவில் எழுதப் படிக்கத் தெரியாதவர்கள் கணிசமான அளவில் உள்ளனர்.
61 ஆண்டுகளில் சர்வதேச அளவில் மூன்று முக்கியப் புரட்சிகள் ஏற்பட்டுள்ளன. அவை பசுமைப் புரட்சி, தொலைத்தொடர்புப் புரட்சி, தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சி ஆகியன. பசுமைப் புரட்சி, தொலைத்தொடர்புப் புரட்சி ஆகியவை இந்திய கிராமங்களை சென்றடைய பல காலம் பிடித்தன. ஆனால் தகவல் தொழில் நுட்பம் மட்டும் அந்தந்த வினாடியே இந்தியாவின் கடைக்கோடி கிராமம் வரை சென்றடைவதை இன்று நாம் காண முடிகிறது. இந்த புரட்சியில் நாம் வெற்றி பெற்றுவிட்டோம் என்றுதான் கூற வேண்டும்.
ஆனால் அடிப்படைக் கல்வி அல்லது எழுத்தறிவை கிராம அளவில் உள்ளவர்கள் பெற்றால்தான் தகவல் தொழில்நுட்பப் புரட்சியின் முழு பலன்கள் அனைவரையும் சென்றடையும்.
1965ம் ஆண்டு செப்டம்பர் திங்கள் 8ம் நாள் ஈரான் தலைநகரான தெஹ்ரானில் உலக கல்வி அமைச்சர்கள் மாநாடு முதன்முறையாகக் கூட்டப்பட்டது. உலகளாவிய எழுத்தறிவின்மையால் ஏற்படும் பிரச்னைகள் பற்றி மாநாடு தீர விவாதித்தது. இப் பிரச்சனைகளுக்குத் தீர்வு காண பல முக்கியத் தீர்மானங்கள் நிறைவேற்றப்பட்டன. அதில் ஒவ்வோர் ஆண்டும் செப்டம்பர் 8ம் நாளை உலக எழுத்தறிவு நாளாகக் கொண்டாட வேண்டும் என்பது ஒரு முக்கிய அம்சமாகும். இதன் முக்கிய நோக்கம் எழுத்தறிவின்மையை அகற்ற வேண்டும் என்பதை பல்வேறு பிரசார அணுகுமுறைகள் மூலம் எடுத்துக் கூறுவதும் இதற்காக அரசு மற்றும் தன்னார்வத் தொண்டு நிறுவனங்கள் மேற்கொண்ட முயற்சிகளை வெளிப்படுத்துவதும் ஆகும். அன்று முதல் ஒவ்வோர் ஆண்டும் செப்டம்பர் 8ம் நாள் உலக எழுத்தறிவு நாளாக உலகம் முழுவதும் கொண்டாடப்பட்டு வருகிறது.
1901ம் ஆண்டின் இந்திய மக்கள்தொகை கணக்கெடுப்பின்படி நூற்றுக்கு 5 பேர் எழுத்தறிவு பெற்றனர். இது 1931ம் ஆண்டு 10 சதவீதமாகவும், 1951ம் ஆண்டு 18 சதவீதமாகவும் உயர்ந்தது.
2001ம் ஆண்டு எழுத்தறிவு பெற்றவர்கள் எண்ணிக்கை 65.4 சதவீதமாகும். இதே போல் தமிழகத்தின் எழுத்தறிவு சதவீதம் 73.5 சதவீதமாகும்.
இதிலும் பெரும் எண்ணிக்கையிலான பெண்கள் எழுத்தறிவில்லாமல் இருக்கும் நிலையானது, பெண்கள் மட்டுமல்லாத ஆண்கள் உள்பட சமுதாயமே கவலைப்பட வேண்டியதொன்றாகும். ஏனெனில் அவர்களின் பங்கேற்பு இல்லாமல் பெண்கள் பற்றிய சமுதாயத்தின் கண்ணோட்டத்தில் மாறுதல் எதுவும் ஏற்பட்டு விடாது.
ஓர் ஆணுக்கு எழுத்தறிவைக் கற்பிப்பதன் மூலம் ஒரு தனி நபருக்கு எழுத்தறிவு வழங்கலாம். ஒரு பெண்ணுக்கு எழுத்தறிவை கற்பிப்பதன் மூலம் ஒரு குடும்பத்திற்கே எழுத்தறிவை வழங்குவதற்கு ஒப்பானது என்றதொரு முதுமொழி உண்டு. இந்தியாவில் மேலும் மேலும் பெண்கள் எழுத்தறிவு பெறுவதன் வாயிலாக இந்த உண்மை தொடர்ந்து நிரூப்பிக்கப்பட்டு வருகிறது.
சுதந்திரத்துக்குப் பின் நமது நாட்டு மக்களின் முன்னேற்றத்துக்கு எத்தனையோ வளர்ச்சித் திட்டங்கள் / நலத் திட்டங்கள் ஒவ்வோர் ஐந்தாண்டுத் திட்டங்கள் மூலம் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இவையாவும் முழுமையான பலனை அளிக்காமைக்கான காரணம் மக்களிடையே எழுத்தறிவும், விழிப்புணர்வும் இல்லாமையே. இதைக் கருத்தில் கொண்டு தான் கி.பி.2012ம் ஆண்டுக்குள் ""எல்லோருக்கும் எழுத்தறிவு'' என்ற இலக்கில் தேசிய / மாநில அளவில் கல்வித் திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன.
தமிழகத்தில் கல்விக்காக பல்வேறு திட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டு தற்போது 1998 முதல் வளர்கல்வித் திட்டம் தமிழகத்தில் உள்ள அனைத்து மாவட்டங்களிலும் துவங்கப்பட்டு மூன்று கட்டங்களாக செயல்படுத்தப்பட்டு வருகிறது. மொத்தம் 14107 வளர்கல்வி மையங்கள் செயல்பட்டு வருகின்றன. இம் மையங்களில் மாலை நேர வகுப்பு / எழுத்தறிவு மையம், நூலகம் / வாசிப்பு மையம், கலந்துரையாடல், பயிற்சி (விழிப்புணர்வு / குறுகிய காலத் தொழில்), அரசு திட்டங்கள் போன்ற தகவல் மையம், விளையாட்டு / கலாசார மையம் மற்றும் சமுதாய மையமாக செயல்பாடுகள் நடைபெற்று வருகின்றன. மேலும் எழுத்தறிவு சதவீதத்தை உயர்த்தும் நோக்கத்தில் வளர்கல்வித் திட்டத்துடன் இணைந்து மகளிர் சிறப்பு எழுத்தறிவுத் திட்டம், கணினி வழி எழுத்தறிவுத் திட்டம், தேசிய ஊரக வேலை வாய்ப்புத் திட்டத்தில் பணிபுரியும் பயனாளிகளுக்கான எழுத்தறிவுத் திட்டம், சிறைவாசிகளுக்கான எழுத்தறிவுத் திட்டங்களும் செயல்படுத்தப்பட்டு வருகின்றன. இத்திட்டத்திற்கு முதல் 3 ஆண்டுகளுக்கு மைய அரசு முழு நிதியுதவி வழங்கும். அடுத்த இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு 50:50 விகிதத்தில் மத்திய, மாநில அரசுகள் நிதியை பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும். ஐந்தாண்டுகளுக்குப் பின்னர் மக்களே ஏற்று நடத்த வேண்டும் என அரசு கருதுகிறது.
கற்கும் சமுதாயத்தை உருவாக்குவதற்கு பல்வேறு திட்டங்களின் மூலம் என்னதான் முயற்சிகள் மேற்கொண்டாலும் திட்டத்தின் முக்கியப் பயனாளிகளின் முழுமையான, தொடர்ச்சியான வருகை, பங்கேற்புக்குத் தடைக் கற்களாக சில சூழ்நிலைகள் இருந்து வருகின்றன. இவற்றைச் சமாளிக்க பல புதிய உத்திகளையும் மாற்று அணுகுமுறைகளையும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்துவோர் கையாள வேண்டும். திட்டச் செயல்பாடுகள் தொடர்ச்சியாக நடைபெற்றால்தான் அடிப்படை எழுத்தறிவு அளிப்பதுடன் தாம் கற்றுக் கொண்டதை மறக்காமல் இருக்க உதவும். இதன் மூலம்தான் கற்ற / கற்கும் சமுதாயத்தை உருவாக்க முடியும். வாழ்நாள் முழுவதும் கற்றுக் கொண்டே இருக்கும் சமுதாயம் உள்ள நாடுதான் சிறந்த சாதனைகளைப் புரிய இயலும்.
ஆர். இராஜன்
நன்றி : தினமணி

யாருக்கு லாபம்?

சென்னை பெருநகர் வளர்ச்சிக் குழுமம் (சி.எம்.டி.ஏ.) வெளியிட்டிருக்கும் இரண்டாவது மாஸ்டர் பிளானைப் படிக்கும்போது ஒரு விஷயம் நன்றாகத் தெரிகிறது. தனியார் அடுக்குமாடிக் கட்டட நிறுவனங்களுக்கு எப்படியெல்லாம், என்னவெல்லாம் சலுகைகளைச் செய்துதர முடியும் என்று ஆழ்ந்து சிந்தித்து, அதற்கு சட்ட வடிவமும் அமைத்துத் தந்திருக்கிறது இந்த மாஸ்டர் பிளான் என்பதுதான் அது!
அடுத்த 18 ஆண்டுகளில் சென்னை பெருநகரப் பரப்பு அதிகரிக்கும் என்பது மட்டுமல்ல, தற்போதைய 73 லட்சத்திலிருந்து அதன் மக்கள்தொகை 1.26 கோடியாக அதிகரிக்கும் என்பதும் உண்மை. இந்த வளர்ச்சிக்கு ஏற்ற விதத்தில், குடியிருப்புகளும், வணிக வளாகங்களும், அலுவலகங்களும் அதிகரிப்பதுடன், சாலையை விரிவுபடுத்துதல், போக்குவரத்து வசதிகளை அதிகரித்தல், குடிநீர் வடிகால் வசதிகளை அதிகரித்தல் போன்ற வளர்ச்சிப் பணிகளையும் மேற்கொண்டாக வேண்டும் என்பதிலும் எந்தவித மாற்றுக் கருத்தும் இருக்க முடியாது.
இதற்காக சென்னை பெருநகர் வளர்ச்சிக் குழுமம் அறிவித்திருக்கும் 32,700 கோடி ரூபாய் திட்டத்தில் சில நல்ல அம்சங்கள் இல்லாமல் இல்லை. போக்குவரத்துக்கும், சாலை மேம்பாட்டிற்கும் இந்த மாஸ்டர் பிளானில் அளிக்கப்பட்டிருக்கும் முக்கியத்துவத்தை வரவேற்காமல் இருக்க முடியாது. சென்னை நகரைச் சுற்றி அனைத்துப் புறநகர் பகுதிகளையும், தொழில் பகுதிகளையும் இணைக்கும் வட்டப்பாதை; ராட்சதத் தூண்களை அமைத்து அதன்மேல் அமையும் உயரப் பாதைகள்; சென்னையில் எல்லாப் பகுதிகளையும் இணைக்கும் "மெட்ரோ' ரயில் திட்டம்; சுமார் 300 கி.மீ. சாலைகளை விரிவுபடுத்தும் பணி; அதிகரித்த மாநகரப் பேருந்து வசதி மற்றும் பேருந்துகள் விரைவாகச் செல்ல உயரப்பாதைகள்; ஆங்காங்கே சாலையைக் கடக்க "சப் வே'க்கள்; ஏழு இடங்களில் அடுக்குமாடி வாகன நிறுத்தங்கள் என்று பல வளர்ச்சிக் கண்ணோட்டங்களும், அத்தியாவசியத் தேவைகளும் இந்த மாஸ்டர் பிளானில் இருப்பது உண்மை.
இப்படியெல்லாம் செய்துவிட்டு, ஒரு மிகப்பெரிய குண்டையும், தூக்கிப் போட்டிருக்கிறது சென்னை பெருநகர வளர்ச்சிக் குழுமத்தின் மாஸ்டர் பிளான். இனிமேல் 100 அடி அகலச் சாலைகளில் கட்டப்படும் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளுக்கும், வணிக வளாகங்களுக்கும் உயரக் கட்டுப்பாடு முற்றிலுமாகத் தளர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. இனிமேல் அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் கார் நிறுத்துவதற்காக மண்ணுக்குக் கீழே தளம் அமைத்துக் கொள்வதற்கான விதிகள் தளர்த்தப்படுகின்றன. குறைந்த பரப்பளவு நிலத்திலும் வீடு கட்ட அனுமதி அளிக்கும் வகையில் விதிகளில் திருத்தங்கள் செய்யப்பட்டுள்ளன என்பது மட்டுமல்ல, 30 அடி அகலம் உள்ள சாலைகளிலும் இனி அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் கட்ட அனுமதிப்பது என்கிற பெருநகர வளர்ச்சிக் குழுமத்தின் முடிவு அதிர்ச்சி அளிக்கிறது.
ஒரு மழை பெய்தால் அடுத்த ஒரு வாரத்திற்கு சென்னையின் சாக்கடைகள் அடைத்து ஆங்காங்கே தெருவெல்லாம் துர்நாற்றம் வீசும் அவலநிலை நீடிக்கிறது. சாக்கடைக் குழாய்களின் அளவு அதிகரிக்கப்பட்டு, மக்கள்தொகையின் தேவைக்கு ஏற்ப தனது கட்டுமான வசதிகளை வடிகால் வாரியம் அதிகரிக்காத வரையில், வரைமுறையற்ற அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களை அனுமதிப்பது எந்தவகையில் சரி?
உயரம் அவரவர் இஷ்டத்துக்கு அதிகரித்து, சுற்றிலும் போதுமான இடம் விடாமல் கட்டுவது எந்தவிதத்தில் பாதுகாப்பு என்பதுதான் கேள்வி. தீயணைப்பு வாகனம்கூடப் புக முடியாத நிலையில் குறுகிய சாலையில் அமைந்த சரவணா ஸ்டோர்ஸ் தீ விபத்து ஒரு சமீபத்திய உதாரணம். சமீபகாலமாக அந்தமான் போன்ற இடங்களில் ஏற்படும் நில அதிர்வுகளின் தாக்கம் சென்னையில் காணப்படுகிறது. கட்டுப்பாடில்லாத அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகள் நில அதிர்வு தாக்கும் இடங்களில் ஆபத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதை ஏன் நமது அரசு உணரவில்லை?
லாபத்தை மட்டுமே குறிக்கோளாகக் கொண்டு செயல்படும் தனியார் நிறுவனங்கள், கட்டடங்களின் வெளித்தோற்றத்திற்கும், உட்புற வசதிகளுக்கும் கொடுக்கும் முக்கியத்துவத்தை பலமான அஸ்திவாரத்தில் முதலீடு செய்வதில்லை என்கிற உண்மையை புஜ் மற்றும் ஆமதாபாத் பூகம்பம் உறுதிப்படுத்திய பிறகும் நம்மவர்களுக்கு ஏன் தெளிவு பிறக்கவில்லை?
அரசும் தனியார் அடுக்குமாடிக் கட்டட நிறுவனங்களும் கைகோர்த்துச் செயல்பட்டு "லாப'நோக்கில் தயாரிக்கப்பட்டிருக்கும் "மாஸ்டர் பிளான்' இது. என்ன செய்வது, ஆபத்துக்கு அரசே அச்சாரம் போடும் அதிசயத்தை அதிர்ச்சியுடன் எதிர்கொள்ள வேண்டிய நிலைமையில் மக்கள்!
நன்றி : தினமணி

நோய் நாடி நோய் முதல் நாடி...

