சந்தேகப்படும்படியான நடத்தை, வேலையில் ஆர்வக்குறைவு போன்ற காரணங்களுக்காக சார்புநிலை நீதிமன்றங்களில் பணிபுரியும் நீதிபதிகளில் 50 வயதை எட்டியவர்கள், அதைத் தாண்டியவர்களின் பணியேட்டை ஆய்வு செய்து பணி ஓய்வு கொடுத்து அனுப்பிவிடலாம் என்று உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன் யோசனை கூறியிருக்கிறார். இது அனைவராலும் வரவேற்கப்பட வேண்டிய யோசனைதான்.
இந்த யோசனையை அவர் அனைத்து உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதிகளுக்கும் கடிதமாக எழுதியிருக்கிறார். பணிக்காலம் முடியும் முன்னரே ஓய்வுபெறுவது என்பதை ஒரு சாபமாக யாரும் கருத வேண்டியதில்லை என்றும் அதில் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
நீதித்துறையில் பணிபுரியும் அதிகாரிகளின் நடத்தை, அவர்களுடைய பணியின் தரம், அவர்களுடைய நேர்மை, அவர்களுடைய நடுநிலைமை, அவர்கள் வழங்கும் தீர்ப்பின் தரம் ஆகியவற்றை ஆய்வுக்கு எடுத்துக்கொண்டு ஓய்வு பெற வேண்டியவரா, பணி நீட்டிப்புக்கு உகந்தவரா என்று பார்க்க வேண்டும், இதற்காக நீதிபதிகளுக்கான பணி விதிகளில் திருத்தம் செய்ய வேண்டும் என்றும் அவர் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
சமீபகாலமாக சார்புநிலை நீதிமன்றங்களில் பணிபுரியும் நீதிபதிகள் சிலரின் நேர்மையற்ற நடத்தைகள் குறித்து பத்திரிகைகளில் வரும் செய்திகளை அடுத்தே இந்த யோசனையை அவர் தெரிவித்திருக்கிறார். அவ்வாறு 50 வயதை எட்டியவர்களின் பணியேடுகளை ஆய்வு செய்வது அரசியல் சட்டம் வழங்கியுள்ள அடிப்படை உரிமைகளில் பிரிவு 56 (ஜே)யின் படியும் சரியானதுதான் என்று அவர் சுட்டிக்காட்டியிருக்கிறார்.
50 வயதை எட்டிய அரசு அதிகாரியின் நடத்தையோ, திறமையோ சரியில்லை என்றால் பொதுநலன் கருதி அவரைப் பதவியிலிருந்து ஓய்வுபெறச் செய்யலாம் என்று 56 (ஜே) பிரிவு கூறுவதை அமல் செய்வதில் தவறே இல்லை என்று அவர் கடிதத்தில் வலியுறுத்தியிருக்கிறார். தாங்கள் வகிக்கும் பதவிக்குத் தகுதி அற்றவர்கள், திறமை அற்றவர்கள், சந்தேகப்படும்படியான நடத்தை உள்ளவர்கள் (ஊழல் செய்கிறவர்கள்) ஆகியோரைப் பதவியிலிருந்து நீக்க வேண்டும் என்பதுதான் இந்தப் பிரிவின் உண்மையான நோக்கம் என்றும் அவர் தெளிவுபடுத்தியிருக்கிறார்.
இந்த முறையைக் கையாண்டு, உச்ச நீதிமன்றத்தில் பணிபுரிந்த பல அதிகாரிகளின் பணியேட்டை ஆராய்ந்து, சிலரைப் பதவி நீக்கம் செய்தது நல்ல பலனைத் தந்திருப்பதாகவும் அவர் அக்கடிதத்தில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.
உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியின் இந்த யோசனை நீதித்துறையில் உயர் அதிகாரிகள், குறிப்பாக நீதிபதிகள் பற்றியது என்றாலும் மத்திய, மாநில அரசுகளிலும் அரசுத்துறை நிறுவனங்களிலும் இதைப் பின்பற்றுவது நாட்டு நலனுக்கு உகந்ததாகும். திறமை இருந்தும், விஷயம் தெரிந்திருந்தும், பணி செய்யாமல் சோம்பிக்கிடக்கும் அதிகாரிகளைக் கடமையைச் செய்யவைக்க இது நல்ல தூண்டுகோலாக அமையும். அதிகாரிகள் மட்டும் அல்ல, அவருக்குக் கீழே பணிபுரிகிறவர்களும் நேர்மையாக, சிறப்பாக மக்கள் நலனில் உண்மையான அக்கறையுடன் பணியாற்ற இது பேருதவியாக இருக்கும். எப்படிச் செயல்பட்டாலும் ஓய்வுபெறும் வயதுவரை நம்மை யாராலும் வீட்டுக்கு அனுப்ப முடியாது என்ற எண்ணமே பெரும்பாலான அரசு ஊழியர்களிடம் காணப்படுகிறது. மிகவும் அசாதாரணமான நிலைமைகளில் மட்டுமே அரசு ஊழியர்களைக் கட்டாயப்படுத்தி ஓய்வு தருவது, வேலையிலிருந்து நீக்குவது போன்ற செயல்களில் மேல் அதிகாரிகள் ஈடுபடுகின்றனர்.
ஊழல், சோம்பேறித்தனம், கீழ்ப்படியாமை, திறமைக்குறைவு, வேண்டியவர்களுக்குச் சலுகை காட்டுதல் போன்றவற்றில் ஈடுபடும் யாரையும் தயவு தாட்சண்யம் பாராமல் தண்டித்துக் கொண்டே இருந்தால்தான் ஊழல், விரயம் குறையும். ஆனால் அப்படி தண்டிப்பது என்பது மேல் அதிகாரிகளின் பழிவாங்கும் போக்குக்கு உதவியாக அமைந்துவிடாமல், சட்டப்படியும், வெளிப்படையான நிர்வாக நடவடிக்கைகள் வாயிலாகவும் நடைபெற வேண்டும். தண்டனை பெறும் யாரும் முறையிடவும், உரிய பரிகாரம் காணவும் வாய்ப்புகள் அளிக்கப்பட வேண்டும்.
முழுதாக எழுதப்பட்ட அரசியல் சட்டத்தை வைத்துள்ள மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடு என்ற பெருமை மட்டும் அல்ல, சட்டப்படியான ஆட்சி நடைபெறும் நாடு என்ற புகழுக்கும் உரியவர்கள் நாம். இடைக்காலத்தில் நீதித்துறையிலும் அரசு நிர்வாகத்திலும் படிந்துவிட்ட கறைகளை அகற்ற தலைமை நீதிபதியின் இந்தப் பரிந்துரையைத் தீவிரமாக அமல் செய்வது மிகவும் நல்லது என்றே நாம் கருதுகிறோம்.
நன்றி : தினமணி
Monday, October 20, 2008
ஈழப் பிரச்னை இந்தியாவின் குரல் ஒலிக்க வேண்டும்!
இலங்கைத் தீவின் மொத்த நிலப்பரப்பு 65 ஆயிரத்து 525 சதுரகிலோ மீட்டர். இதில் 29 சதவீதம் தமிழ் மரபுவழித் தாயகமாகும். இன்றைக்கு சிங்களக் குடியேற்றத்தினால் கிழக்குப் பகுதியில் 7 ஆயிரம் சதுர கிலோமீட்டரும், வடக்குப் பகுதியில் 5 ஆயிரம் சதுர கிலோ மீட்டரும் பரப்பளவு உள்ள தமிழர்களின் எதிர்ப்பையும் பொருள்படுத்தாமல் சிங்களர் குடியமர்த்தப்பட்டு உள்ளனர்.
பண்டித நேரு, பெருந்தலைவர் காமராஜர், தீரர் சத்தியமூர்த்தி, தந்தை பெரியார், பேரறிஞர் அண்ணா போன்ற தலைவர்கள் அனைவரும் 1950 60களில் இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் நலன்களைக் குறித்து சிலாகித்துள்ளனர். மூதறிஞர் ராஜாஜி தொடக்கத்தில் இலங்கைத் தமிழர்கள் பூர்வீகத் தமிழர்கள் இல்லை என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு பூர்வீக மைந்தர்கள் என்று திருத்திக் கொண்டேன் என்பதை 1963ம் ஆண்டு ஜூன் 6ம் தேதி "மெயில்' ஏட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
சாஸ்திரி, இந்திரா காந்தி காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தங்களுக்குப் பிறகு இலங்கை அரசுக்கு நாம் எதைச் சொன்னாலும் இந்தியா கேட்கும் என்ற தைரியம் ஏற்பட்டது. அதனால் ஈழத் தமிழர்களை இலங்கையின் பூர்வீக மண்ணின் மைந்தர்கள் என்று கருதாத நிலைமை ஏற்பட்டதால் தான் பிரச்னைகள் சிக்கலுக்கு மேல் சிக்கலாக்கியது.
1948ல் இலங்கை விடுதலை பெற்றது முதலே வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் இலங்கையின் பூர்வகுடியினராக விளங்குகின்ற தமிழ்மக்கள் இரண்டாந்தர குடிமக்களாக நடத்தப்பட்டு வருகின்றனர். அதனால்தான் தந்தை செல்வா இதை எதிர்த்து 1949ல் தமிழ் அரசு கட்சியைத் தொடங்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.
1956ல் திரிகோணமலையில் நடைபெற்ற தமிழ் அரசு கட்சி மாநாட்டில் தமிழுக்கும் சிங்களத்துக்கும் சம உரிமை, தமிழர் அனைவருக்கும் குடியுரிமை, தமிழர் பகுதிகளில் சிங்களவரைக் குடியமர்த்துவதைத் தடுப்பது போன்ற கோரிக்கைகள் தீர்மானிக்கப்பட்டு மறியல் போராட்டமும் அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக 1957ல் செல்வாவும், பண்டார நாயகாவும் இது குறித்து ஓர் ஒப்பந்தத்தைச் செய்த பின்பும் சிங்கள அரசு அதைக் கிடப்பில் போட்டது. 1958ல் சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சிமொழி என்று அறிவிக்கப்பட்டு தமிழர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டனர்.
1958ல் நுழைவுத் தேர்வில் மாணவர்கள் தமிழில் எழுத முடியாமல் தவித்தனர். 1960ல் நீதிமன்றம் சிங்களத்தை மட்டும் பயன்படுத்தியது. 1965ல் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரா கட்சிக்குப் பெரும்பான்மை இடம் கிடைக்காமல், செல்வா தலைமையில் தமிழ் அரசு கட்சியின் ஆதரவோடு டட்லி சேனநாயகா பிரதமரான பிறகும்கூட தமிழர்களுக்கு மாவட்ட மன்றங்கள், தமிழ் நிர்வாக மொழி என்று அறிவிக்கப்பட்ட உறுதிமொழி குப்பையில் போடப்பட்டது.
1970ல் சிங்கள மாணவர்களைவிட தமிழ் மாணவர்கள் உயர்கல்விக்குச் சேர வேண்டும் என்றால் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் பெற வேண்டும் என்று உத்தரவு பிறப்பித்தது இலங்கை அரசு. கொதித்தெழுந்தார்கள் தமிழ் மக்கள். அதுதான் தமிழ்ச் சமுதாயம் வெகுண்டெழுந்து போராட வேண்டிய நிர்பந்தத்தை ஏற்படுத்தியது. 1972ம் ஆண்டு வரை தமிழர்கள் அதிகாரங்களைக் கொண்ட கூட்டாட்சி அமைப்பையே வலியுறுத்தினர். இந் நிலையில் தமிழர்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் புதிய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கி, தமிழர்களுக்கு விரோதமாக ஒற்றை ஆட்சி முறை நிறுவப்பட்டது. 24 ஆண்டுகள் இவ்வாறு தொடர்ந்து பாதிப்புக்கு உள்ளான ஈழத் தமிழ் மக்கள் வேறு வழியில்லாமல் 1976ல் தமிழ் அரசுக் கட்சியும், மலையகத் தமிழர்களும் சேர்ந்து வட்டுக்கோட்டையில் தமிழர்களுக்குத் தனி நாடு கோரும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி அதன்பின் செல்வா மறைவுக்குப் பின்பு நடந்த தேர்தலில், இக்கோரிக்கையை முன்வைத்து 19 தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு 18 தொகுதிகளைத் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி கைப்பற்றியது. அப்போதுதான் அங்குள்ள தமிழ் மக்கள் முதன்முதலாகத் தனிநாடு கோரிக்கைக்குத் தேர்தல் மூலம் ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
1983ல் நடந்த கொடுமையான இனப்படுகொலையைக் கொடிய அரசு பயங்கரவாதம் என உலகமே கண்டித்து கண்ணீர் வடித்தது. இந்திரா காந்தி காலத்தில் ஈழத் தமிழர்களைப் பாதுகாக்கின்ற ஓர் அணுகுமுறையை, அதேநேரத்தில் இந்தியாவின் பூகோள அரசியல் நலன்களையும் பாதுகாத்துக் கொள்கின்ற தொலைநோக்குச் சிந்தனை கொண்ட ஓர் அணுகுமுறையை அவர் வகுத்தார் என்பதை மறுக்க இயலாது. இந்திரா அம்மையாரின் மறைவுக்குப் பிறகுதான், இலங்கைப் பிரச்னையில் இந்தியாவின் அணுகுமுறை முற்றிலுமாக மாறத் தொடங்கியது எனலாம். ஈழத் தமிழர் பிரச்னையில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்களைக் கொண்டே பிரச்னையைப் புறந்தள்ள முடியாது. கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட கவலைகள், துக்கங்கள் இருந்தாலும் இந்திரா காந்தி படுகொலைக்குப் பின் பஞ்சாப் பிரச்னையில் இந்திய அரசு தலையிட்டு தீர்வை ஏற்பட அக்கறை செலுத்தியது போலவே ஈழப் பிரச்னையிலும் கடந்தகால துன்பவியல் சூழலை மட்டும் மனதில் கொள்ளாமல் ஈழத் தமிழரைப் பாதுகாக்க ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
ஈழத் தமிழர் பிரச்னையில் இந்தியாவின் பாதுகாப்புப் பிரச்னையும் அடங்கியுள்ளது. 1970களில் இந்திய மகா சமுத்திரத்தில் அமெரிக்க ஆயுத தளம் டீகோகரசியா பிரச்னையில் இந்தியாவும், சோவியத் யூனியனும் கண்டனக் குரல் எழுப்பியபோது இலங்கை அரசாங்கம் கண்டும் காணாமல் இருந்தது. ஒரு காலத்தில் திரிகோணமலை துறைமுகத்தை மேற்கத்திய ஆதிக்க சக்திகள் இந்தியாவை மனத்தில் கொண்டு அப்பகுதியைக் குத்தகைக்குக் கைப்பற்ற முயற்சிகளை மேற்கொண்டன.
அப்போதெல்லாம் இந்திய பாதுகாப்புக்குப் பிரச்னை ஏற்படும் என்று ஈழத்தில் உள்ள தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்தியாவுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்பியதை நாம் மறுக்க முடியாது.
ஈழத்தில் வாழும் தமிழர்கள் அனைவரும் தமிழ்நாட்டை மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவையும் நேசிக்கின்றனர். கடந்த காலங்களில் இந்தியாவோடு சீனா, பாகிஸ்தான் போர் தொடுத்தபோது நிதி அளித்தது மட்டுமல்லாமல் சகோதர பாசத்தோடு இந்தியாவுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தனர் என்பது வரலாற்றுச் செய்திகள். அன்றைக்கு ஈழத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்பட்ட செல்வநாயகம் சீனாவையும், பாகிஸ்தானையும் கடுமையாகக் கண்டித்து நாடாளுமன்றத்தில் பேசினார். இந்தியாவுக்கு நிதி சேர்த்து அங்குள்ள தமிழர்கள் நேரு பிரதமராக இருந்தபோது அனுப்பினர். ஆனால், சிங்கள அரசோ சீனாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் ஆதரவாக மெளனம் சாதித்தது.
1987ல் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு ராஜீவ் காந்தி இலங்கைக்குச் சென்றபோது, இலங்கைக் கடற்படையைச் சேர்ந்த ரோகனா விஜய் கொலை முயற்சி வழக்கில் நீதிமன்றம் சிறைத் தண்டனை வழங்கியும், 1990ம் ஆண்டு அக்கொடியவனுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்ட செய்தி, இலங்கை ஒருமைப்பாட்டை கவலைகொள்ளும் இந்திய அரசுக்குத் தெரியுமா?
இலங்கைக்கான பாகிஸ்தானின் தூதராகச் செயல்படும் பசீது வாலி முகமது முயற்சியால் பாகிஸ்தானிலிருந்து இரண்டு கப்பல் ஆயுதங்கள் இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்டன. அக்கப்பல் கடந்த 2007ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 14ல் இலங்கைத் துறைமுகத்திற்கு வந்தது. இந்த பசீது வாலி வேறு யாருமில்லை; இந்தியாவில் குழப்பத்தையும், தீவிரவாதத்தையும் ஊக்குவித்த ஐ.எஸ்.ஐ.இன் முன்னாள் தலைவர் என்பது மத்திய அரசுக்குத் தெரியுமா? இன்றைக்கு இந்த பசீது வாலி இலங்கை அரசுக்கு உண்மைத் தோழனாக உற்ற நண்பராக இருக்கிறார். இது மத்திய அரசுக்குத் தெரியுமா?
இலங்கையின் ஒருமைப்பாடு என்று சொல்லிக்கொண்டே இந்தியா இருக்காமல் எதார்த்த நிலை அறிந்து கடமையாற்ற வேண்டும். இலங்கைக்கு வழங்கிய ராடார்கள் திரும்பப் பெற வேண்டும்; அங்கு அனுப்பப்பட்ட ராணுவப் பிரிவினரைத் திரும்ப அழைக்க வேண்டும். இந்தியா கடன் கொடுப்பதாகச் சொன்ன உத்தரவாதத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும். இந்தியக் கடற்படையும் இலங்கைக் கடற்படையும் ஏற்றுக்கொண்ட தகவல் பரிமாற்றத்தை நிறுத்த வேண்டும். இந்தியாவில் ஒருபொழுதும் இலங்கை ராணுவத்துக்குப் பயிற்சி கொடுக்கக் கூடாது. ஐ.நா. மன்றத்தின் அலுவலகத்தைக் கொழும்பில் தொடங்குவதற்கு இந்தியா வலியுறுத்த வேண்டும்.
இலங்கைத் தமிழர் பகுதியில் உண்மை நிலவரங்களை அறிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கொண்ட அனைத்துக் கட்சிக் குழு ஒன்றை இந்தியா அனுப்ப வேண்டும். சிங்களத் தலைவர்கள் இந்தியத் தலைவர்களை அடிக்கடி சந்திப்பதைப் போன்று ஈழத் தமிழர் தலைவர்களும் இந்திய அரசாங்கத்தையும், இந்திய அரசியல் கட்சித் தலைவர்களையும் சந்தித்து தங்களுடைய பிரச்னைகளை விவாதிக்க வாய்ப்புத் தர வேண்டும்.
பாலஸ்தீனத்திற்கும், வங்க தேசத்திற்கும் கிழக்குத் தைமூருக்கும், ருவாண்டா பட்டினிப் பிரச்னையிலும் ஈரான், இராக், நேபாளம் போன்ற சர்வதேச பிரச்னைகளில் கடந்த காலங்களில் மேற்கொண்ட முயற்சிகளைப் போன்று அருகில் உள்ள இலங்கையின் பிரச்னையைத் தீர்க்கவும் இந்தியா முன்வர வேண்டும் என்பதுதான் தமிழினத்தின்மீது அக்கறை உள்ளவர்களின் கோரிக்கை, வேண்டுகோள் எல்லாமே!
கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன்
நன்றி : தினமணி
பண்டித நேரு, பெருந்தலைவர் காமராஜர், தீரர் சத்தியமூர்த்தி, தந்தை பெரியார், பேரறிஞர் அண்ணா போன்ற தலைவர்கள் அனைவரும் 1950 60களில் இலங்கையில் வாழும் தமிழர்களின் நலன்களைக் குறித்து சிலாகித்துள்ளனர். மூதறிஞர் ராஜாஜி தொடக்கத்தில் இலங்கைத் தமிழர்கள் பூர்வீகத் தமிழர்கள் இல்லை என்ற எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு பூர்வீக மைந்தர்கள் என்று திருத்திக் கொண்டேன் என்பதை 1963ம் ஆண்டு ஜூன் 6ம் தேதி "மெயில்' ஏட்டில் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
சாஸ்திரி, இந்திரா காந்தி காலத்தில் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தங்களுக்குப் பிறகு இலங்கை அரசுக்கு நாம் எதைச் சொன்னாலும் இந்தியா கேட்கும் என்ற தைரியம் ஏற்பட்டது. அதனால் ஈழத் தமிழர்களை இலங்கையின் பூர்வீக மண்ணின் மைந்தர்கள் என்று கருதாத நிலைமை ஏற்பட்டதால் தான் பிரச்னைகள் சிக்கலுக்கு மேல் சிக்கலாக்கியது.
1948ல் இலங்கை விடுதலை பெற்றது முதலே வடக்கு, கிழக்கு மாகாணங்களில் இலங்கையின் பூர்வகுடியினராக விளங்குகின்ற தமிழ்மக்கள் இரண்டாந்தர குடிமக்களாக நடத்தப்பட்டு வருகின்றனர். அதனால்தான் தந்தை செல்வா இதை எதிர்த்து 1949ல் தமிழ் அரசு கட்சியைத் தொடங்க வேண்டிய அவசியம் ஏற்பட்டது.
1956ல் திரிகோணமலையில் நடைபெற்ற தமிழ் அரசு கட்சி மாநாட்டில் தமிழுக்கும் சிங்களத்துக்கும் சம உரிமை, தமிழர் அனைவருக்கும் குடியுரிமை, தமிழர் பகுதிகளில் சிங்களவரைக் குடியமர்த்துவதைத் தடுப்பது போன்ற கோரிக்கைகள் தீர்மானிக்கப்பட்டு மறியல் போராட்டமும் அறிவிக்கப்பட்டது. இதன் விளைவாக 1957ல் செல்வாவும், பண்டார நாயகாவும் இது குறித்து ஓர் ஒப்பந்தத்தைச் செய்த பின்பும் சிங்கள அரசு அதைக் கிடப்பில் போட்டது. 1958ல் சிங்களம் மட்டுமே ஆட்சிமொழி என்று அறிவிக்கப்பட்டு தமிழர்கள் வஞ்சிக்கப்பட்டனர்.
1958ல் நுழைவுத் தேர்வில் மாணவர்கள் தமிழில் எழுத முடியாமல் தவித்தனர். 1960ல் நீதிமன்றம் சிங்களத்தை மட்டும் பயன்படுத்தியது. 1965ல் ஸ்ரீலங்கா சுதந்திரா கட்சிக்குப் பெரும்பான்மை இடம் கிடைக்காமல், செல்வா தலைமையில் தமிழ் அரசு கட்சியின் ஆதரவோடு டட்லி சேனநாயகா பிரதமரான பிறகும்கூட தமிழர்களுக்கு மாவட்ட மன்றங்கள், தமிழ் நிர்வாக மொழி என்று அறிவிக்கப்பட்ட உறுதிமொழி குப்பையில் போடப்பட்டது.
1970ல் சிங்கள மாணவர்களைவிட தமிழ் மாணவர்கள் உயர்கல்விக்குச் சேர வேண்டும் என்றால் கூடுதல் மதிப்பெண்கள் பெற வேண்டும் என்று உத்தரவு பிறப்பித்தது இலங்கை அரசு. கொதித்தெழுந்தார்கள் தமிழ் மக்கள். அதுதான் தமிழ்ச் சமுதாயம் வெகுண்டெழுந்து போராட வேண்டிய நிர்பந்தத்தை ஏற்படுத்தியது. 1972ம் ஆண்டு வரை தமிழர்கள் அதிகாரங்களைக் கொண்ட கூட்டாட்சி அமைப்பையே வலியுறுத்தினர். இந் நிலையில் தமிழர்களைக் கலந்தாலோசிக்காமல் புதிய அரசியல் அமைப்புச் சட்டத்தை உருவாக்கி, தமிழர்களுக்கு விரோதமாக ஒற்றை ஆட்சி முறை நிறுவப்பட்டது. 24 ஆண்டுகள் இவ்வாறு தொடர்ந்து பாதிப்புக்கு உள்ளான ஈழத் தமிழ் மக்கள் வேறு வழியில்லாமல் 1976ல் தமிழ் அரசுக் கட்சியும், மலையகத் தமிழர்களும் சேர்ந்து வட்டுக்கோட்டையில் தமிழர்களுக்குத் தனி நாடு கோரும் தீர்மானத்தை நிறைவேற்றி அதன்பின் செல்வா மறைவுக்குப் பின்பு நடந்த தேர்தலில், இக்கோரிக்கையை முன்வைத்து 19 தொகுதிகளில் போட்டியிட்டு 18 தொகுதிகளைத் தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணி கைப்பற்றியது. அப்போதுதான் அங்குள்ள தமிழ் மக்கள் முதன்முதலாகத் தனிநாடு கோரிக்கைக்குத் தேர்தல் மூலம் ஆதரவு தெரிவித்தனர்.
1983ல் நடந்த கொடுமையான இனப்படுகொலையைக் கொடிய அரசு பயங்கரவாதம் என உலகமே கண்டித்து கண்ணீர் வடித்தது. இந்திரா காந்தி காலத்தில் ஈழத் தமிழர்களைப் பாதுகாக்கின்ற ஓர் அணுகுமுறையை, அதேநேரத்தில் இந்தியாவின் பூகோள அரசியல் நலன்களையும் பாதுகாத்துக் கொள்கின்ற தொலைநோக்குச் சிந்தனை கொண்ட ஓர் அணுகுமுறையை அவர் வகுத்தார் என்பதை மறுக்க இயலாது. இந்திரா அம்மையாரின் மறைவுக்குப் பிறகுதான், இலங்கைப் பிரச்னையில் இந்தியாவின் அணுகுமுறை முற்றிலுமாக மாறத் தொடங்கியது எனலாம். ஈழத் தமிழர் பிரச்னையில் நடந்த கசப்பான சம்பவங்களைக் கொண்டே பிரச்னையைப் புறந்தள்ள முடியாது. கடந்த காலங்களில் ஏற்பட்ட கவலைகள், துக்கங்கள் இருந்தாலும் இந்திரா காந்தி படுகொலைக்குப் பின் பஞ்சாப் பிரச்னையில் இந்திய அரசு தலையிட்டு தீர்வை ஏற்பட அக்கறை செலுத்தியது போலவே ஈழப் பிரச்னையிலும் கடந்தகால துன்பவியல் சூழலை மட்டும் மனதில் கொள்ளாமல் ஈழத் தமிழரைப் பாதுகாக்க ஆக்கபூர்வமான நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும்.
ஈழத் தமிழர் பிரச்னையில் இந்தியாவின் பாதுகாப்புப் பிரச்னையும் அடங்கியுள்ளது. 1970களில் இந்திய மகா சமுத்திரத்தில் அமெரிக்க ஆயுத தளம் டீகோகரசியா பிரச்னையில் இந்தியாவும், சோவியத் யூனியனும் கண்டனக் குரல் எழுப்பியபோது இலங்கை அரசாங்கம் கண்டும் காணாமல் இருந்தது. ஒரு காலத்தில் திரிகோணமலை துறைமுகத்தை மேற்கத்திய ஆதிக்க சக்திகள் இந்தியாவை மனத்தில் கொண்டு அப்பகுதியைக் குத்தகைக்குக் கைப்பற்ற முயற்சிகளை மேற்கொண்டன.
அப்போதெல்லாம் இந்திய பாதுகாப்புக்குப் பிரச்னை ஏற்படும் என்று ஈழத்தில் உள்ள தமிழ் நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் இந்தியாவுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்பியதை நாம் மறுக்க முடியாது.
ஈழத்தில் வாழும் தமிழர்கள் அனைவரும் தமிழ்நாட்டை மட்டுமல்லாமல் இந்தியாவையும் நேசிக்கின்றனர். கடந்த காலங்களில் இந்தியாவோடு சீனா, பாகிஸ்தான் போர் தொடுத்தபோது நிதி அளித்தது மட்டுமல்லாமல் சகோதர பாசத்தோடு இந்தியாவுக்கு ஆதரவாகக் குரல் கொடுத்தனர் என்பது வரலாற்றுச் செய்திகள். அன்றைக்கு ஈழத்தின் தந்தை என்று அழைக்கப்பட்ட செல்வநாயகம் சீனாவையும், பாகிஸ்தானையும் கடுமையாகக் கண்டித்து நாடாளுமன்றத்தில் பேசினார். இந்தியாவுக்கு நிதி சேர்த்து அங்குள்ள தமிழர்கள் நேரு பிரதமராக இருந்தபோது அனுப்பினர். ஆனால், சிங்கள அரசோ சீனாவுக்கும், பாகிஸ்தானுக்கும் ஆதரவாக மெளனம் சாதித்தது.
1987ல் இந்திய இலங்கை ஒப்பந்தத்திற்குப் பிறகு ராஜீவ் காந்தி இலங்கைக்குச் சென்றபோது, இலங்கைக் கடற்படையைச் சேர்ந்த ரோகனா விஜய் கொலை முயற்சி வழக்கில் நீதிமன்றம் சிறைத் தண்டனை வழங்கியும், 1990ம் ஆண்டு அக்கொடியவனுக்கு மன்னிப்பு வழங்கப்பட்ட செய்தி, இலங்கை ஒருமைப்பாட்டை கவலைகொள்ளும் இந்திய அரசுக்குத் தெரியுமா?
இலங்கைக்கான பாகிஸ்தானின் தூதராகச் செயல்படும் பசீது வாலி முகமது முயற்சியால் பாகிஸ்தானிலிருந்து இரண்டு கப்பல் ஆயுதங்கள் இலங்கைக்கு வழங்கப்பட்டன. அக்கப்பல் கடந்த 2007ம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 14ல் இலங்கைத் துறைமுகத்திற்கு வந்தது. இந்த பசீது வாலி வேறு யாருமில்லை; இந்தியாவில் குழப்பத்தையும், தீவிரவாதத்தையும் ஊக்குவித்த ஐ.எஸ்.ஐ.இன் முன்னாள் தலைவர் என்பது மத்திய அரசுக்குத் தெரியுமா? இன்றைக்கு இந்த பசீது வாலி இலங்கை அரசுக்கு உண்மைத் தோழனாக உற்ற நண்பராக இருக்கிறார். இது மத்திய அரசுக்குத் தெரியுமா?
இலங்கையின் ஒருமைப்பாடு என்று சொல்லிக்கொண்டே இந்தியா இருக்காமல் எதார்த்த நிலை அறிந்து கடமையாற்ற வேண்டும். இலங்கைக்கு வழங்கிய ராடார்கள் திரும்பப் பெற வேண்டும்; அங்கு அனுப்பப்பட்ட ராணுவப் பிரிவினரைத் திரும்ப அழைக்க வேண்டும். இந்தியா கடன் கொடுப்பதாகச் சொன்ன உத்தரவாதத்தை ரத்து செய்ய வேண்டும். இந்தியக் கடற்படையும் இலங்கைக் கடற்படையும் ஏற்றுக்கொண்ட தகவல் பரிமாற்றத்தை நிறுத்த வேண்டும். இந்தியாவில் ஒருபொழுதும் இலங்கை ராணுவத்துக்குப் பயிற்சி கொடுக்கக் கூடாது. ஐ.நா. மன்றத்தின் அலுவலகத்தைக் கொழும்பில் தொடங்குவதற்கு இந்தியா வலியுறுத்த வேண்டும்.
இலங்கைத் தமிழர் பகுதியில் உண்மை நிலவரங்களை அறிய நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கொண்ட அனைத்துக் கட்சிக் குழு ஒன்றை இந்தியா அனுப்ப வேண்டும். சிங்களத் தலைவர்கள் இந்தியத் தலைவர்களை அடிக்கடி சந்திப்பதைப் போன்று ஈழத் தமிழர் தலைவர்களும் இந்திய அரசாங்கத்தையும், இந்திய அரசியல் கட்சித் தலைவர்களையும் சந்தித்து தங்களுடைய பிரச்னைகளை விவாதிக்க வாய்ப்புத் தர வேண்டும்.
பாலஸ்தீனத்திற்கும், வங்க தேசத்திற்கும் கிழக்குத் தைமூருக்கும், ருவாண்டா பட்டினிப் பிரச்னையிலும் ஈரான், இராக், நேபாளம் போன்ற சர்வதேச பிரச்னைகளில் கடந்த காலங்களில் மேற்கொண்ட முயற்சிகளைப் போன்று அருகில் உள்ள இலங்கையின் பிரச்னையைத் தீர்க்கவும் இந்தியா முன்வர வேண்டும் என்பதுதான் தமிழினத்தின்மீது அக்கறை உள்ளவர்களின் கோரிக்கை, வேண்டுகோள் எல்லாமே!
கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன்
நன்றி : தினமணி
Sunday, October 19, 2008
நானோ சொல்லும் பாடம்!
சிங்குரிலிருந்து குஜராத்திலுள்ள சானந்துக்கு "தப்பியோடி' இருக்கிறது டாடாவின் நானோ கார். இந்த விவகாரத்திலிருந்து நல்ல பாடத்தை டாடா கற்றுக் கொண்டிருக்கிறார். ஆட்சியாளர் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய அம்சமும் இதில் இருக்கிறது.
சிங்குரிலிருந்து புறப்பட்ட பயணம் அத்தனை சுகமாக இருக்காது என்று தெரிந்திருந்தாலும், பிரச்னை இத்துடன் முடிந்துவிடும் என்ற எண்ணத்தில்தான் தொழிற்சாலையை இடம் மாற்றுவதற்குத் திட்டமிடப்பட்டது. இடம் மாற்றுவது என்ற முடிவுக்கு டாடா வந்ததுமே, நானோ தொழிற்சாலையை வரவேற்க பல மாநிலங்கள் போட்டிபோட்டுக் கொண்டிருந்தன. அதில் குஜராத்தும் ஆந்திரப் பிரதேசமும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே ஆர்வம் காட்டின. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள நக்சலைட் பிரச்னையை டாடா கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டதால், நானோ வாய்ப்பு குஜராத்துக்கு போயிருக்கிறது. 2002ம் ஆண்டு நடந்த கலவரத்துக்குப் பிறகு குஜராத்துக்கும் மோடிக்கும் ஏற்பட்ட களங்கத்தைப் போக்கும் நற்சான்றாகவே இது கருதப்படுகிறது.
ஆனால், இங்கும் பிரச்னை தொடர்கிறது. சானந்தில் நானோ தொழிற்சாலை அமைக்கப்படும் இடம் தங்களது முன்னோர்களுக்குச் சொந்தமானது; அதற்குரிய இழப்பீட்டை வழங்கியாக வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி ராஜபுத்திரக் குடும்பத்தவர்கள் போராட்டத்தில் குதித்திருக்கிறார்கள். 1902ம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷாருக்கு 100 ஆண்டு குத்தகைக்கு விடப்பட்ட நிலத்தை மாநில அரசு திருப்பித் தரவில்லை எனவும் அவர்கள் குற்றம்சாட்டியுள்ளனர். ஆனால், இடம் தங்களுக்கே சொந்தமானது எனவும் அதற்குரிய ஆவணங்கள் தங்களிடம் இருப்பதாகவும் அரசு கூறியிருக்கிறது. என்ன ஆனாலும், சானந்த், இன்னொரு சிங்குராக மாறாது என டாடாவுக்கு மோடி உறுதியளித்திருக்கிறார்.