பணவீக்கம் என்ற பொருளாதாரச் சொல் இப்போது அனைவருக்குமே பரிச்சயமாகிவிட்டது. அத்தியாவசியப் பொருள்கள் விலை உயர்வுக்கும் பணவீக்கத்துக்கும் உள்ள தொடர்புதான் இதற்குக் காரணம். அதிகரித்து வரும் பணவீக்க விகிதத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதற்காக ரிசர்வ் வங்கி எத்தனையோ நடவடிக்கைகளை மேற்கொண்டது. ஆனால், எதிர்பார்த்ததற்கு மாறாக எல்லாம் நடந்தன. பணவீக்கம் மேலும் அதிகரித்தது; பொருளாதார வளர்ச்சியில் சுணக்கம் ஏற்பட்டது. அதேபோல், அதிகாரப்பூர்வமாக அறிவிக்கப்படும் பணவீக்க விகிதத்துக்கும் விலைவாசி உயர்வுக்கும் தொடர்பே இல்லாதது மாதிரிதான் சாதாரண மனிதனின் அனுபவம் இருக்கிறது.
அத்தியாவசியப் பொருள்களுக்கு மக்கள் தரும் விலைக்கும், பணவீக்கத்துக்கும் பெருத்த வேறுபாடு இருப்பதற்கு பல காரணங்கள் உள்ளன. முதலாவது, மொத்த விற்பனை விலைக் குறியீட்டைக் கொண்டுதான் பணவீக்க விகிதம் மதிப்பிடப்படுகிறது; சில்லறை விற்பனை விலையைக் கொண்டு அல்ல. சரக்குப் போக்குவரத்துக்கான செலவு, கமிஷன், ஆதாயம் ஆகியவை மொத்த விற்பனை விலையுடன் சேர்ந்து கொள்வதால் சில்லறை விற்பனை விலை கணிசமாக அதிகரித்துவிடுகிறது.
இரண்டாவதாக, 435 பொருள்களின் மொத்த விற்பனை விலையைக் கொண்டே பணவீக்க விகிதம் மதிப்பிடப்படுகிறது. மக்கள் அதிக அளவில் பயன்படுத்தும் அத்தியாவசியப் பொருள்களுக்குக்கூட இதில் இடமில்லை. பணவீக்க விகிதத்துக்கும் சில பொருள்களின் விலை உயர்வுக்கும் இதனால் தொடர்பே இருப்பதில்லை.
மூன்றாவதாக, மொத்த விற்பனைவிலைக் குறியீட்டில் உள்ள பொருள்கள், விலைஉயர்வில் அவற்றுக்கு இருக்கும் "செல்வாக்கின்' அடிப்படையில் 3 பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டு அவற்றுக்கென தனித்தனி மதிப்பீடுகள் வழங்கப்படுகின்றன. இந்த மதிப்பீடுகள்கூட நடுத்தரக் குடும்பங்களின் பட்ஜெட்டை பிரதிபலிப்பதாக அமையவில்லை.
அடுத்தது, பணவீக்கம் குறைந்தால், விலைகள் குறையும் என்பதில்லை; குறைவான விலைகள் விகிதத்தில் அதிகரிக்கும் என்பதே சரி. உதாரணமாக பணவீக்கம் 12 சதவீதமாக இருந்தால், ரூ. 100க்கு விற்ற பொருளின் விலை ரூ. 112ஆக உயரும். பின்னர் பணவீக்கம் 10க்குக் குறைந்தால் அந்தப் பொருளின் விலை ரூ.123.20 (10 சதவீத உயர்வு) ஆகும். இந்த விலை உயர்வின் வலியைத்தான் சில காலமாக சாதாரண மக்கள் அதிகமாக அனுபவித்து வருகிறார்கள்.
பணவீக்கம் 5 சதவீதம்வரை இருப்பதை பொறுத்துக் கொள்ளக்கூடிய அளவு என்பார்கள். இந்த நிதியாண்டின் தொடக்கத்தில் ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்ட நிதிக் கொள்கை, இடைக்காலத்தில் பணவீக்கத்தை 3 சதவீதமாகக் குறைப்பதுடன், 5 சதவீதத்துக்குள் நிலைப்படுத்துவதையே நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. இந்தக் கொள்கை கடந்த ஜூலையில் மறுஆய்வு செய்யப்பட்டபோது, நிதியாண்டின் முடிவில் பணவீக்கத்தை 7 சதவீதத்துக்குள் கொண்டுவருவதென திருத்தி அமைக்கப்பட்டது. இந்த இலக்கை எட்டுவதற்காக ரிசர்வ் வங்கியில் மற்ற வங்கிகள் இருப்பு வைக்க வேண்டிய நிதி விகிதத்தை (சிஆர்ஆர்) 0.25 சதவீதம் அதிகரித்தது. அதேபோல், வங்கிகளுக்கு ரிசர்வ் வங்கி வழங்கும் கடன்களுக்கான வட்டியையும் 0.5 சதவீதம் உயர்த்தியது.
ஆனால், இந்த விகிதங்களை உயர்த்துவதன் மூலம் பணவீக்கத்தைக் கட்டுப்படுத்தும் முயற்சியில் பெரிய அளவில் பலன் ஏதும் கிடைக்காது என்பது கடந்த 18 மாத அனுபவத்தில் தெரிய வந்திருக்கிறது. 2007ம் ஆண்டு ஜனவரியில் இருந்து கடன்களுக்கான வட்டியை 4 முறை உயர்த்தி இருக்கிறது ரிசர்வ் வங்கி. 7.25 சதவீதமாக இருந்த வட்டி, 3 முறை 0.25 சதவீதமும் ஒருமுறை 0.5 சதவீதமும் உயர்த்தப்பட்டு, கடந்த ஜூனில் 8.5 சதவீதமாகியது. அதேபோல் 2006ம் ஆண்டு டிசம்பரில் இருந்து சிஆர்ஆர் 13 முறை உயர்த்தப்பட்டிருக்கிறது. அது, 5 சதவீதத்தில் இருந்து கடந்த ஜூலையில் 8.75 சதவீதமாகியது. இந்த அதிவேக உயர்வால், இதே காலகட்டத்தில் 5.8 சதவீதமாக இருந்த பணவீக்க விகிதம் 12 சதவீதமாக உயர்ந்தது.
வட்டி விகிதங்கள் அதிகரிக்கப்பட்டால் கடன்கள் குறைந்து பணவீக்கம் ஓரளவுக்கு கட்டுப்படும் என்பதே ரிசர்வ் வங்கியின் நம்பிக்கை. ஆனால், இந்த நம்பிக்கை பொய்த்துப் போனது, ரிசர்வ் வங்கி வெளியிட்ட புள்ளி விவரங்களிலேயே தெரிகிறது. ஜூலை 2008 நிலவரப்படி, வங்கிக் கடன் ரூ. 4,85,709 கோடியாக இருந்தது. இது 25.9 சதவீத உயர்வு; ரிசர்வ் வங்கி எதிர்பார்த்ததற்கு முற்றிலும் மாறானது. அதேபோல், டெபாசிட்டுகளும் ரூ. 5,89,646 கோடியாக உயர்ந்தது. உயர்வு விகிதத்தில் இது கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் குறைவுதான் என்றாலும், ரிசர்வ் வங்கி மதிப்பிட்டதை விட மிக அதிகம். கிரெடிட் கார்டுகள் மீதான கடன்களும் கடந்த ஆண்டைக் காட்டிலும் 87 சதவீதம் உயர்ந்து ரூ. 26,600 கோடியாகியது.
சிஆர்ஆர் விகிதத்தை 0.25 சதவீதம் உயர்த்தியதன் மூலம் வர்த்தக வங்கிகளிடமிருந்த ரூ. 8 ஆயிரம் கோடி ரிசர்வ் வங்கிக்குச் சென்றிருக்கிறது. இதனால் வங்கிகளுக்கு வட்டி மூலம் கிடைக்க வேண்டிய லாபம் குறைந்திருக்கிறது. ஒவ்வொரு முறை 0.25 சதவீதம் சிஆர்ஆர் உயர்த்தப்படும்போதும் வங்கிகள் ரூ. 500 கோடி நஷ்டமடைகின்றன.
இந்தச் சூழலில்தான் கடன்களுக்கான வட்டி விகிதத்தை வங்கிகள் உயர்த்தின. அதேபோல் வங்கியில் டெபாசிட் செய்தவர்கள் பணவீக்கத்தால் லாபமடையும் வகையில் டெபாசிட்டுகளுக்கான வட்டியும் உயர்த்தப்பட்டது. இருந்தபோதிலும், ஒப்பீட்டளவில் வங்கிகள் உயர்த்திய வட்டியைவிட பணவீக்கத்தின் அளவு மிக அதிகமாக இருப்பதால், வங்கியில் முதலீடு செய்பவர்களுக்கு உண்மையில் இழப்புதான் ஏற்படுகிறது.
கடன்களுக்கான வட்டி உயர்த்தப்படுவதால் தொழில்துறையில் அதிக முதலீடு செய்ய வேண்டியிருக்கிறது. இதனால் பொருள்கள் மற்றும் சேவைகளின் உற்பத்தி விலையும் அதிகரிக்கிறது. இது, பணவீக்கத்தை இன்னும் அதிகரிக்குமே தவிர குறைக்கப்போவதில்லை. வட்டிவிகிதங்களுக்கு ஏற்ற வகையில் முதலீடு அதிகரிக்கப்படாவிட்டால், அது பொருளாதார வளர்ச்சியை மந்தமாக்கும். 8.5 சதவீதமாக இருந்த ஒட்டுமொத்த பொருளாதார வளர்ச்சி விகிதம், 8 சதவீதத்துக்கும் கீழே குறைந்தவிட்டதாக ரிசர்வ் வங்கியே அண்மையில் அறிவித்திருக்கிறது. அதேபோல், தொழில்துறை வளர்ச்சி 2007ம் ஆண்டின் முதல் காலாண்டில் இருந்ததைவிட 2008ம் ஆண்டின் முதல் காலாண்டில் பாதியாகக் குறைந்து 5.2 சதவீதமாகி இருக்கிறது. அதற்கடுத்த காலாண்டிலும் இது தொடர்ந்திருக்கிறது.
ஆக, எந்த நோயால் "பணவீக்கம்' ஏற்பட்டது என்பதுகூட கண்டறியப்படவில்லை என்பது மட்டும் தெளிவாகத் தெரிகிறது. அதுமட்டுமல்ல, நோயைத் தவறாகக் கண்டறிந்து அதற்கொரு மருந்தும் கொடுத்து நோயை இன்னும் கடுமையாக்கிவிட்டிருக்கின்றனர். இந்த மருந்துகளைக் கொடுப்பதை முதலில் நிறுத்த வேண்டும். நோயைவிட அந்த மருந்துகள்தான் இன்னும் பயங்கரமானவை.
பி.எஸ்.எம். ராவ்

நன்றி : தினமணி

கலாசார மாற்றத்தால் அதிகரிக்கும் தற்கொலைகள்

சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வரை சமூக ஏற்றத்தாழ்வு, வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு வகையில் வெறுப்பு, நோயின் கொடுமை உள்ளிட்டவை தற்கொலைக்கான முக்கிய காரணங்களாக இருந்தன. தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களின் எண்ணிக்கையும் குறைவாக இருந்தது.
ஆனால், இன்று வாழ்க்கையில் ஏற்படும் சிறுசிறு பிரச்னைகள், தோல்விகள், இடர்பாடுகளுக்காகக்கூட தற்கொலை செய்துகொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரித்து வருகிறது.
நாட்டின் மொத்த இறப்பில் தற்கொலையின் விகிதம் 7.9 சதத்தில் இருந்து 10.3 சதத்தையும் தாண்டி சென்று கொண்டிருக்கிறது. தற்போதைய நிலவரப்படி நாட்டில் ஐந்து நிமிடங்களுக்கு ஒருவர் தற்கொலை மூலம் இறப்பைத் தழுவுகிறார். இவர்களில் 30 வயதுக்கும் குறைவான வயதுடைய இளைஞர்களே அதிகம். தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களின் மொத்த எண்ணிக்கையில் 15 வயது முதல் 30 வயதுக்குள்ளாக இருப்பவர்கள் விகிதம் 40 சதத்தை தாண்டுகிறது.
வட மாநிலங்களைவிட கேரளம், கர்நாடகம், ஆந்திரம், தமிழ்நாடு உள்ளிட்ட தென் மாநிலங்களில்தான் தற்கொலை சம்பவங்கள் அதிகம் நடந்தேறுகின்றன.
இதற்கு சமுதாய பிரச்னைகளும், ஏற்றத் தாழ்வுகளுமே முக்கிய காரணங்களாக கூறப்படுகின்றன.
அதோடு, தற்கொலைக்கு முயற்சிப்பவர்களில் ஆண்களே முதலிடம் வகிக்கிறார்கள்.
ஒருவர் தற்கொலை செய்துகொள்ள வறுமை, வேலையின்மை, காதல், விவாகரத்து, வரதட்சிணைக் கொடுமை, கல்வி, குடும்பம் என பல காரணங்களை சொல்லிக் கொண்டே போகலாம்.
ஆனால், இவர்களில் கல்வியறிவு பெற்றவர்களே அதிகளவில் தற்கொலை செய்து கொள்கின்றனர் என்ற தகவல்தான் மிகுந்த அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது. தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களில் மொத்த விகிதத்தில் கல்வியறிவு அற்றவர்கள் 23.4 சதம்தான், எஞ்சியவர்கள் படித்த "மேதைகள்' தான்.
உடலை வருத்தி மரணத்தைத் தைரியமாக எதிர்கொள்ளும் மன தைரியமும், துணிச்சலும் இருக்கும் இவர்களிடம் வாழ்க்கையில் ஏற்படும் பிரச்னைகளையும், இடர்பாடுகளையும் சந்திக்கும் தைரியம் குறைவாக இருக்கிறது. இதற்கு மாறிப் போன நமது வாழ்க்கை முறையே முழுமுதல் காரணம் ஆகும்.
நமது வாழ்க்கை முறையில் இருந்து விலகி, நமது கலாசாரத்துக்கு சிறிதும் பொருந்தாத வாழ்க்கை முறைக்குள் செல்ல நினைப்பதும் ஒரு காரணம் ஆகும்.
பெற்றோர் ஏதோ ஒரு சிறு பிரச்னைக்கு கண்டித்தாலோ அல்லது கோபப்பட்டு திட்டினால்கூட இளைஞர்கள் தற்கொலையை நாடுவது அதிகரித்து வருகிறது.
சமுதாயத்தின் அடித்தட்டில் இருப்பவர்கள் கஷ்டத்தால் தற்கொலை செய்து கொள்வதைவிட, சமுதாயத்தின் மேல்தட்டில் அனைத்து வசதிகளுடன் இருந்து வாழ்க்கையில் ஏதோ ஒரு விஷயத்தில் வெறுப்படைந்து தற்கொலை செய்து கொள்கிறவர்களின் எண்ணிக்கையே அதிகம் என அண்மையில் வெளியான ஆய்வு ஒன்று சுட்டிக் காட்டுகிறது.
மேலும், தற்போது வளர்ந்து வரும் மென்பொருள் துறையில் கணினி முன்பு ஒரு நாளில் முக்கால்வாசி பொழுதைக் கழிக்கும் இளைஞர்கள், மிகுந்த மன அழுத்தத்துக்கு உள்ளாகின்றனர். இதில் இருந்து அவர்கள் மீள முடியாமல், தற்கொலை அவர்களை ஆள்கொள்ளும் சம்பவம் தினமும் நடந்து கொண்டிருக்கிறது. இதற்கு சமீபத்திய உதாரணம் பெங்களூரில் மென்பொருள் துறையில் இருப்போர் அதிகமாக தற்கொலை செய்வதாக கண்டறியப்பட்டுள்ளது.
மாறிப்போன வாழ்க்கை முறை மட்டுமின்றி, கல்வி முறையில் ஏற்பட்ட மாற்றத்தினாலும் இளைஞர்களிடம் பணம் சம்பாதிப்பது மட்டுமே குறிக்கோளாக கொண்டு கல்வி பயின்று இயங்குகின்றனர். இதனால், இளைஞர்கள் தங்களது வாழ்க்கையில் பணத்தை பிரதானமாக நினைப்பதால், வேறு எந்த விஷயங்களும் அவர்களை நாடுவது இல்லை. இதன் காரணமாக ஒரு காலக்கட்டத்தில் அவர்கள் வாழ்க்கையில் வெறுப்படைந்து, தற்கொலையை நாடுகின்றனர்.
மேலும் இன்றைய இளைஞர்கள் தங்களது வாழ்க்கையில் வரம்பை மீறி அதிக எதிர்பார்ப்புடன் இருக்கின்றனர். இதில் அவர்களின் எதிர்பார்ப்புகள் நிறைவேறாமல் சென்று விடும் சூழ்நிலையில் வெறுப்பின் உச்சத்துக்கு செல்லும் அவர்களின் அடுத்த முடிவு தற்கொலையாக இருக்கிறது.
வாழ்க்கையில் ஒரு பகுதி பணமும், செல்வமும் இருந்த காலம் சென்று, இப்போது பணம்தான் வாழ்க்கையில் அனைத்தும் என்ற நிலை வந்து விட்டது. இதனால், பணத்தைத் தேடி தனது வாழ்க்கை முழுவதும் இயந்திரமாக இயங்கும் ஒருவர், வாழ்க்கையில் அனுபவிக்க வேண்டிய இதர விஷயங்களை இழந்து விடுகிறார். வாழ்க்கையில் ஒரு நேரத்தில் இழந்த விஷயங்களை எண்ணி வெறுப்புற்று, தற்கொலை முடிவுக்கு செல்கிறார்.
இந்த நிலை மாற முதலில் பணத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டு இயங்கும் சமூகம் மாற வேண்டும், அதற்கு அடிப்படையில் இருந்தே மாற்றங்கள் ஏற்பட வேண்டும். மேலும், குழந்தைகளுக்குப் பணத்தை சம்பாதிக்கும் கருவியாக மட்டும் கல்வியைக் கற்றுக் கொடுக்காமல், மனிதனின் வாழ்வில் அனைத்துக் கட்டங்களிலும் உதவக் கூடிய கல்வியை குழந்தைகளுக்கு கற்றுக் கொடுக்கக் வேண்டும். இந்த மாற்றங்கள் நிகழாதவரை தற்கொலை செய்து கொள்பவர்களின் எண்ணிக்கை அதிகரிக்கத்தான் செய்யும்.
கே. வாசுதேவன்
நன்றி : தினமணி

விபத்தைத் தொடரும் "விபத்து'கள்

ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது பழமொழி. அப்படியானதொரு சம்பவம் தில்லி உயர் நீதிமன்றத்தில் சென்ற வாரம் நடைபெற்றது. மூத்த வழக்குரைஞர்கள் ஆர்.கே. ஆனந்த், ஐ.யு.கான் ஆகிய இருவருக்கும் தில்லி நீதிமன்றத்தில் ரூ.2000 அபராதமும், நான்கு மாதங்களுக்கு வழக்காடக் கூடாது என்ற தண்டனையும் விதிக்கப்பட்டது.
இந்த தண்டனைக்கான காரணம் அனைவருக்கும் தெரிந்ததுதான். கடற்படையின் முன்னாள் தளபதி எஸ்.எம். நந்தாவின் பேரன் ஓட்டிய கார் மோதியதில் 6 பேர் இறந்தனர். நந்தா தரப்பில் ஆர்.கே. ஆனந்த் வாதாடினார். ஐ.யு. கான் அரசுத் தரப்பு வழக்குரைஞர். ஆனால் இருவரும் ஒன்றுசேர்ந்து, குற்றவாளிக்கு எதிரான சாட்சியைப் பிறழ் சாட்சியாக மாற்ற முயற்சித்ததை தனியார் தொலைக்காட்சி படம்பிடித்து வெளியிட்டது. அதனால் இந்த தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
இவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்ட இந்த தண்டனை மிகக் குறைவானது என்று பலர் கருத்து தெரிவித்திருந்தாலும், இதுபோன்ற சம்பவங்கள் எல்லா நீதிமன்றங்களிலும் பரவலாக, ஊர் அறிந்த ரகசியமாக, நடைபெற்று வருகின்றன என்பது மட்டும் உறுதி.
ஒரு பணக்கார வீட்டுப் பிள்ளையை காப்பாற்றுவதற்காக அரசு வழக்குரைஞரும் எதிர்தரப்பு வழக்குரைஞரும் ஒன்று சேர்ந்து சாட்சியை பிறழ் சாட்சியாக மாற்றுவதென்பது எப்போதோ, எங்கோ நடைபெறும் ஒரு சம்பவமாக இருக்கலாம். ஆனால், விபத்து வழக்குகள் பலவற்றில் காவல்துறை, வாதிபிரதிவாதிகளின் வழக்குரைஞர்கள் கூட்டணி அண்மைக்காலமாக பலம் பெற்று வருகிறது என்பதை மறுக்க முடியாது. இதனால் அதிக இழப்பை சந்திப்பது பெரும்பாலும் விபத்தில் பாதிக்கப்பட்டவராக இருக்கிறார்.
விபத்து நடைபெற்ற விதத்தைப் பொருத்தும், உயிரிழப்பு அல்லது உடலுறுப்பு இழப்பைப் பொருத்தும் இழப்பீட்டுத்தொகை அதிகரிக்கும். விபத்தில் சிக்கியவர்தான் விபத்து ஏற்பட காரணம் என்ற பாதகமான சூழ்நிலை நிரூபிக்கப்பட்டால், விபத்தை ஏற்படுத்திய வாகனஓட்டுநர் வழக்கிலிருந்து விடுவிக்கப்படும் வாய்ப்புகள் அதிகம். ஆகவே அத்தகைய சாதகமான சூழ்நிலைக்கு எப்போதும் விலை உண்டு.
விபத்து வழக்கிற்காக காவல்நிலையத்தை நாடினால், "நீங்கள் இந்த வழக்குரைஞரிடம் போங்கள்' என்ற வழிகாட்டப்படுகிறது. காவல்துறை அன்பர் சொல்லும் வழக்குரைஞர் திறமையானவர் அல்லர் என்பது பற்றியோ அல்லது உங்களுக்கு மிக நெருக்கமான வேறு வழக்குரைஞர் இருக்கிறார் என்பது பற்றியோ பேசுவது அங்கு பயன் தராது. காவல்துறை அன்பர் கைகாட்டியபடி நடந்துகொண்டால் இழப்பீடு (குறைவாக என்றாலும்) கைக்குக் கிடைப்பது உறுதி என்ற சூழல்தான் பலரது இன்றைய அனுபவமாகும்.
சில தருணங்களில் விபத்தில் சிக்கியவர் விபத்தை ஏற்படுத்தியவர் இருவரும் சமரசம் செய்துகொள்ள முற்படுவதுண்டு. மருத்துவச்செலவுகளை முழுமையாக ஏற்கவும் ஓரளவு நஷ்டஈடு தரவும் முன்வருவர். இத்தகைய சமரசம்கூட இந்த "கூட்டணி' திருப்தி அடைந்தால்தான் சாத்தியம் என்ற வேதனையான சூழ்நிலையைத்தான் பல சம்பவங்களில் காணமுடிகிறது.
இழப்பீட்டுத் தொகை கிடைத்தாலும்கூட, இழப்பீட்டுத் தொகையில் 20 முதல் 25 சதவீதம் வரை வழக்குரைஞருக்குக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற நிலை மேலும் மனச்சோர்வு தருவதாக அமைகிறது. கூட்டணிக்குக் காரணமே கணிசமான இழப்பீட்டுத் தொகைதான்.
மரணங்கள் நிகழாத வெறும் வாகன விபத்துகளில் காப்பீட்டுத் தொகை பெற்ற போலியான சம்பவங்களில் பல கோடி ரூபாய் மோசடி நடந்திருப்பது கண்டுபிடிக்கப்பட்டு, தமிழ்நாட்டில் சில வழக்குரைஞர்கள் கைது செய்யப்பட்டு விசாரிக்கப்பட்டார்கள். ஆனால் அந்த வழக்கு விசாரணை என்ன ஆனது என்ற சுவடே தெரியாமல் மறக்கடிக்கப்பட்டுவிட்டது. இந்த மோசடிகள் காவல்துறையின் துணையுடன்தான் நடத்தப்பட்டுள்ளன என்கிற உண்மை அத்துறைக்கு பெரும் களங்கத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதால், இந்த விவகாரம் மெல்ல கிடப்பில் போடப்பட்டுவிட்டது என்கிறார்கள். விபத்து வழக்குகளைப் பொருத்தவரை, காவல்துறை தரும் ஆவணங்கள், வழக்குரைஞர்களின் வாதங்கள் எல்லாவற்றையும் பார்த்தும் கேட்டும் முடித்தவுடன், வாதிபிரதிவாதி இருவரையும் நீதிபதி தனித்தனியாக அழைத்து தனிஅறையில் பேசினாலே போதும், உண்மைகள் "மனம் உடைந்து' கொட்டும்!
நன்றி : தினமணி

சரித்திரம் படைத்த சுதேசிக் கப்பல்..!

தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்புக்கும் இடையேயான கப்பல் போக்குவரத்தை பி.ஐ.எஸ்.என். (British India Steam Navigation Company) என்ற பிரிட்டிஷ் நிறுவனம் தங்கு தடையின்றி நடத்தி வந்தது. இந்த இரண்டு ஊர்களுக்குமிடையில் கடல்வழி வாணிபம் அக்காலகட்டத்தில் செழித்தோங்கியிருந்தது.
இச் சூழலில் தூத்துக்குடியில் வாழும் வர்த்தகப் பிரமுகர்களில் சிலர் ஒன்று கூடி, தூத்துக்குடிக்கும் கொழும்புக்கும் இடையே சுதேசிக் கப்பல் விட முயற்சித்தனர். வ.உ.சி.யின் நண்பர் சிவபுரம் நிலக்கிழார் சி.வ.நல்லபெருமாள் பிள்ளையைக் குறிக்கும் வகையில் "சி.வ. கம்பெனி' என்ற பெயரில் ஒரு சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியைத் தொடங்கினர். இந்த சுதேசிக் கப்பல்கள் பம்பாய் வர்த்தகர் ஒருவரிடமிருந்து ஒப்பந்தத்தின் அடிப்படையில் குத்தகைக்கு எடுக்கப்பட்டவையாகும்.
தூத்துக்குடியில் ஏற்கெனவே வெற்றிகரமாகச் செயல்பட்டு வந்த ஆங்கிலேயக் கப்பல் கம்பெனியினர், சுதேசிக் கப்பலைக் குத்தகைக்குக் கொடுத்து உதவிய பம்பாய் வர்த்தகரை அணுகி, அவரைத் தங்களது சூழ்ச்சி வலைக்குள் சிக்க வைத்து சுதேசிக் கப்பல் முயற்சியை மூழ்கடித்தனர்.
குத்தகைக்குக் கப்பல்களை எடுத்து ஓட்டுவதால் ஏற்பட்ட இடையூறுகளை உணர்ந்த வ.உ.சி. சொந்தமாகக் கப்பல்களை வாங்கி ஓட்டத் துணிந்து முடிவெடுத்தார்.
1906ம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் 16ம் தேதி "சுதேசி ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி லிமிடெட்' என்ற பெயரில் ஒரு கப்பல் கம்பெனியை அமைத்தனர். இச் செய்தியைக் கேட்டறிந்த பாலகங்காதர திலகர் "திருநெல்வேலியில் உத்தம தேசாபிமானியாகிய சிதம்பரம் பிள்ளை, தூத்துக்குடிக்கும் சிலோனுக்கும் சுதேசிக் கப்பல் போக்குவரத்து ஸ்தாபித்திருப்பது சுதேசியத்திற்கு அவர் செய்திருக்கும் பெரும் பணிவிடையாகும்' என்று பாராட்டிய செய்தி 24.10.1906ம் தேதிய சுதேசமித்திரன் இதழில் வெளியாகியிருந்தது.
புதிய சுதேசிக் கப்பல் முயற்சிகள் குறித்த திட்டத்தை விளக்கி ஓர் அறிக்கை வெளியிடப்பட்டது. அதில் கப்பல் கம்பெனியின் மொத்த மூலதனம் ரூபாய் பத்து லட்சம் என்றும், பங்கு ஒன்றுக்கு ரூபாய் இருபத்தைந்து வீதம் நாற்பதாயிரம் பங்குகள் சேர்க்கப்படும் என்றும், இந்தியர், இலங்கையர் முதலிய ஆசிய கண்டத்தாரிடமிருந்து பங்குகள் பெறப்படும் என்றும் அறிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
பாலவநத்தம் ஜமீன்தாரும், மதுரைத் தமிழ்ச் சங்கத் தலைவருமான பாண்டித்துரைத் தேவர் சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியின் தலைவராகத் தேர்வு செய்யப்பட்டார். ஹெச்.ஏ.ஆர்.ஹாஜி பக்கீர் முகமது சேட் அண்ட் சன்ஸ் கௌரவ செயலாளர்களாகவும், வ.உ.சிதம்பரம் பிள்ளை துணைச் செயலாளராகவும், வழக்கறிஞர் சேலம் சி.விஜயராகவாச்சாரியார், திருநெல்வேலி வழக்கறிஞர் கே.ஆர்.குருசாமி அய்யர், கோழிக்கோடு வழக்கறிஞர் எம்.கிருஷ்ண நாயர், தூத்துக்குடி வழக்கறிஞர் டி.எல்.வெங்கு அய்யர் ஆகியோர் சட்ட ஆலோசகர்களாகவும் தேர்வு செய்யப்பட்டனர்.
கம்பெனியின் இயக்குநர்களாக 15 முக்கியப் பிரமுகர்கள் செயல்பட்டனர். அவர்களுள் புகழ்மிக்க வர்த்தகக் குழுவான ஹெச்.ஏ.ஆர்.ஹாஜி பக்கீர் முகமது சேட் அண்ட் சன்ஸ், முகமது ஹாகீம் சேட், சி.வ. கப்பல் கம்பெனியைச் சேர்ந்த சி.வ.நல்லபெருமாள் பிள்ளை ஆகியோரும் அடங்குவர்.
இக் கம்பெனி தொடங்கப்படும்போதே இதன் நோக்கம் இன்னதுதான் என்று தெளிவாக உலகறியக் கூறிவிட்டனர். இக் கம்பெனியினர் பிரகடனப்படுத்திய எட்டு நோக்கங்களையும் ஆழக்கற்றுணர்ந்தால் வெள்ளையர்களிடமிருந்து முற்றாக விடுபட்டு, சொந்தக்காலில் நிற்கத் தூண்டுகிற போர் முரசாகவே அவை புரிந்து கொள்ளப்படும்.
வெறும் கப்பல் விடுவது மட்டுமல்லாது இந்தியர்கள், இலங்கையர்கள் மற்றும் ஆசியக் கண்டத்தவர் அனைவருக்கும் கப்பல் நடத்தும் தொழிலைப் பழக்குவித்து, அதன் மூலம் வரும் லாபத்தை அவர்களே அனுபவிக்கச் செய்வது கம்பெனியின் நோக்கங்களில் ஒன்றாகும். கப்பல் நடத்தும் தொழிலோடு, கப்பல் நிர்மாணம் செய்யும் தொழிலையும் கற்பித்தல், கப்பல் தொடர்பான அனைத்து அம்சங்களையும் கற்றுத் தருகிற பல்கலைக்கழகங்களை ஏற்படுத்துதல், கப்பல் தொழிலும் இன்னபிற வியாபார முறைகளிலும் இந்தியாஇலங்கை இடையே நல்லுறவை ஏற்படுத்தி, ஒன்றுபட்டு உழைக்கும் மனோபலத்தை வளர்த்தல், வணிகம் நிறைந்த ஊர்களுக்கு இந்தியா, இலங்கை முதலிய ஆசியக் கண்டத்தவர்களை ஏஜெண்டுகளாக நியமித்தல், நீராவிப் படகு, நீராவிக் கப்பல்கள் போன்றவற்றை உருவாக்குவதற்கும், அவற்றைச் செப்பனிடுதல், சுத்தப்படுத்துதல் போன்றவற்றிற்குமான தனித்தனி துறைகளை ஏற்படுத்துதல், கம்பெனியார் விரும்பும் வேறுபல சுதேசி தொழில்களிலும், வியாபாரங்களிலும் ஈடுபடுதல் ஆகியவையே சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியின் நோக்கங்களாக அறிவிக்கப்பட்டன.
வ.உ.சி.யின் சுதேசிக் கப்பல் முயற்சிக்கு முன்னோடிகள் உள்ளனர். 1884ம் ஆண்டு வங்கத்தில் தொடங்கப்பட்ட உள்நாட்டு நதிவழி நீராவிக் கப்பல் போக்குவரத்து பணி முதல் முயற்சியாகும். வெள்ளையர் இந்த முயற்சியைத் தோற்கடித்த பின்னர், 1905ல் சுதேசி இயக்கம் சுடர்விட்டு பிரகாசித்தபோது "பெங்கால் ஸ்டீம் நேவிகேஷன் கம்பெனி' உருவாயிற்று. 1905 முதல் 1930 வரை சுமார் இருபது சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனிகள் இந்தியாவில் தோன்றின.
இவை அனைத்தும் சுதேசி முயற்சிகளாக இருப்பினும், வணிக நோக்கு, தனி மனித லாபம் முதலியவை உள்ளடங்கியதாக அமைந்திருந்தன. இவற்றிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டதாக வ.உ.சி. யின் முயற்சி திகழ்ந்தது. முழுக்க முழுக்க இந்தியர்கள் சொந்தக்காலில் நிற்க வேண்டும் என்ற சுதேசி உணர்வும், அந்நியர்களின் ஆதிக்கத்தை அடியோடு எதிர்க்கும் தன்னலமற்ற தன்மானச் சிந்தனையும், வெள்ளையர்களின் அடிமைகளாக இந்தியர்கள் இருக்கலாகாது என்ற விடுதலை வேட்கையும் ஒன்றிணைந்த கருத்துக் கலவையாகத் திகழ்ந்தவர் வ.உ.சி.
சுதேசிக் கப்பல் முயற்சியில் தனக்கு முன்னோடிகள் இருப்பினும், புரட்சிகர சிந்தனைகளின் மூலம் தானே ஒரு முன்னோடியாகத் திகழ்ந்தவர் வ.உ.சி.
திட்டத்தை அறிவித்த பின்னர், அத்திட்டத்தைச் செயல்படுத்த சூறாவளிபோல் சுழன்று சுழன்று சுற்றுப்பயணம் மேற்கொண்டார் அவர்.
நிதி திரட்டும் பணிக்காக பம்பாய் புறப்பட்டுச் சென்றபோது, மீண்டும் தமிழ்நாட்டுக்கு சுதேசிக் கப்பல்களோடுதான் வரப்போவதாகவும், அவ்வாறு கப்பல்களுடன் திரும்ப இயலாத சூழல் ஏற்படுமெனில், அங்கேயே கங்குகரை காணாத கடலில் மூழ்கி தனது உயிரை தானே மாய்த்துக் கொள்ளப்போவதாகவும் சபதமேற்றுத்தான் தமிழ்நாட்டை விட்டுப் புறப்பட்டுள்ளார் வ.உ.சி.
வ.உ.சி. பம்பாய் சென்றிருந்தபோது, அவரது மகன் உலகநாதன் நோய்வாய்ப்பட்டு இறந்துபோன செய்தி அவரை எட்டியது. அப்போது வ.உ.சி.யின் மனைவி நிறைமாதக் கர்ப்பிணி. வ.உ.சி. யை உடனே ஊருக்குத் திரும்புமாறு உறவினர்கள் வலியுறுத்தினர். ஆழ்ந்த கவலைக்குள்ளான வ.உ.சி., தகவல் தந்தவர்களுக்கு ஆறுதல் கூறிவிட்டு, சுதேசிக் கப்பல் பணியை அங்கிருந்தவாறே தொடர்ந்து மேற்கொண்டார்.
கப்பல் முயற்சியின் ஒரு கட்டமாக வ.உ.சி. இலங்கைக்குச் சென்றார். இலங்கையில் இருந்து வெளிவந்த தமிழ் இதழ்கள் இவரின் வருகையைப் பாராட்டி தலையங்கம் எழுதின. வ.உ.சி. யின் பெருத்த முயற்சிக்குப் பின்னர் 1907 மே மாதத்தில் "எஸ்.எஸ். காலியோ, எஸ்.எஸ். லாவோ' என்ற இரண்டு கப்பல்களும் வெவ்வேறு நாள்களில் தூத்துக்குடி துறைமுகத்துக்கு வந்து சேர்ந்தன. இந்திய தேச பக்தர்கள் வ.உ.சி. யின் பகீரத முயற்சியை வெகுவாகப் பாராட்டினர்.
"வெகுகாலமாய் புத்திரப் பேறின்றி அருந்தவம் செய்து வந்த பெண்ணொருத்தி, ஏக காலத்தில் இரண்டு புத்திரர்களைப் பெற்றால் எத்தனை அளவற்ற ஆனந்தமடைவாளோ, அத்தனை ஆனந்தத்தை நமது பொது மாதாவாகிய பாரத தேவியும் இவ்விரண்டு கப்பல்களையும் பெற்றமைக்காக அடைவாளென்பது திண்ணமே. ஸ்ரீ வ.உ.சிதம்பரம்பிள்ளையும், அவருடனின்றுதவிய மற்ற நண்பர்களும், தாம் பிறந்து வளர்ந்த தாய் நாட்டிற்குச் செய்ய வேண்டிய கடமைகளைச் செய்து விட்டார்கள்' என்று 1907 ஜூன் 15ம் தேதி வெளிவந்த "இந்தியா' இதழில் அதன் ஆசிரியர் மகாகவி பாரதியார் குதூகலத்துடன் குறிப்பிட்டார்.
தூத்துக்குடிகொழும்புக்கு இடையிலான சுதேசிக் கப்பல் போக்குவரத்து வெற்றி நடை போட்டது. இத்தகைய இமாலய சாதனையை சற்றும் எதிர்பாராத பிரிட்டிஷ் கப்பல் கம்பெனியினர் அதிர்ச்சியடைந்தனர். சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனி திவாலாக சதித்திட்டம் தீட்டினர். எடுத்த எடுப்பிலேயே பயணக் கட்டணத்தைப் பாதியாகக் குறைத்தனர். படிப்படியாகக் கட்டணம் இல்லாமலேயே ஏற்றிச் செல்வதாக அறிவித்தனர். பொதுமக்களிடம் தேசபக்த உணர்ச்சியைத் தூண்டி, சுதேசிக் கப்பலை ஆதரிக்கச் செய்வதில் வெற்றி பெற்ற வ.உ.சி., பணம் சம்பாதிப்பதையே நோக்கமாகக் கொண்ட பங்குதாரர்களிடம் வெற்றிபெற முடியவில்லை.
வ.உ.சி. க்கு பங்குதாரர்கள் ஒரு பக்கம் நெருக்கடி கொடுத்தனர்; ஆட்சியாளர்கள் இன்னொரு பக்கம் இறுக்கிப் பிடித்தனர். எவ்வளவோ இன்னல்களுக்கும், இடையூறுகளுக்கும் இடையிலும் வ.உ.சி. யின் தனிப்பெரும் மக்கள் செல்வாக்கால் சுதேசிக் கப்பல் வணிகம் சுருண்டு படுக்காமல் காப்பாற்றப்பட்டது.
இருப்பினும், சுதேசிக் கப்பல் நிர்வாகிகள், கப்பல் கம்பெனிக்கு எதிராக பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினர் கட்டவிழ்த்துவிட்ட அடக்குமுறையைக் கண்டு அஞ்சினர். தங்களது கம்பெனி நிர்வாகக்குழுக் கூட்டத்தை அவசர அவசரமாகக் கூட்டினர். கம்பெனி பிழைத்துத் தப்பிக்க வேண்டுமானால் வ.உ.சி. தனது அரசியல் நடவடிக்கையைக் கைவிட வேண்டும் என்று வலியுறுத்தினர். அவர்கள் கேட்டுக் கொண்டவாறு அரசியலில் இருந்து விலகுவதற்கு பதிலாக, சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியின் நிர்வாகப் பொறுப்பிலிருந்து உடனடியாக விலகி, முன்னிலும் தீவிரமாக அரசியலில் மூழ்கினார் வ.உ.சி.
எந்தக் கப்பல் கம்பெனியாரை எதிர்த்து வ.உ.சி. சுதேசிக் கப்பலை மிதக்க விட்டாரோ, அதே பிரிட்டிஷ் கப்பல் கம்பெனியினருக்கு சுதேசிக் கப்பலை விலைக்கு விற்றுவிட்ட செய்தி சிறையிலிருந்த வ.உ.சி.யை எட்டியது.
இதைக் கேட்டுக் கொதித்தெழுந்த பாரதியார், "சிதம்பரம், மானம் பெரிது! ஒருசில ஓட்டைக் காசுகளுக்காக எதிரியிடமே அக் கப்பலை விற்றுவிட்டார்களே, பாவிகள்! அதைவிட அதைச் சுக்கல் சுக்கலாக நொறுக்கி, வங்காள விரிகுடாக் கடலில் மிதக்கவிட்டாலாவது என் மனம் ஆறுமே! இந்தச் சில காசுகள் போய்விட்டாலா தமிழ்நாடு அழிந்துவிடும்? பேடிகள்!' என்று ஆவேசத்தோடு எழுதினார்.
"அந்தக் கப்பல் கம்பெனி முறிந்து போனாலும், அதனால் தேசத்துக்கு எவ்வித நஷ்டமும் இல்லை. குறைந்த சார்ஜை வசூலித்ததினாலும் கம்பெனிக்கு 15 லட்சம் ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டது. ஆயினும் அந்தப் பணம் நம்முடைய தேசத்தை விட்டுப் போய்விடவில்லை. நாங்கள் குறைந்த சார்ஜுக்கு விடுவதை உத்தேசித்து வெள்ளைக்காரக் கம்பெனியார்களும் குறைந்த சார்ஜில்விட, ஆரம்பத்தில் அவர்களுக்கு 95 லட்ச ரூபாய் நஷ்டம் ஏற்பட்டது. இந்தப் பணமும் நமது தேசத்தில்தான் இருந்திருக்கிறது. ஆகவே, அந்தக் கம்பெனி முறிந்து போனாலும் இந்தியாவுக்கு லாபமே தவிர நஷ்டமில்லை' என்று சுதேசிக் கப்பல் கம்பெனியின் வீழ்ச்சி குறித்து 1919ம் ஆண்டு வெளியான சுதேசமித்திரனில் குறிப்பிட்டுள்ளார் வ.உ.சி.

த. ஸ்டாலின் குணசேகரன்
(இன்று வ.உ.சி. பிறந்த தினம்; சுதேசி கப்பல் நிறுவன நூற்றாண்டு விழா)

நன்றி : தினமணி

இதுவே தீர்வாகாது!