நானோ விவகாரம், நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவது தொடர்பான சில அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. ஐரோப்பாவில் 3 லட்சம் கார்களைத் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை 250 ஏக்கரில் டொயோட்டா நிறுவனம் அண்மையில் அமைத்தது. அப்படியிருக்கும்போது, ஒரு லட்சம் நானோ கார்களை மட்டும் தயாரிப்பதற்கு டாடாவுக்கு 1000 ஏக்கர் நிலம் ஏன் தேவைப்படுகிறது? அதையும் அடிமாட்டு விலைக்கு அரசு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? எதற்காக வளமான விவசாய நிலத்தைக் கையகப்படுத்த வேண்டும்? நலிவடைந்த நிலையிலும் மூடப்பட்ட நிலையிலும் இருக்கும் தொழிற்பேட்டைகளில்கூட டாடாவுக்குத் தேவையான துணைத் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க டாடா ஏன் முன்வரவில்லை? இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரையில் டாடாவிடமிருந்தோ ஆட்சியாளர்களிடமிருந்தோ தெளிவான பதில்கள் இல்லை.
மேற்கு வங்க அரசியலில் தவிர்க்க முடியாத முக்கியத் தலைவரான மம்தா பானர்ஜியுடன் பேச்சு நடத்த டாடா நிறுவனத்தினர் ஏன் தவறினார்கள் என்பது புதிர். முதல்வருடனும் வர்த்தக அமைச்சருடனும் மட்டுமே பேச்சு நடத்தி ஒரு பெரிய திட்டத்தை செயல்படுத்திவிட முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள் போலும்.
விவசாயிகளின் கோரிக்கைகளுக்கும் அவர்கள் மதிப்பளிக்கவில்லை. ஆளுநர் தலையிட்டதால் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் 150 ஏக்கர் நிலத்தை விவசாயிகளுக்குத் திருப்பியளிக்கலாம் எனக் கூறப்பட்டிருந்தது. அதற்கு மம்தாவும் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால், உடனடியாகத் தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டு 300 ஏக்கர் நிலத்தை திருப்பியளிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினார். ஆனால் இதற்கு டாடா சம்மதிக்கவில்லை. காரணம், அந்த இடத்தில் கிடைக்கும் நீர்வளம்தான். அதைப் பயன்படுத்துவதற்குத்தான் அந்த இடத்தையே டாடா நிறுவனம் தேர்வு செய்திருந்தது.
சூழ்நிலையை மிகத் தாமதமாகக் கணித்ததும் அதைச் சமாளிக்க முடியாததாலுமே சிங்குரிலிருந்து டாடா வெளியேற வேண்டியதாயிற்று. இதனால், பணத்தையும் தாண்டிப் பல இழப்புகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தது.
நிலைமை மோசமானதற்கு, இடதுசாரி அரசின் நிர்வாகத் திறமையின்மையும் ஒரு காரணம். ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கை எதையும் எடுக்காமல், மம்தாவையே எதற்கெடுத்தாலும் குற்றம்சாட்டி வந்ததால், வேறு வழியில்லாமல் அவரும் எதிர்ப்பு அரசியல் நடத்த வேண்டியதாயிற்று.
அரசியில் ரீதியாக இடதுசாரிகளுக்கு எதிராக காங்கிரஸும் திரிணமூல் காங்கிரஸும் நெருங்கி வருவதற்கு இந்த விவகாரம் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. அதற்கு ஏற்றபடியாக, நிலத்தை கையகப்படுத்துவது தொடர்பாக புதிய சட்டம் ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய அரசு இயற்றும் என சோனியா காந்தி உறுதியளித்திருக்கிறார். ஏற்கெனவே அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தால், இடதுசாரிகளுடன் காங்கிரஸ் கூட்டு சேருவதற்கான வாய்ப்புக் குறைவு என்பதால், திரிணமூல் காங்கிரஸை ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் இணைத்துக் கொள்வதற்கு காங்கிரஸ் முயன்று வருகிறது. இடதுசாரிகள் இல்லாத கூட்டணியில் சேருவதில் திரிணமூல் காங்கிரஸுக்கும் தயக்கம் ஏதும் இல்லை. அப்படியொரு கூட்டணி ஏற்பட்டால் மக்களவைத் தேர்தலில் மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் இடதுசாரிகளுக்கு நெருக்கடி ஏற்படும்.
ஏற்கெனவே இதற்கான அஸ்திவாரம் போட்டாயிற்று. இந்த ஆண்டுத் தொடக்கத்தில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் காங்கிரஸும் திரிணமூலும் ரகசியக் கூட்டு வைத்துப் போட்டியிட்டன. இந்தக் கூட்டு, இடதுசாரிகளுக்குக் கடும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரு தொழிற்சாலை போனதால், அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதுடன், இடதுசாரி அரசின் கௌரவமும் போய்விட்டது.
டாடா கார் தொழிற்சாலையை மாநிலத்திலிருந்து வெளியேற்றிதால், நகர்ப்புறத்தில் மம்தாவுக்கு இருந்த செல்வாக்குச் சரிந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. எனினும், நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டதற்கு எதிராக எழுந்த மக்களின் மன உணர்வைப் பயன்படுத்தி மம்தா நடத்திய அரசியல், கிராமப் பகுதிகளில் அவருக்குச் செல்வாக்கைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. போராட்டங்களும் அதையொட்டி நடந்த வன்முறைகளும்கூட அவரைப் பரபரப்பான தலைவராக மாற்றியிருக்கிறது. நந்திகிராமிலோ சிங்குரிலோ நடந்த வன்முறைகளுக்கு மம்தா எந்த வகையிலும் காரணமில்லை என்றாலும், அந்த வன்முறைகளால் எழுந்த கோபத்தை அவர்தான் வாக்குகளாக்கப் போகிறார்.
டாடா கார் தொழிற்சாலை மேற்கு வங்கத்திலிருந்து வெறியேறியதுடன் பிரச்னை முடிந்துவிட்டதாகக் கருத முடியாது. சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களுக்காக விளை நிலங்களைக் கட்டாயப்படுத்திப் பெறுவதற்கு எதிரான போராட்டத்தின் துவக்கம்தான் இது. ஏற்கெனவே, மகாராஷ்டிரத்தில் ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்துக்காக நிலம் கையகப்படுத்துவதற்கு எதிராக மக்கள் போராடி வருகின்றனர். தில்லியின் புறநகர்ப் பகுதியில் இதுபோன்றதொரு பிரச்னைக்காக மாவட்ட ஆணையர் அலுவகத்தையே மூடும் அளவுக்கு தீவிரமான போராட்டம் நடந்திருக்கிறது. ஒரிசாவில் தொழிற்சாலை அமைப்பதற்குத் தேவையான நிலத்தைப் பெற முடியாமல் தென்கொரியாவின் போஸ்கோ நிறுவனம் திணறி வருகிறது. மக்கள் போராட்டத்தால், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் அமைக்கும் திட்டத்தையே கோவா அரசு கைவிட்டிருக்கிறது.
ஆட்சியாளர்களுக்கும் கிராமப்புறங்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும் மிகப்பெரிய இடைவெளியை சிங்குர் விவகாரம் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இதன் தாக்கம் பெரிய அளவில் வெளிப்படும்.
உண்மையில், அரசின் அதிகார பலத்தையும், பெரிய நிறுவனங்களின் பண பலத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுவது என்பது விவசாயிகளுக்கு எளிதானதல்ல. ஆனால், அதை அவர்கள் நடத்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இதை இப்போதே கவனிப்பதுதான் ஆட்சியாளர்களுக்கு நல்லது. இல்லாவிட்டால் பின்னால் வருந்த நேரும்.
நீரஜா செளத்ரி
நன்றி :தினமணி
சிங்குரிலிருந்து புறப்பட்ட பயணம் அத்தனை சுகமாக இருக்காது என்று தெரிந்திருந்தாலும், பிரச்னை இத்துடன் முடிந்துவிடும் என்ற எண்ணத்தில்தான் தொழிற்சாலையை இடம் மாற்றுவதற்குத் திட்டமிடப்பட்டது. இடம் மாற்றுவது என்ற முடிவுக்கு டாடா வந்ததுமே, நானோ தொழிற்சாலையை வரவேற்க பல மாநிலங்கள் போட்டிபோட்டுக் கொண்டிருந்தன. அதில் குஜராத்தும் ஆந்திரப் பிரதேசமும் கொஞ்சம் அதிகமாகவே ஆர்வம் காட்டின. ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள நக்சலைட் பிரச்னையை டாடா கவனத்தில் எடுத்துக் கொண்டதால், நானோ வாய்ப்பு குஜராத்துக்கு போயிருக்கிறது. 2002ம் ஆண்டு நடந்த கலவரத்துக்குப் பிறகு குஜராத்துக்கும் மோடிக்கும் ஏற்பட்ட களங்கத்தைப் போக்கும் நற்சான்றாகவே இது கருதப்படுகிறது.
ஆனால், இங்கும் பிரச்னை தொடர்கிறது. சானந்தில் நானோ தொழிற்சாலை அமைக்கப்படும் இடம் தங்களது முன்னோர்களுக்குச் சொந்தமானது; அதற்குரிய இழப்பீட்டை வழங்கியாக வேண்டும் என்று வலியுறுத்தி ராஜபுத்திரக் குடும்பத்தவர்கள் போராட்டத்தில் குதித்திருக்கிறார்கள். 1902ம் ஆண்டில் பிரிட்டிஷாருக்கு 100 ஆண்டு குத்தகைக்கு விடப்பட்ட நிலத்தை மாநில அரசு திருப்பித் தரவில்லை எனவும் அவர்கள் குற்றம்சாட்டியுள்ளனர். ஆனால், இடம் தங்களுக்கே சொந்தமானது எனவும் அதற்குரிய ஆவணங்கள் தங்களிடம் இருப்பதாகவும் அரசு கூறியிருக்கிறது. என்ன ஆனாலும், சானந்த், இன்னொரு சிங்குராக மாறாது என டாடாவுக்கு மோடி உறுதியளித்திருக்கிறார்.
நானோ விவகாரம், நிலத்தைக் கையகப்படுத்துவது தொடர்பான சில அடிப்படைக் கேள்விகளை எழுப்பியிருக்கிறது. ஐரோப்பாவில் 3 லட்சம் கார்களைத் தயாரிக்கும் தொழிற்சாலையை 250 ஏக்கரில் டொயோட்டா நிறுவனம் அண்மையில் அமைத்தது. அப்படியிருக்கும்போது, ஒரு லட்சம் நானோ கார்களை மட்டும் தயாரிப்பதற்கு டாடாவுக்கு 1000 ஏக்கர் நிலம் ஏன் தேவைப்படுகிறது? அதையும் அடிமாட்டு விலைக்கு அரசு ஏன் கொடுக்க வேண்டும்? எதற்காக வளமான விவசாய நிலத்தைக் கையகப்படுத்த வேண்டும்? நலிவடைந்த நிலையிலும் மூடப்பட்ட நிலையிலும் இருக்கும் தொழிற்பேட்டைகளில்கூட டாடாவுக்குத் தேவையான துணைத் தொழிற்சாலைகளை அமைக்க டாடா ஏன் முன்வரவில்லை? இந்தக் கேள்விகளுக்கு இதுவரையில் டாடாவிடமிருந்தோ ஆட்சியாளர்களிடமிருந்தோ தெளிவான பதில்கள் இல்லை.
மேற்கு வங்க அரசியலில் தவிர்க்க முடியாத முக்கியத் தலைவரான மம்தா பானர்ஜியுடன் பேச்சு நடத்த டாடா நிறுவனத்தினர் ஏன் தவறினார்கள் என்பது புதிர். முதல்வருடனும் வர்த்தக அமைச்சருடனும் மட்டுமே பேச்சு நடத்தி ஒரு பெரிய திட்டத்தை செயல்படுத்திவிட முடியும் என்று அவர்கள் எண்ணினார்கள் போலும்.
விவசாயிகளின் கோரிக்கைகளுக்கும் அவர்கள் மதிப்பளிக்கவில்லை. ஆளுநர் தலையிட்டதால் ஏற்பட்ட ஒப்பந்தத்தில் 150 ஏக்கர் நிலத்தை விவசாயிகளுக்குத் திருப்பியளிக்கலாம் எனக் கூறப்பட்டிருந்தது. அதற்கு மம்தாவும் ஒப்புக்கொண்டார். ஆனால், உடனடியாகத் தனது நிலையை மாற்றிக் கொண்டு 300 ஏக்கர் நிலத்தை திருப்பியளிக்க வேண்டும் என வலியுறுத்தினார். ஆனால் இதற்கு டாடா சம்மதிக்கவில்லை. காரணம், அந்த இடத்தில் கிடைக்கும் நீர்வளம்தான். அதைப் பயன்படுத்துவதற்குத்தான் அந்த இடத்தையே டாடா நிறுவனம் தேர்வு செய்திருந்தது.
சூழ்நிலையை மிகத் தாமதமாகக் கணித்ததும் அதைச் சமாளிக்க முடியாததாலுமே சிங்குரிலிருந்து டாடா வெளியேற வேண்டியதாயிற்று. இதனால், பணத்தையும் தாண்டிப் பல இழப்புகளைச் சந்திக்க நேர்ந்தது.
நிலைமை மோசமானதற்கு, இடதுசாரி அரசின் நிர்வாகத் திறமையின்மையும் ஒரு காரணம். ஆக்கப்பூர்வமான நடவடிக்கை எதையும் எடுக்காமல், மம்தாவையே எதற்கெடுத்தாலும் குற்றம்சாட்டி வந்ததால், வேறு வழியில்லாமல் அவரும் எதிர்ப்பு அரசியல் நடத்த வேண்டியதாயிற்று.
அரசியில் ரீதியாக இடதுசாரிகளுக்கு எதிராக காங்கிரஸும் திரிணமூல் காங்கிரஸும் நெருங்கி வருவதற்கு இந்த விவகாரம் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது. அதற்கு ஏற்றபடியாக, நிலத்தை கையகப்படுத்துவது தொடர்பாக புதிய சட்டம் ஒன்றை நாடாளுமன்றத்தில் மத்திய அரசு இயற்றும் என சோனியா காந்தி உறுதியளித்திருக்கிறார். ஏற்கெனவே அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தால், இடதுசாரிகளுடன் காங்கிரஸ் கூட்டு சேருவதற்கான வாய்ப்புக் குறைவு என்பதால், திரிணமூல் காங்கிரஸை ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணியில் இணைத்துக் கொள்வதற்கு காங்கிரஸ் முயன்று வருகிறது. இடதுசாரிகள் இல்லாத கூட்டணியில் சேருவதில் திரிணமூல் காங்கிரஸுக்கும் தயக்கம் ஏதும் இல்லை. அப்படியொரு கூட்டணி ஏற்பட்டால் மக்களவைத் தேர்தலில் மேற்கு வங்க மாநிலத்தில் இடதுசாரிகளுக்கு நெருக்கடி ஏற்படும்.
ஏற்கெனவே இதற்கான அஸ்திவாரம் போட்டாயிற்று. இந்த ஆண்டுத் தொடக்கத்தில் நடந்த உள்ளாட்சித் தேர்தலில் காங்கிரஸும் திரிணமூலும் ரகசியக் கூட்டு வைத்துப் போட்டியிட்டன. இந்தக் கூட்டு, இடதுசாரிகளுக்குக் கடும் பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது. ஒரு தொழிற்சாலை போனதால், அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டிருப்பதுடன், இடதுசாரி அரசின் கௌரவமும் போய்விட்டது.
டாடா கார் தொழிற்சாலையை மாநிலத்திலிருந்து வெளியேற்றிதால், நகர்ப்புறத்தில் மம்தாவுக்கு இருந்த செல்வாக்குச் சரிந்திருப்பதாகத் தெரிகிறது. எனினும், நிலம் கையகப்படுத்தப்பட்டதற்கு எதிராக எழுந்த மக்களின் மன உணர்வைப் பயன்படுத்தி மம்தா நடத்திய அரசியல், கிராமப் பகுதிகளில் அவருக்குச் செல்வாக்கைப் பெற்றுத் தந்திருக்கிறது. போராட்டங்களும் அதையொட்டி நடந்த வன்முறைகளும்கூட அவரைப் பரபரப்பான தலைவராக மாற்றியிருக்கிறது. நந்திகிராமிலோ சிங்குரிலோ நடந்த வன்முறைகளுக்கு மம்தா எந்த வகையிலும் காரணமில்லை என்றாலும், அந்த வன்முறைகளால் எழுந்த கோபத்தை அவர்தான் வாக்குகளாக்கப் போகிறார்.
டாடா கார் தொழிற்சாலை மேற்கு வங்கத்திலிருந்து வெறியேறியதுடன் பிரச்னை முடிந்துவிட்டதாகக் கருத முடியாது. சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்களுக்காக விளை நிலங்களைக் கட்டாயப்படுத்திப் பெறுவதற்கு எதிரான போராட்டத்தின் துவக்கம்தான் இது. ஏற்கெனவே, மகாராஷ்டிரத்தில் ரிலையன்ஸ் நிறுவனத்துக்காக நிலம் கையகப்படுத்துவதற்கு எதிராக மக்கள் போராடி வருகின்றனர். தில்லியின் புறநகர்ப் பகுதியில் இதுபோன்றதொரு பிரச்னைக்காக மாவட்ட ஆணையர் அலுவகத்தையே மூடும் அளவுக்கு தீவிரமான போராட்டம் நடந்திருக்கிறது. ஒரிசாவில் தொழிற்சாலை அமைப்பதற்குத் தேவையான நிலத்தைப் பெற முடியாமல் தென்கொரியாவின் போஸ்கோ நிறுவனம் திணறி வருகிறது. மக்கள் போராட்டத்தால், சிறப்புப் பொருளாதார மண்டலங்கள் அமைக்கும் திட்டத்தையே கோவா அரசு கைவிட்டிருக்கிறது.
ஆட்சியாளர்களுக்கும் கிராமப்புறங்களுக்கும் ஏற்பட்டிருக்கும் மிகப்பெரிய இடைவெளியை சிங்குர் விவகாரம் வெளிச்சத்துக்குக் கொண்டுவந்திருக்கிறது. இன்னும் கொஞ்ச நாளில் இதன் தாக்கம் பெரிய அளவில் வெளிப்படும்.
உண்மையில், அரசின் அதிகார பலத்தையும், பெரிய நிறுவனங்களின் பண பலத்தையும் எதிர்த்துப் போராடுவது என்பது விவசாயிகளுக்கு எளிதானதல்ல. ஆனால், அதை அவர்கள் நடத்திக் காட்டியிருக்கிறார்கள். இதை இப்போதே கவனிப்பதுதான் ஆட்சியாளர்களுக்கு நல்லது. இல்லாவிட்டால் பின்னால் வருந்த நேரும்.
நீரஜா செளத்ரி
நன்றி :தினமணி
Wednesday, October 1, 2008
நீதித்துறையில் தப்புத் தாளங்கள்
கே.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன்
சமீபத்தில் உத்தரப்பிரதேசத்தில் நீதிமன்ற ஊழியர்களின் பி.எப். பணத்தில் ரூ. 7 கோடி மோசடி நடந்துள்ள வழக்கை சி.பி.ஐ. விசாரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. இந்திய நீதிமன்ற வரலாற்றில் 26 நீதிபதிகளிடம் சி.பி.ஐ., ஊழல் சம்பந்தமாக விசாரிப்பது இதுவே முதல் தடவையாகும். காஸியாபாத் நீதிமன்றத்தில் இந்த மோசடி நடந்துள்ளது.
எட்டு ஆண்டுகளாக நடந்த இந்த மோசடியில் நீதிபதியாக இருந்தவர்கள் பொய்யான விண்ணப்பங்களுக்குத் தாங்களே கையெழுத்து போட்டு அனுமதி தந்துள்ளனர். இதில் பணம் மட்டும் இல்லாமல், விலை உயர்ந்த பொருள்களையும் நீதிபதிகள் கையூட்டாகப் பெற்றதாகத் தகவல்களும் உலவுகின்றன.
இதில் சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதிகளில் ஒருவர் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகவும், ஏழு பேர் அலாகாபாத் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளாகவும், பனிரெண்டு பேர் உத்தரப்பிரதேச கீழாண்மை நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளாகவும் மீதமுள்ள ஆறு பேர் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்களாகவும் உள்ளனர். இவர்களை எல்லாம் விசாரித்து சி.பி.ஐ. மூன்று மாதங்களில் அறிக்கை அளிக்க நீதிபதிகள் அரிஜித் பசாயத், வி.எஸ். சிர்புர்கர், சிங்வி ஆகியோர் கொண்ட பெஞ்ச் தீர்ப்பளித்தது.
சீசரின் மனைவி சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும். துலாக்கோல் போன்று நீதியை வழங்கும் நீதிபதிகள் குற்றச்சாட்டுக்கு அப்பால் இருந்து தங்களின் பொறுப்பை உணர்ந்து பணியாற்றிய காலங்கள் உண்டு. நீதிபதிகள் சுப்பாராவ், எச்.ஆர். கன்னா, வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர், சின்னப்ப ரெட்டி, துணைக் குடியரசுத் தலைவராக விளங்கிய இதயத்துல்லா போன்ற பல நீதிபதிகள் தாங்கள் வகித்த பதவிக்குப் பெருமை தேடித் தந்தனர்.
நமது நீதித்துறையின் நம்பகத்தன்மை 80களின் இறுதியிலிருந்து கேள்விக்குறியாகி விட்டது. நீதிபதி செளமித்ரா சென் 1993ல் இந்திய ஸ்டீல் ஆணையகம் மற்றும் ஷிப்பிங் கார்ப்பரேஷன் ஆப் இந்தியாவுக்கு இடையே நடந்த வழக்கில் ரூ. 32 லட்சத்தை வாங்கிக் கொண்டார் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுப்பப்பட்டது. அந்தப் பணத்தைத் தன்னுடைய கணக்கில் வங்கியில் சேர்த்து விட்டார் என்றும், அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்றும் தலைமை நீதிபதி கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய நாடாளுமன்றத்தின் மக்கள் அவையில் 100 எம்.பி.க்கள் ஆதரவும், மாநிலங்களவையில் 50 எம்.பி.க்களின் ஆதரவும் தேவை. ஏற்கெனவே 199192ல் நீதிபதி வி. இராமசாமி பிரச்னையில் நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானத்தை அறிமுகப்படுத்தியதைப் போன்று செளமித்ரா சென் விஷயத்திலும் அதே முறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
எதிர்வருகின்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில் நீதிபதி சென் மற்றும் 26 நீதிபதிகளின் பிரச்னைகள் எழுப்பப்படும் என்று நம்பப்படுகிறது. நீதிபதிகள் மீது குற்றச்சாட்டுகள் சங்கிலித் தொடர்போல நீட்சி அடைகிறது.
நாடாளுமன்ற வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவரைப் பணிநீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்மானம் நீதிபதி வி. இராமசாமிக்கு எதிராக கொண்டு வரப்பட்டது. பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியாணா உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக இராமசாமி பணியாற்றியபோது, தனது அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி ஊழல் புரிந்ததாக அவர் மீது குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. புகார் எழுப்பப்பட்ட நேரத்தில் இராமசாமி உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றினார். தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து 108 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கையெழுத்திட்டனர். ஆனால், அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக 196 எம்.பி.க்கள் மட்டுமே வாக்களித்தனர். தீர்மானத்துக்கு 3ல் 2 பங்கு எம்.பி.க்களின் ஆதரவு கிடைக்காததால் நீதிபதி இராமசாமியைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தது.
இந்திய முன்னாள் தலைமை நீதிபதி ஒய்.கே. சபர்வால் மீது அவர் குடும்பத்தார் நடத்திய வணிகத்திற்கு உதவியதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டது. உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றிய எம்.எம். புன்ஜிக்கு எதிராக 1998ம் ஆண்டு 25 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் பதவி நீக்க தீர்மானம் கொண்டு வந்தனர். ஆனால், மூன்று முக்கிய நிபந்தனைகளை அவர்கள் நிறைவு செய்யவில்லை. நீதிபதிக்கு எதிராக எழுப்பப்படும் புகாரில் முழுமையான ஆதாரங்கள் இருக்க வேண்டும். அவற்றைத் தீர்மான நகலுடன் இணைக்க வேண்டும். குற்றச்சாட்டு பற்றிய விவரங்கள் முன்னணி ஊடகங்களில் வெளியாகி இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த மூன்று நிபந்தனைகளையும் நீதிபதி எம்.எம். புன்ஜிக்கு எதிரான புகாரில் நிறைவு செய்ய புகார் எழுப்பிய எம்.பி.க்களால் இயலவில்லை. எனவே, இந்தப் புகார் நாடாளுமன்ற விவாதத்திற்கு வரவில்லை. இதே புன்ஜியைதான் மத்திய மாநில உறவுகளைக் குறித்து அறியும் குழுவின் தலைவராக இன்றைய மத்திய அரசு நியமித்துள்ளது.
நீதிபதி ஆனந்த் ஜம்மு காஷ்மீர் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்தபோது ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆட்பட்டார். கோல்கத்தாவில் பகாபதி பிரசாத் பேனர்ஜி என்ற நீதிபதி அங்குள்ள உப்பு ஏரி அருகில் உள்ள விலையுயர்ந்த வீட்டுமனையை முறைகேடாகப் பெற்றார் என்றும் அதைத் திரும்ப வழங்குமாறும் வலியுறுத்தப்பட்டார்.
உச்ச நீதிமன்ற, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் மீதே குற்றச்சாட்டுகள் எழும்பொழுது மாவட்ட மற்றும் கீழாண்மை நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் நிலைமை எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்தால் வேதனையாக இருக்கிறது. நீதிபதிகள் மீது பல குற்றச்சாட்டுகள் வைக்கப்படுகின்றன. எவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளும் எழாவண்ணம் நீதித்துறையும், நீதித்துறையைச் சார்ந்தவர்களும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். தற்பொழுது ஒரு நீதிபதியிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கறிஞர் வாதாடினால் வழக்கில் வெற்றி பெறலாம் என்ற தவறான எண்ணங்கள் மக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளன. நீதிமன்றங்களின் மீது தவறான குற்றச்சாட்டுகள் வலுவடையும் வகையில் அமையுமானால், அது ஜனநாயக அமைப்பிற்கு முற்றிலும் முரணானதாக ஆகிவிடும். தற்பொழுது நீதிமன்றங்களில் இடைக்கால நிவாரணங்கள் கொடுக்கும்பொழுது சரியான நடைமுறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒரு பிரச்னைக்கு ஒரு நீதிபதி இடைக்கால நிவாரணம் தருகிறார். அதே பிரச்னை வேறு நீதிபதியிடம் வரும்பொழுது இடைக்கால நிவாரணங்கள் மறுக்கப்படுகின்ற சூழ்நிலை இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் மக்கள் மத்தியில் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. நீதித்துறையின் மீதான நம்பிக்கை காக்கப்பட வேண்டும்.
நமது அரசமைப்புச் சட்டத்தில் நீதித்துறை முக்கியத் தூணாகும். நீதிமன்றம் நாதியற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையாகவும், திக்கற்றவர்களுக்கு திசையாகவும் விளங்கக்கூடிய மக்களின் நம்பிக்கைக் கருவறையாகும். நீதித்துறை நேர்மையாகவும், பாரபட்சமற்ற முறையிலும் செயல்பட கண்ணியமிக்க நீதிபதிகள் இன்றைக்குத் தேவை. நீதித்துறையிலும் இன்றைக்கு வம்சாவளி முறை புகுந்துவிட்டது. நீதிபதிகளின் உறவினர்கள் நீதிபதிகளாகவும், வழக்கறிஞர்களாகவும் தங்கள் தந்தையார் நீதிபதியாகப் பணியாற்றுகின்ற நீதிமன்றங்களில் இன்றைக்குப் பணிகளை மேற்கொள்வது பல சந்தேகங்களைக் கிளப்புகின்றன. இந்தியா முழுவதும் 540 உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் ஏறத்தாழ 120 நீதிபதிகள் ஏற்கெனவே பதவி வகித்த நீதிபதிகளின் உறவினர்கள் என்ற புள்ளி விவரமும் உண்டு. உச்ச நீதிமன்ற, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில் வெளிப்படையான நடைமுறைகளுக்காக கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
பாகிஸ்தானில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி இப்திகார் சவுத்ரியின் திடமான, நியாயமான செயல்பாடுகளுக்காக அந்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள் அவரைப் பாராட்டியது மட்டுமல்லாமல் அந்நாட்டு ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்கவும் அது வழிவகை செய்தது. இன்றைக்கு நீதிபதிகளின் போக்கு கவலை அளிக்கிறது. அவர்கள் அன்பளிப்பு பெறுவதும், கேளிக்கை விருந்துகளில் கலந்துகொள்வதும் நீதித்துறைக்கு நல்லதல்ல. இதுபோன்ற கொடிய புற்றுநோய் வருவதற்கு முன் அதைத் தடுக்க வேண்டும்.
நீதிபதிகள் சமுதாயத்தில் கலக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் கிடையாது. ஆனால் அதுவே பல சந்தேகங்களுக்கும், பல பிரச்னைகளுக்கும் துணையாகி விடுமோ என்ற பயம் ஒருபக்கம் எழுகிறது.
நீதிபதிகளின் மீது பொதுவாக ஊழல், லஞ்சம், நடுநிலை இல்லாமை, சமூகப் பார்வை இல்லாமை என்ற கொடிய இயல்புகள் இருப்பதாக வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர் குறிப்பிடுகின்றார். சில நீதிபதிகள் வழக்குகளை விரைவில் முடிக்காமல் இழுத்தடிப்பதாலும் வழக்குகளின் தன்மைகள் புரியாமல் சில வழக்குகளின் தீர்ப்புகள் இருப்பதாலும் பிரச்னைகள் எழுகின்றன என அவர் மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.
பிரபல மூத்த வழக்கறிஞர் சாந்திபூஷண், 40 சதவீதம் பேர் உயர் நீதிமன்றங்களிலும் 80 சதவீதம் பேர் கீழாண்மை நீதிமன்றங்களிலும் ஊழலில் சிக்கியுள்ளனர் என்றும், இதை ரகசியமாகப் பெறுவதால் புலன் விசாரித்தே நிரூபிக்க முடியும் என்றும் கூறுகிறார்.
இவ்வாறு ஊழல், மற்றொரு பக்கம் வழக்கை பைசல் செய்வதில் தாமதம் என்று பல பிரச்னைகள் மட்டுமில்லாமல் தற்பொழுது நீதித்துறை அவமதிப்பு வழக்குகள் அதிகமாகத் தாக்கல் செய்யப்படுவது போன்ற பல சூழல்கள் நீதித்துறையைப் பாதித்து வருகின்றன. நீதித்துறையைச் சீர்திருத்தவும், சரிசெய்யவும் திடமான நடவடிக்கைகள் இன்றைக்குத் தேவை. நீதித்துறையின் தேவைகளை உடனடியாகப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய பிரச்னைகளை மத்திய மாநில அரசுகள் கவனிக்க வேண்டும்.
நீதிமன்றம் ஆலயத்திற்கு ஒப்பானது. பிரச்னைகள் வரும்போது பிரார்த்தனைகளோடு தங்களுக்கு ஏற்ற வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கு மக்கள் செல்வது போன்று சிக்கல்கள் ஏற்படும்போது பரிகாரம் தேட நீதிமன்றம் செல்கின்றனர். இன்றைக்கு மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்திற்கேற்ப வழக்குகளும் அதிகமாகிவிட்டன. நீதிமன்றங்கள் அன்றாட மக்களின் வாழ்க்கையில் ஓர் அங்கமாகத் திகழ்கின்றன.
நீதிமன்றங்கள் சரிவர செயல்பட்டால்தான் ஜனநாயகத்தையும், அடிப்படை உரிமைகளையும், மனித உரிமைகளையும் மற்றும் பல சிவில் பிரச்னைகளையும் தீர்க்க முடியும். ஆனால், இன்றைக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்தக் கவலையான சூழல் மேலும் பிரச்னைகளை உருவாக்கி விடக் கூடாது என்பது அனைவரின் எதிர்பார்ப்பாகும். ஊழல், முறைகேடுகள் என்று இத்துறையில் புகுந்துவிட்டால் இதை யார் கண்காணிப்பது என்பதுதான் இன்றைய கவலையும் சலிப்பும் ஆகும்.
நன்றி : தினமணி
சமீபத்தில் உத்தரப்பிரதேசத்தில் நீதிமன்ற ஊழியர்களின் பி.எப். பணத்தில் ரூ. 7 கோடி மோசடி நடந்துள்ள வழக்கை சி.பி.ஐ. விசாரிக்க உச்ச நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது. இந்திய நீதிமன்ற வரலாற்றில் 26 நீதிபதிகளிடம் சி.பி.ஐ., ஊழல் சம்பந்தமாக விசாரிப்பது இதுவே முதல் தடவையாகும். காஸியாபாத் நீதிமன்றத்தில் இந்த மோசடி நடந்துள்ளது.
எட்டு ஆண்டுகளாக நடந்த இந்த மோசடியில் நீதிபதியாக இருந்தவர்கள் பொய்யான விண்ணப்பங்களுக்குத் தாங்களே கையெழுத்து போட்டு அனுமதி தந்துள்ளனர். இதில் பணம் மட்டும் இல்லாமல், விலை உயர்ந்த பொருள்களையும் நீதிபதிகள் கையூட்டாகப் பெற்றதாகத் தகவல்களும் உலவுகின்றன.
இதில் சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதிகளில் ஒருவர் உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகவும், ஏழு பேர் அலாகாபாத் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளாகவும், பனிரெண்டு பேர் உத்தரப்பிரதேச கீழாண்மை நீதிமன்றங்களில் நீதிபதிகளாகவும் மீதமுள்ள ஆறு பேர் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றவர்களாகவும் உள்ளனர். இவர்களை எல்லாம் விசாரித்து சி.பி.ஐ. மூன்று மாதங்களில் அறிக்கை அளிக்க நீதிபதிகள் அரிஜித் பசாயத், வி.எஸ். சிர்புர்கர், சிங்வி ஆகியோர் கொண்ட பெஞ்ச் தீர்ப்பளித்தது.
சீசரின் மனைவி சந்தேகத்திற்கு அப்பாற்பட்டவராக இருக்க வேண்டும். துலாக்கோல் போன்று நீதியை வழங்கும் நீதிபதிகள் குற்றச்சாட்டுக்கு அப்பால் இருந்து தங்களின் பொறுப்பை உணர்ந்து பணியாற்றிய காலங்கள் உண்டு. நீதிபதிகள் சுப்பாராவ், எச்.ஆர். கன்னா, வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர், சின்னப்ப ரெட்டி, துணைக் குடியரசுத் தலைவராக விளங்கிய இதயத்துல்லா போன்ற பல நீதிபதிகள் தாங்கள் வகித்த பதவிக்குப் பெருமை தேடித் தந்தனர்.
நமது நீதித்துறையின் நம்பகத்தன்மை 80களின் இறுதியிலிருந்து கேள்விக்குறியாகி விட்டது. நீதிபதி செளமித்ரா சென் 1993ல் இந்திய ஸ்டீல் ஆணையகம் மற்றும் ஷிப்பிங் கார்ப்பரேஷன் ஆப் இந்தியாவுக்கு இடையே நடந்த வழக்கில் ரூ. 32 லட்சத்தை வாங்கிக் கொண்டார் என்ற குற்றச்சாட்டு எழுப்பப்பட்டது. அந்தப் பணத்தைத் தன்னுடைய கணக்கில் வங்கியில் சேர்த்து விட்டார் என்றும், அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்றும் தலைமை நீதிபதி கே.ஜி. பாலகிருஷ்ணன் குறிப்பிட்டுள்ளார்.
இவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய நாடாளுமன்றத்தின் மக்கள் அவையில் 100 எம்.பி.க்கள் ஆதரவும், மாநிலங்களவையில் 50 எம்.பி.க்களின் ஆதரவும் தேவை. ஏற்கெனவே 199192ல் நீதிபதி வி. இராமசாமி பிரச்னையில் நாடாளுமன்றத்தில் தீர்மானத்தை அறிமுகப்படுத்தியதைப் போன்று செளமித்ரா சென் விஷயத்திலும் அதே முறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
எதிர்வருகின்ற நாடாளுமன்றக் கூட்டத் தொடரில் நீதிபதி சென் மற்றும் 26 நீதிபதிகளின் பிரச்னைகள் எழுப்பப்படும் என்று நம்பப்படுகிறது. நீதிபதிகள் மீது குற்றச்சாட்டுகள் சங்கிலித் தொடர்போல நீட்சி அடைகிறது.
நாடாளுமன்ற வரலாற்றிலேயே முதல் முறையாக உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி ஒருவரைப் பணிநீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்மானம் நீதிபதி வி. இராமசாமிக்கு எதிராக கொண்டு வரப்பட்டது. பஞ்சாப் மற்றும் ஹரியாணா உயர் நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதியாக இராமசாமி பணியாற்றியபோது, தனது அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்தி ஊழல் புரிந்ததாக அவர் மீது குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. புகார் எழுப்பப்பட்ட நேரத்தில் இராமசாமி உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றினார். தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து 108 நாடாளுமன்ற உறுப்பினர்கள் கையெழுத்திட்டனர். ஆனால், அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்ற தீர்மானத்திற்கு ஆதரவாக 196 எம்.பி.க்கள் மட்டுமே வாக்களித்தனர். தீர்மானத்துக்கு 3ல் 2 பங்கு எம்.பி.க்களின் ஆதரவு கிடைக்காததால் நீதிபதி இராமசாமியைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் தீர்மானம் தோல்வியடைந்தது.
இந்திய முன்னாள் தலைமை நீதிபதி ஒய்.கே. சபர்வால் மீது அவர் குடும்பத்தார் நடத்திய வணிகத்திற்கு உதவியதாகக் குற்றம்சாட்டப்பட்டது. உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதியாகப் பணியாற்றிய எம்.எம். புன்ஜிக்கு எதிராக 1998ம் ஆண்டு 25 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்கள் பதவி நீக்க தீர்மானம் கொண்டு வந்தனர். ஆனால், மூன்று முக்கிய நிபந்தனைகளை அவர்கள் நிறைவு செய்யவில்லை. நீதிபதிக்கு எதிராக எழுப்பப்படும் புகாரில் முழுமையான ஆதாரங்கள் இருக்க வேண்டும். அவற்றைத் தீர்மான நகலுடன் இணைக்க வேண்டும். குற்றச்சாட்டு பற்றிய விவரங்கள் முன்னணி ஊடகங்களில் வெளியாகி இருக்க வேண்டும். ஆனால், இந்த மூன்று நிபந்தனைகளையும் நீதிபதி எம்.எம். புன்ஜிக்கு எதிரான புகாரில் நிறைவு செய்ய புகார் எழுப்பிய எம்.பி.க்களால் இயலவில்லை. எனவே, இந்தப் புகார் நாடாளுமன்ற விவாதத்திற்கு வரவில்லை. இதே புன்ஜியைதான் மத்திய மாநில உறவுகளைக் குறித்து அறியும் குழுவின் தலைவராக இன்றைய மத்திய அரசு நியமித்துள்ளது.
நீதிபதி ஆனந்த் ஜம்மு காஷ்மீர் உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியாக இருந்தபோது ஊழல் குற்றச்சாட்டுக்கு ஆட்பட்டார். கோல்கத்தாவில் பகாபதி பிரசாத் பேனர்ஜி என்ற நீதிபதி அங்குள்ள உப்பு ஏரி அருகில் உள்ள விலையுயர்ந்த வீட்டுமனையை முறைகேடாகப் பெற்றார் என்றும் அதைத் திரும்ப வழங்குமாறும் வலியுறுத்தப்பட்டார்.
உச்ச நீதிமன்ற, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் மீதே குற்றச்சாட்டுகள் எழும்பொழுது மாவட்ட மற்றும் கீழாண்மை நீதிமன்ற நீதிபதிகளின் நிலைமை எப்படி இருக்கும் என்று நினைத்தால் வேதனையாக இருக்கிறது. நீதிபதிகள் மீது பல குற்றச்சாட்டுகள் வைக்கப்படுகின்றன. எவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளும் எழாவண்ணம் நீதித்துறையும், நீதித்துறையைச் சார்ந்தவர்களும் கவனம் செலுத்த வேண்டும். தற்பொழுது ஒரு நீதிபதியிடம் ஒரு குறிப்பிட்ட வழக்கறிஞர் வாதாடினால் வழக்கில் வெற்றி பெறலாம் என்ற தவறான எண்ணங்கள் மக்கள் மத்தியில் எழுந்துள்ளன. நீதிமன்றங்களின் மீது தவறான குற்றச்சாட்டுகள் வலுவடையும் வகையில் அமையுமானால், அது ஜனநாயக அமைப்பிற்கு முற்றிலும் முரணானதாக ஆகிவிடும். தற்பொழுது நீதிமன்றங்களில் இடைக்கால நிவாரணங்கள் கொடுக்கும்பொழுது சரியான நடைமுறையைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும். ஒரு பிரச்னைக்கு ஒரு நீதிபதி இடைக்கால நிவாரணம் தருகிறார். அதே பிரச்னை வேறு நீதிபதியிடம் வரும்பொழுது இடைக்கால நிவாரணங்கள் மறுக்கப்படுகின்ற சூழ்நிலை இருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட சம்பவங்கள் மக்கள் மத்தியில் அச்சத்தை ஏற்படுத்துகின்றன. நீதித்துறையின் மீதான நம்பிக்கை காக்கப்பட வேண்டும்.
நமது அரசமைப்புச் சட்டத்தில் நீதித்துறை முக்கியத் தூணாகும். நீதிமன்றம் நாதியற்றவர்களுக்கு நம்பிக்கையாகவும், திக்கற்றவர்களுக்கு திசையாகவும் விளங்கக்கூடிய மக்களின் நம்பிக்கைக் கருவறையாகும். நீதித்துறை நேர்மையாகவும், பாரபட்சமற்ற முறையிலும் செயல்பட கண்ணியமிக்க நீதிபதிகள் இன்றைக்குத் தேவை. நீதித்துறையிலும் இன்றைக்கு வம்சாவளி முறை புகுந்துவிட்டது. நீதிபதிகளின் உறவினர்கள் நீதிபதிகளாகவும், வழக்கறிஞர்களாகவும் தங்கள் தந்தையார் நீதிபதியாகப் பணியாற்றுகின்ற நீதிமன்றங்களில் இன்றைக்குப் பணிகளை மேற்கொள்வது பல சந்தேகங்களைக் கிளப்புகின்றன. இந்தியா முழுவதும் 540 உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகளில் ஏறத்தாழ 120 நீதிபதிகள் ஏற்கெனவே பதவி வகித்த நீதிபதிகளின் உறவினர்கள் என்ற புள்ளி விவரமும் உண்டு. உச்ச நீதிமன்ற, உயர் நீதிமன்ற நீதிபதிகள் நியமனத்தில் வெளிப்படையான நடைமுறைகளுக்காக கடைப்பிடிக்க வேண்டும்.
பாகிஸ்தானில் உச்ச நீதிமன்றத்தின் முன்னாள் தலைமை நீதிபதி இப்திகார் சவுத்ரியின் திடமான, நியாயமான செயல்பாடுகளுக்காக அந்நாட்டு வழக்கறிஞர்கள் அவரைப் பாராட்டியது மட்டுமல்லாமல் அந்நாட்டு ஜனநாயகத்தைப் பாதுகாக்கவும் அது வழிவகை செய்தது. இன்றைக்கு நீதிபதிகளின் போக்கு கவலை அளிக்கிறது. அவர்கள் அன்பளிப்பு பெறுவதும், கேளிக்கை விருந்துகளில் கலந்துகொள்வதும் நீதித்துறைக்கு நல்லதல்ல. இதுபோன்ற கொடிய புற்றுநோய் வருவதற்கு முன் அதைத் தடுக்க வேண்டும்.
நீதிபதிகள் சமுதாயத்தில் கலக்கக் கூடாது என்ற எண்ணம் கிடையாது. ஆனால் அதுவே பல சந்தேகங்களுக்கும், பல பிரச்னைகளுக்கும் துணையாகி விடுமோ என்ற பயம் ஒருபக்கம் எழுகிறது.
நீதிபதிகளின் மீது பொதுவாக ஊழல், லஞ்சம், நடுநிலை இல்லாமை, சமூகப் பார்வை இல்லாமை என்ற கொடிய இயல்புகள் இருப்பதாக வி.ஆர். கிருஷ்ணய்யர் குறிப்பிடுகின்றார். சில நீதிபதிகள் வழக்குகளை விரைவில் முடிக்காமல் இழுத்தடிப்பதாலும் வழக்குகளின் தன்மைகள் புரியாமல் சில வழக்குகளின் தீர்ப்புகள் இருப்பதாலும் பிரச்னைகள் எழுகின்றன என அவர் மேலும் குறிப்பிடுகிறார்.
பிரபல மூத்த வழக்கறிஞர் சாந்திபூஷண், 40 சதவீதம் பேர் உயர் நீதிமன்றங்களிலும் 80 சதவீதம் பேர் கீழாண்மை நீதிமன்றங்களிலும் ஊழலில் சிக்கியுள்ளனர் என்றும், இதை ரகசியமாகப் பெறுவதால் புலன் விசாரித்தே நிரூபிக்க முடியும் என்றும் கூறுகிறார்.
இவ்வாறு ஊழல், மற்றொரு பக்கம் வழக்கை பைசல் செய்வதில் தாமதம் என்று பல பிரச்னைகள் மட்டுமில்லாமல் தற்பொழுது நீதித்துறை அவமதிப்பு வழக்குகள் அதிகமாகத் தாக்கல் செய்யப்படுவது போன்ற பல சூழல்கள் நீதித்துறையைப் பாதித்து வருகின்றன. நீதித்துறையைச் சீர்திருத்தவும், சரிசெய்யவும் திடமான நடவடிக்கைகள் இன்றைக்குத் தேவை. நீதித்துறையின் தேவைகளை உடனடியாகப் பூர்த்தி செய்ய வேண்டிய பிரச்னைகளை மத்திய மாநில அரசுகள் கவனிக்க வேண்டும்.
நீதிமன்றம் ஆலயத்திற்கு ஒப்பானது. பிரச்னைகள் வரும்போது பிரார்த்தனைகளோடு தங்களுக்கு ஏற்ற வழிபாட்டுத் தலங்களுக்கு மக்கள் செல்வது போன்று சிக்கல்கள் ஏற்படும்போது பரிகாரம் தேட நீதிமன்றம் செல்கின்றனர். இன்றைக்கு மக்கள்தொகைப் பெருக்கத்திற்கேற்ப வழக்குகளும் அதிகமாகிவிட்டன. நீதிமன்றங்கள் அன்றாட மக்களின் வாழ்க்கையில் ஓர் அங்கமாகத் திகழ்கின்றன.
நீதிமன்றங்கள் சரிவர செயல்பட்டால்தான் ஜனநாயகத்தையும், அடிப்படை உரிமைகளையும், மனித உரிமைகளையும் மற்றும் பல சிவில் பிரச்னைகளையும் தீர்க்க முடியும். ஆனால், இன்றைக்கு ஏற்பட்டுள்ள இந்தக் கவலையான சூழல் மேலும் பிரச்னைகளை உருவாக்கி விடக் கூடாது என்பது அனைவரின் எதிர்பார்ப்பாகும். ஊழல், முறைகேடுகள் என்று இத்துறையில் புகுந்துவிட்டால் இதை யார் கண்காணிப்பது என்பதுதான் இன்றைய கவலையும் சலிப்பும் ஆகும்.
நன்றி : தினமணி
பி.எஸ்.ஆர். என்ற மாமனிதர்
இந்திய வரலாற்றில் 20ம் நூற்றாண்டுக்கு ஒரு முக்கிய இடம் உண்டு. காரணம், 20ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில்தான் தேசிய விடுதலைப் போராட்டம் வீறு கொண்டு எழுந்து கூர்மை அடைந்த காலம். தேச விடுதலைக்கு அழைத்துச் சென்ற காலம். 20ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி சுதந்திர இந்தியாவின் பொருளாதார, சமூக வளர்ச்சிக்காகத் திட்டங்கள், இயக்கங்கள், முயற்சிகள் மேற்கொள்ளப்பட்ட காலம். இந்த இரண்டு காலங்களிலும் சுதந்திரத்திற்கு முன்பும், பின்பும் வாழ்ந்து நாட்டு விடுதலைக்காகவும், வளர்ச்சிக்காகவும் அயராது பாடுபட்ட முக்கிய போராளிகளில் ஒருவர்தான் பி. சீனிவாசராவ். 1907ம் ஆண்டு கர்நாடகத்தில் பிறந்து 1961 செப்டம்பரில் தஞ்சையில் இறந்தார். 52 ஆண்டுகள் மட்டுமே வாழ்ந்தவர். இந்த குறுகிய காலத்தில் அவர் ஆற்றிய பணி, அவரது பங்களிப்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்தது. கர்நாடகாவில் தென்கனரா பகுதியில் பிறந்து பெங்களூரில் கல்வி பயின்றவர். சுதந்திரப் போராட்டம் கொழுந்துவிட்டு எரிந்தபோது ""மாணவர்களே ஆங்கிலேயர் கல்வி முறையை எதிர்த்து கல்விக்கூடங்களில் இருந்து வெளியேறுங்கள். பெற்றோர்களே! பிள்ளைகளை அவர்கள் நடத்தும் கல்லூரிகளுக்கு அனுப்பாதீர்கள்'' என 1920ல் கல்கத்தாவில் கூடிய காங்கிரஸ் கமிட்டி கட்டளையிட்டது. இந்த அறைகூவலை ஏற்று 1920களில் கல்லூரிப் படிப்பை தூக்கியெறிந்து விட்டு வெளியேறிய தேசப்பற்று மிக்க பல மாணவர்களில் பி. சீனிவாசராவும் ஒருவர்.
சுதந்திர வேட்கையால் கல்லூரியை விட்டு வெளியேறி நாட்டின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்ற அவர் பிறகு சிங்கப்பூருக்குச் சென்று அங்கிருந்து சென்னை திரும்பினார். சென்னையில் 1930ம் ஆண்டு நடைபெற்ற அன்னிய துணி விற்பனைக்கு எதிரான மறியலில் கலந்து கொண்டார். காவல்துறையினரால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார்.
காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்து பணியாற்றிய பி.எஸ்.ஆர். 1936ல் தமிழ்நாட்டில் துவக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் கிளையில் தோழர்கள் பி. இராமமூர்த்தி மற்றும் ஜீவானந்தம் ஆகியோருடன் சேர்ந்தார். 1943ம் ஆண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலக்குழு கூட்டத்தில் தஞ்சையில் விவசாயிகளைத் திரட்டும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்து பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சைக்குச் சென்றார். தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளை விடவும் அன்றைய தஞ்சையில் அரசியல், பொருளாதார, சமூகச் சூழல் சற்று வித்தியாசமாக இருந்தது. மாவட்டத்தில் நிலங்கள் அனைத்தும் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய நிலச்சுவான்தார்கள்; மடாதிபதிகள் மற்றும் ஜமீன்தார்கள் போன்றோருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. தமிழகத்திலேயே நிலக்குவியல் ஒன்றுபட்ட தஞ்சை மாவட்டத்தில்தான் அதிகம்; மறுபுறத்தில் விவசாயத்தில் அன்றாட சாகுபடி வேலைகளைச் செய்யும் பெரும்பான்மையோர் நிலமற்ற தலித் பண்ணையாள்களாக இருந்தார்கள். ஜாதி இந்து மக்களில் பெரும்பான்மையோர் குத்தகை சாகுபடிதாரர்களாக இருந்தார்கள். நிலச்சுவான்தார்கள் அனைவரும் ஜாதி இந்துக்கள். தலித் பண்ணையாள்கள் தீண்டாமை கொடுமைக்கும், நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கொடுமையான சுரண்டலுக்கும் ஆளானார்கள். கீழத் தஞ்சையில் ஜாதியும், நிலவுடைமை ஆதிக்கமும் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.
பி.எஸ்.ஆருக்கு தமிழில் பேச முடியும். ஆனால் சரியாகப் படிக்கவும், எழுதவும் தெரியாது. மொழி புதிது; மக்களும் புதியவர்கள். இத்தகைய தடைகளையும் கடந்து பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சை மாவட்டத்திற்குச் சென்று கிராமப்புற விவசாயிகளைத் திரட்டினார்.
கீழத் தஞ்சையில் தீண்டாமை கொடுமை பல வடிவங்களில் இருந்தது. ஜாதி இந்துக்கள் தெருக்களில் தலித் மக்கள் செல்ல முடியாது. பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்க முடியாது. டீக்கடைகளில் தலித் மக்களுக்குச் சமமான இடமில்லை. விவசாயத் தொழிலாளர்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சூரிய உதயத்திற்கு முன் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகுதான் வீட்டிற்கு வர முடியும். இவ்வாறு வேலை செய்ய மறுப்போருக்கு சாட்டை அடியும், சாணிப்பாலும் தண்டனை. இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சை மாவட்டத்திற்குச் சென்றார். கீழத்தஞ்சையில் மன்னார்குடி வட்டம், களப்பால் கிராமத்தில் களப்பால் குப்புவின் தலைமையில் பி.எஸ்.ஆருக்கு எழுச்சிமிகு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. வரவேற்பை ஏற்றுக்கொண்டு பி.எஸ்.ஆர். ஏற்புரை ஆற்றினார். ""நீங்கள் எல்லாம் தாய் வயிற்றில் 10 மாதம் கருவாகி, உருவாகி வெளியில் வந்தவர்கள்தான். உங்கள் மிராசுதாரர்களும், கார்வாரிகளும் கூட அப்படிப் பிறந்தவர்கள்தானே. அவர்களைப் போன்று நீங்களும் மனிதர்கள்தான். உங்களுக்கும், அவர்களுக்கும் தலைக்கு இரண்டு கை, இரண்டு கால்தானே. வேறு என்ன வித்தியாசம். உங்களுக்கு சாணிப்பால் புகட்டினால், சாட்டையால் அடித்தால் அது சட்டவிரோதம் அப்படித் தண்டிக்க வருவோரை கைகளை உயர்த்தி ஓட ஓட விரட்டியடியுங்கள். அடியாட்கள் ஆயுதங்களுடன் தாக்க வந்தால், பிடித்துக் கட்டிப் போடுங்கள். ஒருவர் இருவருக்குத் தொல்லை கொடுத்தால் ஊரே திரண்டு தற்காத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒற்றுமையும், உறுதியும்தான் சங்கம். பி.எஸ்.ஆர். ஆற்றிய உரையை இப்போது படிப்போர் அன்றைய சூழலில் கீழத்தஞ்சையில் இருந்த அரசியல் சமூக பொருளாதார நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பி.எஸ்.ஆர். ஆற்றிய உரை கூடியிருந்தவர்கள் சிந்தனையில் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது போல் ஆயிற்று. தினமும் கிராமம், கிராமமாக பி.எஸ்.ஆரும் மற்ற தலைவர்களும் சென்று விவசாயிகள் சங்கக் கொடியையும், கம்யூனிஸ்ட் கொடியையும் ஏற்றினார்கள். இது கீழத் தஞ்சை முழுவதும் பரபரப்பான சூழலை உருவாக்கியது. மணலி கந்தசாமி, ஆர். தருமலிங்கம், பி.எஸ். தனுஷ்கோடி, ஏ.கே. சுப்பையா, கே.ஆர். ஞானசம்பந்தம், ஏ.எம். கோபு, எம்.பி. கண்ணுசாமி, மணலூர் மணியம்மை போன்ற மாவட்டத் தலைவர்களும் பி.எஸ்.ஆர். உடன் கிராமம், கிராமமாகச் சென்றார்கள்.
சாணிப்பால் சாட்டையடி போன்ற தீண்டாமை கொடுமைகளுக்கு எதிராகவும், பண்ணையாள்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட பல அநீதிகளை எதிர்த்தும் குத்தகை விவசாயிகளுக்கு நியாயமான குத்தகை போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தியும், மன்னார்குடி, திருத்துறைப்பூண்டி போன்ற வட்டங்களில் பரவலாக இயக்கம் துவங்கியது. இதனுடைய பிரதிபலிப்பாக கீழத்தஞ்சை முழுவதும் தலித் மக்கள் மத்தியில் ஓர் எழுச்சி ஏற்பட்டது.
இதன் விளைவாக காவல்துறை தலையிட்டு விவசாய சங்கப் பிரதிநிதிகளையும், நிலச்சுவான்தார்கள் பிரதிநிதிகளையும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி 1944ல் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. சாணிப்பால், சாட்டையடிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. இந்தப் பேச்சுவார்த்தையின்போது, நிலச்சுவான்தார்களின் பிரதிநிதிகளும், தலித் பிரதிநிதிகளும் சரிசமமாக உட்கார்ந்து பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நிலச்சுவான்தார்களின் கையிலிருந்த சாட்டையை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் விவசாய சங்கமும் பறித்து அன்று நிலவிய மோசமான தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. இத்தகைய போராட்டத்தின்போது, ஆங்கிலேயர் அரசு கடுமையான அடக்குமுறையை ஏவிவிட்டது. நிலச்சுவான்தார்களின் கொடுமை ஆங்கிலேயர் அரசின் அடக்குமுறை இவைகளை எதிர்த்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைத் திரட்டுவதில் பி.எஸ்.ஆர். பிரதான பாத்திரம் வகித்தார். தான் மட்டுமல்ல. பல தலைவர்களையும் உருவாக்கினார்.
இதனால்தான் இவரை தலைவர்களை உருவாக்கிய தலைவர் என்று கூறினார்கள். தடியடி, கைது, சிறை என பல அடக்குமுறைகளை எல்லாம் தாங்கிக் கொண்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைத் தட்டி எழுப்பினார். நாடு விடுதலை அடைந்த பிறகு சுதந்திர ஆட்சியில் பண்ணை ஆள்களுக்கும் குத்தகை விவசாயிகளுக்கும், விடுதலை கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அதில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. போராட்டம் தொடர்ந்தது.
1948 51ம் ஆண்டுகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது. பி.எஸ்.ஆர். மற்றும் மாநிலத் தலைவர்கள் தலைமறைவாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. இவருடைய தலைக்கு அன்றைய மாநில அரசு விலை வைத்தது. உழைப்பாளி மக்களின் நலனே தன்னுடைய வாழ்க்கை என்ற அடிப்படையில் பல சிரமங்களையும் ஏற்று பி.எஸ்.ஆர். செயல்பட்டு வந்தார். 1952ம் ஆண்டு பழைய சென்னை மாகாணத்திற்கு சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைபெற்றது. இன்றைய தமிழகப் பகுதியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 14 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. இதில் 6 இடங்கள் தஞ்சை மாவட்டத்தில் இருந்து என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கட்சியின் வேட்பாளர்கள் வெற்றிக்காக பி.எஸ்.ஆர். பாடுபட்டார். அவர் தேர்தலில் நிற்கவில்லை.
தொடர்ச்சியாக நடந்த போராட்டத்தின் விளைவாக மாநில அரசு 1952ம் ஆண்டு பண்ணையாள் பாதுகாப்பு சட்டம் கொண்டு வந்தது. குத்தகை விவசாயிகளுக்கும், ஓரளவுக்குப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. 1958ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இருந்த கேரள அரசு நில உச்சவரம்புச் சட்டத்தை கொண்டு வந்தது. 5 பேர்கள் கொண்ட ஒரு குடும்பத்திற்கு இரு போக நிலம் 15 ஏக்கர் என இந்தச் சட்டம் நிர்ணயித்தது. இது இந்தியா முழுவதும் ஒரு பிரதிபலிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதனால் அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி எல்லா மாநிலங்களிலும் 1959க்குள் நில உச்ச வரம்புச் சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது. தமிழகத்தில், 1960 ஏப்ரல் 6ம் தேதியன்று நில உச்சவரம்புச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. இதில் 30 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் உச்ச வரம்பு என தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. இதர மாநில சட்டங்களில் இருந்த பாதகமான அம்சங்களெல்லாம் இச்சட்டத்தில் இருந்தன. இந்தச் சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டுமென தமிழ்நாடு தழுவிய மறியல் போராட்டத்திற்கு விவசாயிகள் சங்கம் திட்டமிட்டது. இம்மறியல் வெற்றி பெற விவசாய சங்கத்தின் மாநிலத் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் பி.எஸ்.ஆர். மாநிலம் முழுவதும் பயணம் செய்தார். ஓய்வின்றி அலைந்ததால் அவர் உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டு 1961 செப்டம்பர் 30ம் தேதி தஞ்சையில் கட்சி அலுவலகத்தில் இறந்தார். தஞ்சை மாவட்டமே கண்ணீர் வடித்தது. அங்கிருந்து அவரது உடல் இறுதி நிகழ்ச்சிக்காக திருத்துறைப்பூண்டிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது வழிநெடுகிலும் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தினர்.
கர்நாடகத்தில் தென் கனராவில் பிறந்து பெங்களூரில் படித்து சென்னையில் காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்து பிறகு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினராகி தஞ்சைக்குச் சென்று ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையையே பி.எஸ்.ஆர். அர்ப்பணித்தார். இன்றும் ஒப்பீட்டளவில் தமிழகத்தில் தீண்டாமை கொடுமை ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது கீழத் தஞ்சையில்தான். இத்தகைய மாற்றத்திற்காக போராடிய அந்த மாமனிதரின் நினைவு நாள் செப்டம்பர் 30.
(கட்டுரையாளர்: மத்தியக் குழு உறுப்பினர் சி.பி.ஐ.(எம்))
சுதந்திர வேட்கையால் கல்லூரியை விட்டு வெளியேறி நாட்டின் பல பகுதிகளுக்குச் சென்ற அவர் பிறகு சிங்கப்பூருக்குச் சென்று அங்கிருந்து சென்னை திரும்பினார். சென்னையில் 1930ம் ஆண்டு நடைபெற்ற அன்னிய துணி விற்பனைக்கு எதிரான மறியலில் கலந்து கொண்டார். காவல்துறையினரால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டார்.
காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்து பணியாற்றிய பி.எஸ்.ஆர். 1936ல் தமிழ்நாட்டில் துவக்கப்பட்ட கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் முதல் கிளையில் தோழர்கள் பி. இராமமூர்த்தி மற்றும் ஜீவானந்தம் ஆகியோருடன் சேர்ந்தார். 1943ம் ஆண்டு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் மாநிலக்குழு கூட்டத்தில் தஞ்சையில் விவசாயிகளைத் திரட்டும் முயற்சிகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று முடிவு செய்து பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சைக்குச் சென்றார். தமிழகத்தின் மற்ற பகுதிகளை விடவும் அன்றைய தஞ்சையில் அரசியல், பொருளாதார, சமூகச் சூழல் சற்று வித்தியாசமாக இருந்தது. மாவட்டத்தில் நிலங்கள் அனைத்தும் விரல் விட்டு எண்ணக்கூடிய நிலச்சுவான்தார்கள்; மடாதிபதிகள் மற்றும் ஜமீன்தார்கள் போன்றோருக்குச் சொந்தமாக இருந்தது. தமிழகத்திலேயே நிலக்குவியல் ஒன்றுபட்ட தஞ்சை மாவட்டத்தில்தான் அதிகம்; மறுபுறத்தில் விவசாயத்தில் அன்றாட சாகுபடி வேலைகளைச் செய்யும் பெரும்பான்மையோர் நிலமற்ற தலித் பண்ணையாள்களாக இருந்தார்கள். ஜாதி இந்து மக்களில் பெரும்பான்மையோர் குத்தகை சாகுபடிதாரர்களாக இருந்தார்கள். நிலச்சுவான்தார்கள் அனைவரும் ஜாதி இந்துக்கள். தலித் பண்ணையாள்கள் தீண்டாமை கொடுமைக்கும், நிலப்பிரபுத்துவத்தின் கொடுமையான சுரண்டலுக்கும் ஆளானார்கள். கீழத் தஞ்சையில் ஜாதியும், நிலவுடைமை ஆதிக்கமும் பின்னிப் பிணைந்திருந்தது.
பி.எஸ்.ஆருக்கு தமிழில் பேச முடியும். ஆனால் சரியாகப் படிக்கவும், எழுதவும் தெரியாது. மொழி புதிது; மக்களும் புதியவர்கள். இத்தகைய தடைகளையும் கடந்து பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சை மாவட்டத்திற்குச் சென்று கிராமப்புற விவசாயிகளைத் திரட்டினார்.
கீழத் தஞ்சையில் தீண்டாமை கொடுமை பல வடிவங்களில் இருந்தது. ஜாதி இந்துக்கள் தெருக்களில் தலித் மக்கள் செல்ல முடியாது. பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்க முடியாது. டீக்கடைகளில் தலித் மக்களுக்குச் சமமான இடமில்லை. விவசாயத் தொழிலாளர்கள் ஆண்களும், பெண்களும் சூரிய உதயத்திற்கு முன் வேலைக்குச் செல்ல வேண்டும். சூரிய அஸ்தமனத்திற்குப் பிறகுதான் வீட்டிற்கு வர முடியும். இவ்வாறு வேலை செய்ய மறுப்போருக்கு சாட்டை அடியும், சாணிப்பாலும் தண்டனை. இப்படிப்பட்ட சூழலில்தான் பி.எஸ்.ஆர். தஞ்சை மாவட்டத்திற்குச் சென்றார். கீழத்தஞ்சையில் மன்னார்குடி வட்டம், களப்பால் கிராமத்தில் களப்பால் குப்புவின் தலைமையில் பி.எஸ்.ஆருக்கு எழுச்சிமிகு வரவேற்பு அளிக்கப்பட்டது. வரவேற்பை ஏற்றுக்கொண்டு பி.எஸ்.ஆர். ஏற்புரை ஆற்றினார். ""நீங்கள் எல்லாம் தாய் வயிற்றில் 10 மாதம் கருவாகி, உருவாகி வெளியில் வந்தவர்கள்தான். உங்கள் மிராசுதாரர்களும், கார்வாரிகளும் கூட அப்படிப் பிறந்தவர்கள்தானே. அவர்களைப் போன்று நீங்களும் மனிதர்கள்தான். உங்களுக்கும், அவர்களுக்கும் தலைக்கு இரண்டு கை, இரண்டு கால்தானே. வேறு என்ன வித்தியாசம். உங்களுக்கு சாணிப்பால் புகட்டினால், சாட்டையால் அடித்தால் அது சட்டவிரோதம் அப்படித் தண்டிக்க வருவோரை கைகளை உயர்த்தி ஓட ஓட விரட்டியடியுங்கள். அடியாட்கள் ஆயுதங்களுடன் தாக்க வந்தால், பிடித்துக் கட்டிப் போடுங்கள். ஒருவர் இருவருக்குத் தொல்லை கொடுத்தால் ஊரே திரண்டு தற்காத்துக் கொள்ளுங்கள். ஒற்றுமையும், உறுதியும்தான் சங்கம். பி.எஸ்.ஆர். ஆற்றிய உரையை இப்போது படிப்போர் அன்றைய சூழலில் கீழத்தஞ்சையில் இருந்த அரசியல் சமூக பொருளாதார நிலைமையைப் புரிந்து கொள்ள முடியும். பி.எஸ்.ஆர். ஆற்றிய உரை கூடியிருந்தவர்கள் சிந்தனையில் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது போல் ஆயிற்று. தினமும் கிராமம், கிராமமாக பி.எஸ்.ஆரும் மற்ற தலைவர்களும் சென்று விவசாயிகள் சங்கக் கொடியையும், கம்யூனிஸ்ட் கொடியையும் ஏற்றினார்கள். இது கீழத் தஞ்சை முழுவதும் பரபரப்பான சூழலை உருவாக்கியது. மணலி கந்தசாமி, ஆர். தருமலிங்கம், பி.எஸ். தனுஷ்கோடி, ஏ.கே. சுப்பையா, கே.ஆர். ஞானசம்பந்தம், ஏ.எம். கோபு, எம்.பி. கண்ணுசாமி, மணலூர் மணியம்மை போன்ற மாவட்டத் தலைவர்களும் பி.எஸ்.ஆர். உடன் கிராமம், கிராமமாகச் சென்றார்கள்.
சாணிப்பால் சாட்டையடி போன்ற தீண்டாமை கொடுமைகளுக்கு எதிராகவும், பண்ணையாள்களுக்கு இழைக்கப்பட்ட பல அநீதிகளை எதிர்த்தும் குத்தகை விவசாயிகளுக்கு நியாயமான குத்தகை போன்ற கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தியும், மன்னார்குடி, திருத்துறைப்பூண்டி போன்ற வட்டங்களில் பரவலாக இயக்கம் துவங்கியது. இதனுடைய பிரதிபலிப்பாக கீழத்தஞ்சை முழுவதும் தலித் மக்கள் மத்தியில் ஓர் எழுச்சி ஏற்பட்டது.
இதன் விளைவாக காவல்துறை தலையிட்டு விவசாய சங்கப் பிரதிநிதிகளையும், நிலச்சுவான்தார்கள் பிரதிநிதிகளையும் அழைத்துப் பேச்சுவார்த்தை நடத்தி 1944ல் ஒப்பந்தம் ஏற்பட்டது. சாணிப்பால், சாட்டையடிக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கப்பட்டது. இந்தப் பேச்சுவார்த்தையின்போது, நிலச்சுவான்தார்களின் பிரதிநிதிகளும், தலித் பிரதிநிதிகளும் சரிசமமாக உட்கார்ந்து பேச்சுவார்த்தையில் ஈடுபட்டது பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. நிலச்சுவான்தார்களின் கையிலிருந்த சாட்டையை கம்யூனிஸ்ட் கட்சியும் விவசாய சங்கமும் பறித்து அன்று நிலவிய மோசமான தீண்டாமைக் கொடுமைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்தது. இத்தகைய போராட்டத்தின்போது, ஆங்கிலேயர் அரசு கடுமையான அடக்குமுறையை ஏவிவிட்டது. நிலச்சுவான்தார்களின் கொடுமை ஆங்கிலேயர் அரசின் அடக்குமுறை இவைகளை எதிர்த்து ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைத் திரட்டுவதில் பி.எஸ்.ஆர். பிரதான பாத்திரம் வகித்தார். தான் மட்டுமல்ல. பல தலைவர்களையும் உருவாக்கினார்.