வர இருக்கும் சட்டமன்றத் தேர்தலையொட்டி, ராஜஸ்தான் மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டி எடுத்திருக்கும் சில முடிவுகளை வரவேற்காமல் இருக்க முடியவில்லை. தனது கட்சியின் வேட்பாளர்களாகத் தேர்வு செய்யப்படுபவர்களுக்கு சில அடிப்படைத் தகுதிகளையும், வரைமுறைகளையும் பின்பற்றப் போவதாக ராஜஸ்தான் மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவர் அறிவித்திருக்கிறார். இதே அளவுகோல் எல்லா மாநிலங்களிலும் பின்பற்றப்படுமானால், அது நிச்சயமாக காங்கிரஸ் கட்சியின் ஆரோக்கியமான வளர்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.
சட்டப்பேரவை உறுப்பினர்களாக இருப்பவர்களே ஆனாலும், 70 வயதைக் கடந்த முதுபெரும் தலைவர்களுக்குத் தேர்தலில் போட்டியிட வாய்ப்பளிக்கப்படாது; தொடர்ந்து இரண்டு தேர்தல்களில் தோல்வியைத் தழுவிய ஒருவர் மீண்டும் வேட்பாளராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படமாட்டார்; டெபாசிட் தொகையைக்கூட பெறமுடியாமல் தோல்வி அடைந்தவர்கள் காங்கிரஸ் வேட்பாளராகப் போட்டியிடும் தகுதியை இழப்பார்கள்; குறைந்தது 3 ஆண்டுகளாவது கட்சியில் உறுப்பினர்களாக இல்லாதவர்கள் தேர்தலில் போட்டியிடும் தகுதிபெற மாட்டார்கள்; அரசு அதிகாரிகளாக இருந்து ஓய்வுபெற்று அல்லது ராஜிநாமா செய்து தேர்தலில் காங்கிரஸ் வேட்பாளராகப் போட்டிபோட முடியாது; கிரிமினல் குற்றம் சாட்டப்பட்டவர்கள் வழக்கு முடிந்துவிட்ட பிறகுதான் தேர்தலில் போட்டியிட முடியும். இவையெல்லாம் அந்தத் தீர்மானத்தின் முக்கிய அம்சங்கள்.
காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஆதரவு குறைந்து வருவதற்கு மிக முக்கியமான காரணம், ஆரம்பகால காங்கிரஸ் தலைவர்களைப்போல அல்லாமல், இன்றைய தலைவர்கள் மக்கள் செல்வாக்குப் பெறாமல் இருப்பதுதான். காங்கிரஸ் கட்சியின் மத்திய தலைமையின் செல்வாக்கையும், இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வாங்கித் தந்த கட்சி என்கிற பொதுவான நல்லெண்ணத்தையும் மட்டுமே துணையாகக் கொண்டுதான் காங்கிரஸ் செயல்பட்டுக் கொண்டிருக்கிறதே தவிர, எந்தவொரு மாநிலத்திலும் எந்தவொரு தொகுதியிலும் தனக்கென செல்வாக்கும் மக்கள் மத்தியில் நன்மதிப்பும் பெற்ற தலைவர்கள் இல்லாத நிலைமை.
அதற்கு முக்கியமான காரணம், முறையான உள்கட்சி ஜனநாயகம் என்பதே காங்கிரஸ் கட்சியில் இல்லாமல் போனதுதான். மத்திய தலைமைக்கு நெருக்கமான சிலரின் சிபாரிசின் பேரில் கட்சிப் பதவிகளையும் தேர்தலில் வேட்பாளராகப் போட்டியிடும் அதிர்ஷ்டத்தையும் பெற்றுவிட முடிகிறது என்பதால், யாருமே மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்குப்பெற வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போய்விடுகிறது. மேலும், கூட்டணி பலமும் அவ்வப்போது வீசும் அரசியல் அலையும் வெற்றியைத் தருகிறது என்பதால் கட்சியின் செல்வாக்கை அதிகரிப்பதிலோ, மக்கள் மத்தியில் தங்களுக்கு மரியாதை ஏற்படுத்திக் கொள்ளவோ யாரும் முனைவதில்லை.
ராஜஸ்தான் மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டி எடுத்திருக்கும் முடிவில், சில குறைபாடுகள் உள்ளன. தேர்தலில் நிற்கத் தகுதி இல்லாதவர் என்று கட்டம் கட்டப்படுபவரின் சிபாரிசோ, அல்லது உறவினரோகூட வேட்பாளராகப் போட்டியிடும் தகுதியை இழக்கிறார் என்கிற நிபந்தனையையும் வாரிசுகளுக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படாது என்கிற வழிமுறையையும் நடைமுறைப்படுத்தாவிட்டால் ராஜஸ்தான் மாநில காங்கிரஸ் கமிட்டி எதிர்பார்க்கும் சீர்திருத்தம் எதுவும் நடைமுறையில் சாத்தியமாகாது.
முன்னாள் தலைவர் அல்லது அமைச்சரின் மகன் என்ற தகுதியைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லாமலேயே சிலர் எளிதில் எம்.பி., எம்.எல்.ஏ. ஆவதும் நடைபெறுகிறது.
முறையான தேர்தல் நடத்தப்பட்டு, உள்கட்சி ஜனநாயகம் மறுபடியும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டால் மட்டும்தான், காங்கிரஸின் அடித்தளம் வலுப்படும். மத்தியில் ஆளும் கட்சியாகவோ, எதிர்க்கட்சியாகவோ இருப்பதால் மட்டும்தான் இன்னும் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு மரியாதை இருக்கிறது. மூன்றாவது மாற்று ஏற்படும்போது, தமிழகத்திலும், உத்தரப் பிரதேசத்திலும் நடந்ததுபோல, காங்கிரஸ் கட்சி தந்து செல்வாக்கை இழந்து விடுகிறது.
வாரிசு அரசியல், திறமைக்கு முன்னுரிமை அளிக்கப்படுவதைத் தடுக்கிறது. உள்கட்சி ஜனநாயகம் இல்லாமை, கட்சியின் அடித்தளத்தை பலவீனப்படுத்தி கட்சியை செல்லாக்காசாக்கி விடும்.
இதை உணர்ந்து செயல்படாத வரையில், காங்கிரஸ் கட்சியை பலப்படுத்துவது வீண் முயற்சி. அதே நேரத்தில் நாம் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்தும் ஒரு விஷயம் காங்கிரஸ் கட்சி பலவீனப்படுவது இந்தியாவின் ஒற்றுமைக்கு நல்லதல்ல!

நன்றி : தினமணி

வாழ்க, காங்கிரஸ் கலாசாரம்!

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின் சுதந்திரம் பெற்ற பல நாடுகளில் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை மக்களாட்சி தத்துவத்தையும் நாடாளுமன்ற ஜனநாயக முறையையும் தொடர்ந்து பின்பற்றி வரும் ஒரே நாடு இந்தியாதான்.
இவ்வளவு அதிகமான மக்கள் தொகையுடன் படிப்பறிவே இல்லாத கணிசமான மக்களை உள்ளடக்கிய ஒரு நாடு எப்படி வெற்றிகரமாக மக்களாட்சியைத் தொடர்கிறது என்று வியக்காத மேலை நாட்டவரே கிடையாது.
ஜனநாயகம் இந்த அளவுக்கு வலுவான அடித்தளத்துடன் செயல்படுவதற்கு சுதந்திர இந்தியாவின் ஆரம்ப காலத் தலைவர்கள்தான் காரணம் என்று கூற வேண்டும். பண்டித ஜவாஹர்லால் நேரு தன்னை ஒரு சர்வாதிகாரியாக அறிவித்துக் கொண்டிருந்தால் அதற்குப் பெரிய அளவில் எதிர்ப்புகள் ஏற்பட்டிருக்க வழியில்லை.
ஆயினும் ஜனநாயக மரபுகளுக்கு மதிப்புக் கொடுத்த அவரது பண்புகள் இந்தியா ஒரு வலுவான ஜனநாயக நாடாக உருவாகக் காரணமாக இருந்தது.
நல்லொழுக்கமும் மக்கள் சேவையில் நாட்டமும் உள்ள தலைவர்கள் மக்களின் அறியாமையை தங்களது சுயநல அரசியலுக்குப் பயன்படுத்திக் கொள்ளமாட்டார்கள் என்று நமது அரசியல் சட்டத்தை வகுத்த அரசியல் மேதைகள் கருதினார்கள்.
சுதந்திர இந்தியாவின் ஆரம்ப காலங்களில் தனிமனித ஒழுக்கமும் பொது வாழ்வில் தூய்மையும் தலைவர்களது அடிப்படை தகுதிகளாக இருந்தன.
சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஈடுபட்ட தியாகிகளின் மறைவும், பொய்யான வாக்குறுதிகளை அளித்து மக்களைக் கவரும் புதிய தலைமுறை அரசியல் வாதிகளின் வளர்ச்சியும் பண்டித நேருவின் மறைவுக்குப் பிறகு பெரிய அளவில் மாற்றங்களை ஏற்படுத்தின.
1967ம் ஆண்டில் பல மாநிலங்களில் காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஏற்பட்ட பின்னடைவும் அதைத் தொடர்ந்து 1969ல் காங்கிரஸ் கட்சியில் ஏற்பட்ட பிளவும்தான் இந்திய அரசியலின் போக்கையே மாற்றி சுயநல சக்திகளின் பிடியில் நமது ஜனநாயகத்தைச் சிக்க வைத்தது என்று சொல்லலாம்.
இன்றைய காங்கிரஸ் தலைவர்களின் நடவடிக்கைகளைக் கூர்ந்து நோக்கும்போது, இவர்கள் உண்மையிலேயே பழைய கால காங்கிரஸ் பெரியோர்களின் வழிமுறைகளைப் பின்பற்றி நல்லாட்சியை தமிழ்நாட்டில் உருவாக்க முனைகிறார்களா அல்லது நாமும் ஏதேனும் செய்து பதவியில் பங்கு பெற வேண்டும் என முயலுகிறார்களா எனும் சந்தேகம் நமக்கு எழுகிறது.
திராவிடக் கட்சிகளின் அரசியல் கலாசாரம் காங்கிரஸ்காரர்களை தமிழகத்தில் வெகுவாகப் பாதித்துள்ளது.
அதுதான் தமிழக அரசியலின் சீர்கேடுகளுக்கு முக்கியமான காரணமோ என்று கூடச் சொல்லத் தோன்றுகிறது.
1969ம் ஆண்டில் நெல்லை மாவட்டத்தில் சுற்றுப்பயணம் செய்தார் காமராஜ். ஓர் ஊர் முகப்பில் பெருந்தலைவர் வந்திறங்கியபோது தாரை தப்பட்டைகள் முழங்க, யானை ஒன்று துதிக்கையில் மாலையுடன் நின்றிருந்தது. இதனைக் கண்ட காமராஜ் மகிழ்ச்சி அடையவில்லை. மாறாக வேதனைப்பட்டார். எல்லாவற்றையும் நிறுத்தச் சொல்லிவிட்டு, அமைதியாகக் கலைந்து சென்று கூட்ட மைதானத்தில் அமருங்கள் எனக் கண்டிப்பாகக் கூறிவிட்டார்.
""நான் பொதுக்கூட்டங்களுக்கு வருவது மக்களைச் சந்தித்து அவர்களுக்கு நாம் என்ன செய்ய இருக்கின்றோம் என்பதைச் சொல்வதற்காகத்தான். ஆடம்பரமும் கலை நிகழ்ச்சிகளும், நமது நடவடிக்கை ஒரு பொழுதுபோக்கு எனும் தவறான எண்ணத்தை உருவாக்கும். நம்மையும் தேசத்தையும் எதிர்நோக்கும் பிரச்னையின் கௌரவத்தைப் புரிந்து கொள்ள இயலாதபடி இதுபோன்ற கேளிக்கைகள் மக்களின் கவனத்தை திசை திருப்பிவிடும்'' என்று கூட்டத்துக்கு ஏற்பாடு செய்திருந்த தொண்டர்களிடம் விளக்கினார் அவர்.
அப்படியே இன்றைய காலத்திற்கு வருவோம். சென்னையின் பிரதான வீதிகளில் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவர் ஒருவரின் பெரிய டிஜிட்டல் போர்டில், ""வாழும் காமராஜரே!'' என எழுதிய ஆளுயர மாலையுடன் அவர் காட்சியளிக்கின்றார். காங்கிரஸின் பெண் மாநிலங்களவை எம்.பி. யின் இல்லம் அமைந்திருக்கும் ஆழ்வார்பேட்டை பகுதியில் பெரிய டிஜிட்டல் போர்டில் அவரது ஆளுயர உருவத்தின் கீழ் ""பிறந்தநாள் காணும் தென்னக இந்திராவே!'' எனும் வாக்கியம்.
நமது நிதியமைச்சர் சிதம்பரம் ஒரு தரமான ஒரிஜினல் காங்கிரஸ்காரராக கட்சிப் பணிக்கு வந்தது நம் நினைவில் நிற்கின்றது. மிகச்சிறந்த வக்கீலாகப் பணியாற்றிய, வசதியான ஒரு சமூகத் தட்டிலிருந்து கட்சிக்கு வந்து உயரிய காங்கிரஸ் நடைமுறைகளைப் பின்பற்றிய ஒரு காங்கிரஸ்காரராக அப்போது அவர் இருந்தார்.
எம்.ஜி. ஆர். மரணமடைந்தபோது நடந்த இறுதி ஊர்வலத்தில் தொண்டர்கள் அண்ணா சாலையில் இன்றைய முதல்வர் கருணாநிதியின் உருவச் சிலையைத் தகர்த்தெறிந்து, பல ஹோட்டல்களில் புகுந்து உணவுப் பண்டங்களையும், ஏனைய கடைகளில் மற்ற பொருள்களையும் சூறையாடினார்கள். கடைகளிலிருந்து தொலைகாட்சிப் பெட்டிகளையும், மரச் சாமான்களையும் தொண்டர்கள் சுமந்து சென்றதை முதல் பக்கத்தில் தேசிய பத்திரிகைகள் பிரசுரித்தன.
அப்போது சிதம்பரம், ""தலைநகர் தில்லியில் வேட்டி கட்டிக் கொண்டு வெளியில் நடமாடவே கூச்சமாயிருக்கின்றது'' என்று ஒரு போடு போட்டார். அவரைப் பற்றிய மதிப்பு பல மடங்கு உயர்ந்தது.
முன்பெல்லாம் இவரிடம் சிபாரிசுக்காக மிகச் சாதாரணமாக யாரும் நெருங்க முடியாது. ஆனால் இப்போது அப்படியல்ல எனும் செய்தி பரவலாகியுள்ளது.
ஒவ்வொரு முறையும் இவர் சென்னை வரும்போது சுவர்களை அலங்கரிக்கும் இவரது போஸ்டர்கள் முகம் சுளிக்க வைக்கின்றன.
இவருக்குமா இந்த விளம்பர மோகம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறது. இவர் வங்கியின் கிளைகளைத் திறப்பதற்கு பக்கம் பக்கமாக விளம்பரம் செய்யப்பட்டு மக்கள் வரிப்பணம் வீணாக்கப்படுகிறது.
யுகோ வங்கி அவர்கள் செய்யும் வேலையை விளம்பரமாக எழுதி சென்னை விமான நிலையத்தில் பெரிய போஸ்டர்களாக வைத்திருக்கிறார்கள். அதன் மேல் பெரிய சைஸில் நிதியமைச்சர் சிதம்பரத்தின் போஸ்டர்கள் வைக்கப்பட்டுள்ளன. இது காங்கிரஸ் கலாசாரம் அல்ல.
தமிழ்நாடு முன்னாள் காங்கிரஸ் தலைவர், தன்னை வாழும் காமராஜ் என வர்ணித்து போர்டு வைத்தவர்களைத் தடுத்து அந்த போர்டை அகற்றியிருக்க வேண்டும். அதைவிடுத்து அவரது மகனின் டிஜிட்டல் போர்டுகள், ""எங்கள் உயிரே'' என வைக்கப்பட்டதை அவர் ரசிப்பதாகத் தெரிகிறது!. முதலில் காங்கிரஸ் தலைவர்கள் காமராஜைப் பின்பற்றி அவர் கொள்கைகளை தங்கள் நடவடிக்கையில் பிரதிபலிக்க வேண்டும். அதன்பின் காமராஜ் ஆட்சி அமைக்க முயற்சி செய்யட்டும். இல்லையென்றால் காமராஜ் ஆட்சியையே கேவலப்படுத்துவதாக அமையும்.
திமுக ஆரம்பித்தபோது அண்ணா கடமை, கண்ணியம், கட்டுப்பாடு என மூன்று அம்சங்களைப் பறைசாற்றினார். பெருந்தலைவர் காமராஜோ, நேர்மை, எளிமை, தூய்மை என அறைகூவல் விடுத்தார். அதாவது கட்சி மற்றும் அரசு நடவடிக்கைகள் நேர்மையாக இருத்தல் வேண்டும். தனிவாழ்வில் எளிமை வேண்டும், பொதுவாழ்வில் தூய்மை வேண்டும்.
திமுகவில் கடமையையும் கட்டுப்பாட்டினையும் முன்நிறுத்தினார்கள். நேர்மை பற்றி கூறவில்லை என்பதைக் கவனிக்க.
காமராஜ் கூறிய எளிமையிலும் தூய்மையிலும் ஆள் உயர கட்அவுட்கள் வராது. சென்னை கார்ப்பரேஷன் காங்கிரஸ் கவுன்சிலர் ஒருவர் கீழ் நிலை அரசு ஊழியர்களிடம் கமிஷன் கேட்டு தகராறு செய்தது சென்ற ஆண்டு பத்திரிகைகளில் செய்தியாக வந்தது. எல்லா காங்கிரஸ் தலைவர்களும் பொதுவாழ்வில் நேர்மை எனும் விஷயத்தில் உறுதியாக இருத்தல் வேண்டும். இவையெல்லாம் முடியாது என்றால் கழகங்களின் அடிச்சுவட்டில் விளம்பர அரசியல், வண்ண விளக்குகள், டிஜிட்டல் போர்டுகள், சாப்பாட்டு பொட்டலங்கள் மற்றும் தினக்கூலிக்கு லாரியில் ஆள்களைக் கொண்டு வந்து கரகோஷம் செய்ய வைக்கும் பெரிய பொதுக் கூட்டங்கள் என தங்கள் அரசியல் பயணத்தைத் தொடரலாம்.
மேலும், காமராஜ் ஆட்சி அமைப்போம் எனும் கோஷத்தை விட்டுவிடுவது என்கிற ஒரு முடிவை தமிழக காங்கிரஸார் எடுத்துவிட்டார்களோ எனும் சந்தேகம் நம்மில் பலருக்கு உருவாகும் வகையில் சில நாள்களுக்கு முன் இன்றைய தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் தலைவர் பேசி இருக்கிறார்.
""தற்போது தமிழகத்தில் நடக்கும் ஆட்சி காமராஜ் ஆட்சியே'' என அவர் கூறியிருக்கிறார். படித்து சிரிப்பதா அழுவதா என்று தெரியவில்லை. ஜால்ரா சப்தம் கோபாலபுரத்தில் கேட்பதற்காக இப்படி எல்லாமா பேசுவது?.
காமராஜ் காலத்தில் காங்கிரஸ் தொண்டர்களாக இருந்தவர்களுக்கும், இன்னும் காங்கிரஸ் பழைய நிலைமைக்கு வரும் என நம்பி ஓட்டளித்து வரும் பொது மக்களுக்கும் இன்றைய காங்கிரஸார் காமராஜ் ஆட்சியை அமைக்காவிட்டாலும் பரவாயில்லை. காமராஜை இழிவுபடுத்தும் வகையில் இன்றைய ஆட்சியை அவரது பொற்கால ஆட்சியுடன் ஒப்பிடக் கூடாது எனும் எண்ணமே தோன்றுகின்றது!
தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவரின் பேச்சு வீரபாண்டி கட்டபொம்மன் திரைப்படத்தில் வரும், "" எட்டப்பா ஈனமொழி பேசாதே. வாழ விரும்பினாய், வல்லவனை அழித்தாய், நீ வாழ்ந்து கொள். அன்னியர் உன்னை போற்ற வேண்டும், அது உனக்கு இனிக்க வேண்டும் என்று மட்டும் எண்ணாதே'' என்கிற வசனத்தை பல காமராஜ் காலத்தவர்களுக்கு நினைவுபடுத்துவதாக அமைகிறது.
என். முருகன்
(கட்டுரையாளர்: ஓய்வு பெற்ற ஐ.ஏ.எஸ். அதிகாரி.)
நன்றி : தினமணி