இதனால்தான் இவரை தலைவர்களை உருவாக்கிய தலைவர் என்று கூறினார்கள். தடியடி, கைது, சிறை என பல அடக்குமுறைகளை எல்லாம் தாங்கிக் கொண்டு ஒடுக்கப்பட்ட மக்களைத் தட்டி எழுப்பினார். நாடு விடுதலை அடைந்த பிறகு சுதந்திர ஆட்சியில் பண்ணை ஆள்களுக்கும் குத்தகை விவசாயிகளுக்கும், விடுதலை கிடைக்கும் என்ற எதிர்பார்ப்பு இருந்தது. அதில் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை. போராட்டம் தொடர்ந்தது.
1948 51ம் ஆண்டுகளில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி தடை செய்யப்பட்டது. பி.எஸ்.ஆர். மற்றும் மாநிலத் தலைவர்கள் தலைமறைவாகச் செயல்பட வேண்டியிருந்தது. இவருடைய தலைக்கு அன்றைய மாநில அரசு விலை வைத்தது. உழைப்பாளி மக்களின் நலனே தன்னுடைய வாழ்க்கை என்ற அடிப்படையில் பல சிரமங்களையும் ஏற்று பி.எஸ்.ஆர். செயல்பட்டு வந்தார். 1952ம் ஆண்டு பழைய சென்னை மாகாணத்திற்கு சட்டமன்றத் தேர்தல் நடைபெற்றது. இன்றைய தமிழகப் பகுதியில் கம்யூனிஸ்ட் கட்சி 14 இடங்களில் வெற்றி பெற்றது. இதில் 6 இடங்கள் தஞ்சை மாவட்டத்தில் இருந்து என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கட்சியின் வேட்பாளர்கள் வெற்றிக்காக பி.எஸ்.ஆர். பாடுபட்டார். அவர் தேர்தலில் நிற்கவில்லை.
தொடர்ச்சியாக நடந்த போராட்டத்தின் விளைவாக மாநில அரசு 1952ம் ஆண்டு பண்ணையாள் பாதுகாப்பு சட்டம் கொண்டு வந்தது. குத்தகை விவசாயிகளுக்கும், ஓரளவுக்குப் பாதுகாப்பு கிடைத்தது. 1958ல் கம்யூனிஸ்ட் கட்சியின் தலைமையில் இருந்த கேரள அரசு நில உச்சவரம்புச் சட்டத்தை கொண்டு வந்தது. 5 பேர்கள் கொண்ட ஒரு குடும்பத்திற்கு இரு போக நிலம் 15 ஏக்கர் என இந்தச் சட்டம் நிர்ணயித்தது. இது இந்தியா முழுவதும் ஒரு பிரதிபலிப்பை ஏற்படுத்தியது. இதனால் அகில இந்திய காங்கிரஸ் கமிட்டி எல்லா மாநிலங்களிலும் 1959க்குள் நில உச்ச வரம்புச் சட்டம் கொண்டு வர வேண்டும் என்று முடிவு செய்தது. தமிழகத்தில், 1960 ஏப்ரல் 6ம் தேதியன்று நில உச்சவரம்புச் சட்டம் கொண்டு வரப்பட்டது. இதில் 30 ஸ்டாண்டர்டு ஏக்கர் உச்ச வரம்பு என தீர்மானிக்கப்பட்டிருந்தது. இதர மாநில சட்டங்களில் இருந்த பாதகமான அம்சங்களெல்லாம் இச்சட்டத்தில் இருந்தன. இந்தச் சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டுமென தமிழ்நாடு தழுவிய மறியல் போராட்டத்திற்கு விவசாயிகள் சங்கம் திட்டமிட்டது. இம்மறியல் வெற்றி பெற விவசாய சங்கத்தின் மாநிலத் தலைவர் என்ற அடிப்படையில் பி.எஸ்.ஆர். மாநிலம் முழுவதும் பயணம் செய்தார். ஓய்வின்றி அலைந்ததால் அவர் உடல் நலம் பாதிக்கப்பட்டு 1961 செப்டம்பர் 30ம் தேதி தஞ்சையில் கட்சி அலுவலகத்தில் இறந்தார். தஞ்சை மாவட்டமே கண்ணீர் வடித்தது. அங்கிருந்து அவரது உடல் இறுதி நிகழ்ச்சிக்காக திருத்துறைப்பூண்டிக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டபோது வழிநெடுகிலும் லட்சக்கணக்கில் மக்கள் கண்ணீர் அஞ்சலி செலுத்தினர்.
கர்நாடகத்தில் தென் கனராவில் பிறந்து பெங்களூரில் படித்து சென்னையில் காங்கிரஸ் கட்சியில் சேர்ந்து பிறகு கம்யூனிஸ்ட் கட்சியில் உறுப்பினராகி தஞ்சைக்குச் சென்று ஒடுக்கப்பட்ட மக்களுக்காகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையையே பி.எஸ்.ஆர். அர்ப்பணித்தார். இன்றும் ஒப்பீட்டளவில் தமிழகத்தில் தீண்டாமை கொடுமை ஒழிக்கப்பட்டுள்ளது கீழத் தஞ்சையில்தான். இத்தகைய மாற்றத்திற்காக போராடிய அந்த மாமனிதரின் நினைவு நாள் செப்டம்பர் 30.
(கட்டுரையாளர்: மத்தியக் குழு உறுப்பினர் சி.பி.ஐ.(எம்))
Tuesday, September 23, 2008
அமெரிக்காவைப் பாருங்கள்...
அமெரிக்கா சந்தித்துக் கொண்டிருக்கும் மிகப்பெரிய பொருளாதாரப் பிரச்னையை எப்படி எதிர்கொள்வது என்று அந்த நாட்டின் பொருளாதார நிபுணர்கள் மூளையைக் கசக்கிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அமெரிக்கா மட்டுமல்ல, உலக சரித்திரத்திலேயே இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு, சுமார் 700 பில்யன் டாலர்களை (அடேயப்பா, 70,000 கோடி டாலர்கள்) திவாலாக இருக்கும் நிறுவனங்களுக்கு அமெரிக்க அரசு வாரி வழங்கி, தனது ஒட்டுமொத்தப் பொருளாதாரமே தகர்ந்து விடாமல் காப்பாற்றும் முயற்சியில் இறங்கியிருக்கிறது.
அமெரிக்காவின் நிதிநிலைமை ஆட்டம் காணும் அளவுக்கு அப்படி என்ன பொருளாதார நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது? எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத சந்தைப் பொருளாதாரம் சந்திக்க நேரும் விபத்தைத்தான் இப்போது அமெரிக்காவும் சந்தித்துள்ளது. உலகிற்கெல்லாம் பொருளாதார நடவடிக்கையில் அரசின் தலையீடு கிஞ்சித்தும் கூடாது என்று உபதேசம் செய்தவர்கள் இப்போது அரசின் தலையீடு இல்லாமல் இந்தப் பிரச்னையைச் சமாளிக்க முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
1990-ன் பிற்பகுதியில், அமெரிக்காவில் அனைவருக்கும் குடியிருக்க வீடு வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் அமெரிக்க வங்கிகளும், நிதி நிறுவனங்களும் பெருமளவில் குறைந்த வட்டிக்கு வீட்டுக்கடனை வாரி வழங்கத் தொடங்கின. அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைக் கட்டும் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிதான் இப்படியொரு திட்டத்தின் பின்னணியாக இருந்தது என்பதைச் சொல்த் தெரிய வேண்டியதில்லை.
இப்போது, இந்தியாவில் யார், இன்னர் என்று கேள்வி இல்லாமல் வங்கிகள் கடன் அட்டைகளையும், வாகனக் கடன்களையும் கொடுப்பதுபோல, அமெரிக்காவிலும் தராதரம் பார்க்காமல் எல்லோருக்கும் வீட்டுக்கடன் வழங்கும் திட்டத்தில் வங்கிகள் இறங்கின. என்ன வேலை, என்ன சம்பளம், என்ன பின்னணி என்பதைக் கருத்தில்கொள்ளாமல் வாங்க இருக்கும் வீடுகளையே அடமானமாக ஏற்றுக்கொண்டு அதிகரித்த வட்டிக்குக் கடன்கள் தரப்பட்டன.
கேட்டதும் கடன் கிடைக்கிறது எனும்போது வீடு வாங்கும் ஆசை அனைவருக்கும் ஏற்பட்டதில் ஆச்சரியம் எதுவுமில்லை. ரியல் எஸ்டேட் தொழில் அபரிமிதமான வளர்ச்சியும், வீடுகளின் விலைகளில் எண்ணிப் பார்க்க முடியாத உயர்வும் ஏற்பட்டன. இந்தச் செயற்கையான வளர்ச்சியை எத்தனை காலம் தக்க வைக்க முடியும்? ஒரு கட்டத்தில் தேவையும் குறைந்து விலையும் சரியத் தொடங்கியது. வேறு காரணங்களால் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட சிறு பின்னடைவு, அதிகரித்த வேலைஇழப்புக்கு வழிகோயது. பலருடைய வீட்டுக்கடன்களின் தவணைகள் அடைக்கப்படாத நிலைமை ஏற்பட்டது. அந்தக் குடியிருப்புகளை கடன் கொடுத்த வங்கிகள் கையகப்படுத்தினவே தவிர, அவைகளை விற்றுப் பணமாக்க முடியவில்லை. அவற்றை வாங்க ஆள் இல்லை.
வங்கிகள் தாங்கள் விநியோகம் செய்திருந்த கடன்களையும், அதற்காக அடமானமாகப் பெற்றிருந்த வீடுகளின் பத்திரங்களையும் காட்டி பெரிய நிதிநிறுவனங்களிடமிருந்து நிதி உதவி பெற்றிருந்தன. தவணைப் பணம் தடைப்பட்டு, அடமானமாகப் பெற்ற வீடுகளையும் விற்க முடியாத நிலையில் வங்கிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஆட்டம் காணத் தொடங்கின. விளைவு? இந்த வங்கிகளில் வீட்டுக் கடனுக்காக முதலீடு செய்திருந்த நிதி நிறுவனங்கள் திவாலாகத் தொடங்கின.
இதன் தொடர்விளைவாக இந்த நிதி நிறுவனங்களின் பங்குகளில் முதலீடு செய்திருந்த பொதுமக்கள், தங்களது முதலீடு மதிப்பிழந்ததால் நஷ்டமடைந்தனர். இது அமெரிக்கா முழுவதும் பொதுமக்கள் மத்தியில் பீதியைக் கிளப்பியது. பங்குச்சந்தை சார்ந்த பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய சாபக்கேடு இது என்பதற்கு அமெரிக்கா இப்போது சந்திக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
உலகமெல்லாம் பெயரும் பெருமையும் பேசிய பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ், லெஹ்மான் பிரதர்ஸ், ஏ.ஐ.ஜி. நிறுவனங்களில் தொடங்கி சிறிய மற்றும் அமெரிக்காவில் மட்டுமே செயல்படும் பல நிதி நிறுவனங்களும் வாராக்கடனக மாறிய வீட்டுக் கடன்களால் பாதிக்கப்பட்டு திவாலாகும் நிலைமை. அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் தேக்கம் ஏற்பட்டு விடாமல் தடுக்க, அமெரிக்க மத்திய வங்கி முதல் வட்டிவிகிதத்தைக் குறைத்தது.
பிரச்னை தீர்ந்தது என்று கருதும் வேளையில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிதி நிறுவனங்கள் திவாலாகத் தொடங்கியதும், அரசு அந்த நிறுவனங்களின் உதவிக்கு ஓட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிதி நிறுவனங்களில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு கடன் வழங்கும் நமது ஐசிஐசிஐ போன்ற வங்கிகள், தாங்கள் உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஒன்றியவர்கள் என்று காட்டிக்கொள்ள முதலீடு செய்துவிட்டு இப்போது முழிக்கின்றன. உலகமயமாக்கலும், தாராளமயமாக்கலும் எப்படியெல்லாம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு இப்போது அமெரிக்கா சந்தித்து வரும் பொருளாதார நெருக்கடியும், அதனல் உலகின் பல நாடுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் தொடர் விளைவுகளும் உதாரணங்கள்.
இந்தியாவிலும் கடன்களை வாரி வழங்கி பொருளாதார வளர்ச்சியை மிகைப்படுத்திக் காட்டும் முயற்சி நடக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அமெரிக்காவின் அவலத்திருந்து நம்மவர்கள் பாடம் படித்தால் நல்லது!
அமெரிக்காவின் நிதிநிலைமை ஆட்டம் காணும் அளவுக்கு அப்படி என்ன பொருளாதார நிலநடுக்கம் ஏற்பட்டுவிட்டது? எந்தவிதக் கட்டுப்பாடும் இல்லாத சந்தைப் பொருளாதாரம் சந்திக்க நேரும் விபத்தைத்தான் இப்போது அமெரிக்காவும் சந்தித்துள்ளது. உலகிற்கெல்லாம் பொருளாதார நடவடிக்கையில் அரசின் தலையீடு கிஞ்சித்தும் கூடாது என்று உபதேசம் செய்தவர்கள் இப்போது அரசின் தலையீடு இல்லாமல் இந்தப் பிரச்னையைச் சமாளிக்க முடியாது என்கிற முடிவுக்கு வந்திருக்கிறார்கள்.
1990-ன் பிற்பகுதியில், அமெரிக்காவில் அனைவருக்கும் குடியிருக்க வீடு வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் அமெரிக்க வங்கிகளும், நிதி நிறுவனங்களும் பெருமளவில் குறைந்த வட்டிக்கு வீட்டுக்கடனை வாரி வழங்கத் தொடங்கின. அடுக்குமாடிக் குடியிருப்புகளைக் கட்டும் நிறுவனங்களின் வளர்ச்சிதான் இப்படியொரு திட்டத்தின் பின்னணியாக இருந்தது என்பதைச் சொல்த் தெரிய வேண்டியதில்லை.
இப்போது, இந்தியாவில் யார், இன்னர் என்று கேள்வி இல்லாமல் வங்கிகள் கடன் அட்டைகளையும், வாகனக் கடன்களையும் கொடுப்பதுபோல, அமெரிக்காவிலும் தராதரம் பார்க்காமல் எல்லோருக்கும் வீட்டுக்கடன் வழங்கும் திட்டத்தில் வங்கிகள் இறங்கின. என்ன வேலை, என்ன சம்பளம், என்ன பின்னணி என்பதைக் கருத்தில்கொள்ளாமல் வாங்க இருக்கும் வீடுகளையே அடமானமாக ஏற்றுக்கொண்டு அதிகரித்த வட்டிக்குக் கடன்கள் தரப்பட்டன.
கேட்டதும் கடன் கிடைக்கிறது எனும்போது வீடு வாங்கும் ஆசை அனைவருக்கும் ஏற்பட்டதில் ஆச்சரியம் எதுவுமில்லை. ரியல் எஸ்டேட் தொழில் அபரிமிதமான வளர்ச்சியும், வீடுகளின் விலைகளில் எண்ணிப் பார்க்க முடியாத உயர்வும் ஏற்பட்டன. இந்தச் செயற்கையான வளர்ச்சியை எத்தனை காலம் தக்க வைக்க முடியும்? ஒரு கட்டத்தில் தேவையும் குறைந்து விலையும் சரியத் தொடங்கியது. வேறு காரணங்களால் அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் ஏற்பட்ட சிறு பின்னடைவு, அதிகரித்த வேலைஇழப்புக்கு வழிகோயது. பலருடைய வீட்டுக்கடன்களின் தவணைகள் அடைக்கப்படாத நிலைமை ஏற்பட்டது. அந்தக் குடியிருப்புகளை கடன் கொடுத்த வங்கிகள் கையகப்படுத்தினவே தவிர, அவைகளை விற்றுப் பணமாக்க முடியவில்லை. அவற்றை வாங்க ஆள் இல்லை.
வங்கிகள் தாங்கள் விநியோகம் செய்திருந்த கடன்களையும், அதற்காக அடமானமாகப் பெற்றிருந்த வீடுகளின் பத்திரங்களையும் காட்டி பெரிய நிதிநிறுவனங்களிடமிருந்து நிதி உதவி பெற்றிருந்தன. தவணைப் பணம் தடைப்பட்டு, அடமானமாகப் பெற்ற வீடுகளையும் விற்க முடியாத நிலையில் வங்கிகள் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக ஆட்டம் காணத் தொடங்கின. விளைவு? இந்த வங்கிகளில் வீட்டுக் கடனுக்காக முதலீடு செய்திருந்த நிதி நிறுவனங்கள் திவாலாகத் தொடங்கின.
இதன் தொடர்விளைவாக இந்த நிதி நிறுவனங்களின் பங்குகளில் முதலீடு செய்திருந்த பொதுமக்கள், தங்களது முதலீடு மதிப்பிழந்ததால் நஷ்டமடைந்தனர். இது அமெரிக்கா முழுவதும் பொதுமக்கள் மத்தியில் பீதியைக் கிளப்பியது. பங்குச்சந்தை சார்ந்த பொருளாதாரத்தின் மிகப்பெரிய சாபக்கேடு இது என்பதற்கு அமெரிக்கா இப்போது சந்திக்கும் பொருளாதார நெருக்கடி ஓர் எடுத்துக்காட்டு.
உலகமெல்லாம் பெயரும் பெருமையும் பேசிய பியர் ஸ்டேர்ன்ஸ், லெஹ்மான் பிரதர்ஸ், ஏ.ஐ.ஜி. நிறுவனங்களில் தொடங்கி சிறிய மற்றும் அமெரிக்காவில் மட்டுமே செயல்படும் பல நிதி நிறுவனங்களும் வாராக்கடனக மாறிய வீட்டுக் கடன்களால் பாதிக்கப்பட்டு திவாலாகும் நிலைமை. அமெரிக்கப் பொருளாதாரத்தில் தேக்கம் ஏற்பட்டு விடாமல் தடுக்க, அமெரிக்க மத்திய வங்கி முதல் வட்டிவிகிதத்தைக் குறைத்தது.
பிரச்னை தீர்ந்தது என்று கருதும் வேளையில் ஒன்றன்பின் ஒன்றாக நிதி நிறுவனங்கள் திவாலாகத் தொடங்கியதும், அரசு அந்த நிறுவனங்களின் உதவிக்கு ஓட வேண்டிய நிர்பந்தம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. இந்த நிதி நிறுவனங்களில் கண்ணை மூடிக்கொண்டு கடன் வழங்கும் நமது ஐசிஐசிஐ போன்ற வங்கிகள், தாங்கள் உலகப் பொருளாதாரத்தில் ஒன்றியவர்கள் என்று காட்டிக்கொள்ள முதலீடு செய்துவிட்டு இப்போது முழிக்கின்றன. உலகமயமாக்கலும், தாராளமயமாக்கலும் எப்படியெல்லாம் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதற்கு இப்போது அமெரிக்கா சந்தித்து வரும் பொருளாதார நெருக்கடியும், அதனல் உலகின் பல நாடுகளில் ஏற்பட்டிருக்கும் தொடர் விளைவுகளும் உதாரணங்கள்.
இந்தியாவிலும் கடன்களை வாரி வழங்கி பொருளாதார வளர்ச்சியை மிகைப்படுத்திக் காட்டும் முயற்சி நடக்கிறது என்பதை யாரும் மறுக்க முடியாது. அமெரிக்காவின் அவலத்திருந்து நம்மவர்கள் பாடம் படித்தால் நல்லது!
Thursday, September 18, 2008
புரிதல் இருந்தால் சாதிக்கலாம்!
மாணவர்களுக்கு கல்வி சுமையாவதும், சுவையாவதும் அவர்களுக்கு அமையும் ஆசிரியர்களைப் பொருத்தே நடக்கிறது. மாணவர்கள் நெறிப்படுவதும் தரமான கல்வியால்தான். ஆனால் எத்தனை பேருக்கு வாய்க்கிறது தரமான கல்வி?
"பணமிருந்தால் பவிசாய்ப் படிக்கலாம்' என்ற நிலையில் தான் இன்றைய கல்வி முறை இருக்கிறது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்தே கணினி முதல் நீச்சல் வரை, உயர்தரப் பள்ளிகளில் கற்றுத்தரப்படுகிறது. இதற்குக் கட்டணமும் லகரங்களில் வசூலிக்கப்படுகிறது என்பது வேறு விஷயம். அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆசிரியர்களுடன் இயங்கி வரும் இதுபோன்ற பள்ளிகளில் எல்கேஜி, யுகேஜி, குழந்தைகளுக்குக்கூட பள்ளியில் மாலை நேர டியூசன் வகுப்புகள் எடுக்கப்படுகின்றன.
ஆனால், பொருளாதார நிலையில் பின்தங்கியுள்ளவர்களின் குழந்தைகள் படித்து வரும் அரசுப் பள்ளிகள் இன்றும் பரிதாபகரமான நிலையிலேயே இயங்கி வருகின்றன. சத்துணவு என்ற பெயரில் வழங்கப்படும் மதிய உணவிலாகட்டும், சுகாதாரத்தைப் பேணவேண்டிய கழிப்பிடமாகட்டும் எல்லாமே இங்கு பிரச்னைதான். இடிந்து விழும் நிலையிலான மேற்கூரை; ஆடிக் காற்றுக்கு அடியோடு சாய்ந்து விடுமோ என அச்சுறுத்தும் பக்கச் சுவர்கள்; மழை பெய்தால் மரத்தடிக் கல்வி; சுற்றுச்சுவர் இல்லாமல் பாம்பு, பல்லிகள் பள்ளிக்குள் படையெடுப்பு என மாணவர்கள் சந்திக்கும் துயரப் பட்டியல் நீளும்.
இது எல்லாவற்றையும் விட முக்கியம் ஆசிரியர்கள். அனேகப் பள்ளிகள் இன்றும் ஓராசிரியர் பள்ளிகளாகவே இயங்கிவருவது துரதிஷ்டவசமானது. இருக்கும் ஒரு ஆசிரியரும் திடீரென்று முன்னறிவிப்பின்றி விடுப்பு எடுத்தால், பள்ளிக்கு வரும் குழந்தைகள் வெளியில் காத்திருந்து விட்டு திரும்பிச் செல்லவேண்டிய நிலை.
கிராமப் பகுதி, நகர் பகுதி என பாகுபாடில்லாமல் பெரும்பாலான அரசுப்பள்ளிகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை என்பது பொதுவான விஷயமாகிவிட்டது. இதனால் பள்ளியில் பாதி நேரம் மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் நேரத்தைப் போக்க வேண்டியுள்ளது; அல்லது இரண்டு, மூன்று வகுப்பு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர வைத்து பாடம் போதிக்கப்படுகிறது. சிறிய வகுப்பறைகளில் அதிகளவிலான மாணவர்கள் அடைக்கப்படுகையில் அவர்கள் பாடத்தை கவனிப்பதைவிடவும் சேஷ்டைகளிலும், விளையாட்டுகளிலும் ஈடுபடுவதுதான் அதிகம்.
சில பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை டீ வாங்கவும், போண்டா வாங்கவும் அனுப்புவதாக புகார்கள் அடிக்கடி வருவது உண்டு. கிராமப்புறங்களில் வீட்டு வேலைகளைக் கூட ஆசிரியர்கள் செய்ய வைப்பதாக மாணவர்கள் புலம்புவதும் உண்டு. இதுபோன்ற செயல்களில் மாணவர்கள் காட்டும் "ஒத்துழைப்பை' வைத்துத்தான் அவர்களுக்கு "முக்கியத்துவம்' காட்டப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. பணி நேரத்தில் பள்ளியிலேயே சீட்டுப் பிடிப்பது முதல் புடவை வியாபாரம் வரை செய்யும் பொறுப்பான(?) சில ஆசிரியப் பெருந்தகைகளையும் இங்கு பார்க்கலாம். தனியார் பள்ளிகள் போல் இங்கு ஆசிரியர்கள் வேலைப் பளுவால் கசக்கிப் பிழியப்படுவதில்லை என்பது ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம்.
இந்நிலையில், அரசுப் பள்ளிகளில் ஒன்று முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கு "ஆல் பாஸ்' முறை அமலானது. இதனால், சில ஆசிரியர்களுக்கு வேலை இன்னும் சுலபமாகிவிட்டது எனலாம். ஆசிரியர்கள் வகுப்புக்கே வருவதில்லை என கல்லூரி மாணவர்கள் போராடிய நிலை மாறி, இன்று பள்ளி மாணவர்களும் "நல்ல ஆசிரியர்கள்' கேட்டு நடுத்தெருவில் இறங்கி போராட ஆரம்பித்து விட்டனர்.
அண்மையில்..கோவையில் ஒரு அரசுப் பள்ளியில் ஆங்கிலப் பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர் வகுப்புக்கே வருவதில்லை என்றும், வந்தாலும் பாடம் நடத்துவதில்லை என்றும் கூறி பள்ளிக்கு வெளியில் வந்து மாணவர்கள் போராடியது அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தது. உடனடி நடவடிக்கை எடுப்பதாக கல்வி அதிகாரிகள் உறுதியளித்ததன் பேரில் போராட்டம் கைவிடப்பட்டது. அதேபோல் மற்றொரு பள்ளியிலும், "ஆசிரியைகள் சரிவர பாடம் நடத்துவதில்லை; அவர்களை மாற்றவேண்டும்' என்று மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மாணவர்கள் மனுக் கொடுத்தனர்.
இதுபோன்ற சம்பவங்கள் ஆங்காங்கே நடப்பது அதிகரித்து வருவது ஆபத்தானது. "எஸ்எஸ்ஏ' எனப்படும் "சர்வ சிக்ஷ அபியான்' திட்டம் மூலம் பள்ளி இடைநிற்றல் மாணவர்களை திரும்பவும் பள்ளியில் சேர்க்க முயற்சிக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, கிராமப் புறங்களில் மிகுந்த அக்கறையுடனும், ஈடுபாட்டுடனும் செயல்பட்டால் மட்டுமே இதுபோன்ற திட்டங்கள் வெற்றி பெறுவது சாத்தியம். ஆனால், திரும்பவும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை வைத்தே இத்திட்டத்தின் செயல்பாடு குறித்து தீர்மானிக்கலாம்.
எனவே, ஆசிரியர்கள் விழிப்புடன் செயல்படாத பட்சத்தில் மாணவர்கள் திசைமாறும் நிலை நிச்சயம் ஏற்படும். அவர்களது எதிர்காலத்தையே இது கேள்விக்குறியாக்கும். ஆசிரியர்மாணவர் புரிதல் இருந்தால் மட்டுமே சாதனைகள் சாத்தியமாகும்.
கோவை ஜீவா
நன்றி : தினமணி
"பணமிருந்தால் பவிசாய்ப் படிக்கலாம்' என்ற நிலையில் தான் இன்றைய கல்வி முறை இருக்கிறது. ஒன்றாம் வகுப்பிலிருந்தே கணினி முதல் நீச்சல் வரை, உயர்தரப் பள்ளிகளில் கற்றுத்தரப்படுகிறது. இதற்குக் கட்டணமும் லகரங்களில் வசூலிக்கப்படுகிறது என்பது வேறு விஷயம். அதிக எண்ணிக்கையிலான ஆசிரியர்களுடன் இயங்கி வரும் இதுபோன்ற பள்ளிகளில் எல்கேஜி, யுகேஜி, குழந்தைகளுக்குக்கூட பள்ளியில் மாலை நேர டியூசன் வகுப்புகள் எடுக்கப்படுகின்றன.
ஆனால், பொருளாதார நிலையில் பின்தங்கியுள்ளவர்களின் குழந்தைகள் படித்து வரும் அரசுப் பள்ளிகள் இன்றும் பரிதாபகரமான நிலையிலேயே இயங்கி வருகின்றன. சத்துணவு என்ற பெயரில் வழங்கப்படும் மதிய உணவிலாகட்டும், சுகாதாரத்தைப் பேணவேண்டிய கழிப்பிடமாகட்டும் எல்லாமே இங்கு பிரச்னைதான். இடிந்து விழும் நிலையிலான மேற்கூரை; ஆடிக் காற்றுக்கு அடியோடு சாய்ந்து விடுமோ என அச்சுறுத்தும் பக்கச் சுவர்கள்; மழை பெய்தால் மரத்தடிக் கல்வி; சுற்றுச்சுவர் இல்லாமல் பாம்பு, பல்லிகள் பள்ளிக்குள் படையெடுப்பு என மாணவர்கள் சந்திக்கும் துயரப் பட்டியல் நீளும்.
இது எல்லாவற்றையும் விட முக்கியம் ஆசிரியர்கள். அனேகப் பள்ளிகள் இன்றும் ஓராசிரியர் பள்ளிகளாகவே இயங்கிவருவது துரதிஷ்டவசமானது. இருக்கும் ஒரு ஆசிரியரும் திடீரென்று முன்னறிவிப்பின்றி விடுப்பு எடுத்தால், பள்ளிக்கு வரும் குழந்தைகள் வெளியில் காத்திருந்து விட்டு திரும்பிச் செல்லவேண்டிய நிலை.
கிராமப் பகுதி, நகர் பகுதி என பாகுபாடில்லாமல் பெரும்பாலான அரசுப்பள்ளிகளில் ஆசிரியர் பற்றாக்குறை என்பது பொதுவான விஷயமாகிவிட்டது. இதனால் பள்ளியில் பாதி நேரம் மாணவர்கள் ஆசிரியர்கள் இல்லாமல் நேரத்தைப் போக்க வேண்டியுள்ளது; அல்லது இரண்டு, மூன்று வகுப்பு மாணவர்கள் ஒன்றாக அமர வைத்து பாடம் போதிக்கப்படுகிறது. சிறிய வகுப்பறைகளில் அதிகளவிலான மாணவர்கள் அடைக்கப்படுகையில் அவர்கள் பாடத்தை கவனிப்பதைவிடவும் சேஷ்டைகளிலும், விளையாட்டுகளிலும் ஈடுபடுவதுதான் அதிகம்.
சில பள்ளிகளில் ஆசிரியர்கள் மாணவர்களை டீ வாங்கவும், போண்டா வாங்கவும் அனுப்புவதாக புகார்கள் அடிக்கடி வருவது உண்டு. கிராமப்புறங்களில் வீட்டு வேலைகளைக் கூட ஆசிரியர்கள் செய்ய வைப்பதாக மாணவர்கள் புலம்புவதும் உண்டு. இதுபோன்ற செயல்களில் மாணவர்கள் காட்டும் "ஒத்துழைப்பை' வைத்துத்தான் அவர்களுக்கு "முக்கியத்துவம்' காட்டப்படுகிறது என்ற குற்றச்சாட்டும் உள்ளது. பணி நேரத்தில் பள்ளியிலேயே சீட்டுப் பிடிப்பது முதல் புடவை வியாபாரம் வரை செய்யும் பொறுப்பான(?) சில ஆசிரியப் பெருந்தகைகளையும் இங்கு பார்க்கலாம். தனியார் பள்ளிகள் போல் இங்கு ஆசிரியர்கள் வேலைப் பளுவால் கசக்கிப் பிழியப்படுவதில்லை என்பது ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம்.
இந்நிலையில், அரசுப் பள்ளிகளில் ஒன்று முதல் எட்டாம் வகுப்பு வரையிலான மாணவர்களுக்கு "ஆல் பாஸ்' முறை அமலானது. இதனால், சில ஆசிரியர்களுக்கு வேலை இன்னும் சுலபமாகிவிட்டது எனலாம். ஆசிரியர்கள் வகுப்புக்கே வருவதில்லை என கல்லூரி மாணவர்கள் போராடிய நிலை மாறி, இன்று பள்ளி மாணவர்களும் "நல்ல ஆசிரியர்கள்' கேட்டு நடுத்தெருவில் இறங்கி போராட ஆரம்பித்து விட்டனர்.
அண்மையில்..கோவையில் ஒரு அரசுப் பள்ளியில் ஆங்கிலப் பாடம் நடத்தும் ஆசிரியர் வகுப்புக்கே வருவதில்லை என்றும், வந்தாலும் பாடம் நடத்துவதில்லை என்றும் கூறி பள்ளிக்கு வெளியில் வந்து மாணவர்கள் போராடியது அனைவரது கவனத்தையும் ஈர்த்தது. உடனடி நடவடிக்கை எடுப்பதாக கல்வி அதிகாரிகள் உறுதியளித்ததன் பேரில் போராட்டம் கைவிடப்பட்டது. அதேபோல் மற்றொரு பள்ளியிலும், "ஆசிரியைகள் சரிவர பாடம் நடத்துவதில்லை; அவர்களை மாற்றவேண்டும்' என்று மாவட்ட ஆட்சியரிடம் மாணவர்கள் மனுக் கொடுத்தனர்.
இதுபோன்ற சம்பவங்கள் ஆங்காங்கே நடப்பது அதிகரித்து வருவது ஆபத்தானது. "எஸ்எஸ்ஏ' எனப்படும் "சர்வ சிக்ஷ அபியான்' திட்டம் மூலம் பள்ளி இடைநிற்றல் மாணவர்களை திரும்பவும் பள்ளியில் சேர்க்க முயற்சிக்கப்படுகிறது. குறிப்பாக, கிராமப் புறங்களில் மிகுந்த அக்கறையுடனும், ஈடுபாட்டுடனும் செயல்பட்டால் மட்டுமே இதுபோன்ற திட்டங்கள் வெற்றி பெறுவது சாத்தியம். ஆனால், திரும்பவும் பள்ளியில் சேர்க்கப்பட்டுள்ள மாணவர்களின் எண்ணிக்கையை வைத்தே இத்திட்டத்தின் செயல்பாடு குறித்து தீர்மானிக்கலாம்.
எனவே, ஆசிரியர்கள் விழிப்புடன் செயல்படாத பட்சத்தில் மாணவர்கள் திசைமாறும் நிலை நிச்சயம் ஏற்படும். அவர்களது எதிர்காலத்தையே இது கேள்விக்குறியாக்கும். ஆசிரியர்மாணவர் புரிதல் இருந்தால் மட்டுமே சாதனைகள் சாத்தியமாகும்.
கோவை ஜீவா
நன்றி : தினமணி
Tuesday, September 16, 2008
வீடுதோறும் கஞ்சித்தொட்டி
அன்புப் பேரன் அநிருத்,
இந்தக் கடிதத்தை உன் தந்தை முகிலனுக்கு எழுத நினைத்தேன். அதில் பயனில்லை என்பதால் உனக்கு எழுதுகிறேன். உன் பெயரில் சம்ஸ்கிருதம் இருந்தாலும், உன் மரபீனியில் தமிழ் உணர்வு இருக்கவே செய்யும்.
ஆகவேதான். அரசின் உயர்அலுவலரின் மகனாகிய, இருசக்கர வாகனத்தில் பறக்கும் உனக்கு, ஏழைத் தமிழன் பற்றிச் சொல்லவே இக்கடிதம்.
தமிழகம் முழுவதும் எழும் வாழ்த்தொலிகள் உன் காதுகளையும் எட்டியிருக்கும். ஏழைகளுக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி வழங்கப்படும் என தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது. என் தலைவர் அண்ணாவின் நூற்றாண்டு விழா அறிவிப்பு இது. ஆனால் எனக்கு இது மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை.