"நானோ', நீயோ

தங்களது நிறுவனத்திற்கு எதிரான போராட்டம் நிறுத்தப்பட்டு, சுமுகமான முடிவு ஏற்படாவிட்டால், சிங்கூரிலிருந்து தங்களது "நானோ' கார் தொழிற்சாலையை வேறு இடத்துக்கு மாற்றப் போவதாக "டாடா' நிறுவனத் தலைவர் ரத்தன் டாடா அறிவித்திருப்பது அதிர்ச்சியையும் ஆச்சரியத்தையும் அளிக்கிறது. ""நாங்கள் அழையா விருந்தாளியாகத் தொடர விரும்பவில்லை'' என்கிற அவரது அறிவிப்பு வேண்டுகோளா அல்லது அச்சுறுத்தலா என்கிற சந்தேகத்தை ஏற்படுத்துகிறது.
""சுமார் ரூ. 1,500 கோடி மூலதனம் "நானோ' கார் தொழிற்சாலைக்காக சிங்கூரில் முதலீடு செய்யப்பட்டிருப்பதால், நாங்கள் வேறு இடத்துக்குத் தொழிற்சாலையை மாற்ற மாட்டோம் என்று யாராவது நினைத்தால் அது தவறு. தொடரும் எதிர்ப்பும், தடைகளும், வன்முறையும், எங்கள் தொழிலாளர்களுக்கும், உடைமைகளுக்கும் சேதம் ஏற்படுமோ என்கிற அச்சத்தை ஏற்படுத்துகிறது. காவல்துறையின் உதவியுடன் ஒரு தொழிற்சாலையை நடத்த முடியாது. அதனால், சுமுகமான சூழ்நிலை ஏற்படாவிட்டால் நஷ்டத்தை பொருட்படுத்தாமல் நாங்கள் இந்தத் தொழிற்சாலையை வேறு மாநிலத்திற்கு மாற்ற நேரிடும்'' என்று விளக்கமும் கொடுத்திருக்கிறார் ரத்தன் டாடா.
ரத்தன் டாடாவின் இந்த அறிவிப்பு அரசியல் வட்டாரங்களிலும், வர்த்தக மற்றும் தொழில் துறையினர் மத்தியிலும் மிகப்பெரிய சர்ச்சையைக் கிளப்பி இருக்கிறது. சிங்கூரில் தொடங்கப்பட இருக்கும் டாடா நிறுவனத்தின் நானோ மோட்டார் கார் தொழிற்சாலையின் வருங்காலம் ஒரு கேள்விக்குறியாக மாறியிருக்கிறது என்பதைவிட மேற்கு வங்கத்தின் பொருளாதார வளர்ச்சியும், தொழில்துறை வளர்ச்சியும் கேள்விக்குறியாகி இருக்கிறது என்று ஊடகங்கள் வரிந்து கட்டிக் கொண்டு அலறுகின்றன.
இந்தப் பிரச்னையில் திரிணாமூல் காங்கிரஸ் கட்சித் தலைவி மம்தா பானர்ஜிதான் பிரதான வில்லனாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறார். டாடா நிறுவனத்திற்காக மேற்கு வங்க அரசு நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவதற்கு எதிராகக் குரல் கொடுப்பதில் அவர் முன்வரிசையில் இருப்பதுதான் அதற்குக் காரணம்.
டாடா நிறுவனம் தனது குறைந்த விலை மோட்டார் கார் தொழிற்சாலையை அமைக்கப் பல்வேறு மாநிலங்களுடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தியது. உத்தரப்பிரதேசம் போன்ற மாநிலங்கள் டாடா நிறுவனத்துக்காக விவசாய நிலங்களைக் குறைந்த விலையில் கையகப்படுத்தித் தர மறுத்தன. அப்போதுதான், மேற்கு வங்க அரசு யாருமே தர முன்வராத குறைந்த விலையில் நீண்டநாள் குத்தகை அடிப்படையில் நிலத்தைத் தர வாக்குறுதி அளித்து விவசாயிகளின் நிலங்களைக் கையகப்படுத்த முற்பட்டது.
அரசு நிர்ணயித்த விலையில் நிலங்களைத் தர முன்வந்த விவசாயிகள் பலர். அந்த நிலத்தில் டாடா நிறுவனம் தனது தொழிற்சாலைப் பணிகளைத் தொடங்கிவிட்டது. ஆனால் அரசு தரும் குறைந்த விலைக்குத் தங்களது வாழ்வாதாரத்தை இழக்கத் தயாராக இல்லாத விவசாயிகள் வற்புறுத்தப்பட்டபோதுதான் அவர்கள் சார்பாக மம்தா பானர்ஜி களம் இறங்க நேரிட்டது என்பதை மறுக்க முடியாது. இந்த விஷயத்தில் நாம் ஒரு விஷயத்தை மறந்துவிடக் கூடாது.
நீண்ட நாள் குத்தகை என்கிற பேரில் அரசு அளிக்கும் நிலம் காலப்போக்கில் அந்த நிறுவனத்துக்கே சொந்தமாகிவிடும் என்பதுதான் உண்மை. அதற்கு அரசு ஆணை ஒன்று பிறப்பித்தால் போதும். நாளையே தொழிற்சாலை நஷ்டமடைந்தாலும் அந்த நிலம் டாடா நிறுவனத்தின் சொத்தாக மாறிவிடும். ஆனால் அந்த ஏழை விவசாயியின் நிலைமை என்ன? குறைந்த விலைக்குத் தங்கள் வாழ்வாதாரங்களை இழக்கும் அந்த ஏழை விவசாயிக்கு, தொழிற்சாலையில் வேலையோ, தொழில்நிறுவனத்தின் லாபத்தில் பங்கோ கிடைக்குமா என்றால் கிடையாது. அதனால் தனக்குத் தேவையான நஷ்ட ஈட்டை அவர் தொழில் நிறுவனத்திடம் நேரடியாகக் கேட்டுப் பெறுவதை அரசு ஏன் தடுக்க வேண்டும் என்பதுதான் கேள்வி.
டாடா நிறுவனம் மேற்கு வங்கத்திலிருந்து வெளியேறினால் அதற்குப் பிறகு எந்த நிறுவனமும் மேற்கு வங்கத்தில் முதலீடு செய்ய முன்வராது என்கிற வாதம் ஏற்புடையதல்ல. "என்ரான்' வெளியேறினால் இந்தியாவுக்கு அன்னிய முதலீடு கிடைக்காது என்று கூறியவர்கள் பலர். "என்ரான்'தான் காணாமல் போனதே தவிர, அன்னிய முதலீடு இந்தியாவை அன்னியப்படுத்தவில்லை. ஆகவே, ரத்தன் டாடாவின் அச்சுறுத்தலில் அர்த்தம் கிடையாது.
அதேநேரத்தில், ரத்தன் டாடா கூறுவதுபோல ஒரு தொழிற்சாலையை நிறுவி நடத்த சுமுகமான சூழ்நிலை நிலவ வேண்டும். அரசியல் லாப நஷ்டங்களை மட்டும் கருதி செயல்படுவதை விட்டு, மேற்கு வங்கத்தின் வருங்காலத்தை முன்னிலைப்படுத்திச் செயல்படுவது மம்தா பானர்ஜி போன்ற அரசியல் தலைவர்களின் அணுகுமுறையாக இருத்தல் அவசியம். "நான் பிடித்த முயலுக்கு மூன்று கால்' என்று இடதுசாரி அரசு செயல்படுவதும் சரியல்ல.
சம்பந்தப்பட்ட விவசாயிகளுக்கு மாநில அரசு கூடுதல் நஷ்ட ஈடும், டாடா நிறுவனத்திலிருந்து வேலைக்கான உத்தரவாதமும் அளித்து நிலத்தைக் கையகப்படுத்தினால் என்ன? டாடா நிறுவனமேகூட கெளரவம் பார்க்காமல் மம்தா பானர்ஜியிடம் நேரடியாகப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி சுமுகமான முடிவு காண முற்படாதது ஏன்?
சிங்கூரிலிருந்து "டாடா' நிறுவனம் வெளியேறுவது என்பது அந்த நிறுவனத்திற்குத் தலைக்குனிவு; மேற்கு வங்க அரசின் "கையாலாகாத்தனம்'; மம்தா பானர்ஜிக்கு, மேற்கு வங்கத்தின் தொழில் வளர்ச்சிக்குத் தடையாக இருக்கிறார் என்கிற அவப்பெயர்; மேற்கு வங்கத்தின் வருங்காலத்துக்குப் பேரிழப்பு!

யாருக்காக ஒரு ரூபாய் அரிசி?

கிலோ அரிசி ஒரு ரூபாய் என்பதைக் கேட்டவுடன் மனதுக்கு இனிமை தந்தாலும், அதன் முழுப் பயன் யாருக்குப் போய் சேரும் என்பதை ஆராய்ந்து பார்த்தால், முடிவு கசப்பாகவே அமையும் என்பதை யாராலும் மறுக்க இயலாது.
1967ல் ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி வழங்க வேண்டும் என்று அண்ணாவால் தொடங்கப்பட்ட திட்டம்தான் ""படிஅரிசித் திட்டம்''. 41 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அவர் கண்ட கனவுத் திட்டமான இதனை, அண்ணாவின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாட்டத்தையொட்டி, செப்.15 முதல் ரேஷன் கடைகளில் செயல்படுத்த உள்ளதாக முதல்வர் கருணாநிதி தெரிவித்துள்ளார்.
29 ஆயிரத்து 760 கடைகள் மூலம் 1 கோடியே 86 லட்சம் பேருக்கு, ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ வீதம் 20 கிலோ அரிசி வழங்குவதன் மூலம், அரசுக்கு 400 கோடிக்கு மேல் கூடுதல் செலவாகும் என்றும் அறிவித்துள்ளார்.
எத்தனையோ பிரச்னைகளைத் தீர்க்க பல்வேறு கோரிக்கைகள் பல்வேறு அமைப்புகள் வைத்தும் கண்டுகொள்ளாத அரசு, திடீரென ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி வழங்குவதாக அறிவித்துள்ளது வியப்பைத் தந்துள்ளது.
இப்போது அதற்கு ஏன் இவ்வளவு அவசரம். நாட்டின் ஒட்டுமொத்த கவனத்தையும் திசை திருப்பும் முயற்சியோ என்றே தோன்றுகிறது.
நாட்டில் எந்த ஒரு பிரச்னையும் பெரிய அளவில் தலைவிரித்தாடும்போது, அந்த பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியாத அரசு, மாறாக அதை விட்டு விட்டு, வேறு ஒரு புறம் மக்களின் கவனத்தைத் திசை திருப்ப முயற்சிக்கும்.
தற்போது தமிழகத்தில் மிக முக்கிய பிரச்னை மின்வெட்டு, விலைவாசி உயர்வு, பெட்ரோல், டீசல் கடும் தட்டுப்பாடு. விவசாயிகளுக்கு உரத்தட்டுப்பாடு. அண்டை மாநிலங்களுக்கு மணல்கடத்தல்.
அதோடு, நெருங்கி வரும் மக்களவைத் தேர்தல், விலகிச் செல்லும் கூட்டணி கட்சிகள் என பல பிரச்னைகள்.
ஏற்கெனவே ரேஷன் அரிசி அண்டை மாநிலங்களுக்கு அதிக அளவில் கடத்தப்பட்டு வருகிறது. இந்நிலையில் இந்த அறிவிப்பினால் அரிசி கடத்தல் மேலும் அதிகமாகுமே தவிர, அடித்தட்டு மக்களுக்கு எந்தப் பயனும் தராது.
மீனை தானமாக தருவதைவிட, மீன் பிடிக்க கற்றுத் தருவதே மேல் என்பது முதுமொழி.
அதுதான் உண்மை. உழைப்பில் சிறந்து விளங்குவோர் உள்ள தமிழகத்தில், குறிப்பாக விவசாயத்தில் அரிசி உற்பத்தி செய்யும் விவசாயிகளிடம் இருந்து வாங்கி உற்பத்தி செலவை விட குறைவாக ரேஷன் கடையிலே தரும்போது, அதனைப் பயன் படுத்தும் பயனாளிக்கு அதன் அருமை தெரியாமல் போய்விடும்.
அதோடு அடுத்தாற்போல் யார் இதை விட குறைவான விலை அறிவிப்பார் என்ற எண்ணமும் தோன்றும். இதனால் அரசிடம் இருந்து ஓர் எதிர்பார்ப்பில் இருப்போர் எண்ணிக்கை கூடும். உழைக்க வேண்டிய அவர்களை சோம்பேறியாக்கிவிடும்.
மாறாக அரசு தொழில் வளத்தைப் பெருக்கி தந்தால், ஒரு ரூபாய்க்கு அரிசி தரவேண்டியதில்லை. அவர்களே கிலோ அரிசி ரூ.25 க்கு என்றாலும் கூட வாங்கும் சக்தியைப் பெற்றுக் கொள்வார்கள்.
இது ஒருபுறம் இருக்கட்டும், ரேஷன் கடைகளில் அரிசி வாங்கும் நபர்களிடம் 2 ரூபாய்க்கு வாங்கி, 5 ரூபாய்க்கு விற்கின்றார். அதை மற்றொருவர் 8 ரூபாய்க்கு விற்கிறார். அங்கிருந்து கேரளத்திற்கு கடத்தப்பட்டு அங்கு 20 ரூபாய் வரை விற்பனை செய்யப்படுகிறது.
தமிழ்நாட்டின் பொருளாதாரம் இவ்வாறு சுரண்டப்பட்டு, ரயில், பஸ்கள், லாரிகள் மூலம் கேரளத்திற்கு கடத்தப்படுகிறது.
ரயில்களின் கழிவறையில் கூட அரிசிப் பைகள் கிடப்பதுண்டு. இது அரசு அதிகாரிகளுக்குத் தெரிந்தும் கண்டு கொள்வதில்லை. பெயரளவுக்கு எங்கோ சில பைகளை பறிமுதல் செய்து, பத்திரிகைகளில் விளம்பரம் தேடிக் கொள்கின்றனர். அதிலும் குறிப்பாக அரிசி கைப்பற்றப்படும்போது கடத்தியவர் கண்டுபிடிக்கப்படமாட்டார். இதுவே தொன்று தொட்டு நடந்து வருகிறது.
தற்போது அரசு அறிவித்துள்ள ஒரு ரூபாய் அரிசித் திட்டம் மக்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருகிறதோ இல்லையோ, இந்த அரிசி கடத்தல் காரர்களுக்கு மிகுந்த மகிழ்ச்சியைத் தந்திருக்கும்.
இதற்குத் தீர்வு என்ன. அரசு என்பது, ஏற்கனவே கூறியது போல, மீன் பிடிக்க கற்றுத்தரத்தான் வேண்டுமே யொழிய மீனை கொடுப்பது அழகல்ல. இந்த ஒரு ரூபாய் திட்டம் என்பது, இலவசத் திட்டம் போன்றதுதான். ஏனென்றால் கிராமங்களில் கூட டீ, காபி 2 ரூபாய்க்கு விற்கப்படுகிறது.
அரசு இவ்வாறு மக்களைத் திசைத் திருப்பும் நடவடிக்கையை விட்டுவிட்டு, மின்தடையை நீக்க வழி என்ன, விலைவாசி உயர்வை கட்டுப்படுத்த வழி என்ன, வேலைவாய்ப்பைப் பெருக்க வழி என்ன, தனிமனித வருமான உயர்வுக்கு வழி என்ன என்பதை ஆராய்ந்து செயல்பட்டாலே, பொதுமக்களின் பொருளாதாரம் பெருகும்.
அதைச் செய்ய அரசு முன் வரவேண்டும். அதைச் செய்தால் கூட்டணி கட்சிகள் பிரிந்தாலும், மக்களின் கூட்டணி உங்களுக்கு வலு சேர்க்கும்.

வை. இராமச்சந்திரன்

நன்றி : தினமணி

சிங்காரச் சென்னையின் உத்தபுரம்

இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு முன் வடசென்னையில், வியாசர் பெருமானின் பெயர் தாங்கியுள்ள பகுதியில் வசிக்கும் இளைஞர்களுடான கலந்துரையாடலின்போது, வெளிப்பட்ட ஒரு கருத்து, நெஞ்சில் முள்ளாய்த் தைத்தது. அங்குள்ள படித்த இளைஞர்கள், சென்னையில் உள்ள நிறுவனங்களுக்கு வேலைக்கு விண்ணப்பிக்கும்போது, வியாசர்பாடி என்று குறிப்பிடாமல், சென்னை என்றே தங்கள் முகவரியைக் குறிப்பிடுவார்களாம். நேர்முகத் தேர்வின்போதும், தாங்கள் வசிக்கும் பகுதியை கூடிய மட்டும் நேரடியாகக் குறிப்பிட மாட்டார்களாம்.
வியாசர்பாடி என்று குறிப்பிட்டால் தரமான வேலை கிடைக்காமல் போய்விடும் என்ற ஒரு தாழ்வு மனப்பான்மையில் இன்றும் அப்பகுதி படித்த இளைஞர்கள் உழல்கிறார்கள்.
வியாசர்பாடி, கொடுங்கையூர், காசிமேடு என்றாலே ரெளடிகள், சமூக விரோதிகள், குடிகாரர்கள் என்ற தவறான ஒரு பொதுக்கருத்து நிலவுவதே காரணம்.
தமிழ்நாட்டின் பெரிய திரைகளிலும், சின்னத்திரைகளிலும் ஓட்டுவதற்கு கதைகளுக்கு வேண்டுமானால் பஞ்சமிருக்கலாம். ஆனால், கதைகளுக்கு வேண்டிய வில்லன்கள் ராயபுரத்திலோ அல்லது காசிமேட்டிலோ உலவுவார்கள்.
படிப்பில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட ஒரு பட்டதாரி தென்சென்னையில் உள்ள ஒரு பிரபலமான கல்லூரிக்கு முதுநிலைப் பட்டத்திற்கு விண்ணப்பித்தார்.
நேர்முகத் தேர்வின்போது, தான் பழைய வண்ணாரப்பேட்டையில் உள்ள கல்லூரியில் இளநிலைப் பட்டம் முடித்து வந்துள்ளேன் என்று சொன்ன மாத்திரமே, இடத்தைக் காலி செய்ய வேண்டும் என்று முதிர்ந்த ஒரு கல்வியாளரால் விரட்டியடிக்கப்பட்டாராம்.
சுகாதாரக் கேடு, சாராயம், கட்டப் பஞ்சாயத்து, கந்துவட்டி, வெட்டுக்குத்து, ஓட்டு வங்கி அரசியல் ஆகியவற்றிற்கு நடுவில் வடசென்னை மக்கள் உழன்றாலும், அதற்கெல்லாம் காரணம், அங்குள்ள சாமானிய உழைப்பாளிகளின் அறியாமையும், அடுத்தடுத்து வந்த அரசுகளின் மாற்றாந்தாய் மனப்பான்மையும்தான்.
உடுத்திய கந்தல்துணி வியர்வையில் எப்பொழுதும் நனைந்தே இருக்குமளவிற்கு மிகக் கடுமையான உழைப்பாளிகளையும், மீனவர்களையும், துறைமுகம், எண்ணெய் நிறுவனங்கள் ஆகியவற்றைச் சார்ந்த அமைப்பு சாரா ஒப்பந்தத் தொழிலாளிகளையும் அதிக அளவில் வடசென்னை கொண்டுள்ளதால், தென்சென்னையின் நடுத்தர வர்க்க, மேல்தட்டு வர்க்க நுகர்வுக் கலாசாரம் அங்கு இல்லை.
ஆதலால், அரசுக்குக் கிடைப்பது அவர்களின் உடல் உழைப்பும், சுலபமான ஓட்டுகளுமே தவிர, காந்தி நோட்டுகள் (மறைமுக, நேர்முக வரிகள்) அல்லவே. ஆதலால், புனிதமான உடல் உழைப்பிற்கு மதிப்பில்லாமை நம் சமுதாயத்தில் புரையோடிப் போயிருப்பதன் விளைவாக, அங்கு அரசுகளின் முதலீடுகளும் குறைந்த அளவே.
தென்சென்னையின் நுகர்வுக்கு ஈடு கொடுக்கும் சாலைகளும், ஐந்து நட்சத்திர விடுதிகளும், தரமான பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும் அங்கு கிடையாது. ஆனால், குடிசைப்பகுதிகளில் தென்படுவது, திறந்தவெளி சாக்கடைகளும், குப்பைமேடுகளும் அவற்றின் மேல் கும்மாளமடிக்கும் குழந்தைகளும், பன்றிகளும் தெருநாய்களும்தான்.
கொடுங்கையூரிலிருந்து கொருக்குப்பேட்டை, தண்டையார்பேட்டை வரை 200 ஏக்கருக்கும் மேல் நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமுமாக வளர்ந்து கொண்டே வருகிறது. குப்பை கொட்டும் வளாகம், தொடர்ச்சியாக சிந்திய வண்ணம் வரும் லாரிகள் கொட்டும், மக்கும், மக்காத குப்பைகள் ஒரு பக்கம், மருத்துவக் கழிவுகள் மறுபக்கம் என பல்வேறு வகையான குப்பைகள் கலந்து கட்டி கவிழ்க்கப்படுகின்றன.
பல்வேறு ஆலைகளிலிருந்து வெளியேறும் விதவிதமான புகை, டன் கணக்கில் டயர்களையும் குப்பைகளையும் எரிப்பதால் ஏற்படும் புகை என்று வடசென்னை மக்களுக்கு தினமும் போகிப் பண்டிகைதான். ஆதலால், அங்குள்ள மக்கள் மூச்சைப் பிடிப்பதையும், விடுவதையும், பிராணாயாமம் போன்று கைவந்த கலையாக்கிக் கொண்டுள்ளார்கள்.
தண்டையார்பேட்டை தொற்றுநோய் மருத்துவமனைக்குப் போனால், தொற்று நோய் வருவது நிச்சயமாகிவிடும். குழந்தைகள் முதல் முதியோர் வரை அங்குள்ள மக்களுக்கு, பருவம் தவறாமல் கிடைப்பது, மலேரியா, சிக்குன் குனியா மற்றும் வயிற்றுப்போக்கு நோய்கள்தான்.
தொடக்கப்பள்ளி முதல் கல்லூரிகள்வரை தரமான கல்வி வசதி, சுகாதார வசதிகள், கட்டமைப்பு வசதிகள், தனிமனித வருமானம் போதிய அளவில் இல்லாமையால், கணிசமான மாணவ, மாணவிகள் படிப்பைப் பாதியிலேயே நிறுத்தி விடுகிறார்கள்.
பள்ளிப்படிப்பை முடித்த சில இளைஞர்கள் ஐ.டி.ஐ. போன்ற தொழிற்கல்வி படிப்புகளைத் தொடருவதும் பெரும்பாலான இளைஞர்கள் அமைப்பு சாரா வேலைகளுக்குப் போவதுமே இன்றைக்கும் நிதர்சனம்.
வடசென்னையில் தெருவிற்கு தெரு திறந்து விடப்பட்டுள்ள, "டாஸ்மாக்' வியாபாரம் ஒருபுறமும், கஞ்சா, அபின் போன்ற போதைப் பொருள்கள் மறுபுறமும், ஆந்திரத்திலிருந்து இறங்கும் பாக்கெட் சரக்குகள் மற்றொரு புறமுமாக பேய், பிசாசு, அசுரன்கள் போல, பல குடும்பங்களை நிர்மூலமாக்கிக் கொண்டிருக்கின்றன.
சஞ்சய் சுப்பிரமணியன் முதல், ஒயிலாட்டம் வரை கலைநுணுக்கத்துடன் ரசிக்கும் பெருமக்கள் அங்கு இல்லை என்று நிகழ்ச்சிகளை நடத்தும் நிறுவனங்கள் நினைத்துவிட்டன போலும்.
சிங்காரச் சென்னைக்கு வேண்டிய செம்மொழி மையம், தகவல் தொழில்நுட்ப வளாகங்கள், உலகத்தரத்தில் நூலகம், துணை நகரங்கள் என்று சென்னையின் செழுமைப் பகுதிகள் நீண்டு கொண்டே போனாலும், அதிகார மையங்களுக்கு அருகில் கூட வர முடியாத இளித்த வாயர்கள் என்பதாலோ, என்னவோ, வடசென்னையில் அபூர்வமாகத் தொடங்கப்பட்ட ஒரு மேம்பாலம்கூட அந்தரத்தில் தொங்குகிறது. தென்சென்னையில் குளிரூட்டப்பட்ட சொகுசு பேருந்துகள் பவனி வரும் நிலையில், வடசென்னைக்கு ஓட்டை, உடைசல் பேருந்துகள்தான். அவையும் போதுமான அளவில் இல்லை. ஆதலால், பெரும்பாலான மக்கள் "ஷேர் ஆட்டோ'க்களை மட்டும் நம்பிப் பயணிக்கிறார்கள்.
சமீபத்தில் கலந்துகொண்ட ஒரு பொது நிகழ்ச்சியின்போது, வடசென்னையில் விளையாட்டு மைதானங்கள், சிறிய பூங்காக்கள் கூட மிகக் குறைவாகவே உள்ளன என்று மாணவர்கள் குறைபட்டுக் கொண்டார்கள். அப்பொழுது பேசிய அவ்வட்டாரத்து கம்யூனிஸ்டு தலைவர், இருபத்தைந்து ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, வியாசர்பாடிக்கு ஒரு பொது நூலகம் கொண்டு வர வேண்டும் என்று போராடியும் வெற்றி பெற முடியவில்லை என்று அங்கலாய்த்தார். உத்தபுரத்தில் கட்டப்பட்ட தீண்டாமைச் சுவர் கண்முன் தெரிந்ததால் கம்யூனிஸ்டுகள் அதனைச் சுலபமாக இடித்து விட்டனர். தென்சென்னைக்கும், வடசென்னைக்கும் நடுவில் உள்ள இந்த தீண்டாமைச் சுவர், தெரிந்தும் தெரியாமல், கண்களுக்குப் புலப்படாமல் நிழலாக இருப்பதால் இடிப்பது கடினம் என்று விட்டு விட்டார்களோ?
உத்தபுரத்துத் தீண்டாமைச் சுவரை இடிக்கப் புறப்பட்ட கட்சிகளே! அரசே! துணை நகரம், சிங்காரச் சென்னை, புதிய சட்டசபை வளாகம் போன்றவற்றை சற்றே தள்ளி வையுங்கள். வடசென்னை மக்களின் சமூக, பொருளாதார, சுகாதார, கல்வி சீரமைப்பிற்கென்று தனியான பட்ஜெட்டும், உயர்நிலைக்குழு ஒன்றும் நிறுவி சமூக நீதியை நிலைநாட்டப் புறப்படுங்கள்.
அ. நாராயணன்