மின்தொடர் வண்டிகளிலும், பேருந்துகளிலும் விற்கப்படும் மிகச்சிறிய வேர்கடலைப் பொட்டலங்கள்கூட ரூ.2 என்றாகிவிட்டது. கட்டணக் கழிப்பறைகளில்கூட ரூ.2 கட்டணம் ஒரு ரூபாய் என்பதற்கு இன்றைய உலகில் மதிப்பே இல்லை. ஆனால் ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி ஏன்? இது இலவசம் என்று சொல்லாமல் கொடுப்பதற்கு ஒப்பானது.
இதில் என்ன தவறு? வயிற்றுக்குச் சோறிட வேண்டும் என்பதுதானே பாரதியின் வரிகள் என்று கேட்பாய். அநிருத், உன் இளமனதுக்கு உலக இயல்புகள் தெரியா.
சமூகவியல் நூல்கள் எழுதிய அமெரிக்க அறிஞனின் நூல் "நடுத்தர மக்களின் துரோகம்' (Betrayal of Middle class). அந்த நூல் சொல்லும் விஷயம் இதுதான். மக்களாட்சியில் பத்து அல்லது பதினைந்து விழுக்காடு மக்கள் உன் தந்தையைப் போல, வசதியானவர்கள். அவர்களுக்குப் பணம் மட்டுமே குறிக்கோள். அதனால் தேர்தலில் வாக்களிக்க மாட்டார்கள். அடுத்த நிலையில் உள்ள நடுத்தர மக்கள் கல்வியறிவு, ஓரளவு நல்ல வாழ்க்கை பெற்றிருந்தபோதிலும், அரசியலில் வெற்றி தோல்வியை தீர்மானிக்கும் சக்தி படைத்திருந்தாலும் அவர்கள் கோழைகள். எதிர்க்கவே மாட்டார்கள். வீட்டுக்குள் இருந்தபடியே திட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். வாய்ச்சொல் வீரர்கள். அதிலும் இரு கட்சியாகப் பிரிந்து கிடப்பார்கள். நன்றி சிறுதும் இல்லாதவர்கள்.
ஆனால், தெருவில் இறங்கித் திட்டவும், கேள்வி கேட்கவும் துணிச்சல் உள்ளவன் ஏழை மட்டுமே. அரசனின் அம்மணத்தை எள்ளி நகையாடும் சிறுகுழந்தை போன்றவன் ஏழை. வெளிப்படையான மனிதன். நன்றி நினைப்பவன். உப்பிட்டவரை அது உள்ளவரை நினைப்பவன். ஆகவேதான் அவன் கேள்வி கேட்காமலும், வீதியில் இறங்காமலும் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்கிறது அரசு. அவன் நன்றிக்கடன் பட்டவனாக, வாக்களிக்கும் நேரத்தில் அவன் மனச்சான்றை நன்றியால் மயங்கும்படி பார்த்துக்கொள்கிறது அரசு..
காய்கறி விலை உயர்கிறது. இன்றியமையா உணவுப்பொருள்களின் விலை உயர்கிறது. வாகன எரிபொருள் விலை உயர்கிறது. கல்விக் கட்டணம் லட்ச ரூபாய்க்கு மேலாகச் செல்கிறது. ஆனால் அரசுக்கு அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை. ஏனென்றால் இவற்றால் பாதிக்கப்படுவது நடுத்தர மக்கள்தான். உன் தந்தையைப் போன்று அரசின் உயர் பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு இந்த விலையேற்றம் கவலையளிக்காது. விலையேற்றம் 12 விழுக்காடு உயர்ந்தால் மத்திய, மாநில அரசு ஊழியர்களுக்கு மாத ஊதியம் 40 விழுக்காடு உயருமெனில், அதிலும் அவர்கள் அரசு இயந்திரத்தின் அங்கமாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு இதுபற்றிய கவலை இல்லை.
ஆனால், விலையேற்றத்தின் வலி ஏழையைத் தொட்டுவிடக்கூடாது. ஆகவே அவனுக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி. அதாவது இலவசம் என்று சொல்லும் விலையில்!.
பொழுதுபோக்குக்கு வண்ணத் தொலைக்காட்சி. அடுத்து அரசு கேபிள் இலவசம். ஏழைக் குடிசைக்கு மின்சாரம் இலவசம். எரிவாயு இணைப்பு போல இதையும் இலவசமாக கொடுக்க இயலாதா? என்று நீ கேட்பாய். இயலாது. ஏனென்றால், உணவுப்பொருளை இலவசமாக பெறுவது பிச்சை என்ற உணர்வு இன்றும்கூட தமிழனிடம் மரத்துப்போகாமல் உள்ளது. கோயில் விழாக்களைத் தவிர (திருக்கோயில் அன்னதான திட்டத்தில்கூட, சாப்பிடும் பக்தர்கள் எத்தனைப் பேர்? போய்ப் பார்) மற்ற இடங்களில் இலவச உணவுப் பொட்டலங்களைக் கொடுத்தால் வாங்குதற்கு ஆள் இருக்காது. ஆகவேதான் இலவசம் போல, ஆனால் ஒரு ரூபாய் விலையில்!
அனைவருக்கும் பொதுவாக கஞ்சித் தொட்டி வைத்தால் ஏழைகள் பிச்சையெடுக்கும் அவமானம் கருதி வாங்கத் தயங்குவார்கள். அதனால் வீடுதோறும் கஞ்சித்தொட்டி என்கிற அளவில் இந்த "ஒரு கிலோ அரிசி ஒரு ரூபாய்'த் திட்டம்.
அநிருத், ஏழையின் தேவை மிகக் குறைவு. குடும்பத்துக்கான சோறு. அதற்கு ஊறு நேராமல் பார்த்துக்கொள்பவர் யாரு என்றாலும் அவனுக்கு அவர் நல்லவரு. "அளித்தல் அரசின் கடனே; அந்த அரசுக்கே வாக்களித்தல் நன்றிக்கடனே! இது அரசியல்நானூறு சொல்லும் பாடம்.
வயிற்றுக்கு சோறிட வேண்டும். ஆனால் அந்த சோறு கிடைக்கும் வழியைச் சொல்லி, உழைப்பைப் பெற்றுத்தான் தரவேண்டும். உணவு இலவசம் என்றால், ஒரு சமூகம் தன்மானத்தை இழக்கும். உழைப்பை மறக்கும் சமூகம் துன்பத்தை எதிர்கொள்கிறது என்பதே உலக வரலாறு.
படைத்தல் காத்தல் அழித்தல் ஆகிய மூன்றையும் செய்பவன் இறைவன் என்கிறார்கள். மக்களாட்சியில் இதைச் செய்யக்கூடியது தேர்தல். அதாவது எலெக்ஷன்.
ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போம் என்பது அண்ணா சொன்னது. ஆனால் ஏழையின் சிரிப்பில் "எலக்ஷனை' காண்போம் என்றால்...
உனக்கு தமிழ் படிப்பது கடினமாகத்தான் இருக்கும். இருந்தாலும் இந்த தாத்தாவுக்காக இந்தக் கடிதத்தை முழுதும் படிப்பாய் என நம்புகிறேன்.
அன்புடன்,
நெடுஞ்சேரலாதன்.
கட்டுரையாளர் :இரா. சோமசுந்தரம்
நன்றி : தினமணி
இந்தக் கடிதத்தை உன் தந்தை முகிலனுக்கு எழுத நினைத்தேன். அதில் பயனில்லை என்பதால் உனக்கு எழுதுகிறேன். உன் பெயரில் சம்ஸ்கிருதம் இருந்தாலும், உன் மரபீனியில் தமிழ் உணர்வு இருக்கவே செய்யும்.
ஆகவேதான். அரசின் உயர்அலுவலரின் மகனாகிய, இருசக்கர வாகனத்தில் பறக்கும் உனக்கு, ஏழைத் தமிழன் பற்றிச் சொல்லவே இக்கடிதம்.
தமிழகம் முழுவதும் எழும் வாழ்த்தொலிகள் உன் காதுகளையும் எட்டியிருக்கும். ஏழைகளுக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி வழங்கப்படும் என தமிழக அரசு அறிவித்துள்ளது. என் தலைவர் அண்ணாவின் நூற்றாண்டு விழா அறிவிப்பு இது. ஆனால் எனக்கு இது மகிழ்ச்சி அளிக்கவில்லை.
மின்தொடர் வண்டிகளிலும், பேருந்துகளிலும் விற்கப்படும் மிகச்சிறிய வேர்கடலைப் பொட்டலங்கள்கூட ரூ.2 என்றாகிவிட்டது. கட்டணக் கழிப்பறைகளில்கூட ரூ.2 கட்டணம் ஒரு ரூபாய் என்பதற்கு இன்றைய உலகில் மதிப்பே இல்லை. ஆனால் ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி ஏன்? இது இலவசம் என்று சொல்லாமல் கொடுப்பதற்கு ஒப்பானது.
இதில் என்ன தவறு? வயிற்றுக்குச் சோறிட வேண்டும் என்பதுதானே பாரதியின் வரிகள் என்று கேட்பாய். அநிருத், உன் இளமனதுக்கு உலக இயல்புகள் தெரியா.
சமூகவியல் நூல்கள் எழுதிய அமெரிக்க அறிஞனின் நூல் "நடுத்தர மக்களின் துரோகம்' (Betrayal of Middle class). அந்த நூல் சொல்லும் விஷயம் இதுதான். மக்களாட்சியில் பத்து அல்லது பதினைந்து விழுக்காடு மக்கள் உன் தந்தையைப் போல, வசதியானவர்கள். அவர்களுக்குப் பணம் மட்டுமே குறிக்கோள். அதனால் தேர்தலில் வாக்களிக்க மாட்டார்கள். அடுத்த நிலையில் உள்ள நடுத்தர மக்கள் கல்வியறிவு, ஓரளவு நல்ல வாழ்க்கை பெற்றிருந்தபோதிலும், அரசியலில் வெற்றி தோல்வியை தீர்மானிக்கும் சக்தி படைத்திருந்தாலும் அவர்கள் கோழைகள். எதிர்க்கவே மாட்டார்கள். வீட்டுக்குள் இருந்தபடியே திட்டிக்கொண்டிருப்பார்கள். வாய்ச்சொல் வீரர்கள். அதிலும் இரு கட்சியாகப் பிரிந்து கிடப்பார்கள். நன்றி சிறுதும் இல்லாதவர்கள்.
ஆனால், தெருவில் இறங்கித் திட்டவும், கேள்வி கேட்கவும் துணிச்சல் உள்ளவன் ஏழை மட்டுமே. அரசனின் அம்மணத்தை எள்ளி நகையாடும் சிறுகுழந்தை போன்றவன் ஏழை. வெளிப்படையான மனிதன். நன்றி நினைப்பவன். உப்பிட்டவரை அது உள்ளவரை நினைப்பவன். ஆகவேதான் அவன் கேள்வி கேட்காமலும், வீதியில் இறங்காமலும் இருக்க என்ன செய்ய வேண்டுமோ அதைச் செய்கிறது அரசு. அவன் நன்றிக்கடன் பட்டவனாக, வாக்களிக்கும் நேரத்தில் அவன் மனச்சான்றை நன்றியால் மயங்கும்படி பார்த்துக்கொள்கிறது அரசு..
காய்கறி விலை உயர்கிறது. இன்றியமையா உணவுப்பொருள்களின் விலை உயர்கிறது. வாகன எரிபொருள் விலை உயர்கிறது. கல்விக் கட்டணம் லட்ச ரூபாய்க்கு மேலாகச் செல்கிறது. ஆனால் அரசுக்கு அதைப் பற்றிக் கவலையில்லை. ஏனென்றால் இவற்றால் பாதிக்கப்படுவது நடுத்தர மக்கள்தான். உன் தந்தையைப் போன்று அரசின் உயர் பதவியில் இருப்பவர்களுக்கு இந்த விலையேற்றம் கவலையளிக்காது. விலையேற்றம் 12 விழுக்காடு உயர்ந்தால் மத்திய, மாநில அரசு ஊழியர்களுக்கு மாத ஊதியம் 40 விழுக்காடு உயருமெனில், அதிலும் அவர்கள் அரசு இயந்திரத்தின் அங்கமாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு இதுபற்றிய கவலை இல்லை.
ஆனால், விலையேற்றத்தின் வலி ஏழையைத் தொட்டுவிடக்கூடாது. ஆகவே அவனுக்கு ஒரு ரூபாய்க்கு ஒரு கிலோ அரிசி. அதாவது இலவசம் என்று சொல்லும் விலையில்!.
பொழுதுபோக்குக்கு வண்ணத் தொலைக்காட்சி. அடுத்து அரசு கேபிள் இலவசம். ஏழைக் குடிசைக்கு மின்சாரம் இலவசம். எரிவாயு இணைப்பு போல இதையும் இலவசமாக கொடுக்க இயலாதா? என்று நீ கேட்பாய். இயலாது. ஏனென்றால், உணவுப்பொருளை இலவசமாக பெறுவது பிச்சை என்ற உணர்வு இன்றும்கூட தமிழனிடம் மரத்துப்போகாமல் உள்ளது. கோயில் விழாக்களைத் தவிர (திருக்கோயில் அன்னதான திட்டத்தில்கூட, சாப்பிடும் பக்தர்கள் எத்தனைப் பேர்? போய்ப் பார்) மற்ற இடங்களில் இலவச உணவுப் பொட்டலங்களைக் கொடுத்தால் வாங்குதற்கு ஆள் இருக்காது. ஆகவேதான் இலவசம் போல, ஆனால் ஒரு ரூபாய் விலையில்!
அனைவருக்கும் பொதுவாக கஞ்சித் தொட்டி வைத்தால் ஏழைகள் பிச்சையெடுக்கும் அவமானம் கருதி வாங்கத் தயங்குவார்கள். அதனால் வீடுதோறும் கஞ்சித்தொட்டி என்கிற அளவில் இந்த "ஒரு கிலோ அரிசி ஒரு ரூபாய்'த் திட்டம்.
அநிருத், ஏழையின் தேவை மிகக் குறைவு. குடும்பத்துக்கான சோறு. அதற்கு ஊறு நேராமல் பார்த்துக்கொள்பவர் யாரு என்றாலும் அவனுக்கு அவர் நல்லவரு. "அளித்தல் அரசின் கடனே; அந்த அரசுக்கே வாக்களித்தல் நன்றிக்கடனே! இது அரசியல்நானூறு சொல்லும் பாடம்.
வயிற்றுக்கு சோறிட வேண்டும். ஆனால் அந்த சோறு கிடைக்கும் வழியைச் சொல்லி, உழைப்பைப் பெற்றுத்தான் தரவேண்டும். உணவு இலவசம் என்றால், ஒரு சமூகம் தன்மானத்தை இழக்கும். உழைப்பை மறக்கும் சமூகம் துன்பத்தை எதிர்கொள்கிறது என்பதே உலக வரலாறு.
படைத்தல் காத்தல் அழித்தல் ஆகிய மூன்றையும் செய்பவன் இறைவன் என்கிறார்கள். மக்களாட்சியில் இதைச் செய்யக்கூடியது தேர்தல். அதாவது எலெக்ஷன்.
ஏழையின் சிரிப்பில் இறைவனைக் காண்போம் என்பது அண்ணா சொன்னது. ஆனால் ஏழையின் சிரிப்பில் "எலக்ஷனை' காண்போம் என்றால்...
உனக்கு தமிழ் படிப்பது கடினமாகத்தான் இருக்கும். இருந்தாலும் இந்த தாத்தாவுக்காக இந்தக் கடிதத்தை முழுதும் படிப்பாய் என நம்புகிறேன்.
அன்புடன்,
நெடுஞ்சேரலாதன்.
கட்டுரையாளர் :இரா. சோமசுந்தரம்
நன்றி : தினமணி
Monday, September 15, 2008
நீதியே நிலைபிறழ்ந்தால்...?
உத்தரப்பிரதேசம் காஜியாபாதில் நான்காம் நிலை ஊழியர்களின் வருங்கால வைப்பு நிதிக் கணக்கிலிருந்து ரூ.23 கோடி ரூபாயைச் சட்டவிரோதமாகக் கையாடிய ஊழலில், நீதித்துறையின் மூன்றடுக்கு வரிசை நீதிபதிகளுக்குப் பங்கிருப்பதாகத் தெரியவந்திருக்கிறது.
பஞ்சாபில் அதைவிட வேடிக்கை; ஒரு நீதிபதிக்கு லஞ்சமாக அனுப்பப்பட்ட பணம் தவறுதலாக, அதே பெயரை உடைய இன்னொரு நீதிபதியிடம் தரப்பட, விஷயம் வெளிப்பட்டு பத்திரிகைகளில் வந்துவிட்டது.
உச்ச நீதிமன்றத்தில் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.கே. சபர்வால் தனது சொந்த மகன்கள் நலனை உத்தேசித்துத் தீர்ப்பு வழங்கினார் என்று குற்றச்சாட்டு எழுந்திருக்கிறதே, அதற்கு என்ன சொல்ல?
சௌமித்ர சென், கோல்கத்தா உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி. அவர் வழக்கறிஞராக இருந்தபோது ஒரு வழக்கில் நீதிமன்றத்தின் சார்பில் பெறப்பட்ட பணத்தைத் தனது சொந்த வங்கிக் கணக்கில் போட்டு மோசடி செய்திருப்பது இப்போது தெரியவந்துள்ளது.
உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவின்பேரில் 2006ம் ஆண்டு அந்தப் பணத்தைக் குறைந்த வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்தியிருக்கிறார் சௌமித்ர சென். இதுபற்றிய விசாரணைகள் நடந்ததும், ""விருப்ப ஓய்வு பெறுங்கள் அல்லது ராஜிநாமா செய்துவிடுங்கள்'' என்று அவரிடம் கூறப்பட்டது. அவரோ இதில் எதையும் செய்ய மறுத்துவிட்டார். விடாப்பிடியாக, நீதிபதியாகத் தொடரத்தான் செய்வேன் என்று அடம்பிடிக்கும் அவரை என்ன செய்வது? அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று அரசுக்குப் பரிந்துரையே செய்திருக்கிறார் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி.
ஒரு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்வது அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல. குறைந்தபட்சம் 100 மக்களவை உறுப்பினர்களோ அல்லது 50 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களோ, ""சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதி பதவியிறக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்'' என்று குடியரசுத் தலைவருக்கு மனு அளிக்க வேண்டும். இரு அவைகளிலும் தனித்தனியே பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் வாக்களித்தால் மட்டும் போதாது; மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்கள் அவையில் இருந்தாக வேண்டும். 1968ம் ஆண்டு நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டத்தின்படி ஒருவரைப் பதவி நீக்குவது என்பது உடனடியாக நடக்கக்கூடிய விஷயமல்ல என்பது நீதிபதி சௌமித்ர சென்னுக்குத் தெரியாதா என்ன?
தனது நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது, அந்த வழக்குடன் சம்பந்தப்பட்ட வழக்கறிஞர்களை சந்திப்பதைக்கூடத் தவிர்த்த நீதிபதிகள் இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. இவ்வளவு இழிவான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாகியும் நீதிபதி பதவியிலிருந்து விலக மறுக்கும் சௌமித்ர சென் போன்றவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது இந்தக் காலம். இதற்கு முக்கியமான காரணம், நீதிபதிகள் தேர்வில் நடக்கும் முறைகேடுகள்தான்.
நீதிபதிகள் அந்தப் பதவியில் நியமிக்கப்படுவதற்கு முன்னால், அவர்களுடைய பின்னணி பற்றிய முழு விவரங்களும் சேகரிக்கப்பட்டு, அப்பழுக்கில்லாதவர் என்று உறுதி செய்யப்பட்ட பிறகுதான் அந்தப் பதவிக்கு சிபாரிசு செய்யப்பட வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை எதுவும் பின்பற்றப்படுவதே இல்லை.
2006ல் நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம் பற்றிய முன்வடிவு தயாரிக்கப்பட்டு தூங்குகிறது. பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிகளைக் கொண்ட தேசிய நீதிக்குழுமம் அமைக்கப்பட்டு, அதன் மூலம் நீதிபதிகளுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், தவறு நிரூபிக்கப்பட்ட நிலையில் சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் ஆலோசனையைக் குடியரசுத் தலைவருக்கு அளிக்கும் அதிகாரத்தை அதற்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் விசாரணைச்சட்ட முன்வரைவில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஏனோ அந்தச் சட்டம் இப்போதும் முன்வரைவாகவே தொடர்கிறது.
இந்திய ஜனநாயகத்தில் எத்தனை எத்தனையோ குறைகள் இருந்தாலும், நீதித்துறை ஓரளவுக்கு நேர்மையாக இருப்பதால்தான் அந்தக் குறைகளை மீறி நாம் தொடர்கிறோம். நீதித்துறை களங்கப்படுவதும், அதன் மீது மரியாதை குறைவதும் ஒரு நல்ல ஜனநாயகத்தின் அறிகுறி அல்ல. தவறுகள் வெளியில் தெரியக்கூடாது என்று மூடிமறைப்பதும், யாரும் கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்று தடுப்பதும், தவறுகள் அதிகரிக்கத்தான் உதவும்.
""தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷித:'' என்று வடமொழியில் ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள். அதாவது, நாம் தர்மத்தைக் காப்பாற்றினால், தர்மம் நம்மைக் காப்பாற்றும் என்று அதற்குப் பொருள். நமக்கு நீதி வழங்கும் நீதித்துறையை நாம் பாதுகாக்கத் தயார்; நீதியே நிலை பிறழ்ந்தால் நம்மை யார் பாதுகாப்பது?
நன்றி : தினமணி
பஞ்சாபில் அதைவிட வேடிக்கை; ஒரு நீதிபதிக்கு லஞ்சமாக அனுப்பப்பட்ட பணம் தவறுதலாக, அதே பெயரை உடைய இன்னொரு நீதிபதியிடம் தரப்பட, விஷயம் வெளிப்பட்டு பத்திரிகைகளில் வந்துவிட்டது.
உச்ச நீதிமன்றத்தில் தலைமை நீதிபதியாக இருந்த கே.கே. சபர்வால் தனது சொந்த மகன்கள் நலனை உத்தேசித்துத் தீர்ப்பு வழங்கினார் என்று குற்றச்சாட்டு எழுந்திருக்கிறதே, அதற்கு என்ன சொல்ல?
சௌமித்ர சென், கோல்கத்தா உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி. அவர் வழக்கறிஞராக இருந்தபோது ஒரு வழக்கில் நீதிமன்றத்தின் சார்பில் பெறப்பட்ட பணத்தைத் தனது சொந்த வங்கிக் கணக்கில் போட்டு மோசடி செய்திருப்பது இப்போது தெரியவந்துள்ளது.
உயர் நீதிமன்றத்தின் உத்தரவின்பேரில் 2006ம் ஆண்டு அந்தப் பணத்தைக் குறைந்த வட்டியுடன் திருப்பிச் செலுத்தியிருக்கிறார் சௌமித்ர சென். இதுபற்றிய விசாரணைகள் நடந்ததும், ""விருப்ப ஓய்வு பெறுங்கள் அல்லது ராஜிநாமா செய்துவிடுங்கள்'' என்று அவரிடம் கூறப்பட்டது. அவரோ இதில் எதையும் செய்ய மறுத்துவிட்டார். விடாப்பிடியாக, நீதிபதியாகத் தொடரத்தான் செய்வேன் என்று அடம்பிடிக்கும் அவரை என்ன செய்வது? அவரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய வேண்டும் என்று அரசுக்குப் பரிந்துரையே செய்திருக்கிறார் உச்ச நீதிமன்றத் தலைமை நீதிபதி.
ஒரு உயர் நீதிமன்ற நீதிபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்வது அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல. குறைந்தபட்சம் 100 மக்களவை உறுப்பினர்களோ அல்லது 50 மாநிலங்களவை உறுப்பினர்களோ, ""சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதி பதவியிறக்கம் செய்யப்பட வேண்டும்'' என்று குடியரசுத் தலைவருக்கு மனு அளிக்க வேண்டும். இரு அவைகளிலும் தனித்தனியே பெரும்பாலான உறுப்பினர்கள் வாக்களித்தால் மட்டும் போதாது; மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்கள் அவையில் இருந்தாக வேண்டும். 1968ம் ஆண்டு நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டத்தின்படி ஒருவரைப் பதவி நீக்குவது என்பது உடனடியாக நடக்கக்கூடிய விஷயமல்ல என்பது நீதிபதி சௌமித்ர சென்னுக்குத் தெரியாதா என்ன?
தனது நீதிமன்றத்தில் ஒரு வழக்கு நிலுவையில் இருக்கும்போது, அந்த வழக்குடன் சம்பந்தப்பட்ட வழக்கறிஞர்களை சந்திப்பதைக்கூடத் தவிர்த்த நீதிபதிகள் இருந்த காலம் ஒன்று இருந்தது. இவ்வளவு இழிவான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு உள்ளாகியும் நீதிபதி பதவியிலிருந்து விலக மறுக்கும் சௌமித்ர சென் போன்றவர்கள் தேர்ந்தெடுக்கப்படுவது இந்தக் காலம். இதற்கு முக்கியமான காரணம், நீதிபதிகள் தேர்வில் நடக்கும் முறைகேடுகள்தான்.
நீதிபதிகள் அந்தப் பதவியில் நியமிக்கப்படுவதற்கு முன்னால், அவர்களுடைய பின்னணி பற்றிய முழு விவரங்களும் சேகரிக்கப்பட்டு, அப்பழுக்கில்லாதவர் என்று உறுதி செய்யப்பட்ட பிறகுதான் அந்தப் பதவிக்கு சிபாரிசு செய்யப்பட வேண்டும் என்று விதிமுறைகள் இருக்கின்றன. ஆனால் அவை எதுவும் பின்பற்றப்படுவதே இல்லை.
2006ல் நீதிபதிகள் விசாரணைச் சட்டம் பற்றிய முன்வடிவு தயாரிக்கப்பட்டு தூங்குகிறது. பதவியில் இருக்கும் நீதிபதிகளைக் கொண்ட தேசிய நீதிக்குழுமம் அமைக்கப்பட்டு, அதன் மூலம் நீதிபதிகளுக்கு எதிரான குற்றச்சாட்டுகள் விசாரிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், தவறு நிரூபிக்கப்பட்ட நிலையில் சம்பந்தப்பட்ட நீதிபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்யும் ஆலோசனையைக் குடியரசுத் தலைவருக்கு அளிக்கும் அதிகாரத்தை அதற்கு அளிக்க வேண்டும் என்றும் நீதிபதிகள் விசாரணைச்சட்ட முன்வரைவில் குறிப்பிடப்பட்டிருந்தது. ஏனோ அந்தச் சட்டம் இப்போதும் முன்வரைவாகவே தொடர்கிறது.
இந்திய ஜனநாயகத்தில் எத்தனை எத்தனையோ குறைகள் இருந்தாலும், நீதித்துறை ஓரளவுக்கு நேர்மையாக இருப்பதால்தான் அந்தக் குறைகளை மீறி நாம் தொடர்கிறோம். நீதித்துறை களங்கப்படுவதும், அதன் மீது மரியாதை குறைவதும் ஒரு நல்ல ஜனநாயகத்தின் அறிகுறி அல்ல. தவறுகள் வெளியில் தெரியக்கூடாது என்று மூடிமறைப்பதும், யாரும் கேள்வி கேட்கக்கூடாது என்று தடுப்பதும், தவறுகள் அதிகரிக்கத்தான் உதவும்.
""தர்மோ ரக்ஷதி ரக்ஷித:'' என்று வடமொழியில் ஒரு பழமொழி சொல்வார்கள். அதாவது, நாம் தர்மத்தைக் காப்பாற்றினால், தர்மம் நம்மைக் காப்பாற்றும் என்று அதற்குப் பொருள். நமக்கு நீதி வழங்கும் நீதித்துறையை நாம் பாதுகாக்கத் தயார்; நீதியே நிலை பிறழ்ந்தால் நம்மை யார் பாதுகாப்பது?
நன்றி : தினமணி
முதியோர் இல்லம் எனும் சமூகச் சீரழிவு!
மனித சமுதாயத்தின் மத்தியில் அன்பு, பாசம், அரவணைப்பு, சகிப்புத்தன்மை போன்ற உயரிய குணநலன்கள் மெதுவாகத் தேய்ந்து வருகிறது. உறவுச் சங்கிலியை அறுத்து உன்னதமான வாழ்க்கையின் பொருள் தெரியாமல் அலைந்து கொண்டிருக்கிறான் மனிதன்.
சுயநலம், சொந்த சௌகரியம் ஆகிய குணாதிசயங்கள் மனித சமுதாயத்தில் நாளுக்கு நாள் மேலோங்கி வருகிறது.
ஒவ்வொரு உயிரும் முதுமை என்ற மைல்கல்லை கடந்தே தீர வேண்டும். இதிலிருந்து எவரும் தப்பிக்க முடியாது என்பதை ஏனோ இந்த மனிதன் உணருவதில்லை.
முதுமை அடைந்துவிட்டால் அவர்களை எதற்குமே உபயோகப்படாத பொருளாகக் கருதி, வீட்டில் பயன்படாத குப்பைகளைக் குப்பைத் தொட்டியில் போடுவது போல் ஓரங்கட்டிவிடும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. இதுபோன்ற இழிவான, மனிதாபிமானமற்ற செயல் மேலை நாடுகளைவிட, உறவு முறையின் உன்னதத்தை உலகுக்கே உணர்த்திய இந்தியாவில் சர்வசாதாரண நிகழ்வாகிப் போனதுதான் இதயத்தில் ஈட்டியாய் குத்துகிறது. நாடுமுழுவதும் காளான்களாய் முளைத்திருக்கும் முதியோர் இல்லங்களே இதற்குச் சாட்சி.
2001 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் முதியோர்கள் எண்ணிக்கை 7 கோடியே 62 லட்சம். இதுவே அடுத்த 25 ஆண்டுகளில் 17 கோடியாக உயரும் என்பது சமூக நீதித் துறையின் கணிப்பு. தற்போதைய மொத்த முதியோரில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் தங்களது குழந்தைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டு முதியோர் இல்லங்களில் தஞ்சம் அடைந்து, பாசத்துக்காக ஏங்கி, சோகமாக வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் 33 சதவீதம் பேர் தங்களது வாழ்க்கைத் துணையை பிரிந்து வாழ்கிறார்கள்.
பிள்ளைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்ட இன்னும் எத்தனையோ பெற்றோர்கள் விழிகளில் கண்ணீர் வழிய, விதியை நினைத்து, பித்துப் பிடித்தாற்போல் வீதிகளில் உலா வருவதைக் கண்கூடாய் காணும் போது, "நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே இந்த நிலைகெட்ட மாந்தரை நினைந்துவிட்டால்' என்ற புரட்சிக் கவியின் வரிகள்தான் நெஞ்சில் தீப்பொறியாய் கிளம்புகிறது.
இன்று இளையவன், நாளைய முதியவன். இன்று ஒருவருக்கு பிள்ளை; நாளை மற்றொருவருக்கு தந்தை. இதுதான் மாறாத வாழ்வியல் விதி. இதை மறந்து மனம் போன போக்கிலே வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தால் நாம் செய்யும் தவறுக்கு நமது வருங்கால சந்ததி அளிக்கும் தண்டனையில் இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது.
முதியோருக்கு பல்வேறு வழிகளில் உதவிக்கரம் நீட்டிவருகிறது மத்திய, மாநில அரசுகள். இந்திரா காந்தி தேசிய முதியோர் ஓய்வூதியத் திட்டத்தின் கீழ், முதியோருக்கு தலா ரூ.400 வீதம் மாதா மாதம் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. இதை மத்திய, மாநில அரசுகள் பாதியாகப் பகிர்ந்து அளிக்கின்றன. முதியோர் ஓய்வூதியத் திட்டத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் மத்திய அரசு ரூ.703.39 கோடியில் இருந்து ரூ.836.65 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது.
இதுதவிர்த்து, நாடுமுழுவதும் கூடுதலான முதியோர் இல்லங்களை நிறுவுதல், சட்டரீதியாக முதியோருக்கு பாதுகாப்பை உறுதி செய்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளையும் அரசு மேற்கொண்டுள்ளது. இது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும், முதியோர் இல்ல அதிகரிப்பு என்பது முதியோர் புறக்கணிப்பு அதிகரிப்பதைத்தான் காட்டுகிறது.
முதியோர்கள் வீட்டின் விலைமதிக்க முடியாத சொத்துகள்; அறிவு, அனுபவ பெட்டகங்கள் என்ற நிலை மாறி, அவர்களை சுமைகளாகக் கருதும் மனப்பக்குவம் இன்று மேலோங்கி வருகிறது. இந்த மோசமான நிலையை சமூகச் சீரழிவு என்றும், ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடிமட்டத்தை செல்லரித்து விட்டது என்றேச் சொல்ல வேண்டும்.
முந்தைய தலைமுறையினர் அறிவாளிகளாகவும், ஒழுக்க சீலர்களாகவும் இருந்ததற்கு, அவர்கள் முதியோர்களின் உபதேசங்களால் ஊட்டி வளர்க்கப்பட்டவர்கள் என்பதையும், இன்றைய தலைமுறையினர் ஒழுக்கம் குறித்து கேள்வி எழுப்பும் நிலை உருவாகியுள்ளதற்கு முதியோர் உறவு துண்டிக்கப்பட்டதுமே முழுக்காரணம் என்பதை மறுத்திட முடியாது.
நமது சமூகத்துக்கென்று இருந்த தனித்த அடையாளங்களை தொலைத்து, மேலை நாட்டு மோகத்தில் நவநாகரீக வாழ்க்கை (?) நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம் நாம். ஆனால் பிரிட்டிஷ் குழந்தைகளோ தாத்தா, பாட்டியின் அரவணைப்பில் வளர்கின்றனர். இந்த மாற்றத்தை நினைத்து நாம் வெட்கித் தலைகுனியாமல் இருக்க முடியாது.
இது நமக்குத் தலைகுனிவாக உள்ளதோ இல்லையோ, சட்டத்தைக் கையில் எடுத்து, தங்களது பிள்ளைகளை நீதிமன்றத்துக்கு இழுத்து, உதவிகோரி தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டிய கட்டாய நிலைக்கு ஆளாகிவரும் பெற்றோர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருவதை எண்ணி, வெட்கித் தலைகுனிவதைத் தவிர வேறுவழியில்லை.
நம்மை பெற்றெடுத்து வளர்த்து ஆளாக்கிய பெற்றோர்க்கு இதுதான் நாம் செய்யும் கைமாறா? என்று ஒவ்வொரு இளைஞனும் மனசாட்சியைக் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.
நீதி. செங்கோட்டையன்
நன்றி : தினமணி
சுயநலம், சொந்த சௌகரியம் ஆகிய குணாதிசயங்கள் மனித சமுதாயத்தில் நாளுக்கு நாள் மேலோங்கி வருகிறது.
ஒவ்வொரு உயிரும் முதுமை என்ற மைல்கல்லை கடந்தே தீர வேண்டும். இதிலிருந்து எவரும் தப்பிக்க முடியாது என்பதை ஏனோ இந்த மனிதன் உணருவதில்லை.