நன்றி : தினமணி

அரசுதான் குற்றவாளி!

சென்னை தியாகராய நகரிலுள்ள சரவணா ஸ்டோர்சில் ஏற்பட்ட தீ விபத்து அதிர்ச்சி அளிக்கிறது. அதிகாலையில் ஏற்பட்ட இந்தத் தீ விபத்து சுமார் பத்து மணிக்கோ அதற்குப் பிறகோ நேர்ந்திருந்தால் அதனால் ஏற்பட்டிருக்கும் உயிர்ச்சேதம் ஏராளமாக இருந்திருக்கும் என்பதை யாரால் மறுக்க முடியும்?
எந்தவித வரைமுறையும் இல்லாமல் அவரவர் இஷ்டப்படி வணிக வளாகங்களைக் கட்டிக்கொள்ள நேரடியாகவும், மறைமுகமாகவும் அரசு ஊக்கமளித்ததன் விளைவுகள் எப்படி எல்லாம் இருக்கும் என்பதற்கு, இந்தத் தீ விபத்து ஓர் உதாரணம். கடந்த ஆண்டு நவம்பர் 10ஆம் தேதி நாம் "விதிமுறை மீறல்கள்' என்ற தலையங்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்த சில விஷயங்களை இப்போது மீண்டும் நினைவுப்படுத்த விரும்புகிறோம்.
""ஒரு திரையரங்கம் கட்டுவதாக இருந்தால்கூட, அதில் இத்தனை நபர்கள் ஒரு குறிப்பிட்ட நேரத்தில் அந்தக் கட்டடத்துக்குள் கூடுவார்கள் என்பதற்கான அதிகபட்ச நிர்ணயம் உண்டு. ஆனால், வணிக வளாகங்களுக்கு எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத அளவுக்கு நெரிசலைச் சந்திக்க வேண்டிய கட்டாயம். அதுவும், தொலைக்காட்சி வந்த பிறகு, பண்டிகைக் காலங்களில் இத்தனை சிறிய தெருவில் இத்தனை மக்களா என்று திகைப்பும், பயமும் ஏற்படுகிறது.
இந்த வர்த்தக நிறுவனங்கள் அள்ளி வீசும் இலவசங்களும், சலுகைகளும் பண்டிகைக் காலங்களில் புற்றீசல்போல வாடிக்கையாளர்களை மொய்க்க வைத்துவிடுகின்றன. அந்த அளவுக்குக் கூட்டத்தைச் சமாளிக்கும் அளவுக்கு அந்தக் கட்டடங்களில் இடமில்லை என்பது மட்டுமல்ல, தெருக்களுக்கு அகலமும் இல்லை. உதாரணம், சென்னை ரங்கநாதன் தெருவும் அதிலுள்ள வணிக வளாகங்களும்.
சென்னை பெருநகர வளர்ச்சிக் குழுமம் ஒரு கணக்கெடுப்பு நடத்தி வெளியிட்டிருக்கும் அறிக்கை, சென்னை தி.நகர் ரங்கநாதன் தெரு மற்றும் உஸ்மான் சாலையில் மட்டும் சுமார் 35 கட்டடங்கள் எப்.எஸ்.ஐ. (ஊ.ந.ஐ.) என்று அழைக்கப்படும் அதிகபட்சக் கட்டுமானப் பரப்பு விகிதத்தை மீறி எழுப்பப்பட்டவை என்று வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுகிறது.
இது ஏதோ அரசுக்கும் அரசு அதிகாரிகளுக்கும் தெரியாமல் நடக்கும் விஷயமல்ல. 10 மீட்டர் அகலமுள்ள சென்னை ரங்கநாதன் தெருவில் பல அடுக்குக் கட்டடங்கள் எதுவும் அனுமதிக்கப்படவே கூடாது. ஆனால், விதிமுறைகளை மீறி சுமார் 14 கட்டடங்கள் எப்படி கட்டப்பட்டன? எந்தவொரு மாநகராட்சி மற்றும் சென்னை பெருநகர வளர்ச்சிக் குழும அதிகாரிகளுக்கும் தெரியாமலா இந்தக் கட்டடங்கள் கட்டப்பட்டன?''
ஆங்காங்கே தீவிரவாதம் தலைதூக்கும் இன்றைய சூழ்நிலையில், தி.நகர் ரங்கநாதன் தெரு போன்ற குறுகிய சாலைகளில் இதுபோன்ற வணிக வளாகங்களைக் கட்ட அனுமதி அளிப்பது என்பதே தவறு. அப்படி இருக்கும்போது, எல்லா வரம்புகளையும் மீறி, சட்டதிட்டங்களைச் சட்டைசெய்யாமல் அடுக்குமாடிக் கட்டடங்களைக் கட்ட அனுமதித்திருப்பது அதைவிடத் தவறு.
சரவணா ஸ்டோர்சில் தீ விபத்து ஏற்பட்டபோது, தாங்கள் அந்தத் தெருவின் உள்ளே நுழையவே சிரமப்பட்டதாகத் தீயணைப்புப் படையினர் கூறி இருக்கிறார்கள். குறுகலான அந்தத் தெருவில் மேலே உள்ள தளங்களில் தீ பிடித்தால் அதை அணைப்பது அவ்வளவு சுலபமல்ல என்பதை சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகள் விளக்கி இருக்கிறார்கள். அதிகாலை நேரமாக இல்லாமல், உள்ளே நூற்றுக்கணக்கில் வாடிக்கையாளர்கள் இருந்திருந்தால், தங்களால் ஒன்றும் செய்திருக்க முடியாது என்றும் தெளிவுபடுத்தி இருக்கிறார்கள்.
நிலைமை இப்படி இருக்கும்போது, இந்தக் கட்டடங்களில் காணப்படும் விதிமுறை மீறல்களை சுட்டிக்காட்டி இடித்துத் தள்ள உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டால், சட்டம் இயற்றி இந்த விதிமுறை மீறல்களை அங்கீகரிப்பதில் அரசு முனைப்புக் காட்டுகிறது. முந்தைய தலையங்கத்தில் குறிப்பிட்டிருந்ததுபோல, இந்த விதிமுறை மீறல்களுக்கு உடந்தையாக சென்னை மாநகராட்சியும், சென்னை பெருநகர வளர்ச்சிக் குழுமமும், தமிழக அரசும் செயல்படுகின்றன என்றால், ஆட்சியும் அதிகாரமும் மக்களுக்காகச் செயல்படவில்லை என்றுதானே பொருள்.
இனியாவது அரசு விழித்துக் கொண்டு, விதிமுறை மீறல்களைக் காப்பாற்றும் போக்கை மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும். வணிக வளாகங்கள் நூறடி சாலைகளில் மட்டும்தான் கட்டப்பட வேண்டும் என்று சட்டம் போட வேண்டும். அந்தச் சட்டம் நடைமுறைப்படுத்தப்பட வேண்டும். அதற்கு இந்த அரசு தயாரா என்பதுதான் சந்தேகமாக இருக்கிறது!
நன்றி : தினமணி

நாடு எங்கே செல்கிறது?

""பாரத நாடு பழம்பெரும் நாடு நீரதன் புதல்வர் இந் நினைவகற்றாதீர்'' என்றார் பாரதியார். அடிமைப்பட்டுக் கிடந்த நாட்டை விடுதலை செய்வதற்காக ஒவ்வொரு குடிமகனுக்கும் இருக்கும் கடமையை அவர் இதன் மூலம் நினைவுபடுத்துகிறார்; உரிமைக்காகப் போராடும்படி தூண்டுகிறார்.
சுதந்திரம் பெற்ற நாட்டின் நிலை என்ன? உடல், பொருள், உயிரை அர்ப்பணித்தவர்களின் தியாகங்களுக்கு மரியாதை உண்டா? விடுதலை பெற்ற தேசம் செல்லும் திசைவழி என்ன? சுதந்திரத்தின் பயனை மக்கள் அனுபவிக்கிறார்களா? விடுதலை பெற்றதன் நோக்கம் நிறைவேறி இருக்கிறதா?
உலகத்திற்கே வழிகாட்டியாக இருந்த நாடு இது. பல நாட்டு மன்னர்களும், மாவீரர்களும் படையெடுத்து வருவதற்கு அதன் செல்வ வளமும், சிந்தை வளமும்தானே காரணமாக இருந்தது. இப்போது எல்லாவற்றையும் இழந்து நிராயுதபாணியாக நிற்பது பற்றி யாராவது கவலைப்படுகிறார்களா? நினைத்துப் பார்க்க வேண்டிய நேரம் இது.
நாட்டையும், மக்களையும் முன்னேற்றுவதாகக் கூறிக் கொண்டு தங்களையும், தங்கள் சொந்தங்களையும் முன்னேற்றிக் கொள்வது ஆளும் கட்சிகளுக்கு மக்கள் அளித்த உரிமையாகிவிட்டது. அவர்களை ஆட்சி பீடத்திலிருந்து இறக்கிவிட்டு தாங்களும் அனுபவிக்கத் துடிக்கும் எதிர்க்கட்சிகள்; இதற்காகவே ஜாதி மதக் கலவரங்களைத் தூண்டிவிடும் சமூக விரோதிகள்.
தேர்தல் முடிந்து ஆட்சியைப் பிடித்ததும் ஆளும் கட்சிக்கு மட்டுமே அரசாங்கம் சொந்தமாகிறது. கட்சி சார்பில்லாத பொதுமக்கள் வெறும் வாக்காளர்களாக மட்டுமே மதிக்கப்படுகின்றனர்.
வாக்குகளைப் பதிவு செய்வதோடு அவர்கள் கடமை முடிந்து விடுகிறது. மக்கள் அரசாகச் செயல்படாமல் கட்சி அரசாகவே செயல்படுகிறது. "மக்கள் ஆட்சி' என்பதன் புதிய பொருளே இதுதான்.
அதிகாரிகள் எல்லாம் ஆளும் கட்சிகளின் எடுபிடிகளாகவும், காவல்துறையினர் அவர்களின் ஏவலர்களாகவும் செயல்படுவது அவர்கள் கடமை. செல்வம் படைத்தவர்கள் செல்லப்பிள்ளைகளாகவும், ஏழை எளிய உழைக்கும் மக்கள் பாவப்பட்டவர்களாகவும் நடத்தப்படுகின்றனர்.
மக்களுக்கு அளிக்கப்படும் கல்வியும், மருத்துவமும் வீண் செலவு என்பதால் அரசின் பணத்தை அதற்காகச் செலவழிப்பது அநாவசியம் என முடிவு செய்து எல்லாம் தனியாருக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றன.
மதுக்கடைகளால் வருமானம் வருகிறது என்பதால் அரசாங்கமே நடத்துகிறது. அதிலும் குறைந்த போதையுடைய கள்ளுக்கடைகள் தேவையில்லை; அதிக போதை தரும் அயல்நாட்டு மதுவகைகள் மட்டுமே விற்பனை செய்யப்படுகின்றன. "குடி குடியைக் கெடுக்கும்' எனவும் எழுதப்படுகிறது.
அரசாங்கத்தின் அனுமதியில்லாமல் "போலிப் பல்கலைக் கழகங்கள்' நடத்திக் கொள்ளலாம்; பயிற்சி நிறுவனங்கள் நடத்தி மக்களின் பணத்தை பட்டப்பகலில் கொள்ளையடிக்கலாம்.
அரசாங்கமும், கல்வித்துறையும் "அனுமதி பெறாத நிறுவனங்களில் சேர வேண்டாம்' என்று வெறும் அறிவிப்பு மட்டுமே வெளியிடும். அனுமதியில்லாமல் "மோசடி' செய்யும் நிறுவனங்களைக் கண்டு கொள்ளாது.
இந்த நாட்டு வங்கிகளில் விவசாயிகளுக்கு மாடு வாங்கக் கடன் கிடைக்காது; கார் வாங்க கடன் கிடைக்கும். அப்படியே மாடு வாங்கியவர்கள் கடன் தொகையைக் கட்ட முடியவில்லையென்றால் "ஜப்தி' செய்து வசூலிக்கவும் முடிகிறது.
வசதிகளும், அதிகாரங்களும் படைத்தவர்களுக்கு வங்கிகள் கோடிக்கணக்கில் கடன் கொடுக்கிறது. அதனைப் பெற்றவர்கள் திருப்பிச் செலுத்த வேண்டிய கட்டாயமில்லை.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அதற்கு "வாராக்கடன்' என்று பெயர்சூட்டி தள்ளுபடி செய்யப்படும். அவர்களது பெயர்களை வெளியிடவும் வங்கிச் சட்டத்தில் இடமில்லை.
இப்போது இருக்கும் வாகனங்களுக்கே பெட்ரோல், டீசல் கிடைக்காத நிலையில், விவசாயிகளின் விளைநிலங்களைப் பறித்து, கார் தொழிற்சாலை கட்ட ஏற்பாடு செய்யப்படுகிறது.
அரசாங்கம் நாளைக்கு ஒரு சட்டமும், வேளைக்கு ஒரு திட்டமும் போட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறது. ஆண்டு முடிவில் அரசுப் பொறுப்பில் இருப்பவர்கள், "இந்தத் திட்டங்களின் பயன்கள் கிராமப்புற மக்களைச் சென்றடையவில்லையே!' என்று வருத்தத்தோடும், அக்கறையோடும் பேசுவார்கள்.
இதுபற்றி பரிசீலிக்க விசாரணைக் குழுவும் அமைக்கப்படுகிறது. ஓய்வு பெற்ற அதிகாரிகளுக்கும், நீதிபதிகளுக்கும் வேலை வேண்டாமா?
சுதந்திரம் கிடைப்பதற்கு முன்புவரை புறம்போக்கு நிலங்களை மட்டுமே ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருந்தனர்; இப்போது பட்டா நிலங்களையே ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும் துணவு வந்துவிட்டது முன்னேற்றம்தானே!
இங்கு மக்களுக்குப் பாதுகாப்பு தேவையில்லை. அரசியல் தலைவர்களுக்குத்தான் பாதுகாப்பு எல்லாம். நமது காவல்துறை பாதுகாப்பு போதாது. துப்பாக்கி ஏந்திய அதிரடிப்படை பாதுகாப்பு அவசியம்.
அதற்கும் மேலாக அவர்களது குண்டர் படை. இவ்வளவும் போதாமல் அவர்கள் வருகிறார்கள் என்றால் பொதுமக்கள் தெருக்களில் சாலைகளில் நடமாடக் கூடாது. அந்த அளவுக்கு தலைவர்களுக்கும், மக்களுக்குமான இடைவெளி பராமரிக்கப்படுகிறது.
சுதந்திர நாட்டில் அரசியல் கட்சிகள் எல்லாம் எதிர்க்கட்சிகளாக இருக்கும்போது மட்டும் உண்மை பேசுகிறார்கள்; மக்கள் பிரச்னைகளுக்காகக் குரல் கொடுக்கிறார்கள்; கோரிக்கைகளுக்காகப் போராடுகிறார்கள்; அவர்களே ஆளும் கட்சியாக வந்துவிட்டால் பேசியதையெல்லாம் மறந்து விடுவார்கள்.
உண்மை, நேர்மை, நடுநிலைமை என்னும் பண்புகளுக்கு முன்மாதிரியாக இருக்க வேண்டியது அரசும், அதனை நடத்தும் அரசியல் தலைவர்களும் என மக்கள் எதிர்பார்க்கின்றனர். ஆனால் எல்லா இடங்களிலும் ஜாதி மற்றும் கட்சி சார்பாகவே அணுகும் நிலையே வளர்ந்து வருகிறது.
விளையாட்டுத் துறை இதற்கு விதிவிலக்காக இருக்க முடியுமா? அரசியல் தலையீடு காரணமாக 110 கோடி மக்களின் மனிதவளம் வீணாகிறது. ஒலிம்பிக் விளையாட்டில் உலக நாடுகளோடு இந்தியாவை ஒப்பிட்டுப் பாருங்கள்.
50வது இடத்தில் இந்தியா இருக்கிறது. ஒரு தங்கப்பதக்கம் பெறுவதற்கு 108 ஆண்டுகள் காத்திருக்க வேண்டியுள்ளது.
நகர்ப்புறங்களில் ஏற்பட்டுள்ள முன்னேற்றம் நாட்டுப்புறங்களில் இல்லை. பல கிராமங்கள் நம் தலைவர்களின் பார்வைக்கு வருவதே இல்லை.
தேர்தல் நேரத்தில் மட்டுமே அவர்கள் பவனி வருகின்றனர். மக்களுக்கான "தரும தரிசனம்' அப்போதுதான். செவ்வாய் கிரகத்துக்கு வழிதேடும் இக்காலத்தில் பல கிராமங்களுக்குப் போக வர சாலைகளே இல்லை.
மன்னர் ஆட்சிக்காலத்தில் அரசனது தவறுகளைப் புலவர்கள் எடுத்துரைப்பார்கள்; சமயங்களில் இடித்துரைப்பார்கள். ஆனால் இந்த மக்களாட்சியில் அந்த நிலை இல்லை.
இங்கு அறிவார்ந்த பெருமக்கள் வெளிப்படையாகக் கருத்துகளைக் கூற அஞ்சுகின்றனர். அரசாங்கம் என்ன நினைக்கிறதோ அதற்குத் தக பேசி பதவிகள், விருதுகள், பாராட்டுகள் பெறவே விரும்புகின்றனர்.
இது ஒரு நல்ல சமுதாயத்தின் அடையாளங்கள் அல்ல; முன்னேற்றத்தை விரும்பும் நாட்டுக்கும் ஆட்சிக்கும் அழகல்ல; இது ஓர் ஆபத்தான போக்கு; என்ன செய்வது?
""எங்கே மனதில் பயமின்றித் தலைநிமிர்ந்து நிற்கிறார்களோ எங்கே அறிவுடைமை அனைவருக்கும் பொதுவில் உள்ளதோ எங்கே துண்டு துண்டாகச் சிதறாத உலகம் உள்ளதோ அங்கே எனது தேசம் விழித்தெழட்டும்...'' என்று பாடினார் தாகூர்.
தேசம் என்பது மண்ணும், மலைகளும் அல்ல; கடலும், நதிகளும் அல்ல; அது நல்ல மனிதர்களைப் பெற்றிருக்க வேண்டும்; அத்துடன் சிறந்த ஆட்சியாளர்களால் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். இப்போது கூறுங்கள்: நாடு எங்கே செல்கிறது?
உதயை மு. வீரையன்
நன்றி : தினமணி