முதுமை அடைந்துவிட்டால் அவர்களை எதற்குமே உபயோகப்படாத பொருளாகக் கருதி, வீட்டில் பயன்படாத குப்பைகளைக் குப்பைத் தொட்டியில் போடுவது போல் ஓரங்கட்டிவிடும் போக்கு அதிகரித்து வருகிறது. இதுபோன்ற இழிவான, மனிதாபிமானமற்ற செயல் மேலை நாடுகளைவிட, உறவு முறையின் உன்னதத்தை உலகுக்கே உணர்த்திய இந்தியாவில் சர்வசாதாரண நிகழ்வாகிப் போனதுதான் இதயத்தில் ஈட்டியாய் குத்துகிறது. நாடுமுழுவதும் காளான்களாய் முளைத்திருக்கும் முதியோர் இல்லங்களே இதற்குச் சாட்சி.
2001 மக்கள்தொகைக் கணக்கெடுப்பின்படி, இந்தியாவில் முதியோர்கள் எண்ணிக்கை 7 கோடியே 62 லட்சம். இதுவே அடுத்த 25 ஆண்டுகளில் 17 கோடியாக உயரும் என்பது சமூக நீதித் துறையின் கணிப்பு. தற்போதைய மொத்த முதியோரில் பாதிக்கு மேற்பட்டோர் தங்களது குழந்தைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்டு முதியோர் இல்லங்களில் தஞ்சம் அடைந்து, பாசத்துக்காக ஏங்கி, சோகமாக வாழ்க்கையை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கிறார்கள். இதில் 33 சதவீதம் பேர் தங்களது வாழ்க்கைத் துணையை பிரிந்து வாழ்கிறார்கள்.
பிள்ளைகளால் புறக்கணிக்கப்பட்ட இன்னும் எத்தனையோ பெற்றோர்கள் விழிகளில் கண்ணீர் வழிய, விதியை நினைத்து, பித்துப் பிடித்தாற்போல் வீதிகளில் உலா வருவதைக் கண்கூடாய் காணும் போது, "நெஞ்சு பொறுக்குதில்லையே இந்த நிலைகெட்ட மாந்தரை நினைந்துவிட்டால்' என்ற புரட்சிக் கவியின் வரிகள்தான் நெஞ்சில் தீப்பொறியாய் கிளம்புகிறது.
இன்று இளையவன், நாளைய முதியவன். இன்று ஒருவருக்கு பிள்ளை; நாளை மற்றொருவருக்கு தந்தை. இதுதான் மாறாத வாழ்வியல் விதி. இதை மறந்து மனம் போன போக்கிலே வாழ்க்கைப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தால் நாம் செய்யும் தவறுக்கு நமது வருங்கால சந்ததி அளிக்கும் தண்டனையில் இருந்து தப்பிக்கவே முடியாது.
முதியோருக்கு பல்வேறு வழிகளில் உதவிக்கரம் நீட்டிவருகிறது மத்திய, மாநில அரசுகள். இந்திரா காந்தி தேசிய முதியோர் ஓய்வூதியத் திட்டத்தின் கீழ், முதியோருக்கு தலா ரூ.400 வீதம் மாதா மாதம் வழங்கப்பட்டு வருகிறது. இதை மத்திய, மாநில அரசுகள் பாதியாகப் பகிர்ந்து அளிக்கின்றன. முதியோர் ஓய்வூதியத் திட்டத்துக்கான நிதி ஒதுக்கீட்டையும் மத்திய அரசு ரூ.703.39 கோடியில் இருந்து ரூ.836.65 கோடியாக அதிகரித்துள்ளது.
இதுதவிர்த்து, நாடுமுழுவதும் கூடுதலான முதியோர் இல்லங்களை நிறுவுதல், சட்டரீதியாக முதியோருக்கு பாதுகாப்பை உறுதி செய்தல் போன்ற நடவடிக்கைகளையும் அரசு மேற்கொண்டுள்ளது. இது ஒருவகையில் மகிழ்ச்சி அளித்தாலும், முதியோர் இல்ல அதிகரிப்பு என்பது முதியோர் புறக்கணிப்பு அதிகரிப்பதைத்தான் காட்டுகிறது.
முதியோர்கள் வீட்டின் விலைமதிக்க முடியாத சொத்துகள்; அறிவு, அனுபவ பெட்டகங்கள் என்ற நிலை மாறி, அவர்களை சுமைகளாகக் கருதும் மனப்பக்குவம் இன்று மேலோங்கி வருகிறது. இந்த மோசமான நிலையை சமூகச் சீரழிவு என்றும், ஆரோக்கியமான சமூகத்தின் அடிமட்டத்தை செல்லரித்து விட்டது என்றேச் சொல்ல வேண்டும்.
முந்தைய தலைமுறையினர் அறிவாளிகளாகவும், ஒழுக்க சீலர்களாகவும் இருந்ததற்கு, அவர்கள் முதியோர்களின் உபதேசங்களால் ஊட்டி வளர்க்கப்பட்டவர்கள் என்பதையும், இன்றைய தலைமுறையினர் ஒழுக்கம் குறித்து கேள்வி எழுப்பும் நிலை உருவாகியுள்ளதற்கு முதியோர் உறவு துண்டிக்கப்பட்டதுமே முழுக்காரணம் என்பதை மறுத்திட முடியாது.
நமது சமூகத்துக்கென்று இருந்த தனித்த அடையாளங்களை தொலைத்து, மேலை நாட்டு மோகத்தில் நவநாகரீக வாழ்க்கை (?) நடத்திக் கொண்டிருக்கிறோம் நாம். ஆனால் பிரிட்டிஷ் குழந்தைகளோ தாத்தா, பாட்டியின் அரவணைப்பில் வளர்கின்றனர். இந்த மாற்றத்தை நினைத்து நாம் வெட்கித் தலைகுனியாமல் இருக்க முடியாது.
இது நமக்குத் தலைகுனிவாக உள்ளதோ இல்லையோ, சட்டத்தைக் கையில் எடுத்து, தங்களது பிள்ளைகளை நீதிமன்றத்துக்கு இழுத்து, உதவிகோரி தங்கள் வாழ்க்கையை நடத்த வேண்டிய கட்டாய நிலைக்கு ஆளாகிவரும் பெற்றோர்களின் எண்ணிக்கை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வருவதை எண்ணி, வெட்கித் தலைகுனிவதைத் தவிர வேறுவழியில்லை.
நம்மை பெற்றெடுத்து வளர்த்து ஆளாக்கிய பெற்றோர்க்கு இதுதான் நாம் செய்யும் கைமாறா? என்று ஒவ்வொரு இளைஞனும் மனசாட்சியைக் கேட்டுப் பார்க்க வேண்டும்.
நீதி. செங்கோட்டையன்
நன்றி : தினமணி
அண்ணன் காட்டிய வழி!
பேரறிஞர் அண்ணாவின் நூற்றாண்டு விழா பெரிய அளவில் தமிழகமெங்கும் கொண்டாடப்பட இருக்கிறது. மிகக் குறுகிய காலம் மட்டுமே முதல்வராக இருந்த ஒரு தலைவனால் மக்களின் மனதில் இடம் பிடிக்க முடிந்தது என்றால் அதற்குக் காரணம், அந்த மனிதன் தன்னை மக்களுடன் இணைத்துக் கொண்டதும், அவர்களது வாழ்வில் மிகப்பெரிய தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதும்தான்.
திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தொடங்கப்பட்டபோது, அண்ணாவிடம் பண பலம் இருக்கவில்லை. காங்கிரஸ் என்கிற மாபெரும் சக்தியை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கும் இருக்கவில்லை. மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் மேடைப் பேச்சையும், கவர்ந்திழுக்கும் சினிமாவையும் தனது ஆயுதங்களாகக் கொண்டு களமிறங்கிய அண்ணாவால், மக்கள் மத்தியில் எழுச்சியையும், சமுதாயத்தில் மிகப்பெரிய புரட்சியையும் ஏற்படுத்த முடிந்ததென்றால் அதற்குக் காரணம், அவரிடம் காணப்பட்ட தலைமைப் பண்பும், அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் சகோதர பாசமும், இதயத்தின் அடித்தளத்தில் சுரந்த மனித நேயமும், அனைத்துக்கும் மேலாக அவரிடம் இருந்த தன்னம்பிக்கையும்தான்!
1967ல் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் தோல்வியைத் தழுவிய காங்கிரஸ். ஏனைய மாநிலங்களில் மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிக்க முடிந்தது. ஆனால், தமிழகத்தில் இன்றுவரை காங்கிரசால் ஆட்சியில் அமர முடியாமல் போனதற்குக் காரணம், அண்ணா அமைத்துக் கொடுத்த காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு என்கிற அடித்தளமும், காங்கிரஸ் ஒரு பணக்காரர்களின் கட்சி என்கிற வெகுஜன அபிப்பிராயமும்தான்.
சி.என். அண்ணாதுரை எம்.ஏ. என்கிற அந்த எளிய மனிதரை இந்தத் தமிழகம் முழுவதுமே "அண்ணா' என்று அழைத்தது. அவர் மரணத்தின்போது இறுதி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்ட மக்கள்பெருவெள்ளம் உலகம் இன்றுவரை கண்டறியாதது. இன்றளவும் கின்னஸ் சாதனையாக கருதப்படுகிறது. இவர்களன்றி, தமிழகத்தில் வானொலிப்பெட்டி இருந்த வீடுகள் முன்பாக கூடி நின்று அழுத நெஞ்சங்கள் பல கோடி.
இத்தனைப் பேரின் உள்ளங் கவர்ந்த தலைவர்அரசியல் உலகில் இருந்த அப்பாவி மனிதர் என்றால் மிகையாகாது. சட்டப்பேரவைக்கு போட்டியிட்டால் முதல்வராக முடியும் என்ற நிலைமை இருந்தபோதும் மக்களவைக்குப் போட்டியிட்டவரை அப்பாவி என்றுதானே சொல்ல இயலும்.
காங்கிரஸுக்கு எதிராக அனைத்து கட்சிகளையும் ஒரே கூட்டணியில் சேர்த்து ஆட்சியைப் பிடித்த அண்ணாவின் வெற்றிக்கு உழைப்பையும், தமிழையும் காரணம் என்று சொல்லாமல், "ஒரு ரூபாய்க்கு மூன்றுபடி லட்சியம், ஒரு படி நிச்சயம்' என்ற தேர்தல் வாக்குறுதிதான் காரணம் என்று கருதினால் அது பிழையாகத்தான் அமையும்.
அந்த ஒரு வாக்குறுதிக்காக தமிழக மக்கள் வாக்களிக்கவில்லை என்பதும், அதற்கு அடுத்துவந்த தேர்தலில் காங்கிரஸ் இதை முன்வைத்து பிரசாரம் செய்தபோதும் மக்கள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை என்பதுமே அதற்குச் சான்று.
அண்ணா தன் குடும்பத்தை எந்த நாளிலும் முன்னிலைப் படுத்தியதே இல்லை. அவரது மனைவி மற்றும் வளர்ப்பு மகன் பெயரும் முகமும் அவரை நேசித்த பல கோடித் தமிழர்கள் அறியாதவை. அவர் தனக்காகவோ அல்லது தன் குடும்பத்துக்காகவோ நிறுவனங்களைத் தொடங்கவில்லை. அல்லது பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பல கோடிக்கு பங்குகள் வாங்கி வைத்து, குடும்பத்தினரின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு உத்தரவாதம் ஏற்படுத்தித் தந்ததில்லை.
அண்ணாவின் மிகப்பெரிய சாதனை என்ன? தமிழனுக்குத் தமிழன் என்கிற உணர்வையும், தமிழினத்துக்குத் தனித்துவம் தேவை என்கிற வேட்கையையும் அளித்தது சாதனை. அண்ணா இன்னும் தமிழர்களின் மனதில் தனியாசனம் இட்டு அமர்ந்திருப்பது ஏன்? புகழின் உச்சியிலும் எளிமை, பதவியிலும் பணிவு என்பதை வாழ்ந்து காட்டியதால்.
நன்றி ; தினமணி
திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் தொடங்கப்பட்டபோது, அண்ணாவிடம் பண பலம் இருக்கவில்லை. காங்கிரஸ் என்கிற மாபெரும் சக்தியை எதிர்கொள்ளும் அளவுக்கு மக்கள் மத்தியில் செல்வாக்கும் இருக்கவில்லை. மக்களின் கவனத்தை ஈர்க்கும் மேடைப் பேச்சையும், கவர்ந்திழுக்கும் சினிமாவையும் தனது ஆயுதங்களாகக் கொண்டு களமிறங்கிய அண்ணாவால், மக்கள் மத்தியில் எழுச்சியையும், சமுதாயத்தில் மிகப்பெரிய புரட்சியையும் ஏற்படுத்த முடிந்ததென்றால் அதற்குக் காரணம், அவரிடம் காணப்பட்ட தலைமைப் பண்பும், அனைவரையும் அரவணைத்துச் செல்லும் சகோதர பாசமும், இதயத்தின் அடித்தளத்தில் சுரந்த மனித நேயமும், அனைத்துக்கும் மேலாக அவரிடம் இருந்த தன்னம்பிக்கையும்தான்!
1967ல் இந்தியாவின் பல மாநிலங்களில் தோல்வியைத் தழுவிய காங்கிரஸ். ஏனைய மாநிலங்களில் மீண்டும் ஆட்சியைப் பிடிக்க முடிந்தது. ஆனால், தமிழகத்தில் இன்றுவரை காங்கிரசால் ஆட்சியில் அமர முடியாமல் போனதற்குக் காரணம், அண்ணா அமைத்துக் கொடுத்த காங்கிரஸ் எதிர்ப்பு என்கிற அடித்தளமும், காங்கிரஸ் ஒரு பணக்காரர்களின் கட்சி என்கிற வெகுஜன அபிப்பிராயமும்தான்.
சி.என். அண்ணாதுரை எம்.ஏ. என்கிற அந்த எளிய மனிதரை இந்தத் தமிழகம் முழுவதுமே "அண்ணா' என்று அழைத்தது. அவர் மரணத்தின்போது இறுதி ஊர்வலத்தில் கலந்துகொண்ட மக்கள்பெருவெள்ளம் உலகம் இன்றுவரை கண்டறியாதது. இன்றளவும் கின்னஸ் சாதனையாக கருதப்படுகிறது. இவர்களன்றி, தமிழகத்தில் வானொலிப்பெட்டி இருந்த வீடுகள் முன்பாக கூடி நின்று அழுத நெஞ்சங்கள் பல கோடி.
இத்தனைப் பேரின் உள்ளங் கவர்ந்த தலைவர்அரசியல் உலகில் இருந்த அப்பாவி மனிதர் என்றால் மிகையாகாது. சட்டப்பேரவைக்கு போட்டியிட்டால் முதல்வராக முடியும் என்ற நிலைமை இருந்தபோதும் மக்களவைக்குப் போட்டியிட்டவரை அப்பாவி என்றுதானே சொல்ல இயலும்.
காங்கிரஸுக்கு எதிராக அனைத்து கட்சிகளையும் ஒரே கூட்டணியில் சேர்த்து ஆட்சியைப் பிடித்த அண்ணாவின் வெற்றிக்கு உழைப்பையும், தமிழையும் காரணம் என்று சொல்லாமல், "ஒரு ரூபாய்க்கு மூன்றுபடி லட்சியம், ஒரு படி நிச்சயம்' என்ற தேர்தல் வாக்குறுதிதான் காரணம் என்று கருதினால் அது பிழையாகத்தான் அமையும்.
அந்த ஒரு வாக்குறுதிக்காக தமிழக மக்கள் வாக்களிக்கவில்லை என்பதும், அதற்கு அடுத்துவந்த தேர்தலில் காங்கிரஸ் இதை முன்வைத்து பிரசாரம் செய்தபோதும் மக்கள் அதை பொருட்படுத்தவில்லை என்பதுமே அதற்குச் சான்று.
அண்ணா தன் குடும்பத்தை எந்த நாளிலும் முன்னிலைப் படுத்தியதே இல்லை. அவரது மனைவி மற்றும் வளர்ப்பு மகன் பெயரும் முகமும் அவரை நேசித்த பல கோடித் தமிழர்கள் அறியாதவை. அவர் தனக்காகவோ அல்லது தன் குடும்பத்துக்காகவோ நிறுவனங்களைத் தொடங்கவில்லை. அல்லது பல பன்னாட்டு நிறுவனங்களில் பல கோடிக்கு பங்குகள் வாங்கி வைத்து, குடும்பத்தினரின் எதிர்கால வாழ்க்கைக்கு உத்தரவாதம் ஏற்படுத்தித் தந்ததில்லை.
அண்ணாவின் மிகப்பெரிய சாதனை என்ன? தமிழனுக்குத் தமிழன் என்கிற உணர்வையும், தமிழினத்துக்குத் தனித்துவம் தேவை என்கிற வேட்கையையும் அளித்தது சாதனை. அண்ணா இன்னும் தமிழர்களின் மனதில் தனியாசனம் இட்டு அமர்ந்திருப்பது ஏன்? புகழின் உச்சியிலும் எளிமை, பதவியிலும் பணிவு என்பதை வாழ்ந்து காட்டியதால்.
நன்றி ; தினமணி
Saturday, September 13, 2008
அரசியலில் என்.எஸ்.ஜி.யின் தாக்கம்
பிரதமர் பதவிக்கு காங்கிரஸ் சார்பில் போட்டியிடுவதற்கு மன்மோகன் சிங்குக்கு நிகரான வேறு ஆள் இல்லை என்ற நிலை இப்போது ஏற்பட்டிருக்கிறது. இதற்கு ஒரே காரணம், அணு மூலப்பொருள் வர்த்தகத்தில் இந்தியா ஈடுபடுவதற்கு அணு எரிபொருள் வழங்கும் நாடுகள் குழுவில் (என்.எஸ்.ஜி) கிடைத்த அனுமதிதான். 2004ல் பிரதமர் பதவி வேண்டாம் என சோனியா மறுத்ததால் மன்மோகனுக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. தற்போது, நிலைமை நேர் எதிராகத் திரும்பியுள்ளது. மன்மோகன் மறுத்தால்தான் பிரதமர் பதவி வேறு யாருக்கும் கிடைக்கும்.
என்.எஸ்.ஜி.யின் அனுமதிக்குப் பிறகு எழுந்துள்ள நிலையால் மன்மோகன் சிங்கின் மரியாதை கட்சிக்குள்ளும் வெளியிலும் உயர்ந்திருக்கிறது. அதனால் பிரதமர் பதவிக்கு வேறு யாரையும் பரிந்துரை செய்ய முடியாத தர்மசங்கடமான நிலை காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சோனியா காந்தியே கூட இந்தக் கருத்தை அண்மையில் வெளியிட்டிருக்கிறார். மன்மோகன் சிங்குக்குப் பதிலாக ராகுல் காந்தியை முன்னிறுத்துவது பெரிய பிரச்னையாகாது என்றாலும், அவருக்கு அனுபவம் போதாது என்பதே பலரது கருத்து. அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் புகழ் சேர்ந்த பிறகு, இதுபற்றி பரிசீலிக்கலாம் என்றே கட்சியின் பெரும்பான்மையோர் கருதுகின்றனர்.
வாக்குகளைக் கவரும் தலைவராகவும் பிரசார பீரங்கியாகவும் சோனியா இருப்பார். ஆயினும் அவரைப் பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவிப்பதில் இருக்கும் சிக்கல்களுக்கு இன்னும் தீர்வு ஏற்படவில்லை. வேறு யாரையும் முன்னிறுத்தினால், அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை பிரசார ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த முடியாமல் போய்விடும். ஆக, அணுசக்தி ஒப்பந்தம்தான் இந்த ஆட்சியின் வரலாற்றுச் சாதனை என்று கூறினால், அதில் மன்மோகன் சிங்கைக் குறிப்பிடுவது தவிர்க்க முடியாததாகிவிடுகிறது.
மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் சக்தி மன்மோகனுக்குக் கிடையாது. அவரது தேர்தல் பிரசார கூட்டங்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். கட்சியினர் யாருமே அவரைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெறுவதில்லை. ஆனால், இப்போது அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக காங்கிரஸ் கட்சியினர் அனைவருமே மன்மோகனுக்குப் பின்னால் அணி திரண்டிருக்கிறார்கள். அவரும் கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில் இருந்ததைவிட தலைநிமிர்ந்து நடக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார். இதனால், அவர் காங்கிரஸின் பிரதமர் வேட்பாளர் ஆவது கிட்டத்தட்ட உறுதியாகி இருக்கிறது.
என்.எஸ்.ஜியில் கிடைத்த அனுமதியால் இந்தியாவில் பிரதமர் பதவிக்கான அரசியல் யுத்தம் சூடுபிடித்திருக்கிறது. எல்.கே. அத்வானி, மன்மோகன் சிங், மாயாவதி ஆகியோர்தான் இப்போதைக்கு யுத்த களத்தில் இருக்கிறார்கள். அதற்காக, இவர்களில் ஒருவர்தான் பிரதமராக வேண்டும் என்பதில்லை. அதுதான் இந்திய அரசியல்.
பொதுத் தேர்தல் நடக்கும் நேரத்தையும் என்.எஸ்.ஜி.யின் "அனுமதி' உறுதி செய்திருக்கிறது. தேர்தலை எப்போது நடத்துவது என்பதை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் இப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் கைக்கு வந்திருக்கிறது. அதனால், தங்களுக்குச் சாதகமான நேரத்தில் தேர்தலை அறிவிப்பதற்கு அந்தக் கட்சிக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தால் எழுந்திருக்கும் ஆதரவான நிலையைப் பயன்படுத்தி உடனடியாகத் தேர்தலைச் சந்தித்தால் அது, காங்கிரஸுக்கு சாதகமாக அமையும்.
ஆனால், தேர்தலுக்கு காங்கிரஸ் இன்னும் தயாராகவில்லை. கூட்டாளிகளும் பிடிவாதக்காரர்கள். மக்களவையின் பதவிக்காலம் முடியும்வரை தேர்தல் நடத்தக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்து வருகிறார்கள். லாலுவுக்கு இந்த எதிர்ப்பில் முக்கியப் பங்கிருக்கிறது. என்.எஸ்.ஜி.யில் இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த அனுமதிக்குப் பிறகும்கூட இந்தப் பிடிவாதம் தளரவில்லை. தேர்தலில் தமது கட்சிக்கு தற்போது இருக்கும் இடங்களைவிடக் குறைவாகவே கிடைக்கும் என லாலு பயப்படுவதே இதற்குக் காரணம்.
எது எப்படி இருந்தாலும் அக்டோபர் 17ல் தொடங்கும் கூட்டத் தொடரே 14வது மக்களவையின் கடைசிக் கூட்டத் தொடராக இருக்கும் என ஆளும் அணியில் பலர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன்பிறகு மக்களவை கலைக்கப்பட்டு வரும் பிப்ரவரியில் தேர்தலை நடத்துவதற்கு திட்டமிடப்பட்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதற்குக் காரணங்களும் இல்லாமல் இல்லை.
இப்போதைய சூழலில் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சிகளைச் சமாளிப்பது கடினமாக இருக்கும். அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தைக் கொண்டு அரசுக்கு என்னென்ன நெருக்கடிகள் தரலாம் என எதிர்க்கட்சிகள் ஆலோசித்து வருகின்றன. அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்துக்கு அந்நாட்டு வெளியுறவுத்துறை எழுதிய கடிதத்தில் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் பற்றிய "ரகசியம்' அம்பலமான விவகாரம் பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கும். நாடாளுமன்றத்தில் அளித்த உறுதிமொழியைப் பாதுகாக்க பிரதமர் தவறிவிட்டார் என்று பாஜகவும் இடதுசாரிகளும் கடுமையாகத் தாக்குவார்கள். அவர் மீது உரிமை மீறல் பிரச்னை அல்லது அரசுக்கு எதிராக மீண்டும் ஒரு நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரப்படலாம். இத்தனை பிரச்னைகளை சந்திப்பதைவிட மக்களவையைக் கலைப்பதே மேல் என காங்கிரஸ் கருதுகிறது.
அடுத்ததாக சமாஜவாதி கட்சியின் நெருக்குதல் உத்தி. நம்பிக்கைத் தீர்மானத்தின்போது, அரசுக்கு முழு ஆதரவு கொடுத்தது சமாஜவாதி. அரசில் சேரவேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் படிப்படியாக விலக்கிக் கொண்டது. இந்த நிலையில், உத்தரப் பிரதேசத்தில் 8 முதல் 12 மக்களவைத் தொகுதிகளைத்தான் காங்கிரஸுக்கு விட்டுக்கொடுக்க முடியும் என்று கூறியிருப்பதன் மூலம் கூட்டணிக்கு வேட்டு வைத்திருக்கிறார் அமர்சிங். இப்படிப்பட்டவர்களின் ஆதரவுடன் ஆட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பதைவிட தேர்தலே சிறந்தது என காங்கிரஸ் நினைக்கிறது.
என்.எஸ்.ஜி. அனுமதியால் மூன்றாவது அணியிலும் அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. பாஜகவுக்கு எதிரான கட்சிகளில் சில வேண்டாக வெறுப்பாக காங்கிரஸை ஆதரிக்கும் நிலை இருந்து வந்தது. ஆனால், என்.எஸ்.ஜி.யின் அனுமதிக்குப் பிறகு இந்த நிலை மாறியிருக்கிறது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கிடந்த கட்சிகள் அனைத்தும் மாயாவதியின் பின்னால் மூன்றாவது அணியாகத் திரண்டு கொண்டிருக்கிறன.
மாயாவதி, இடதுசாரிகள், சந்திரபாபு நாயுடு ஆகியோர் மூன்றாவது அணியை வலுப்படுத்துவதில் உறுதியாக இருக்கின்றனர். அதிமுகவை கூட்டணியில் சேர்ப்பதற்கான முயற்சிகளை சந்திரபாபு நாயுடு மேற்கொண்டு வருவதாகவும் கூறப்படுகிறது.
அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரம் அரசியலாவதில் கவனிக்கத் தக்க மற்றொரு அம்சமும் இருக்கிறது. அது, இந்த விவகாரத்தில் முஸ்லிம்களின் நிலை என்ன என்பதுதான். தேர்தல் நேரத்தில் அவர்கள் யாரை ஆதரிப்பார்கள் என்பதை இப்போதே கணிக்க முடியாது. எனினும், ஒப்பந்தத்தை வெளிப்படையாகவே எதிர்த்துப் பேசிவரும் மாயாவதியை முஸ்லிம்கள் ஆதரிக்கக்கூடும் எனக் கருதப்படுகிறது. இடதுசாரிகளின் ஆதரவும் அவருக்குக் கிடைத்திருப்பதால் இந்தக் கருத்து வலுப்பட்டிருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்தில் இப்படி நடந்தால், நாட்டின் பிறபகுதிகளிலும் அது எதிரொலிக்கும். முஸ்லிம் தலைவர்களில் பெரும்பான்மையினர் உயர்ஜாதியினராக இருப்பதால், தலித்முஸ்லிம் கூட்டணி என்பது நடைமுறையில் கடினமானதாகவே இருக்கும் என்ற கருத்தும் உள்ளது. எனினும், இது சாத்தியமானால், அது காங்கிரஸுக்கு பெருத்த அடி.
அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் மூலமாக அமெரிக்காவின் நெருக்கமான கூட்டாளியாக இந்தியா உருவெடுத்திருக்கிறது. இதனால், ஆப்கானிஸ்தான், இராக் ஆகிய நாடுகளுக்கு அமெரிக்கப் படைகளுக்கு உதவியாக இந்தியாவும் வீரர்களை அனுப்ப வேண்டிய நிர்பந்தம் வரும். சர்வதேச விவகாரங்களில் அமெரிக்கா மேற்கொள்ளும் நிலைக்கு ஆதரவாகவே இந்தியாவும் முடிவு எடுக்கும் நிலை ஏற்படும். கடந்த 60 ஆண்டுகளில் நட்புறவுடன் இருந்த சில முஸ்லிம் நாடுகளுடன் கூட இந்தியாவுக்கு கசப்புணர்வு தோன்றும். மிக மிக நெருக்கடியான நிலை அது.
இந்த விஷயம், இந்திய முஸ்லிம்களின் மனநிலையில் எந்த அளவுக்கு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். அண்மைக் காலமாக சிமி இயக்கம் நாடு முழுவதும் வலுவடைந்துள்ளது. காஷ்மீரில் பிரிவினைவாதப் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்து வருகின்றன. அமெரிக்காவின் பிடியில் இந்தியா சிக்குவதை முஸ்லிம்கள் விரும்பவில்லை என்பதையே இவை காட்டுகின்றன.
1991ல் மன்மோகன் சிங் நிதியமைச்சராக இருந்தபோது, மிகப் பெரும் பொருளாதார மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. அதற்கு அவரே காரணமாகவும் இருந்தார். அது ஒருவகையில் வெற்றி என்றே கூறலாம். தற்போது அவரே பிரதமராக இருக்கும் நிலையில், மிகப்பெரும் அரசியல் மாற்றத்தை இந்தியா சந்திக்கிறது. இது முன்னேற்றமா வீழ்ச்சியா என்பது விரைவில் தெரிந்துவிடும்.
நீரஜா சௌத்ரி
நன்றி : தினமணி
என்.எஸ்.ஜி.யின் அனுமதிக்குப் பிறகு எழுந்துள்ள நிலையால் மன்மோகன் சிங்கின் மரியாதை கட்சிக்குள்ளும் வெளியிலும் உயர்ந்திருக்கிறது. அதனால் பிரதமர் பதவிக்கு வேறு யாரையும் பரிந்துரை செய்ய முடியாத தர்மசங்கடமான நிலை காங்கிரஸ் கட்சிக்கு ஏற்பட்டிருக்கிறது. சோனியா காந்தியே கூட இந்தக் கருத்தை அண்மையில் வெளியிட்டிருக்கிறார். மன்மோகன் சிங்குக்குப் பதிலாக ராகுல் காந்தியை முன்னிறுத்துவது பெரிய பிரச்னையாகாது என்றாலும், அவருக்கு அனுபவம் போதாது என்பதே பலரது கருத்து. அவருக்கு இன்னும் கொஞ்சம் புகழ் சேர்ந்த பிறகு, இதுபற்றி பரிசீலிக்கலாம் என்றே கட்சியின் பெரும்பான்மையோர் கருதுகின்றனர்.
வாக்குகளைக் கவரும் தலைவராகவும் பிரசார பீரங்கியாகவும் சோனியா இருப்பார். ஆயினும் அவரைப் பிரதமர் வேட்பாளராக அறிவிப்பதில் இருக்கும் சிக்கல்களுக்கு இன்னும் தீர்வு ஏற்படவில்லை. வேறு யாரையும் முன்னிறுத்தினால், அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தை பிரசார ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த முடியாமல் போய்விடும். ஆக, அணுசக்தி ஒப்பந்தம்தான் இந்த ஆட்சியின் வரலாற்றுச் சாதனை என்று கூறினால், அதில் மன்மோகன் சிங்கைக் குறிப்பிடுவது தவிர்க்க முடியாததாகிவிடுகிறது.
மக்களைக் கவர்ந்திழுக்கும் சக்தி மன்மோகனுக்குக் கிடையாது. அவரது தேர்தல் பிரசார கூட்டங்களை விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். கட்சியினர் யாருமே அவரைச் சந்தித்து ஆலோசனை பெறுவதில்லை. ஆனால், இப்போது அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் காரணமாக காங்கிரஸ் கட்சியினர் அனைவருமே மன்மோகனுக்குப் பின்னால் அணி திரண்டிருக்கிறார்கள். அவரும் கடந்த நான்கரை ஆண்டுகளில் இருந்ததைவிட தலைநிமிர்ந்து நடக்கத் தொடங்கியிருக்கிறார். இதனால், அவர் காங்கிரஸின் பிரதமர் வேட்பாளர் ஆவது கிட்டத்தட்ட உறுதியாகி இருக்கிறது.
என்.எஸ்.ஜியில் கிடைத்த அனுமதியால் இந்தியாவில் பிரதமர் பதவிக்கான அரசியல் யுத்தம் சூடுபிடித்திருக்கிறது. எல்.கே. அத்வானி, மன்மோகன் சிங், மாயாவதி ஆகியோர்தான் இப்போதைக்கு யுத்த களத்தில் இருக்கிறார்கள். அதற்காக, இவர்களில் ஒருவர்தான் பிரதமராக வேண்டும் என்பதில்லை. அதுதான் இந்திய அரசியல்.
பொதுத் தேர்தல் நடக்கும் நேரத்தையும் என்.எஸ்.ஜி.யின் "அனுமதி' உறுதி செய்திருக்கிறது. தேர்தலை எப்போது நடத்துவது என்பதை முடிவு செய்யும் அதிகாரம் இப்போது காங்கிரஸ் கட்சியின் கைக்கு வந்திருக்கிறது. அதனால், தங்களுக்குச் சாதகமான நேரத்தில் தேர்தலை அறிவிப்பதற்கு அந்தக் கட்சிக்கு வாய்ப்புக் கிடைத்திருக்கிறது. அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தால் எழுந்திருக்கும் ஆதரவான நிலையைப் பயன்படுத்தி உடனடியாகத் தேர்தலைச் சந்தித்தால் அது, காங்கிரஸுக்கு சாதகமாக அமையும்.
ஆனால், தேர்தலுக்கு காங்கிரஸ் இன்னும் தயாராகவில்லை. கூட்டாளிகளும் பிடிவாதக்காரர்கள். மக்களவையின் பதவிக்காலம் முடியும்வரை தேர்தல் நடத்தக் கூடாது என்பதில் அவர்கள் உறுதியாக இருந்து வருகிறார்கள். லாலுவுக்கு இந்த எதிர்ப்பில் முக்கியப் பங்கிருக்கிறது. என்.எஸ்.ஜி.யில் இந்தியாவுக்குக் கிடைத்த அனுமதிக்குப் பிறகும்கூட இந்தப் பிடிவாதம் தளரவில்லை. தேர்தலில் தமது கட்சிக்கு தற்போது இருக்கும் இடங்களைவிடக் குறைவாகவே கிடைக்கும் என லாலு பயப்படுவதே இதற்குக் காரணம்.
எது எப்படி இருந்தாலும் அக்டோபர் 17ல் தொடங்கும் கூட்டத் தொடரே 14வது மக்களவையின் கடைசிக் கூட்டத் தொடராக இருக்கும் என ஆளும் அணியில் பலர் நம்பிக் கொண்டிருக்கிறார்கள். அதன்பிறகு மக்களவை கலைக்கப்பட்டு வரும் பிப்ரவரியில் தேர்தலை நடத்துவதற்கு திட்டமிடப்பட்டுள்ளதாகவும் கூறப்படுகிறது. இதற்குக் காரணங்களும் இல்லாமல் இல்லை.
இப்போதைய சூழலில் நாடாளுமன்றத்தில் எதிர்க்கட்சிகளைச் சமாளிப்பது கடினமாக இருக்கும். அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரத்தைக் கொண்டு அரசுக்கு என்னென்ன நெருக்கடிகள் தரலாம் என எதிர்க்கட்சிகள் ஆலோசித்து வருகின்றன. அமெரிக்க நாடாளுமன்றத்துக்கு அந்நாட்டு வெளியுறவுத்துறை எழுதிய கடிதத்தில் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் பற்றிய "ரகசியம்' அம்பலமான விவகாரம் பெரும் சர்ச்சையை உருவாக்கும். நாடாளுமன்றத்தில் அளித்த உறுதிமொழியைப் பாதுகாக்க பிரதமர் தவறிவிட்டார் என்று பாஜகவும் இடதுசாரிகளும் கடுமையாகத் தாக்குவார்கள். அவர் மீது உரிமை மீறல் பிரச்னை அல்லது அரசுக்கு எதிராக மீண்டும் ஒரு நம்பிக்கை இல்லாத் தீர்மானம் கொண்டுவரப்படலாம். இத்தனை பிரச்னைகளை சந்திப்பதைவிட மக்களவையைக் கலைப்பதே மேல் என காங்கிரஸ் கருதுகிறது.
அடுத்ததாக சமாஜவாதி கட்சியின் நெருக்குதல் உத்தி. நம்பிக்கைத் தீர்மானத்தின்போது, அரசுக்கு முழு ஆதரவு கொடுத்தது சமாஜவாதி. அரசில் சேரவேண்டும் என்ற கோரிக்கையையும் படிப்படியாக விலக்கிக் கொண்டது. இந்த நிலையில், உத்தரப் பிரதேசத்தில் 8 முதல் 12 மக்களவைத் தொகுதிகளைத்தான் காங்கிரஸுக்கு விட்டுக்கொடுக்க முடியும் என்று கூறியிருப்பதன் மூலம் கூட்டணிக்கு வேட்டு வைத்திருக்கிறார் அமர்சிங். இப்படிப்பட்டவர்களின் ஆதரவுடன் ஆட்சியைத் தக்கவைத்துக் கொண்டிருப்பதைவிட தேர்தலே சிறந்தது என காங்கிரஸ் நினைக்கிறது.
என்.எஸ்.ஜி. அனுமதியால் மூன்றாவது அணியிலும் அரசியல் மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்கிறது. பாஜகவுக்கு எதிரான கட்சிகளில் சில வேண்டாக வெறுப்பாக காங்கிரஸை ஆதரிக்கும் நிலை இருந்து வந்தது. ஆனால், என்.எஸ்.ஜி.யின் அனுமதிக்குப் பிறகு இந்த நிலை மாறியிருக்கிறது. அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக கிடந்த கட்சிகள் அனைத்தும் மாயாவதியின் பின்னால் மூன்றாவது அணியாகத் திரண்டு கொண்டிருக்கிறன.
மாயாவதி, இடதுசாரிகள், சந்திரபாபு நாயுடு ஆகியோர் மூன்றாவது அணியை வலுப்படுத்துவதில் உறுதியாக இருக்கின்றனர். அதிமுகவை கூட்டணியில் சேர்ப்பதற்கான முயற்சிகளை சந்திரபாபு நாயுடு மேற்கொண்டு வருவதாகவும் கூறப்படுகிறது.
அணுசக்தி ஒப்பந்த விவகாரம் அரசியலாவதில் கவனிக்கத் தக்க மற்றொரு அம்சமும் இருக்கிறது. அது, இந்த விவகாரத்தில் முஸ்லிம்களின் நிலை என்ன என்பதுதான். தேர்தல் நேரத்தில் அவர்கள் யாரை ஆதரிப்பார்கள் என்பதை இப்போதே கணிக்க முடியாது. எனினும், ஒப்பந்தத்தை வெளிப்படையாகவே எதிர்த்துப் பேசிவரும் மாயாவதியை முஸ்லிம்கள் ஆதரிக்கக்கூடும் எனக் கருதப்படுகிறது. இடதுசாரிகளின் ஆதரவும் அவருக்குக் கிடைத்திருப்பதால் இந்தக் கருத்து வலுப்பட்டிருக்கிறது. உத்தரப் பிரதேசத்தில் இப்படி நடந்தால், நாட்டின் பிறபகுதிகளிலும் அது எதிரொலிக்கும். முஸ்லிம் தலைவர்களில் பெரும்பான்மையினர் உயர்ஜாதியினராக இருப்பதால், தலித்முஸ்லிம் கூட்டணி என்பது நடைமுறையில் கடினமானதாகவே இருக்கும் என்ற கருத்தும் உள்ளது. எனினும், இது சாத்தியமானால், அது காங்கிரஸுக்கு பெருத்த அடி.
அணுசக்தி ஒப்பந்தத்தின் மூலமாக அமெரிக்காவின் நெருக்கமான கூட்டாளியாக இந்தியா உருவெடுத்திருக்கிறது. இதனால், ஆப்கானிஸ்தான், இராக் ஆகிய நாடுகளுக்கு அமெரிக்கப் படைகளுக்கு உதவியாக இந்தியாவும் வீரர்களை அனுப்ப வேண்டிய நிர்பந்தம் வரும். சர்வதேச விவகாரங்களில் அமெரிக்கா மேற்கொள்ளும் நிலைக்கு ஆதரவாகவே இந்தியாவும் முடிவு எடுக்கும் நிலை ஏற்படும். கடந்த 60 ஆண்டுகளில் நட்புறவுடன் இருந்த சில முஸ்லிம் நாடுகளுடன் கூட இந்தியாவுக்கு கசப்புணர்வு தோன்றும். மிக மிக நெருக்கடியான நிலை அது.
இந்த விஷயம், இந்திய முஸ்லிம்களின் மனநிலையில் எந்த அளவுக்கு மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும் என்பதைப் பொறுத்திருந்துதான் பார்க்க வேண்டும். அண்மைக் காலமாக சிமி இயக்கம் நாடு முழுவதும் வலுவடைந்துள்ளது. காஷ்மீரில் பிரிவினைவாதப் போராட்டங்கள் தீவிரமடைந்து வருகின்றன. அமெரிக்காவின் பிடியில் இந்தியா சிக்குவதை முஸ்லிம்கள் விரும்பவில்லை என்பதையே இவை காட்டுகின்றன.
1991ல் மன்மோகன் சிங் நிதியமைச்சராக இருந்தபோது, மிகப் பெரும் பொருளாதார மாற்றத்தைச் சந்தித்தது. அதற்கு அவரே காரணமாகவும் இருந்தார். அது ஒருவகையில் வெற்றி என்றே கூறலாம். தற்போது அவரே பிரதமராக இருக்கும் நிலையில், மிகப்பெரும் அரசியல் மாற்றத்தை இந்தியா சந்திக்கிறது. இது முன்னேற்றமா வீழ்ச்சியா என்பது விரைவில் தெரிந்துவிடும்.
நீரஜா சௌத்ரி
நன்றி : தினமணி
புரியாத புதிராய் அவசர சிகிச்சை மையங்கள்!
தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் உள்ள விபத்து அவசர சிகிச்சை மையங்கள் விழிப்புணர்வுடன் இயங்குவதால், சாலை விபத்துகளில் உயிர் இழப்போரின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது என்பது உண்மை.
ஆனால், விபத்தில் காயமடைந்தவர்கள் இந்த சிகிச்சை மையங்களில் அனுமதிக்கப்படும்போது அவர்கள் உள்ளே சிக்கித் தவிக்கும் நிலைதான் பரிதாபமாக உள்ளது.
இதற்கு முன்பு தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் விபத்து ஏற்பட்டால் காயங்களுடன் உயிருக்கு போராடுபவர்களை காப்பாற்ற யாரும் முன்வருவதில்லை.
அப்படியே காப்பாற்றினாலும்கூட, போலீஸ் விசாரணையில் அவர்கள் அலைக்கழிக்கப்பட்டனர்.
இந்த நிலை இப்போது இல்லை. நெடுஞ்சாலைகளில் விபத்து ஏற்பட்டால், உடனடியாக சம்பவ இடத்திற்குச் சென்று காயமடைந்தவர்களை மீட்டு முதலுதவி அளிக்க அரசு ஆங்காங்கே விபத்து அவசர சிகிச்சை மையங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
20062007 புள்ளிவிவரப்படி, தமிழகத்தில் உள்ள நெடுஞ்சாலைகளில் 50 கி.மீக்கு ஒரு விபத்து அவசர சிகிச்சை மையம் செயல்பட்டு வருகிறது.
மொத்தம் உள்ள 100 மையங்களில், 64 மையங்கள் தனியார் மருத்துவமனைகள் மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்புடன் செயல்படுத்தப்படுகிறது.
36 மையங்கள் அதிகபட்சம் மாதம் ரூ. 40 ஆயிரம் தமிழக அரசின் பங்களிப்பு நிதியுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. இந்த 36 மையங்களுக்கும் அரசு மாதம் ரூ. 1.74 கோடி, சாலை பாதுகாப்பு நிதியிலிருந்து வழங்கி வருகிறது.
இந்த மையங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டதால் சாலை விபத்துகளில் உயிர் இழப்போரின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது.
20062007 புள்ளிவிவரப்படி, கொடூர சாலை விபத்தில் உயிருக்கு போராடிய 16,796 பேர் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
இந்த அவசர சிகிச்சை மையங்களின் செயல்பாடுகளினால் உயிர்கள் காப்பாற்றப்படுவது என்பது உண்மை. ஆனால் அதற்கு பின்னணியில் உள்ள நிலையைப் பார்த்தால்தான் பரிதாபமாக உள்ளது.
தனியார் மருத்துவமனை வைத்திருப்பவர்களே பெரும்பாலும் இந்த மையங்களையும் ஏற்று நடத்தி வருகின்றனர். விபத்து நடத்தவுடன் காயமடைந்தவர்களை மீட்டு தங்கள் மருத்துவனைக்கு எடுத்து வருகின்றனர் இவர்கள்.
முதலில் முதலுதவி செய்ய வேண்டும். அதன்பிறகு, காயம் பலமாக இருந்தால் காயமடைந்தவர்களை அருகிலுள்ள அரசு மருத்துவமனைக்கு எவ்வித கட்டணமும் இன்றி தீவிர சிகிச்சைக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பது அரசு விதி.
காயமடைந்தவர்கள் அதே மருத்துவமனையில் தொடர்ந்து சிகிச்சை பெற விரும்பினால், அதற்கு எவ்விதத் தடையும் இல்லை.
அவசர சிகிச்சை மையங்களை நடத்தும் தனியார் மருத்துவமனை நிர்வாகத்தினர் முதலுதவி என்ற பெயரில் காயமடைந்தவர்களை அவசர சிகிச்சை வார்டில் சேர்த்து விடுகின்றனர்.
உறவினர்கள் யாரையும் உள்ளே சென்று பார்ப்பதற்குகூட இவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை
அங்கு அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் சிகிச்சை பற்றியோ தீவிர சிகிச்சை செய்வதற்கான அவசியம் குறித்தோ காயமடைந்தவர்களிடமோ, அல்லது அவரது உறவினர்களிடமோ மருத்துவர்கள் கூறுவதில்லை.
மணிக்கணக்கில் காயமடைந்தவர்களை அவசர சிகிச்சை வார்டில் வைத்து விடுகின்றனர். பிறகு உறவினர்களின் வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகே, வெளியே உள்ள மருத்துமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல அனுமதிக்கின்றனர்.
மருத்துவமனையை விட்டு செல்லும் போது சிகிச்சைக்குச் செலவாக பெரும் தொகையை சொல்லி அதை செலுத்த வேண்டும் என்கின்றனர்.
காயமடைந்தவரின் உயிருக்கு ஒருவேளை ஆபத்து ஏற்படும் என தெரிந்தால் அவர்களை உடனடியாக அரசு மருத்துவமனையில் கொண்டு சேர்த்து விடுகின்றனர்.
அந்த வாகனத்திற்கான கட்டணத்தைக்கூட உறவினர்களிடம் வசூலித்து விடுகின்றனர்.
சில நேரங்களில் அவசர வார்டில் வைத்து தீவிர சிகிச்சை அளித்து இருப்பதாகக்கூறி ஏமாற்றிப் பணம் வசூலிப்பதாகவும் உறவினர்கள் புகார் கூறுகின்றனர். இதனால் ஏழைகள் பெரும் சிரமத்திற்கு ஆளாகி வருகின்றனர்.
இதனால் சில மருத்துவமனைகளில் உறவினர்களுக்கும் மருத்துவமனை நிர்வாகத்திற்குமிடையே தகராறே ஏற்படுகிறது. இந்த குறையை யாரிடம் சென்று முறையிடுவது என்கின்றனர் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்.
இதனால் அவசர சிகிச்சை மையங்கள் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது.
விபத்தில் சிக்கியவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதாகக் கூறும் இதுபோன்ற மருத்துவமனைகளை அரசு மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும். அந்த மருத்துவமனைகளில் போதுமான அடிப்படைக் கட்டமைப்பு மருத்துவ வசதிகள் உள்ளதா என்பதையும் கண்டறிய வேண்டும்.
புரியாத புதிராகவும், தொடர்ந்து தவறு செய்யும் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு உள்ள மருத்துவனை மையங்களுக்கான அனுமதியை அரசு ரத்து செய்ய வேண்டும்.
சு . பழனி
நன்றி : தினமணி
ஆனால், விபத்தில் காயமடைந்தவர்கள் இந்த சிகிச்சை மையங்களில் அனுமதிக்கப்படும்போது அவர்கள் உள்ளே சிக்கித் தவிக்கும் நிலைதான் பரிதாபமாக உள்ளது.
இதற்கு முன்பு தேசிய நெடுஞ்சாலைகளில் விபத்து ஏற்பட்டால் காயங்களுடன் உயிருக்கு போராடுபவர்களை காப்பாற்ற யாரும் முன்வருவதில்லை.
அப்படியே காப்பாற்றினாலும்கூட, போலீஸ் விசாரணையில் அவர்கள் அலைக்கழிக்கப்பட்டனர்.
இந்த நிலை இப்போது இல்லை. நெடுஞ்சாலைகளில் விபத்து ஏற்பட்டால், உடனடியாக சம்பவ இடத்திற்குச் சென்று காயமடைந்தவர்களை மீட்டு முதலுதவி அளிக்க அரசு ஆங்காங்கே விபத்து அவசர சிகிச்சை மையங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
20062007 புள்ளிவிவரப்படி, தமிழகத்தில் உள்ள நெடுஞ்சாலைகளில் 50 கி.மீக்கு ஒரு விபத்து அவசர சிகிச்சை மையம் செயல்பட்டு வருகிறது.
மொத்தம் உள்ள 100 மையங்களில், 64 மையங்கள் தனியார் மருத்துவமனைகள் மற்றும் அரசு சாரா நிறுவனங்களின் ஒத்துழைப்புடன் செயல்படுத்தப்படுகிறது.
36 மையங்கள் அதிகபட்சம் மாதம் ரூ. 40 ஆயிரம் தமிழக அரசின் பங்களிப்பு நிதியுடன் செயல்பட்டு வருகிறது. இந்த 36 மையங்களுக்கும் அரசு மாதம் ரூ. 1.74 கோடி, சாலை பாதுகாப்பு நிதியிலிருந்து வழங்கி வருகிறது.
இந்த மையங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டதால் சாலை விபத்துகளில் உயிர் இழப்போரின் எண்ணிக்கை வெகுவாகக் குறைந்துள்ளது.
20062007 புள்ளிவிவரப்படி, கொடூர சாலை விபத்தில் உயிருக்கு போராடிய 16,796 பேர் காப்பாற்றப்பட்டுள்ளனர்.
இந்த அவசர சிகிச்சை மையங்களின் செயல்பாடுகளினால் உயிர்கள் காப்பாற்றப்படுவது என்பது உண்மை. ஆனால் அதற்கு பின்னணியில் உள்ள நிலையைப் பார்த்தால்தான் பரிதாபமாக உள்ளது.
தனியார் மருத்துவமனை வைத்திருப்பவர்களே பெரும்பாலும் இந்த மையங்களையும் ஏற்று நடத்தி வருகின்றனர். விபத்து நடத்தவுடன் காயமடைந்தவர்களை மீட்டு தங்கள் மருத்துவனைக்கு எடுத்து வருகின்றனர் இவர்கள்.
முதலில் முதலுதவி செய்ய வேண்டும். அதன்பிறகு, காயம் பலமாக இருந்தால் காயமடைந்தவர்களை அருகிலுள்ள அரசு மருத்துவமனைக்கு எவ்வித கட்டணமும் இன்றி தீவிர சிகிச்சைக்கு அனுப்ப வேண்டும் என்பது அரசு விதி.
காயமடைந்தவர்கள் அதே மருத்துவமனையில் தொடர்ந்து சிகிச்சை பெற விரும்பினால், அதற்கு எவ்விதத் தடையும் இல்லை.
அவசர சிகிச்சை மையங்களை நடத்தும் தனியார் மருத்துவமனை நிர்வாகத்தினர் முதலுதவி என்ற பெயரில் காயமடைந்தவர்களை அவசர சிகிச்சை வார்டில் சேர்த்து விடுகின்றனர்.
உறவினர்கள் யாரையும் உள்ளே சென்று பார்ப்பதற்குகூட இவர்கள் அனுமதிப்பதில்லை
அங்கு அவர்களுக்கு அளிக்கப்படும் சிகிச்சை பற்றியோ தீவிர சிகிச்சை செய்வதற்கான அவசியம் குறித்தோ காயமடைந்தவர்களிடமோ, அல்லது அவரது உறவினர்களிடமோ மருத்துவர்கள் கூறுவதில்லை.
மணிக்கணக்கில் காயமடைந்தவர்களை அவசர சிகிச்சை வார்டில் வைத்து விடுகின்றனர். பிறகு உறவினர்களின் வற்புறுத்தலுக்குப் பிறகே, வெளியே உள்ள மருத்துமனைக்கு அழைத்துச் செல்ல அனுமதிக்கின்றனர்.
மருத்துவமனையை விட்டு செல்லும் போது சிகிச்சைக்குச் செலவாக பெரும் தொகையை சொல்லி அதை செலுத்த வேண்டும் என்கின்றனர்.
காயமடைந்தவரின் உயிருக்கு ஒருவேளை ஆபத்து ஏற்படும் என தெரிந்தால் அவர்களை உடனடியாக அரசு மருத்துவமனையில் கொண்டு சேர்த்து விடுகின்றனர்.
அந்த வாகனத்திற்கான கட்டணத்தைக்கூட உறவினர்களிடம் வசூலித்து விடுகின்றனர்.
சில நேரங்களில் அவசர வார்டில் வைத்து தீவிர சிகிச்சை அளித்து இருப்பதாகக்கூறி ஏமாற்றிப் பணம் வசூலிப்பதாகவும் உறவினர்கள் புகார் கூறுகின்றனர். இதனால் ஏழைகள் பெரும் சிரமத்திற்கு ஆளாகி வருகின்றனர்.
இதனால் சில மருத்துவமனைகளில் உறவினர்களுக்கும் மருத்துவமனை நிர்வாகத்திற்குமிடையே தகராறே ஏற்படுகிறது. இந்த குறையை யாரிடம் சென்று முறையிடுவது என்கின்றனர் பாதிக்கப்பட்டவர்கள்.
இதனால் அவசர சிகிச்சை மையங்கள் மீது மக்கள் கொண்டுள்ள நம்பிக்கை படிப்படியாகக் குறைந்து வருகிறது.
விபத்தில் சிக்கியவர்களின் உயிரைக் காப்பாற்றுவதாகக் கூறும் இதுபோன்ற மருத்துவமனைகளை அரசு மறுஆய்வு செய்ய வேண்டும். அந்த மருத்துவமனைகளில் போதுமான அடிப்படைக் கட்டமைப்பு மருத்துவ வசதிகள் உள்ளதா என்பதையும் கண்டறிய வேண்டும்.
புரியாத புதிராகவும், தொடர்ந்து தவறு செய்யும் அவசர சிகிச்சைப் பிரிவு உள்ள மருத்துவனை மையங்களுக்கான அனுமதியை அரசு ரத்து செய்ய வேண்டும்.
சு . பழனி
நன்றி : தினமணி
Friday, September 12, 2008
வயதும் வாகனமும்
கார்களின் விற்பனையைவிட இரு சக்கர வாகன விற்பனை கடந்த இரு மாதங்களாக அதிகமாக உள்ளது. மோட்டார் சைக்கிள், ஸ்கூட்டர் தயாரிப்பில் ஈடுபட்டுள்ள நிறுவனங்களில் ஹீரோ ஹோண்டா நிறுவனம்தான் ஆகஸ்ட் மாதம் அதிகபட்சமாக 3.05 லட்சம் வாகனங்களை விற்பனை செய்துள்ளது. கடந்த ஆண்டின் இதேகாலத்தைவிட இது 26 விழுக்காடு அதிகம். டிவிஎஸ் நிறுவனம் 11 விழுக்காடும், பஜாஜ் நிறுவனம் 5 விழுக்காடும் அதிக விற்பனை செய்துள்ளன.
கார்களின் விலையேற்றத்தால் இரு சக்கர வாகனங்கள் விற்பனை அதிகரிக்கிறது என்ற கருத்து ஒருபுறம் இருந்தாலும், பள்ளி, கல்லூரிகள் ஜூன், ஜூலை மாதங்களில் திறக்கப்படுகின்றன என்பதும், பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வாகனங்கள் வாங்கித் தந்து மகிழ்கிறார்கள் என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மாநகர, நகரப் பேருந்துகளில் பயணிகள் நெரிசலும் இதற்கு ஒரு காரணம்.
மாநகரம் மற்றும் நகர்ப் பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளில் சைக்கிள்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக மோட்டார் சைக்கிள்கள் எண்ணிக்கையும் உள்ளன. மாணவர் மட்டுமன்றி வளர்இளம் பருவத்தினர் இரு சக்கர வாகனங்களில் சிட்டாகப் பறப்பதை சாலைகளில் காண முடிகிறது.
ஆனால் இவர்கள் யாருக்குமே ஓட்டுநர் உரிமம் கிடையாது; கிடைக்கவும் சட்டத்தில் வழியில்லை.
மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின்படி 18 வயது நிறைவடைந்த நபருக்கு மட்டுமே ஓட்டுநர் உரிமம் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன்படி பார்த்தோமேயானால், ஒரு மாணவன் அல்லது மாணவி கல்லூரியில் சேர்ந்து இரண்டாம் ஆண்டில்தான் ஓட்டுநர் உரிமம் பெற இயலும். இருந்தும்கூட சாலைகளில் மாணவர்களும் மாணவிகளும் மோட்டார் சைக்கிள் மற்றும் ஸ்கூட்டர்களில் செல்வது நாளுக்குநாள் அதிகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.
மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின்படி 16 வயது நிறைவடைந்த ஒரு நபருக்கு 49.9 சிசி வாகனம் மட்டும் (அதாவது கியர் இல்லாத வாகனங்கள்) ஓட்டுவதற்கான உரிமம் அல்லது பழகுநர் உரிமம் வழங்க அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும், பெருந்தொகையைச் செலவிடும் பெற்றோர் கியர் உள்ள வாகனங்களையே தேர்வு செய்கின்றனர்.
ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லாத இவர்கள் விபத்தை ஏற்படுத்தினாலோ அல்லது விபத்தைச் சந்திக்க நேர்ந்தாலோ இவர்கள் சட்டத்தின் முன் குற்றவாளிகளாக நிற்பதைத் தவிர்க்கவே முடியாது. அதற்கான தண்டனைகளும் அபராதங்களும் அவர்களது வாழ்க்கையில் கருப்பு நிழலாகத் தொடர்ந்து வரும். வாகன காப்பீட்டுத் தொகை கிடைப்பது அரிது. பாதிக்கப்படுவோருக்கான இழப்பீட்டுத் தொகை கிடைப்பதும் கடினம். ஆகவே இந்த 18 வயது என்ற நிபந்தனையை ஏன் தளர்த்தக் கூடாது?
வாகன ஓட்டுநர் உரிமம் பெறும் குறைந்தபட்ச வயது 18 என்று நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் வாழ்க்கைச் சூழல் வேறாக இருந்தது. வெளியுலகத்தை அறிந்துகொள்ளும் வசதி, வாய்ப்புகள் குறைவாக இருந்தன.
வளர்இளம் பருவத்தினர் சைக்கிள் வைத்திருப்பதே பெரிய விஷயமாகக் கருதப்பட்ட காலம் அது!. ஆனால் இன்றைய கணினி உலகம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது. சிறார்கள் கணினியைப் பயன்படுத்தவும் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கும் இணையதளங்களில் நுழையவும் செய்கிறார்கள்.
ஆகவே காலத்துக்கேற்ப சட்டங்களை மாற்ற வேண்டியுள்ளது. பாஸ்போர்ட் பெறுவோரில் உயர்கல்வி படித்தவர்களுக்கு மட்டுமே "குடிபெயர்வு சான்று தேவை இல்லை' ( ECNR) என்ற விதி தளர்த்தப்பட்டு, எஸ்எஸ்எல்சி படித்திருந்தாலே போதும் என்ற நிலை உருவாகியுள்ளது.
அதைப்போலவே, மோட்டார் வாகனச் சட்டத்திலும் குறிப்பிட்ட கல்வித் தகுதியை எட்டியவர்கள், 50 சிசிக்கும் அதிக சக்தியுள்ள இரு சக்கர வாகனங்களை இயக்குவதற்கான உரிமம் பெற வயது நிபந்தனையைத் தளர்த்த வேண்டும்.
ஒன்று, சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும். இல்லையெனில், சட்டத்தை பாரபட்சமின்றி அமல்படுத்த வேண்டும்.
நன்றி ; தினமணி
கார்களின் விலையேற்றத்தால் இரு சக்கர வாகனங்கள் விற்பனை அதிகரிக்கிறது என்ற கருத்து ஒருபுறம் இருந்தாலும், பள்ளி, கல்லூரிகள் ஜூன், ஜூலை மாதங்களில் திறக்கப்படுகின்றன என்பதும், பெற்றோர் தங்கள் பிள்ளைகளுக்கு வாகனங்கள் வாங்கித் தந்து மகிழ்கிறார்கள் என்பதையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டியுள்ளது. மாநகர, நகரப் பேருந்துகளில் பயணிகள் நெரிசலும் இதற்கு ஒரு காரணம்.
மாநகரம் மற்றும் நகர்ப் பகுதிகளில் உள்ள பள்ளிகளில் சைக்கிள்களின் எண்ணிக்கைக்கு இணையாக மோட்டார் சைக்கிள்கள் எண்ணிக்கையும் உள்ளன. மாணவர் மட்டுமன்றி வளர்இளம் பருவத்தினர் இரு சக்கர வாகனங்களில் சிட்டாகப் பறப்பதை சாலைகளில் காண முடிகிறது.
ஆனால் இவர்கள் யாருக்குமே ஓட்டுநர் உரிமம் கிடையாது; கிடைக்கவும் சட்டத்தில் வழியில்லை.
மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின்படி 18 வயது நிறைவடைந்த நபருக்கு மட்டுமே ஓட்டுநர் உரிமம் அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. இதன்படி பார்த்தோமேயானால், ஒரு மாணவன் அல்லது மாணவி கல்லூரியில் சேர்ந்து இரண்டாம் ஆண்டில்தான் ஓட்டுநர் உரிமம் பெற இயலும். இருந்தும்கூட சாலைகளில் மாணவர்களும் மாணவிகளும் மோட்டார் சைக்கிள் மற்றும் ஸ்கூட்டர்களில் செல்வது நாளுக்குநாள் அதிகமாகிக் கொண்டிருக்கிறது.
மோட்டார் வாகனச் சட்டத்தின்படி 16 வயது நிறைவடைந்த ஒரு நபருக்கு 49.9 சிசி வாகனம் மட்டும் (அதாவது கியர் இல்லாத வாகனங்கள்) ஓட்டுவதற்கான உரிமம் அல்லது பழகுநர் உரிமம் வழங்க அனுமதிக்கப்பட்டுள்ளது. ஆனாலும், பெருந்தொகையைச் செலவிடும் பெற்றோர் கியர் உள்ள வாகனங்களையே தேர்வு செய்கின்றனர்.
ஓட்டுநர் உரிமம் இல்லாத இவர்கள் விபத்தை ஏற்படுத்தினாலோ அல்லது விபத்தைச் சந்திக்க நேர்ந்தாலோ இவர்கள் சட்டத்தின் முன் குற்றவாளிகளாக நிற்பதைத் தவிர்க்கவே முடியாது. அதற்கான தண்டனைகளும் அபராதங்களும் அவர்களது வாழ்க்கையில் கருப்பு நிழலாகத் தொடர்ந்து வரும். வாகன காப்பீட்டுத் தொகை கிடைப்பது அரிது. பாதிக்கப்படுவோருக்கான இழப்பீட்டுத் தொகை கிடைப்பதும் கடினம். ஆகவே இந்த 18 வயது என்ற நிபந்தனையை ஏன் தளர்த்தக் கூடாது?
வாகன ஓட்டுநர் உரிமம் பெறும் குறைந்தபட்ச வயது 18 என்று நிர்ணயிக்கப்பட்ட காலகட்டத்தில் வாழ்க்கைச் சூழல் வேறாக இருந்தது. வெளியுலகத்தை அறிந்துகொள்ளும் வசதி, வாய்ப்புகள் குறைவாக இருந்தன.
வளர்இளம் பருவத்தினர் சைக்கிள் வைத்திருப்பதே பெரிய விஷயமாகக் கருதப்பட்ட காலம் அது!. ஆனால் இன்றைய கணினி உலகம் எல்லாவற்றையும் மாற்றிவிட்டது. சிறார்கள் கணினியைப் பயன்படுத்தவும் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கும் இணையதளங்களில் நுழையவும் செய்கிறார்கள்.
ஆகவே காலத்துக்கேற்ப சட்டங்களை மாற்ற வேண்டியுள்ளது. பாஸ்போர்ட் பெறுவோரில் உயர்கல்வி படித்தவர்களுக்கு மட்டுமே "குடிபெயர்வு சான்று தேவை இல்லை' ( ECNR) என்ற விதி தளர்த்தப்பட்டு, எஸ்எஸ்எல்சி படித்திருந்தாலே போதும் என்ற நிலை உருவாகியுள்ளது.
அதைப்போலவே, மோட்டார் வாகனச் சட்டத்திலும் குறிப்பிட்ட கல்வித் தகுதியை எட்டியவர்கள், 50 சிசிக்கும் அதிக சக்தியுள்ள இரு சக்கர வாகனங்களை இயக்குவதற்கான உரிமம் பெற வயது நிபந்தனையைத் தளர்த்த வேண்டும்.
ஒன்று, சட்டத்தைத் திருத்த வேண்டும். இல்லையெனில், சட்டத்தை பாரபட்சமின்றி அமல்படுத்த வேண்டும்.
நன்றி ; தினமணி
சகோதர, சகோதரிகளே...
சகோதர, சகோதரிகளே, இந்த வார்த்தைகளை கேட்டவுடன் அங்கிருந்த பல்வேறு நாடுகளையும், பல்வேறு மதங்களையும் சேர்ந்த 6 ஆயிரம் பேர் அசைவற்று நின்றனர். அதுவரை அப்படியொரு வார்த்தையை அவர்கள் மேடைப்பேச்சில் கேட்டதே இல்லை.
சீமான்களே, சீமாட்டிகளே வார்த்தைகளுக்கு பழகிப் போன அவர்களது காதுகளுக்கு, அந்த வார்த்தை சற்றே அதிர்ச்சியையும், ஒருவித சந்தோஷத்தையும் ஏற்படுத்தியது. முதல் வார்த்தையிலேயே அங்கு கூடியிருந்தவர்களை அனைவரையும் தன் பக்கம் ஈர்த்த நரேந்திரன் என்ற சுவாமி விவேகானந்தர், அடுத்து பேசிய வார்த்தைகளால் அனைவரையும் கட்டிப்போட்டார்.
காவி உடை தரித்து மேடையில் நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன், நேர்கொண்ட பார்வையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த இளைஞன் அன்று அனைவரையும் வசீகரித்தான். அந்த இளைஞன் பேச தொடங்கியதும், அங்கிருந்தவர்கள் அவரது குரல் வளத்துக்கும், வார்த்தைகளின் கருத்துச் செறிவுக்கும் தங்ளையே இழந்துவிட்டதாக அடுத்த நாள் அமெரிக்காவில் வெளியான பத்திரிக்கைகள் குறிப்பிட்டன.
1893ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், இதே நாளில் சிகாகோவில் நடைபெற்ற உலக சர்வமத மாநாட்டில், கடைசியாக பேச சுவாமி விவேகானந்தர் அழைக்கப்பட்டபோது அவர் உரையை யாரும் கேட்பதற்குத் தயார் இல்லை என்ற தோரணையில் ஆங்காங்கு கூட்டமாக நின்று அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அவர் சகோதர, சகோதரிகளே என்று பேச்சைத் தொடங்கியதும், நிசப்தம் ஏற்பட்டது. அனைவரது பார்வையும், எண்ணங்களும் விவேகானந்தரை நோக்கி செல்லத் தொடங்கியது.
அவர் பேசத் தொடங்கும் வரை, இந்தியா அறிவு இல்லாத மக்கள் வசிக்கும் நாடு, பொருளாதாரத்தில் மட்டுமன்றி அறிவிலும் ஏழைகளே அங்கு வசிப்பர், இந்து மதம் துறவறத்தை மட்டும் வலியுறுத்தும் என பலவாறு தாங்கள் நினைத்ததைப் பேசி வந்த மேலைநாட்டு மேதைகள் விவேகானந்தரின் உரையைக் கேட்ட பின்னர், தங்களது எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டனர்.
பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியா மீதும், இந்து மதத்தின் மீதும் பிற நாட்டினர் வைத்திருந்த சில தவறான எண்ணங்களுக்கு, அவர் சில நிமிஷங்களிலே முடிவு கட்டினார்.
மற்ற மதங்களின் மதத் தலைவர்கள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் மதத்தை பற்றி உயர்வாகவும், அவர்கள் வணங்கும் இறைவனை பற்றி புகழ்ந்தும், தங்களது கலாசாரமே உயர்ந்தது என்றும் பேசிவிட்டுச் சென்றனர். ஆனால், விவேகானந்தர் இந்து மதத்தின் சகிப்புத்தன்மை, பகுத்தறிவு பற்றி பேசிவிட்டு, இறுதியாக இம் மாநாட்டில் ஒலிக்கும் மணி ஒலி, மத வெறிக்குச் சாவு மணியாக இருக்கட்டும் என்று கூறியபோது அனைத்து மதத் தலைவர்களையும் உணர்ச்சிவசப்படச் செய்து, ஒன்றுபடச் செய்தது.
அதன்பின்னர் நடைபெற்ற மாநாட்டுக் கூட்டங்களில், விவேகானந்தர் பேச்சைக் கேட்பதற்காகவே மக்கள் அதிகமாகக் கூடினர். விவேகானந்தர் பேச்சே 10 நாள் மாநாட்டின் பிரதானமாக இருந்தது.
மாநாட்டின் முன்புவரை இந்தியர்களுக்கு அறிமுகமாயிருந்த விவேகானந்தர், மாநாட்டிற்குப் பின்னர் உலகின் அனைத்து நாட்டினருக்கும் அறிமுகமானார். இந்தப் புகழை அவர் சாதாரணமாகவோ, எந்த கஷ்டமும் இல்லாமலோ பெற்றுவிட்டதாகக் கூறிவிட முடியாது.