பள்ளிகளில் புகுந்துவிட்ட கலாசார சீரழிவு

மேலை நாடுகளில் பிறந்த கலாசார சீர்குலைவுகள் தமிழகத்தின் பெரு நகரங்களில் மெல்ல நுழைந்து, தவழ்ந்து வளர்ந்து விட்ட நிலையில் தமிழகப் பள்ளிகளிலும் இத்தகைய சீரழிவுகள் புகுந்து விட்டதை எண்ணும் போது நெஞ்சம் பதைபதைக்கிறது.
திருநெல்வேலி மாவட்டம், செங்கோட்டை அரசுப் பள்ளியில் கடந்த சில நாள்களுக்கு முன்பு மது பாட்டிலுடன் போதையில் பள்ளிக்கு வந்த 12ம் வகுப்பு மாணவர்கள் இருவர், பள்ளிக்கு வந்து மது பாட்டிலை எடுத்து குடித்துள்ளனர்.
இந்தச் செய்தியைப் படித்த அனைத்துப் பெற்றோரும் அடைந்த அதிர்ச்சிக்கு அளவே இல்லை எனலாம்.
தாமிரபரணி தண்ணீரை மட்டுமே குடித்துப் பழக்கப்பட்ட பெரும்பாலான திருநெல்வேலி மக்களுக்கு இச் செய்தி தலை மேல் இடியாய் விழுந்ததென்னவோ உண்மை.
மேலை நாடுகளில் இது போன்ற நிகழ்வுகள் சர்வசாதாரணம். ஆனால், இந்தியாவில் அதுவும் தமிழகத்தில் இது மிகவும் மோசமான கலாசார சீரழிவு என்பதை மாணவர்கள் உணரவில்லை என்பதைத்தான் இந்தச் செய்தி காட்டுகிறது.
இத்தகைய கலாசார சீரழிவுகள் எப்படி மாணவர்கள் மத்தியில் தோன்றியிருக்க முடியும் என்பதை பெற்றோர்களும், சமூக ஆர்வலர்களும் கண்டிப்பாகச் சிந்திக்க வேண்டும்.
பொதுவாக, இத்தகைய கலாசார சீரழிவிற்கு வித்திடுவதே தொலைக்காட்சி போன்ற பொழுதுபோக்கு ஊடகங்கள்தான். வெளி மாநில அலைவரிசைகள் முதல் மேலை நாடுகளின் அலைவரிசைகள் வரை அனைத்து வகை சேனல்களும் பட்டிதொட்டி, நகரம், கிராமம் என வேறுபாடு இன்றி பரவி இருப்பதும் இந்த நிலைக்கு காரணம் எனலாம்.
மேலை நாடுகளின் சில சேனல்கள் நமது கலாசாரத்திற்கு பெரும் சோதனையாக உள்ளதைக் கண்கூடாகக் காண முடிகிறது. இதைப் பார்க்கும் மாணவர்களுக்கு அதுபோல் நாமும் செய்தால் என்ன என்ற எண்ணத்தை அத்தகைய நிகழ்ச்சிகள் ஏற்படுத்தி வருகின்றன.
இந்த நிகழ்ச்சியை காணும் மாணவன் ஒருவன் அதில் காட்டப்படும் விஷயங்களைத் தனது வாழ்க்கையிலும் செயல்படுத்த முயலுவதுதான் இத்தகைய கலாசார சீரழிவுக்கு காரணமாக அமைகிறது.
இந்த மாணவர்களின் வித்தியாசமான போக்கிற்கு வேறு ஒரு முக்கிய காரணமும் உண்டு. அது என்னவென்றால் தவறு இழைக்கும் மாணவர்களை சரி செய்ய ஆசிரியர்கள் முன்வராததுதான்.
இதற்கு ஆசிரியர்கள் தெரிவிக்கும் காரணங்கள் அதிர்ச்சியாகவும் அதே சமயம் உண்மையாகவும் தெரிகிறது. முன்பெல்லாம் கல்விக் கூடங்களில் பணியாற்றும் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களுக்குக் கற்பித்தல் என்ற உயரிய பணியைச் செய்ததுடன் அவர்கள் வாழ்க்கையில் உயர வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் செயல்பட்டனர்.
பள்ளியில் மாணவன் ஒருவன் தவறு செய்யும்போது, அவனை சரியான நேரத்தில் கண்டித்து அல்லது தண்டித்து ஆசிரியர்கள் திருத்த முற்பட்டனர். இதற்கு மாணவர்களின் பெற்றோர்களும் எதிர்ப்பு தெரிவித்ததில்லை. ஆனால், இன்றோ நிலைமை தலைகீழ் என்கின்றனர் ஆசிரியர்கள். தற்போது பள்ளியில் தவறு செய்யும் மாணவர்களைத் தண்டிக்க முடிவதில்லை. ஏன் தவறு செய்தாய் என்று கூட கேட்க முடிவதில்லை. அப்படி ஆசிரியர்கள் கண்டித்தால் உடனடியாக மாணவர்களின் பெற்றோர் பள்ளிக்கு வந்து "எனது மகனை நானே இப்படி கண்டித்ததில்லை. நீங்கள் (அதுவும் ஒருமையில் நீ) எப்படி கண்டிக்கலாம் என திட்டும்' நிலைதான் உள்ளது. அரசும் மாணவர்களைக் கண்டிப்பதைத் தடை செய்துள்ளது என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
வேறு வழியின்றி எல்லை மீறும் மாணவர்களைக் கண்டிக்கும் சில ஆசிரியர்கள் காவல் நிலையம் வரை சென்ற கதையும் அரங்கேறி உள்ளது என்கின்றனர் ஆசிரியர்கள்.
திருநெல்வேலி மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த பள்ளி ஒன்றில் புதிதாகச் சேர்ந்த பெண் ஆசிரியை ஒருவரை மாணவர்கள் சிலர் சாக்பீஸ் வீசி எறிந்தது உள்ளிட்ட கீழ்த்தரமான செயல்களை செய்துள்ளனர். இதனால் வேதனையடைந்த ஆசிரியை உடனடியாக இடமாறுதல் பெற்றுச் சென்றுள்ளார்.
ஆனால், இச் சம்பவம் தொடர்பாக மாணவர்களை ஒன்றும் செய்ய முடியவில்லை என்கின்றனர் ஆசிரியர்கள்.
எனவே, வருங்காலங்களில் மாணவர்கள் இத்தகைய கலாசார சீரழிவுகளில் ஈடுபடாமல் தடுக்க, சேனல்கள் வீடுகளுக்குள் வருவதை பெற்றோர் முற்றிலும் தவிர்க்க வேண்டும்.
அதைவிட முக்கியமாக, மாணவர்களின் நிலைமையை அவரது பெற்றோர் பள்ளிகளுக்கு மாதம் ஒரு முறையாவது சென்று ஆசிரியர்களிடம் கேட்டறிய வேண்டும். அத்துடன் தவறு செய்யும் மாணவர்களைக் கண்டிக்கவும் பெற்றோர் அனுமதித்தால் மட்டுமே இத்தகைய சீரழிவுகளிலிருந்து தமிழக மாணவர்களைக் காப்பாற்ற முடியும் என்பதே நிதர்சனம்.
வி. குமாரமுருகன்
நன்றி : தினமணி

இதற்கு முஷாரபே தேவலாம்!

பாகிஸ்தானில் நடைபெறும் ஜனநாயகக் கூத்துகளைப் பார்க்கும்போது, நமது இந்திய ஜனநாயகமும் அரசியல்வாதிகளும் எவ்வளவோ மேல் என்று சொல்லத் தோன்றுகிறது. எல்லாம் "இரு கோடுகள்' கதைதான்.
பாகிஸ்தான் அதிபர் தேர்தலில் ஆசிப் அலி ஜர்தாரி போட்டியிடுவது என்பது ஒரு வருடத்திற்கு முன் யாரும் கனவுகூடக் கண்டிருக்க முடியாத விஷயம். சொல்லப்போனால், தனது கணவர் தன்னுடன் இருப்பதுகூட வெளியே தெரியாத விதத்தில் நடந்து கொண்டார் பேநசீர் புட்டோ. காரணம்? ஜர்தாரிக்கு மக்கள் மத்தியில் அவ்வளவு நல்ல பெயர்!
பேநசீர் புட்டோவின் ஆட்சிக்காலங்களில், மிகவும் பரபரப்பாகப் பேசப்பட்டவரும், அவரது ஆட்சிக்குக் களங்கம் ஏற்படுத்தித் தந்தவரும் கணவர் ஜர்தாரிதான். "மிஸ்டர். பத்து சதவிகிதம்' என்று கேலி செய்யப்பட்ட அவரது தலையீடு இல்லாமல் எந்தக் காரியமும் அரசில் நடைபெறாது என்று சொல்லுமளவுக்கு அதிகாரத் துஷ்பிரயோகத்தில் ஈடுபட்டார் பேநசீரின் கணவர் ஜர்தாரி.
பேநசீரின் எதிர்பாராத படுகொலைக்கு முன்னர், இங்கிலாந்திலும், சுவிட்சர்லாந்திலும் அவருக்கும் பேநசீருக்கும் எதிராக நடைபெற்று வந்த ஊழல் குற்றச்சாட்டு வழக்குகளைச் சந்திப்பதுதான் ஜர்தாரியின் வேலையாக இருந்தது. தான் புத்தி சுவாதீனம் இழந்துவிட்டதாகவும், மனநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருப்பதாகவும் நீதிமன்றத்தில் அவர் தாக்கல் செய்திருக்கும் விண்ணப்பங்கள் ஏராளம். மனநிலை பாதிக்கப்பட்டிருப்பதைக் காரணம் காட்டி வழக்குகளிலிருந்து விடுதலை பெற அவர் செய்த உபாயம் இப்போது அவருக்கு எதிராகவே திரும்பி இருப்பதில் ஆச்சரியமில்லை.
கடந்த 20 ஆண்டுகளில் ஊழல் குற்றச்சாட்டுகளுக்காக 11 ஆண்டுகளை சிறையில் கழித்தவர் பேநசீரின் கணவர் ஆசிப் அலி ஜர்தாரி. நீதிமன்ற ஆதாரங்களின்படி, கடந்த 2007 மார்ச் மாதம் நியூயார்க்கைச் சேர்ந்த மனோதத்துவ மருத்துவர் பிலிப் சால்ஷியல் தாக்கல் செய்திருக்கும் மருத்துவச் சான்றிதழில், சிறைவாசத்தால் அவரது மனநிலை மிகவும் பாதிக்கப்பட்டு இருப்பதாகக் கூறப்பட்டுள்ளது. இப்போது அந்த ஜர்தாரிதான் பாகிஸ்தான் அதிபர் தேர்தலில் பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியின் அதிகாரப்பூர்வ வேட்பாளர்!
பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சியைச் சேர்ந்த ஆசிப் அலி ஜர்தாரி, நவாஸ் ஷெரீப் தலைமையிலான பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் சார்பில் முன்னாள் நீதிபதி சயீத் உஸ் ஜமான் சித்திக் மற்றும் கைதே ஆசாம் பிரிவு பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக்கைச் சேர்ந்த முஷாஹித் ஹுசேன் சையத் ஆகியோர் களத்தில் உள்ளனர்.
மிகவும் புத்திசாலித்தனமாகக் காயை நகர்த்தித் தன்னை ஓர் அரசியல் சக்தியாக ஜர்தாரி நிலைநிறுத்திக் கொண்டுவிட்டார் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. மக்கள் செல்வாக்கே இல்லாத, சொல்லப்போனால் மக்களால் வெறுக்கப்படும் ஒரு மனிதர், மக்களாட்சித் தத்துவத்தை எப்படித் தனக்குச் சாதகமாக்கிப் பதவியில் அமர முடியும் என்பதற்கு பாகிஸ்தான் சம்பவங்கள் ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
பெரும்பான்மை பலம் இல்லாத நிலையில் நவாஸ் ஷெரீபுடன் கைகோர்த்து, ஆட்சியில் தனது கைப்பாவையாகச் செயல்படும் ஒருவரைப் பிரதமராக அமர்த்தியது ஜர்தாரியின் முதல் வெற்றி. கட்சித் தலைமையை தனது மகனிடம் அளித்துவிட்டுத் தான் கட்சியின் இணைத் தலைவர் என்று சொல்லிக் கொண்டவர், அதிபர் பதவிக்கு போட்டிபோடப் போகிறார் என்று அவருக்கு நெருக்கமானவர்களுக்குக்கூடத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. நவாஸ் ஷெரீபை அதிபர் முஷாரபுக்கு எதிராகப் போர்க்கொடி தூக்க வைத்து, தான் வேண்டா வெறுப்பாகவும், நவாஸ் ஷெரீபின் வற்புறுத்தலுக்காகவும் முஷாரபுக்கு எதிராக இருப்பதுபோல ஒரு தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி, முஷாரபை ராஜிநாமா செய்ய வைத்ததுகூட ஜர்தாரியின் ராஜதந்திரம்தான்.
யார் கண்டது, முஷாரபிடம் ரகசிய ஒப்பந்தம் ஏதாவது செய்து கொண்டு, தான் அதிபராவதற்கு உதவினால், அவர்மீது எந்த வழக்குகளும் இல்லாமல் காப்பாற்றுவதாக ஜர்தாரி வாக்களித்திருக்கிறாரோ என்னவோ? அதிபர் பதவியில் ஜர்தாரி அமர்ந்துவிட்டால், அந்த அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி, தேர்தல் வராமல் தள்ளிப்போட்டு நவாஸ் ஷெரீபின் ஆட்சிக் கனவில் நிரந்தரமாக மண்ணைத் தூவினாலும் ஆச்சரியப்படுவதற்கில்லை.
பாகிஸ்தானின் துரதிர்ஷ்டம், தார்மிக ரீதியாகவும், தனிமனித ஒழுக்க ரீதியாகவும் ஒரு தவறான மனிதர் பாகிஸ்தானின் அதிபராகப் போகிறார். ஜர்தாரி அதிபராவதற்கு, முஷாரபே மேல்!
நன்றி : தினமணி

தேவை, மீண்டும் ஒரு பசுமைப்புரட்சி

இந்திய அமெரிக்க அணுமின் ஒப்பந்தம், இடதுசாரிகள் ஆதரவு விலக்கல், நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பு "வெற்றி'யின் வேடிக்கைகள், மக்களவைத் தேர்தல் ஆரூடங்கள், கூட்டணி மாற்றங்கள் என்ற பரபரப்பான செய்திகளுக்கு இடையில், சற்றும் தொய்வே இல்லாமல் விலைவாசி ஏறிக் கொண்டேயிருக்கிறது. பணவீக்கம் ஒற்றைப்படை இலக்கைத் தாண்டி, 13 ஆண்டுகால "வரலாற்று' உயர்வை எட்டியுள்ளது. அரசு கணக்கிடும் மொத்த விலைவாசிக் குறியீட்டெண் அளவீட்டில் பணவீக்கம் 12 சதவிகிதத்தைத் தாண்டியுள்ளது என்று அதிகாரப்பூர்வமாகச் சொல்லப்பட்டாலும், அன்றாடம் காய்கறியும், மளிகைச் சாமான்களும் வாங்கப் போகையில், சந்தையில் நிலவும் விலைவாசி என்பது, சாதாரணக் குடும்பங்களைத் திகிலடைய வைப்பதாக உள்ளது.
இந்த விலைவாசி உயர்வு இவ்வளவு கடுமையான எல்லையை எட்டியிருப்பது, இந்தியாவில் இதுவரை இருந்திராத அளவு உணவு தானிய உற்பத்தியில் மிகப்பெரும் உயர்வு ஏற்பட்டுள்ள கட்டத்தில்தான் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை.
மத்திய அரசின் வேளாண்மைத்துறை அமைச்சகம் தரும் விவரங்கள் இதோ:
2006 07ம் ஆண்டு உணவு தானிய மொத்த உற்பத்தி 21.73 கோடி டன். அதுவே 2007 08ம் ஆண்டில் 23.07 கோடி டன்னாக உயர்ந்து ஒரு புதிய மைல்கல்லைத் தொட்டது. சதவிகிதக் கணக்கில் இது 6.2 உயர்வாகும்.
அரிசி கோதுமை உற்பத்தி 3 சதவிகிதத்தைத் தாண்டி உயர்ந்துள்ளபோது, இதர உணவு தானியங்கள், பருப்பு வகைகள், இதனினும் அதிகமாக உற்பத்தியாகியுள்ளன. எண்ணெய் வித்துகள் உற்பத்தியோ சுமார் 19 சதவிகிதம் உயர்வு; பருத்தி சாகுபடி 14 சதவிகிதம் உயர்வு.
ஒரு சிறிய அளவு (4 சதவிகித) வீழ்ச்சியைச் சந்தித்தது கரும்பு உற்பத்தி மட்டுமே!
இவற்றில் சமையல் எண்ணெய் உற்பத்தி மட்டுமே நம் உள்நாட்டுத் தேவையை ஈடுசெய்ய இயலாத குறைவான அளவு உள்ளது. இதனால்தான் ஆண்டுதோறும் சமையல் எண்ணெயை வெளிநாட்டிலிருந்து இறக்குமதி செய்ய வேண்டிய நிர்பந்தத்தில் நாம் இருக்கிறோம்.
இந்த விவரங்கள் அலட்சியப்படுத்த முடியாத ஒரு கேள்வியை எழுப்புகின்றன. கிட்டத்தட்ட உணவுதானியங்கள் அனைத்திலுமே சுயதேவைப் பூர்த்திக்கு வழிவகுத்துள்ள உற்பத்தி உயர்வு உள்நாட்டிலேயே நடைபெற்று இருக்கிறபோது அரிசி, கோதுமை, பருப்பு வகைகள் ஆகியவற்றின் விலை அதீதமாக உயர்ந்தது ஏன்? என்பதே அந்தக் கேள்வி.
விவசாயிகளிடமிருந்து கொள்முதல் செய்யப்படுவதற்கான விலை உயர்த்தப்பட்டிருந்தால், அது உணவுதானிய வகைகளின் விலை உயர்வுக்கு ஒரு நியாயமான காரணமாக அமையக்கூடும். ஆனால், இன்று விவசாயிகள் தங்கள் விளைபொருள்களுக்குக் கட்டுப்படியான விலை கிடைக்கவில்லை என்பதாலேயே, விவசாயம் ஒரு லாபகரமான தொழில் அல்ல என்று அதைக் கைவிடும் சூழ்நிலையே ஏற்பட்டுள்ளது. நியாயமான விலையும் கிடைப்பதில்லை, விதைகள் உரம் பூச்சி மருந்து போன்ற விவசாய இடுபொருள்களின் விலையும் கடுமையாக உயர்வு, தாங்க முடியாத கடன் சுமை, கந்து வட்டிக்காரர்களின் நெருக்குதல் வேறு. இதனாலேயே விவசாயத்தைக் கைவிடும் நிலை.
அமோக விளைச்சல்; விவசாயிக்கும் நிறைவளிக்கக் கூடிய கொள்முதல் விலை இல்லை; வாங்கி உபயோகிக்கும் மக்களும் கொடுக்க வேண்டிய விலையோ பல மடங்கு உயர்வு இவை ஆட்சியாளர்களின் அலட்சியத்தால் நேரிட்டது என்றுதானே பொருள் கொள்ள வேண்டியுள்ளது.
ஒரு காலத்தில் இந்திய உணவுக் கழகத்தின் கிட்டங்கிகள் எல்லாம் நிரம்பி வழிந்து, வெட்டவெளியில் தார்ப்பாய் போட்டு நெல் கோதுமை மூட்டைகள் அடுக்கப்பட்டிருந்த காட்சியைக் காண முடிந்தது. ஆனால் உபரிக் கையிருப்பு என்று சொல்லி, வெளிநாட்டுக்கு உணவு தானியங்களை உள்நாட்டுக் கொள்முதல் விலைக்கும் குறைவான விலையில் ஏற்றுமதி செய்ததன் விளைவாக, அவற்றின் கையிருப்பு குறைந்தது. மத்திய அரசு அரிசியையும் கோதுமையையும் சர்வதேசச் சந்தையில் அதிக விலை கொடுத்து இறக்குமதி செய்ய நேரிட்டது; அந்த பேரங்கள் தொடர்பான கேள்விகளும் எழுந்தன.
1970 முதல் 1990 வரையிலான இருபதாண்டுகள் "பசுமைப்புரட்சி' நடைபெற்ற காலகட்டம். அப்போது இந்தியாவிலும் சரி, சர்வதேச அளவிலும் சரி, மக்கள்தொகை உயர்வை விடக் கூடுதலாக உணவுதானிய உற்பத்தி உயர்வு இருந்தது. ஆனால் 1990ம் ஆண்டுக்குப் பிறகு உணவு தானிய உற்பத்தி உயர்வு, மக்கள்தொகை உயர்வு சதவிகிதத்தை விடக் குறைந்து போனது.
மக்களின் உணவுத் தேவைகளுக்கான உணவு தானிய உற்பத்தியை, பெட்ரோலியப் பொருள்கள் விலை உயர்வு காரணமாக, தாவர எரிபொருள் உற்பத்திக்காக அமெரிக்கா உள்ளிட்ட சில வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் திருப்பிவிட்டன. இது சர்வதேசச் சந்தையில் உணவு தானியங்களின் பற்றாக்குறையையும் ஏற்படுத்தியது; அதீத விலை உயர்வுக்கும் இட்டுச் சென்றது.
இந்த நிலைமையில், நம் நாட்டின் ஆட்சியாளர்கள் தொலைநோக்கோடு செயல்பட்டிருந்தால் இன்றைய விலைவாசி உயர்வைக் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க ஒரு சில நடவடிக்கைகளை எடுத்திருக்க முடியும். ஒன்று, உள்நாட்டில் உணவு தானியங்களின் கொள்முதலை அதிகப்படுத்தி, மத்திய அரசின் கையிருப்பைக் கூட்டியிருக்கலாம்; இரண்டு, சர்வதேசச் சந்தை விலைகள் உயர்வதற்கு முன்பாக உணவு தானிய இறக்குமதியைச் செய்து முடித்திருக்கலாம்; மூன்று, உணவுதானிய வர்த்தகத்தில் புரண்ட பணப்புழக்கத்தை முன்கூட்டியே குறைத்திருக்கலாம். இவை எதையும் மத்திய அரசு கவனத்தில் கொள்ளவேயில்லை என்பதுதான் கவலைக்குரிய விஷயம்.
இங்கே, இன்றைய மத்திய அரசு நியமித்த டாக்டர் எம்.எஸ். சுவாமிநாதன் குழுவின் அறிக்கையை முழுமையாகச் செயல்படுத்த மறுத்துப் புறக்கணித்ததும் இன்றைய விவசாயத்துறை நெருக்கடியைக் கடுமையாக்கிவிட்டது என்பதையும் பதிவு செய்ய வேண்டியுள்ளது.
ஆனால், இன்றைய நிலைமையிலேயும் நம் நாட்டில் விவசாய உற்பத்தியைப் பெருக்குவதற்கான வாய்ப்புகள் ஏராளம் என்பது தான் உண்மை. சீனா வளர்ச்சியில் படைத்து வரும் சாதனைகளைச் சுட்டிக்காட்டும் நமது ஆட்சியாளர்கள் சீனத்தின் வளர்ச்சியை இந்தியா எட்டிப் பிடிக்க வேண்டும் என்று வாய்ப்பந்தல் போடுவதைக் காண்கிறோம். ஆனால், விவசாயத்துறையைப் பொருத்தவரையில் சீனாவுக்கு இன்றிருப்பதை விட அதிகமாகவே இந்தியாவுக்கு வளர்ச்சிக்கான அடிப்படைகள் உள்ளன என்பதை, பிரதமரின் பொருளாதார ஆலோசனைக் குழுவின் சமீபத்திய அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியுள்ளது.
""பயிர் சாகுபடிக்கு ஏற்ற நிலத்தின் பரப்பளவு இந்தியாவில் 16 கோடி ஹெக்டேருக்கு மேல்; இது சீனாவில் 13 கோடி ஹெக்டேர் மட்டுமே! இதில் நீர்ப்பாசன வசதி பெற்ற நிலப்பரப்பு இந்தியாவில் 5.58 கோடி ஹெக்டேர்; சீனாவில் இது 5.45 கோடி ஹெக்டேர் மட்டுமே! விவசாயிகள் கையில் உள்ள சராசரி நில அளவு இந்தியாவில் 1.4 ஹெக்டேர்; சீனாவில் 0.4 ஹெக்டேர் மட்டுமே!'' என்பன அதிகாரப்பூர்வமான புள்ளிவிவரங்கள்.
ஆனால் நம்மைவிடக் குறைந்த அடிப்படை வளங்களைப் பெற்றுள்ள சீனாவில் ஒரு ஹெக்டேருக்கு அரிசி, கோதுமை, பருப்பு வகைகள் எல்லாமே சராசரியாக உற்பத்தியாகும் அளவு இந்தியாவைப் போல இரண்டு மடங்காக உள்ளன.
இன்றைய விலைவாசிக் கொடுமையின் சூட்டைத் தணிக்க வேண்டுமானால், புழக்கத்தில் உள்ள பணத்தைக் கட்டிப்போட்டு வைக்கும் ரிசர்வ் வங்கியின் பணவீக்கம் தொடர்பான நடவடிக்கைகள் பலனளிக்கும் வாய்ப்பு மிகக் குறைவே; நீண்ட கால அடிப்படையில் இன்றைய கிராமப்புற அவலங்களைத் துடைத்து விவசாயத் துறையை மேம்படுத்தப் போர்க்கால நடவடிக்கைகள் மேற்கொள்ளப்படுவது அவசியம்.
மீண்டும் ஒரு பசுமைப்புரட்சியை நோக்கி இந்தியா பயணிக்க வேண்டியது காலத்தின் கட்டாயம்!
உ .ரா. வரதராசன்
நன்றி : தினமணி

வங்கிச் சேவை யாருக்காக?

கிராமப்புறத்திலிருந்து நகர்ப்புறத்தில் குடியேறிய அந்த இளைஞர், தனது குடும்பத்தின் அவசரத் தேவைக்குப் பணம் புரட்ட வேண்டிய நிர்பந்தம்.
வட்டிக்குப் பணம் வாங்க நினைத்த அவரது கண்ணில் பிருந்தாவனமாய் பூத்துக் குலுங்கியது தேசியமயமாக்கப்பட்ட வங்கி ஒன்று.
காலை 10 மணிக்கு வங்கிக்குச் சென்ற அவர் ஓர் அலுவலரிடம் சென்று நகைக்கடன் வாங்க வேண்டும், யாரை அணுகுவது என்றார்.
காலை நேரப் பரபரப்புக்கு இடையே அந்த ஊழியர் ஏதோ நினைத்தபடி, ""நகைக் கடனா? மேலாளர் இல்லை; நாளை வாருங்கள்'' என்கிறார்.
நகைக் கடன் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் இருந்த அவருக்கு ஏமாற்றம். இருப்பினும், தனது ஐயம் தீர அருகே நாற்காலிகளில் அமர்ந்திருந்த முதியவர்கள் இருவரிடம் வினவினார். ""ஆம், நாங்களும் நகைக் கடனுக்கு இரு நாள்களாக வருகிறோம். இன்றைக்கு கிடைத்துவிடும் என்று சொல்லியிருந்தார்கள். அதான் வந்தோம். ஆனால்...'' என்று இழுத்தனர் இருவரும்.
பிறகு அவர்களில் ஒருவர் கூறிய யோசனைப்படி அதே வங்கியின் அடுத்த கிளைக்குச் சென்றார் அந்த இளைஞர். அந்தக் கிளையிலும் ""காலை 11 மணிக்கு வந்தால் நகைக் கடனெல்லாம் கிடைக்காது. காலை 9.45க்குள் வந்துவிட வேண்டும். முதலில் வருவோருக்கு முன்னுரிமை. அதுவும் 7 பேருக்குத்தான் நகைக் கடன் வழங்கப்படும். இங்க வேலை செய்ய ஆளெல்லாம் கிடையாது. புரிஞ்சுதா?'' என்றார் அங்கிருந்த கடன் பிரிவு மேலாளர்.
மறுநாள் காலை... அந்த இளைஞர், தான் கணக்கு வைத்திருக்கும் அதே வங்கிக்கு மீண்டும் சென்றார். காலை நேரம் என்பதால் வழக்கம்போல் குறைந்த ஆள்கள். சரி! இங்கு நிற்பதால் பயனில்லை. இதன் வேறு ஒரு கிளைக்குச் செல்வோம் என யோசித்தபடி நடையைக்கட்டினார்.
பரபரப்பில் இருந்த வங்கி மேலாளரிடம் சென்று, நின்றார்... நின்றார்... 15 நிமிடங்கள் கழிந்தன. தலையை நிமிர்த்தி மேலாளர் பார்த்த விதம் ஏன் வந்தாய் என்பது கேட்பது போன்று இருந்தது கடன் வாங்க வந்தவருக்கு. ""என்ன வேண்டும்?'' நகைக் கடன் வேண்டும் சார்... ""இன்னிக்குப் போட முடியாது. நாளைக்கு வாருங்கள் பார்க்கலாம்'' என்றார்.
அதற்குப் பிறகு அசட்டை செய்தபடி வேலையில் மூழ்கிப்போனார் அவர். ஜடமாய் நின்ற அந்த இளைஞர் அங்கிருந்த வாசல் கதவை நோக்கி நகர்ந்தார் விரக்தியில்...
சரி! நாம் கணக்கு வைத்துள்ள வங்கிக்கே சென்று மீண்டும் முயற்சி செய்வோம் என்று தீர்மானித்தபடி வேகமாய் நடந்தார். அந்தக் கிளையில் மேலாளர் இருந்தார். நம்பிக்கை துளிர்விட்டது. ""சார் வணக்கம்'' என்றார். நகைக் கடன்தானே? என்று கேட்ட மேலாளரிடம், ஆமாம் சார் என்றார் புன்னகைத்தபடி. ""நகை மதிப்பீட்டாளர் வரவில்லை'' என்றார். ""சார் இரு தினங்களாக அலைகிறேன்'' என்ற பேச்சுக்கு, அதற்கு நான் என்ன செய்வது? என்றார் ஆக்ரோஷமாக.
""சார்... அவசரத் தேவைக்குத்தான் வங்கிக்கு வருகிறோம். இப்படிச் செய்தால் வாடிக்கையாளர்கள் எங்கே போவது'', விவாதம் தொடர்கிறது. ஒருவழியாக நகை மதிப்பீட்டாளரை தொலைபேசியில் தொடர்பு கொண்டு அலுவலகத்திற்கு வரச் சொன்னார் அந்த மேலாளர்.
நகை மதிப்பீட்டாளர் வந்தார். ""என்ன சார் லீவா?'' என்று நகை மதிப்பீட்டாளரிடம் பேச்சுக் கொடுத்தார் அந்த இளைஞர். ""ஆளே வர வேண்டாம் என்கின்றனர் சார். அலுவலகத்தில் ஊழியர் பற்றாக்குறையால் நகைக் கடன் வழங்குவதில் தாமதம் ஆகிறது என்றார் உண்மையை உரைத்தபடி.
பல மணி நேர பொறுமைக்குப் பின் ஒருவழியாகக் கடன் கிடைத்தது. ஆக, தேசிய வங்கியில் நகையை வைத்துக் கடன் பெற வேண்டுமானால் குறைந்தது இரு நாள்களைச் செலவிட வேண்டும் என்று தாமதமாகப் புரிந்துகொண்டார் அந்த இளைஞர்.
இதனிடையே, அவ்வங்கியின் நுழைவு வாசலில் இருந்து வெளியேறியபோது ஓரமாக வண்ணக் கலரில் தெரிந்தது அந்த டிஜிட்டல் போர்டு.
""இந்த வங்கிக் கிளையில் வாடிக்கையாளர் நலன் கருதி காலை 10 மணி முதல் பிற்பகல் 2 மணி வரை நகைக்கடன் தாராளமாக வழங்கப்படும்'' என அதில் எழுதப்பட்டிருந்தது. அதன் அருகிலேயே இருந்த மற்றொரு பலகையில் ""வங்கி ஊழியர்களுக்கு துரோகம் இழைக்கும் மத்திய அரசைக் கண்டித்து மாபெரும் வேலைநிறுத்தம், ஆதரவு தாரீர்''.
மேலே கூறப்பட்ட சம்பவம் கற்பனையாக புனையப்பட்டவை அல்ல. மதுரையில் ஒரு தேசியமயாக்கப்பட்ட வங்கிக் கிளையில் நகைக்கடன் பெற சென்றபோது கிடைத்த அனுபவம்தான்.
தனியார் வங்கிகளை விட தேசிய வங்கிகளில் அதுவும் சில குறிப்பிட்ட வங்கிகளில் நகைக் கடன் உள்ளிட்ட கடன்களுக்கான வட்டி விகிதம் மிகக் குறைவு. பொதுமக்கள் இதற்காகத்தான் இவ் வங்கிகளை நாடிச் செல்கின்றனர்.
ஆனால், ஏன் இங்கு வருகிறீர்கள் என்று அடிக்காத குறையாக வங்கி ஊழியர்கள் சிலர் நடந்து கொள்வதுதான் வாடிக்கையாளர்களுக்கு வேதனை அளிப்பதாக உள்ளது.
ஊழியர் பற்றாக்குறை, ஆள்குறைப்பு நடவடிக்கை காரணமாக பணிச்சுமை நாளுக்கு நாள் அதிகரிப்பதாக வங்கி ஊழியர்கள் கூறுவதில் உண்மை இருக்கலாம்.
அதற்காக, அவசரத் தேவைக்கு வங்கியே கதியென நினைக்கும் பொது மக்களை அலைக்கழிப்பது எந்த விதத்தில் நியாயமாக இருக்க முடியும்?
வே. சுந்தரேஸ்வரன்
நன்றி : தினமணி

எல்லோருக்கும் நல்லவர்!

புதுச்சேரியில் நடைபெற்றிருக்கும் அரசியல் மாற்றத்தை, ஆட்சி மாற்றம் என்பதைவிடக் காட்சி மாற்றம் என்று சொல்வதுதான் பொருத்தமாக இருக்கும். இப்போது ஏற்பட்டிருக்கும் முதலமைச்சர் மாற்றம், மீண்டும் தேசிய சக்திகள் பலப்படுவதற்கான அறிகுறியாக அமையுமானால் அதை வரவேற்காமல் இருக்க முடியாது.
அந்நிய ஆட்சிக் காலத்தில், சுதந்திரப் போராட்ட வீரர்கள் பலருக்கு அடைக்கலம் கொடுத்த பெருமை புதுச்சேரிக்கு உண்டு. அரவிந்தர், பாரதி, வ.வே.சு. அய்யர் போன்றவர்களுக்குப் புகலிடமாக அமைந்த புதுவைக்கு எப்போதுமே தனித்துவமும், தமிழ் மணமும் இருந்து வந்திருக்கிறது. மகாகவி பாரதியும், பாவேந்தர் பாரதிதாசனும் வாழ்ந்த பெருமைக்குரிய பூமி அது.
ஆனால், இந்திய யூனியனில் இணைந்தது முதலே புதுவையின் அரசியல் சரித்திரம் நிலையற்ற ஆட்சிகளையும், அடிக்கொரு தரம் ஆட்சி மாற்றத்தையும் சந்தித்து வருவது ஏன் என்பதுதான் புதிராக இருக்கிறது. யூனியன் பிரதேசமாக இருந்த புதுச்சேரி இப்போது மாநில அந்தஸ்து பெற்ற பிறகும்கூட, இந்த நிலைமை ஏன் மாறவில்லை என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது.
12 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு முதல்வராக மீண்டும் பதவி ஏற்க இருக்கும் வைத்திலிங்கத்தைப் பொருத்தவரை, தொடர்ந்து ஐந்து ஆண்டுகள் ஒரு நிலையான ஆட்சியை முதன்முதலில் நடத்திக் காட்டியவர் என்கிற பெருமைக்குரியவர். ஒரு மிகப்பெரிய அரசியல் பாரம்பரியத்துக்கு சொந்தக்காரரும்கூட.
வைத்திலிங்கத்தின் பாட்டனார், பிரெஞ்சு ஆட்சிக்கு உள்பட்ட பாண்டிச்சேரியின் நெட்டப்பாக்கம் பகுதியில் மேயராக இருந்தவர். இவரது தந்தை வெங்கடசுப்பா ரெட்டியார் புதுவையின் முதல்வராகப் பலமுறை பதவி வகித்தவர் என்பது மட்டுமல்ல, அப்பழுக்கற்ற அரசியல்வாதி என்று இப்போதும் புதுச்சேரி மக்களால் போற்றப்படுபவர். புதுவையின் சுதந்திரப் போராட்ட சரித்திரத்தில் முன்வரிசைத் தலைவர்களில் ஒருவராக இருந்தவர் வெங்கடசுப்பா ரெட்டியார்.
இப்படி தனக்கென ஓர் அரசியல் பாரம்பரியத்தையும், சுமார் முப்பது ஆண்டுகால அரசியல் அனுபவத்தையும் உள்ளடக்கிய வைத்திலிங்கம், கடந்த முறை முதல்வராக இருந்த சூழ்நிலையிலிருந்து இப்போதைய சூழ்நிலை மிகவும் மாற்றமடைந்திருக்கிறது என்பதுதான் அவர் எதிர்நோக்க இருக்கும் மிகப்பெரிய சோதனை.
தனது கட்சிக்குள் அனைவரையும் அனுசரித்துப் போவது என்பது மட்டுமல்லாமல், ஆதரவு தரும் கூட்டணிக் கட்சிகளான திமுக மற்றும் பாமகவையும் அரவணைத்துக் கொண்டு ஆட்சி நடத்த வேண்டிய நிர்பந்தம் அவருக்கு உண்டு. கடந்த முறை தனிப்பெரும்பான்மையுடன் ஆட்சி நடத்தியபோது துணிந்து பல முடிவுகளை அவர் எடுக்க முடிந்ததுபோல இப்போது செயல்பட முடியாது என்பது ஒரு மிகப்பெரிய பலவீனமாக இருக்கும்.
மேலும், "வாட்' வரிவிதிப்பு தேசிய அளவில் நடைமுறைப்படுத்துவதற்கு முன்னால், புதுச்சேரியில் பொருள்களுக்குக் குறைந்த வரிகள் இருந்தன. மத்திய அரசின் நிதி ஒதுக்கீடும் உதவிகளும் தாராளமாகக் கிடைத்தன. யூனியன் பிரதேசம் என்பதாலும், வரிகள் குறைவு என்பதாலும் வெளிமாநிலத்தவர் பலர் புதுச்சேரியில் முதலீடு செய்து தொழில் தொடங்கினார்கள். இப்போது அந்த நிலைமை மாறிவிட்டது.
வைத்திலிங்கத்தின் முந்தைய ஆட்சிக்காலத்தில் புதுச்சேரி பெரிய அளவில் தொழில் வளர்ச்சி, கல்வி மற்றும் மருத்துவத் துறைகளில் வளர்ச்சி என்று சாதனை நிகழ்த்தியது. இப்போது நிச்சயமாக மக்கள் அதேபோன்ற சாதனையை அவரிடம் எதிர்பார்ப்பார்கள். அதுமட்டுமல்ல, தேசிய சக்திகளை வலுப்படுத்தி மீண்டும் தனிப்பெரும்பான்மையுடன் காங்கிரஸ் ஆட்சி அமைக்க அவர் முயல வேண்டும் என்கிற எதிர்பார்ப்பு கட்சித் தொண்டர்கள் மத்தியில் நிலவுகிறது.
இந்த எதிர்பார்ப்புகளை நிறைவேற்றி, கூட்டணிக் கட்சிகளைக் கோபப்படுத்தாமல், உள்கட்சி பூசல்களைச் சமாளித்துத் தனது பதவியையும் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டிய நிர்பந்தம் முதல்வர் வைத்திலிங்கத்திற்கு உண்டு. அதை அவர் எப்படி எதிர்கொள்ளப் போகிறார்? "எல்லோருக்கும் நல்லவர்' இனி எல்லோரையும்விட வல்லவராகச் செயல்படுவார் என்று எதிர்பார்ப்போம்!
நன்றி : தினமணி