சென்னையைச் சேர்ந்த அறிஞர்கள் சிலர் மற்றும் நண்பர்களின் வற்புறுத்தலாலும், முயற்சியாலும், சிகாகோவுக்கு அந்த ஆண்டு மே மாதம் கப்பலில் புறப்பட்ட விவேகானந்தருக்கு ஜூலை மாதம் சர்வமத மாநாடு என்று கூறப்பட்டு இருந்தது. சிகாகோவில் இறங்கிய விவேகானந்தருக்கு இடியேன ஒரு செய்தி கிடைத்தது. ஜூலை மாதம் நடைபெறுவதாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்த மாநாடு, செப்டம்பர் மாதம் தள்ளிப் போடப்பட்டிருந்தது.
குறைவான பணத்துடனே சென்றிருந்த விவேகானந்தருக்கு அந்த குளிர் பிரதேசத்தில் இரண்டு மாதங்கள் எங்கு தங்குவது, எங்கு சாப்பிடுவது என்ற பல பிரச்னைகள் எழத் தொடங்கின. ஒருவாறு, திடீரென அறிமுகமாகிய சில நண்பர்கள் வீட்டில் தங்கி, நாள்களை ஓட்டினார் விவேகானந்தர். மாநாட்டில் கலந்துகொள்வதற்காக பதிவுசெய்ய வேண்டிய தேதி முடிந்துபோன நிலையில், பின்னர் பதிவு செய்தவதற்காக அவர் ஒரு போராட்டமே நடத்த வேண்டியிருந்தது.
பலவாறு கஷ்டப்பட்டு மாநாட்டுக்குச் சென்ற விவேகானந்தர், ஒட்டுமொத்த பாரதத்துக்காகவே பேசினார். விவேகானந்தர் பேச்சுக்கு அடிமையாகிப் போன அமெரிக்கர்கள், மாநாட்டுக்குப் பின்னர் அவரை உடனே நாடு திரும்ப விடவில்லை. அமெரிக்கர்களின் அழைப்பை ஏற்று, அவர்கள் எங்கெல்லாம் பேச அழைத்தார்களோ, அங்கெல்லாம் பேசினார். தனது ஒவ்வொரு மேடைப் பேச்சுக்கும் அவர்களிடமிருந்து பணமும் பெற்றுக் கொண்டார்.
அங்கிருந்து இரண்டு ஆண்டுகள் பிரசங்கம் செய்துவிட்டு, பின்னர் இங்கிலாந்து உள்பட பல ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டு 1897ம் ஆண்டு பாரதம் திரும்பினார். தாயகம் திரும்பிய விவேகானந்தர், முதல் வேளையாக பேலூரில் தனது குருநாதர் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் பெயரில் ஒரு மடத்தை உருவாக்கினார். அந்த மடத்தின் மூலம் பல்வேறு சமுதாயப் பணிகளைச் செய்ய, தனது சீடர்களை பணித்தார்.
இன்றுவரை அந்த மடத்தின் மூலம் அவரது சீடர்கள் பல்வேறு சமுதாயப் பணிகளைச் செய்து வருகின்றனர். அதோடுமட்டுமின்றி தற்போது நாடு முழுவதும் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடத்தின் கீழ் பல ஆயிரம் பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும் இயங்கி வருகின்றன.
115 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் விவேகானந்தர் இந்தியாவுக்கு ஏற்படுத்திய புதிய முகாந்திரம்தான் இன்றளவும் நமக்கு வெளிநாடுகளில் உள்ளது. இந்தவேளையில், விவேகானந்தரையும், அவரது கருத்துகளையும் பற்றி மக்கள் தெரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்.
கே. வாசுதேவன்
நன்றி :தினமணி
சீமான்களே, சீமாட்டிகளே வார்த்தைகளுக்கு பழகிப் போன அவர்களது காதுகளுக்கு, அந்த வார்த்தை சற்றே அதிர்ச்சியையும், ஒருவித சந்தோஷத்தையும் ஏற்படுத்தியது. முதல் வார்த்தையிலேயே அங்கு கூடியிருந்தவர்களை அனைவரையும் தன் பக்கம் ஈர்த்த நரேந்திரன் என்ற சுவாமி விவேகானந்தர், அடுத்து பேசிய வார்த்தைகளால் அனைவரையும் கட்டிப்போட்டார்.
காவி உடை தரித்து மேடையில் நிமிர்ந்த நெஞ்சுடன், நேர்கொண்ட பார்வையுடன் நின்றுகொண்டிருந்த இளைஞன் அன்று அனைவரையும் வசீகரித்தான். அந்த இளைஞன் பேச தொடங்கியதும், அங்கிருந்தவர்கள் அவரது குரல் வளத்துக்கும், வார்த்தைகளின் கருத்துச் செறிவுக்கும் தங்ளையே இழந்துவிட்டதாக அடுத்த நாள் அமெரிக்காவில் வெளியான பத்திரிக்கைகள் குறிப்பிட்டன.
1893ம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், இதே நாளில் சிகாகோவில் நடைபெற்ற உலக சர்வமத மாநாட்டில், கடைசியாக பேச சுவாமி விவேகானந்தர் அழைக்கப்பட்டபோது அவர் உரையை யாரும் கேட்பதற்குத் தயார் இல்லை என்ற தோரணையில் ஆங்காங்கு கூட்டமாக நின்று அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அவர் சகோதர, சகோதரிகளே என்று பேச்சைத் தொடங்கியதும், நிசப்தம் ஏற்பட்டது. அனைவரது பார்வையும், எண்ணங்களும் விவேகானந்தரை நோக்கி செல்லத் தொடங்கியது.
அவர் பேசத் தொடங்கும் வரை, இந்தியா அறிவு இல்லாத மக்கள் வசிக்கும் நாடு, பொருளாதாரத்தில் மட்டுமன்றி அறிவிலும் ஏழைகளே அங்கு வசிப்பர், இந்து மதம் துறவறத்தை மட்டும் வலியுறுத்தும் என பலவாறு தாங்கள் நினைத்ததைப் பேசி வந்த மேலைநாட்டு மேதைகள் விவேகானந்தரின் உரையைக் கேட்ட பின்னர், தங்களது எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டனர்.
பல நூற்றாண்டுகளாக இந்தியா மீதும், இந்து மதத்தின் மீதும் பிற நாட்டினர் வைத்திருந்த சில தவறான எண்ணங்களுக்கு, அவர் சில நிமிஷங்களிலே முடிவு கட்டினார்.
மற்ற மதங்களின் மதத் தலைவர்கள் தாங்கள் சார்ந்திருக்கும் மதத்தை பற்றி உயர்வாகவும், அவர்கள் வணங்கும் இறைவனை பற்றி புகழ்ந்தும், தங்களது கலாசாரமே உயர்ந்தது என்றும் பேசிவிட்டுச் சென்றனர். ஆனால், விவேகானந்தர் இந்து மதத்தின் சகிப்புத்தன்மை, பகுத்தறிவு பற்றி பேசிவிட்டு, இறுதியாக இம் மாநாட்டில் ஒலிக்கும் மணி ஒலி, மத வெறிக்குச் சாவு மணியாக இருக்கட்டும் என்று கூறியபோது அனைத்து மதத் தலைவர்களையும் உணர்ச்சிவசப்படச் செய்து, ஒன்றுபடச் செய்தது.
அதன்பின்னர் நடைபெற்ற மாநாட்டுக் கூட்டங்களில், விவேகானந்தர் பேச்சைக் கேட்பதற்காகவே மக்கள் அதிகமாகக் கூடினர். விவேகானந்தர் பேச்சே 10 நாள் மாநாட்டின் பிரதானமாக இருந்தது.
மாநாட்டின் முன்புவரை இந்தியர்களுக்கு அறிமுகமாயிருந்த விவேகானந்தர், மாநாட்டிற்குப் பின்னர் உலகின் அனைத்து நாட்டினருக்கும் அறிமுகமானார். இந்தப் புகழை அவர் சாதாரணமாகவோ, எந்த கஷ்டமும் இல்லாமலோ பெற்றுவிட்டதாகக் கூறிவிட முடியாது.
சென்னையைச் சேர்ந்த அறிஞர்கள் சிலர் மற்றும் நண்பர்களின் வற்புறுத்தலாலும், முயற்சியாலும், சிகாகோவுக்கு அந்த ஆண்டு மே மாதம் கப்பலில் புறப்பட்ட விவேகானந்தருக்கு ஜூலை மாதம் சர்வமத மாநாடு என்று கூறப்பட்டு இருந்தது. சிகாகோவில் இறங்கிய விவேகானந்தருக்கு இடியேன ஒரு செய்தி கிடைத்தது. ஜூலை மாதம் நடைபெறுவதாக அறிவிக்கப்பட்டிருந்த மாநாடு, செப்டம்பர் மாதம் தள்ளிப் போடப்பட்டிருந்தது.
குறைவான பணத்துடனே சென்றிருந்த விவேகானந்தருக்கு அந்த குளிர் பிரதேசத்தில் இரண்டு மாதங்கள் எங்கு தங்குவது, எங்கு சாப்பிடுவது என்ற பல பிரச்னைகள் எழத் தொடங்கின. ஒருவாறு, திடீரென அறிமுகமாகிய சில நண்பர்கள் வீட்டில் தங்கி, நாள்களை ஓட்டினார் விவேகானந்தர். மாநாட்டில் கலந்துகொள்வதற்காக பதிவுசெய்ய வேண்டிய தேதி முடிந்துபோன நிலையில், பின்னர் பதிவு செய்தவதற்காக அவர் ஒரு போராட்டமே நடத்த வேண்டியிருந்தது.
பலவாறு கஷ்டப்பட்டு மாநாட்டுக்குச் சென்ற விவேகானந்தர், ஒட்டுமொத்த பாரதத்துக்காகவே பேசினார். விவேகானந்தர் பேச்சுக்கு அடிமையாகிப் போன அமெரிக்கர்கள், மாநாட்டுக்குப் பின்னர் அவரை உடனே நாடு திரும்ப விடவில்லை. அமெரிக்கர்களின் அழைப்பை ஏற்று, அவர்கள் எங்கெல்லாம் பேச அழைத்தார்களோ, அங்கெல்லாம் பேசினார். தனது ஒவ்வொரு மேடைப் பேச்சுக்கும் அவர்களிடமிருந்து பணமும் பெற்றுக் கொண்டார்.
அங்கிருந்து இரண்டு ஆண்டுகள் பிரசங்கம் செய்துவிட்டு, பின்னர் இங்கிலாந்து உள்பட பல ஐரோப்பிய நாடுகளுக்குச் சென்றுவிட்டு 1897ம் ஆண்டு பாரதம் திரும்பினார். தாயகம் திரும்பிய விவேகானந்தர், முதல் வேளையாக பேலூரில் தனது குருநாதர் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ணர் பெயரில் ஒரு மடத்தை உருவாக்கினார். அந்த மடத்தின் மூலம் பல்வேறு சமுதாயப் பணிகளைச் செய்ய, தனது சீடர்களை பணித்தார்.
இன்றுவரை அந்த மடத்தின் மூலம் அவரது சீடர்கள் பல்வேறு சமுதாயப் பணிகளைச் செய்து வருகின்றனர். அதோடுமட்டுமின்றி தற்போது நாடு முழுவதும் ஸ்ரீ ராமகிருஷ்ண மடத்தின் கீழ் பல ஆயிரம் பள்ளிகளும், கல்லூரிகளும் இயங்கி வருகின்றன.
115 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் விவேகானந்தர் இந்தியாவுக்கு ஏற்படுத்திய புதிய முகாந்திரம்தான் இன்றளவும் நமக்கு வெளிநாடுகளில் உள்ளது. இந்தவேளையில், விவேகானந்தரையும், அவரது கருத்துகளையும் பற்றி மக்கள் தெரிந்துகொள்வது மிகவும் அவசியம்.
கே. வாசுதேவன்
நன்றி :தினமணி
Thursday, September 11, 2008
வரவேற்கத்தக்க நல்ல முடிவு!
நம்நாட்டில் பணிபுரியும் வெளிநாட்டவர்கள், வருங்கால வைப்பு நிதி (பிராவிடண்ட் பண்ட்) திட்டத்தில் கட்டாயம் உறுப்பினராகச் சேர்வதற்கு வழிசெய்யும் நடவடிக்கைகளை இந்தியத் தொழிலாளர் நலத்துறை எடுத்துவருகிறது.
இதற்கான அறிவிப்பு ஒருசில நாள்களில் வெளியாகும். இந்தியாவின் சமூகநலத் திட்டங்களில் வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்கள் அல்லது ஊழியர்கள் சேருவது சட்டபூர்வக் கடமையாக்கப்படும்.
இந்திய பாஸ்போர்ட்டுகளை வைத்துள்ள இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளிலிருந்து தாயகம் திரும்பி, இங்கு சில காலம் பணிபுரிந்துவிட்டு மீண்டும் ஏதாவது ஒரு வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதாக இருந்தாலும், அவர்களும் இந்த திட்டத்துக்குச் சந்தா செலுத்துவது கட்டாயமாக்கப்படும்.
இந்தத் தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய அடிப்படை ஊதியத்தில் 24%ஐ வருங்கால வைப்பு நிதிக்குச் செலுத்த வேண்டும். இதற்காக 1952ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட ஊழியர்கள் வருங்கால வைப்பு நிதி சட்டத்தில் உரிய திருத்தம் கொண்டுவரப்படும். வெளிநாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் இதற்கு சந்தா செலுத்துவது இதுவரை கட்டாயமாக்கப்படவில்லை.
வெளிநாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தியாவில் பணிபுரிந்துகொண்டு சம்பளம் வாங்கினாலும் தாங்கள் எந்த நாட்டிலிருந்து வருகிறார்களோ அந்த நாட்டின் சமூகப் பாதுகாப்பு திட்டத்துக்குச் சந்தா செலுத்துகின்றனர். இதனால் அவர்களுக்குப் "பணி முறிவு' ஏற்படுவதில்லை.
இனி நமது வருங்கால வைப்பு நிதிக்கு சந்தா செலுத்தும் வெளிநாட்டு ஊழியர்கள் தங்களுடைய சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்பும்போது, அவர்களுடைய கணக்கில் சேர்ந்த தொகையை முழுதாகத் தங்களுடன் எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்படும். பிற நாடுகளில் இப்படி அனுமதிப்பது இல்லை. குறைந்தபட்சம் 10 ஆண்டுகளாவது பணி புரிந்திருந்தால் மட்டுமே அவர்களுடைய வைப்பு நிதி சந்தாவைத் திரும்பத் தருகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒருசில ஆண்டுகள் மட்டுமே வெளிநாடுகளில் பணிபுரியும் இந்தியர்கள் இப்படி விட்டுவிட்டு வரும் தொகையே சில ஆயிரம் கோடிகள் இருக்கும்.
வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்கள் வேலை அல்லது ஒப்பந்தம் முடிந்து அந்த நாடுகளிலிருந்து திரும்பும்போது, சமூகப்பாதுகாப்பு திட்டத்தில் அவர்கள் சம்பளத்திலிருந்து பிடித்தம் செய்யப்பட்ட சந்தாவை முழுதாகத் திரும்பப்பெற, பல்வேறு வெளிநாடுகளுடன் இந்தியத் தொழிலாளர் நலத்துறை தனித்தனியாக இருதரப்பு ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.
அமெரிக்காவில் ஆலோசனை மற்றும் களப்பணிகளில் வேலை செய்யும் 80,000 இந்தியர்கள் மட்டும் ஆண்டுதோறும் சுமார் 6,750 கோடி ரூபாயை அமெரிக்க நாட்டின் சமூக பாதுகாப்பு திட்டத்தில் தங்கள் பங்குக்குச் சந்தாவாகச் செலுத்துகின்றனர்.
10 ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக அவர்களுடைய பணி அல்லது ஒப்பந்தம் முடிந்துவிட்டாலோ, அவர்களே ஏதாவது காரணத்துக்காக வேலையை விட்டுவிட்டு நாடு திரும்பிவிட்டாலோ இந்தத் தொகை அவர்களுக்குத் தரப்படுவதில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
எனவே இந்த அவல நிலையைப் போக்க பெல்ஜியம், ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகளுடன் இருதரப்பு ஒப்பந்தம் முடிந்துவிட்டது. பிரான்ஸ், ஹங்கேரி, செக். குடியரசு நாடு ஆகியவற்றுடன் பேச்சு இறுதி கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
சுவிட்சர்லாந்து, நார்வே ஆகிய நாடுகளுடன் இந்த மாதம் பேச்சு தொடங்கவிருக்கிறது. ஆஸ்திரேலியாவுடன் பூர்வாங்க பேச்சு தொடங்கிவிட்டது. அமெரிக்கா ஒரு குழுவையே இதற்காக அனுப்பியிருக்கிறது.
வேலைக்காக சொந்த நாட்டைவிட்டு வெளிநாடுகளுக்குப் போவோர் எண்ணிக்கை உலகிலேயே சீனாவில்தான் அதிகமாக இருக்கிறது. அங்கு கிட்டத்தட்ட மூன்றரை கோடி பேர் வேலைக்காக வெளியே சென்றுள்ளனர். அடுத்த இடத்தை இந்தியா பிடிக்கிறது. இந்தியாவிலிருந்து 2 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் வெளிநாடுகளில் வேலை தேடிச் சென்றுள்ளனர்.
அதே சமயம், இந்தியாவில் வேலை செய்யும் வெளிநாட்டவர் எண்ணிக்கை 57 லட்சம். நம்ப முடிகிறதா? இருந்தாலும் உண்மை இதுதான்.
வெளிநாடுகளில் வேலைக்குச் செல்வோரின் நலன் கருதி ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு எடுத்து வரும் இந்த நடவடிக்கை உண்மையிலேயே அனைவராலும் வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான்.
நன்றி : தினமணி
இதற்கான அறிவிப்பு ஒருசில நாள்களில் வெளியாகும். இந்தியாவின் சமூகநலத் திட்டங்களில் வெளிநாட்டுத் தொழிலாளர்கள் அல்லது ஊழியர்கள் சேருவது சட்டபூர்வக் கடமையாக்கப்படும்.
இந்திய பாஸ்போர்ட்டுகளை வைத்துள்ள இந்தியர்கள் வெளிநாடுகளிலிருந்து தாயகம் திரும்பி, இங்கு சில காலம் பணிபுரிந்துவிட்டு மீண்டும் ஏதாவது ஒரு வெளிநாட்டுக்குச் செல்வதாக இருந்தாலும், அவர்களும் இந்த திட்டத்துக்குச் சந்தா செலுத்துவது கட்டாயமாக்கப்படும்.
இந்தத் தொழிலாளர்கள் தங்களுடைய அடிப்படை ஊதியத்தில் 24%ஐ வருங்கால வைப்பு நிதிக்குச் செலுத்த வேண்டும். இதற்காக 1952ம் ஆண்டு இயற்றப்பட்ட ஊழியர்கள் வருங்கால வைப்பு நிதி சட்டத்தில் உரிய திருத்தம் கொண்டுவரப்படும். வெளிநாட்டைச் சேர்ந்தவர்கள் இதற்கு சந்தா செலுத்துவது இதுவரை கட்டாயமாக்கப்படவில்லை.
வெளிநாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் இந்தியாவில் பணிபுரிந்துகொண்டு சம்பளம் வாங்கினாலும் தாங்கள் எந்த நாட்டிலிருந்து வருகிறார்களோ அந்த நாட்டின் சமூகப் பாதுகாப்பு திட்டத்துக்குச் சந்தா செலுத்துகின்றனர். இதனால் அவர்களுக்குப் "பணி முறிவு' ஏற்படுவதில்லை.
இனி நமது வருங்கால வைப்பு நிதிக்கு சந்தா செலுத்தும் வெளிநாட்டு ஊழியர்கள் தங்களுடைய சொந்த நாட்டுக்குத் திரும்பும்போது, அவர்களுடைய கணக்கில் சேர்ந்த தொகையை முழுதாகத் தங்களுடன் எடுத்துச் செல்ல அனுமதிக்கப்படும். பிற நாடுகளில் இப்படி அனுமதிப்பது இல்லை. குறைந்தபட்சம் 10 ஆண்டுகளாவது பணி புரிந்திருந்தால் மட்டுமே அவர்களுடைய வைப்பு நிதி சந்தாவைத் திரும்பத் தருகின்றனர் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. ஒருசில ஆண்டுகள் மட்டுமே வெளிநாடுகளில் பணிபுரியும் இந்தியர்கள் இப்படி விட்டுவிட்டு வரும் தொகையே சில ஆயிரம் கோடிகள் இருக்கும்.
வெளிநாடுகளில் வாழும் இந்தியத் தொழிலாளர்கள் வேலை அல்லது ஒப்பந்தம் முடிந்து அந்த நாடுகளிலிருந்து திரும்பும்போது, சமூகப்பாதுகாப்பு திட்டத்தில் அவர்கள் சம்பளத்திலிருந்து பிடித்தம் செய்யப்பட்ட சந்தாவை முழுதாகத் திரும்பப்பெற, பல்வேறு வெளிநாடுகளுடன் இந்தியத் தொழிலாளர் நலத்துறை தனித்தனியாக இருதரப்பு ஒப்பந்தம் செய்துகொள்ளப் பேசிக்கொண்டிருக்கிறது.
அமெரிக்காவில் ஆலோசனை மற்றும் களப்பணிகளில் வேலை செய்யும் 80,000 இந்தியர்கள் மட்டும் ஆண்டுதோறும் சுமார் 6,750 கோடி ரூபாயை அமெரிக்க நாட்டின் சமூக பாதுகாப்பு திட்டத்தில் தங்கள் பங்குக்குச் சந்தாவாகச் செலுத்துகின்றனர்.
10 ஆண்டுகளுக்கு முன்னதாக அவர்களுடைய பணி அல்லது ஒப்பந்தம் முடிந்துவிட்டாலோ, அவர்களே ஏதாவது காரணத்துக்காக வேலையை விட்டுவிட்டு நாடு திரும்பிவிட்டாலோ இந்தத் தொகை அவர்களுக்குத் தரப்படுவதில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
எனவே இந்த அவல நிலையைப் போக்க பெல்ஜியம், ஜெர்மனி, நெதர்லாந்து ஆகிய நாடுகளுடன் இருதரப்பு ஒப்பந்தம் முடிந்துவிட்டது. பிரான்ஸ், ஹங்கேரி, செக். குடியரசு நாடு ஆகியவற்றுடன் பேச்சு இறுதி கட்டத்தை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.
சுவிட்சர்லாந்து, நார்வே ஆகிய நாடுகளுடன் இந்த மாதம் பேச்சு தொடங்கவிருக்கிறது. ஆஸ்திரேலியாவுடன் பூர்வாங்க பேச்சு தொடங்கிவிட்டது. அமெரிக்கா ஒரு குழுவையே இதற்காக அனுப்பியிருக்கிறது.
வேலைக்காக சொந்த நாட்டைவிட்டு வெளிநாடுகளுக்குப் போவோர் எண்ணிக்கை உலகிலேயே சீனாவில்தான் அதிகமாக இருக்கிறது. அங்கு கிட்டத்தட்ட மூன்றரை கோடி பேர் வேலைக்காக வெளியே சென்றுள்ளனர். அடுத்த இடத்தை இந்தியா பிடிக்கிறது. இந்தியாவிலிருந்து 2 கோடிக்கும் மேற்பட்டோர் வெளிநாடுகளில் வேலை தேடிச் சென்றுள்ளனர்.
அதே சமயம், இந்தியாவில் வேலை செய்யும் வெளிநாட்டவர் எண்ணிக்கை 57 லட்சம். நம்ப முடிகிறதா? இருந்தாலும் உண்மை இதுதான்.
வெளிநாடுகளில் வேலைக்குச் செல்வோரின் நலன் கருதி ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி அரசு எடுத்து வரும் இந்த நடவடிக்கை உண்மையிலேயே அனைவராலும் வரவேற்கப்பட வேண்டியதுதான்.
நன்றி : தினமணி
மாற்று அணியே இப்போதைய தேவை
ஜனநாயக நெறிமுறைகளை நிலைநிறுத்துவதிலும், ஊழலற்ற நிர்வாகத்தை ஏற்படுத்துவதிலும் நம்பிக்கை கொண்ட கட்சிகள் தமக்குள் ஒன்றுபட்டு குறைந்தபட்சத் திட்ட அடிப்படையில் மாற்று அணியை உருவாக்க வேண்டும் என்பது காலத்தின் கட்டாயமாகும். முன் எப்போதும் இல்லாத அளவிற்கு இதற்கான தேவை அதிகரித்துள்ளது. மக்களின் இந்த எதிர்பார்ப்பை நிறைவேற்றத் தவறினால் வரலாறு நம்மை ஒருபோதும் மன்னிக்காது' என ஏற்கெனவே நான் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.
இந்நிலையில், காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணி அமைய வேண்டுமென பாமக கூறியுள்ளது. ஆனால் அதற்கு காங்கிரஸ் தரப்பிலிருந்து எவ்வித பதிலும் இல்லை. திமுக கூட்டணியிலிருந்து காங்கிரஸ் வெளியேறுவதற்கான அறிகுறியும் இல்லை.
காங்கிரஸ் பாஜக ஆகிய கட்சிகள் இல்லாத மூன்றாவது அணி அமைக்க வேண்டுமென இடதுசாரி கட்சிகள் கூறியதோடு நில்லாமல் அதற்கான முயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. அகில இந்திய அளவில் இப்படி ஒரு நிலை எடுப்பது சரியாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸும் பாஜகவும் வலிமை வாய்ந்த கட்சிகள் அல்ல. இரு கழகங்களுக்குப் பின்னோடும் கட்சிகளே. இந்நிலையில் திமுகவைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸுடனுள்ள கூட்டணியை முறித்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அதை எப்படியும் என்ன விலை கொடுத்தேனும் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென்பதில் உறுதியாக உள்ளது. அதிமுகவைப் பொருத்தவரையில் தனது கூட்டணியில் காங்கிரஸை இணைத்துக் கொள்ள மறைமுகமான முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறது. எனவே கழகங்களுடன் கூட்டுச் சேருவது என்பது மறைமுகமாகக் காங்கிரஸுடனோ அல்லது பாஜகவுடனோ கூட்டுச் சேருவதாகிவிடும்.
தனித்துவிடப்பட்டுள்ள பாஜக., அதிமுகவுடன் அல்லது திமுகவுடன் மீண்டும் கூட்டணி வைத்துக் கொள்ள ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறது.
இந்த சூழ்நிலையில் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸ் பாஜக கட்சிகள் அல்லாத கூட்டணி என்று சொன்னால் அதிமுக கூட்டணியுடன்தான் கம்யூனிஸ்டுகள் கூட்டுச் சேர வேண்டியிருக்கும். இது எந்த வகையில் இடதுசாரிகளின் நிலைப்பாட்டிற்கு உதவும் என்பது சந்தேகத்திற்குரியது. நாட்டின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் எண்ணற்ற தியாகத் தழும்புகளை ஏற்ற கம்யூனிஸ்டுகள் நாடு விடுதலை பெற்ற பிறகும் விவசாயிகள் தொழிலாளர்கள் ஆகியோருக்காகத் தொடர்ந்து போராடி பல தியாகங்களைச் செய்தவர்கள். அடக்குமுறைகளை ஏற்றவர்கள். சேலம் சிறைப் படுகொலையை நினைத்தாலே நெஞ்சம் பதறுகிறது. வெண்மணியில் ஒடுக்கப்பட்ட விவசாயக் குடும்பங்கள் நிலப் பிரபுக்களால் உயிருடன் கொளுத்தப்பட்டக் கொடூர நிகழ்ச்சி போன்றவற்றை தீரமுடன் சந்தித்த கம்யூனிஸ்டு தோழர்களின் போர்க்குணம் மங்கிவிட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை.
தமிழ்நாட்டில் ஊழல் சக்திகளை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய வேளை இது. சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சில இடங்களுக்காக சமரசம் செய்து கொள்வது நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் பெருந்தீங்கை இழைத்துவிடும் என்பதை அவர்கள் அறியாதவர்களாக இருக்க முடியாது.
மிகப் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் ஆகியோரின் உரிமைகளைப் பெற பல போராட்டங்களை நடத்தி, பல உயிர்களை இழந்து தியாகத் தழும்புகளை ஏற்ற ஒரு கட்சி பாமக என்பதை யாரும் மறுப்பதற்கு இல்லை. தமிழ், தமிழகப் பிரச்னைகள், ஈழப் பிரச்னை ஆகியவற்றிலும் பாமக தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வருகிறது.
திமுகவை எதிர்த்து அக்கட்சியை விட்டு வெளியேறி வந்து, அதிமுக ஆட்சியில் கொடிய பொடா சட்டத்திற்கு ஆளாகி தியாகத் தழும்புகள் ஏற்றும், தொடர்ந்து தமிழர் நலனுக்காகவும் ஈழத் தமிழர் பிரச்னைக்காகவும் குரல் கொடுத்து வரும் இயக்கம் மதிமுக.
தமிழகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஒன்றிணைத்து அவர்களை வலுவான ஒரு சக்தியாக ஆக்கியதில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் இயக்கத்திற்கு பெரும் பங்கு உண்டு. தமிழக உரிமைகளுக்காகவும் ஈழத் தமிழர்களுக்காகவும் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்கும் இயக்கமாகவும் திகழ்கிறது.
மேலும் பல புதிய கட்சிகள் அமைக்கப்பட்டு யாருடன் கூட்டு என்பதை அறிவிக்காமல் உள்ளன. இக்கட்சிகளும் இரு கழகங்களும் கூட்டுச் சேராமல் செயல்படுமானால் அது வரவேற்கத்தக்கதாகும்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரையில் மாற்று அணி என்பது திமுக அதிமுக அல்லாத அணியாக மட்டுமே இருக்க முடியும். காங்கிரஸை எதிர்ப்பது என்ற பெயரிலேயோ மதவாத சக்திகளை எதிர்ப்பது என்ற பெயரிலேயோ இரு கழகங்களில் ஏதாவது ஒன்றுடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வது என்பது எந்த வகையிலும் சரியானதாகவோ, தொலைநோக்குடன் கூடியதாகவோ இருக்க முடியாது. இரு கழகங்களும் தேர்தலுக்கு முன்பு இல்லாவிட்டாலும் தேர்தலுக்குப் பின்பு மத்தியில் காங்கிரஸோ அல்லது பாஜகவோ ஆட்சி அமைக்குமானால் அவர்களுடன் கைகோர்த்துக் கொள்ள போட்டி போடுவார்கள் என்பது கல்லின் மேல் எழுத்துப்போல உறுதியான ஒன்றாகும். 1971ஆம் ஆண்டிலிருந்து இப்போதுவரை இரு கழகங்களும் காங்கிரஸுடனோ அல்லது பாஜகவுடனோ கூட்டு சேரவும் மத்திய ஆட்சியில் பதவிகளைக் கேட்டுப் பெறவும் ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை. தமிழ்நாட்டில் பலவீனமான நிலையில் இருக்கும் காங்கிரஸிற்கும் பாஜகவுக்கும் சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் உள்ளாட்சி மன்றங்களிலும் சில இடங்களைத் தாரை வார்த்து அக்கட்சிகளை உயிர்ப்பிக்கும் வேலையை இரு கழகங்களும்தான் மாறி மாறிச் செய்கின்றன. மாநிலத்தில் தாங்கள் நடத்தும் ஊழல் ஆட்சிக்கு ஆபத்து வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக தில்லியில் ஆளும் கட்சிக்கு அடிபணிந்து நிற்க இரு கழகங்களும் கொஞ்சமும் தவறியதில்லை.
தமிழ்நாட்டில் தடம்பதிக்க வழியில்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்த பாஜகவிற்கு ஆதரவு தந்து அவர்களைப் பல்லக்கிலே தூக்கிச் சுமந்து வளர்த்த பழியும் பாவமும் இரு கழகங்களையே சாரும். இன்று வரையிலும்கூட பாஜகவிற்கு எதிராக இரு கழகங்களும் குரல் கொடுக்கத் தயங்குகின்றன. ஏனென்றால் நாளை மீண்டும் தில்லியில் பாஜக ஆட்சி பீடம் ஏறுமானால் என்ன செய்வது என்ற முன்னெச்சரிக்கை உணர்வின் விளைவே இதுவாகும்.
தமிழ்நாட்டிலிருந்து பத்து அல்லது பதினைந்து நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் தனக்குக் கிடைத்தால் போதும் என காங்கிரஸ் தலைமை கருதுகிறது. அதற்கிணங்க இரு கழகங்களுடனும் மாறி மாறிக் கூட்டுச் சேர்ந்து கொள்கிறது. ஆனால், தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரஸ்காரர்கள் காமராஜ் ஆட்சியை மீண்டும் கொண்டு வருவோமென மூச்சு விடாமல் முழங்கிக் கொண்டிருப்பது வேடிக்கையானதாகும். ஏனென்றால் தமிழகத்தின் கல்விக் கண்களைத் திறந்தவர் காமராஜ். அவரது பொற்கால ஆட்சியின் சிறந்த சாதனை இதுவேயாகும். ஆனால் கடந்த 40 ஆண்டு காலத்தில் இரு கழகங்களின் ஆட்சியில் கல்வி வணிகமாக்கப்பட்டுவிட்டது. காமராஜ் ஆட்சியில் ஒடுக்கப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட, ஏழை மாணவர்கள் இலவசக் கல்வி பெற்றார்கள். இன்றைக்கு மாநிலத்திலும் மத்தியிலும் அதிகாரிகளாகவும் இன்னும் பல துறைகளில் உயர் நிலையிலும் அவர்கள் உயர முடிந்ததென்று சொன்னால் காமராஜரின் தொலைநோக்குத் திட்டத்தின் விளைவாலேயே ஆகும். ஆனால் இரு கழகங்களின் ஆட்சியில் பணம் படைத்தோருக்கே கல்வி என்ற நிலை உருவாகிவிட்டது. கழகங்களின் இந்த பெருந்தவறுக்கு காங்கிரஸுக்காரர்களும் உடந்தையாக இருந்தார்கள் என்பதை காமராஜ் ஆன்மா ஒருபோதும் மன்னிக்காது.
கடந்த 40 ஆண்டுகாலத்தில் இரு கழகங்களும் மாறி மாறி தமிழகத்தைச் சீரழித்ததைப் பற்றி எவ்வளவோ எழுதலாம். சிங்காரவேலர், ராஜாஜி, பெரியார், திரு.வி.க., காமராஜ், ஜீவா, பி. இராமமூர்த்தி, ம.பொ.சி. போன்ற பெரும் தியாகத் தலைவர்கள் தம்முடைய வாழ்வை அர்ப்பணித்து எண்ணற்ற தியாகங்கள் செய்து உருவாக்கித் தந்த தமிழகம் எனும் பூங்கா குரங்கு கைப் பூமாலையாகச் சீரழிவதை எத்தனை நாளைக்கு நாம் அனுமதிக்கப் போகிறோம்?
இரு கழகங்களின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் தமிழ் மக்களை மீட்க வேண்டிய கடமை நம் முன் காத்து நிற்கிறது. தேர்தலில் போட்டி போடும் கட்சிகள், போட்டியிடாத கட்சிகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், தலித் அமைப்புகள், தமிழ் அமைப்புகள், விவசாய சங்கங்கள், தொழிற்சங்கங்கள், ஆசிரியர் மாணவர் மகளிர் அமைப்புகள் மற்றும் ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கையுடைய அனைவரும் கரம் கோர்த்து நின்று போராட வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது. இது நமது நீங்காத கடமையாகும்.
இக்கடமையைச் செய்ய நாம் தவறினால் மக்கள் ஒருபோதும் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார்கள்.
உண்மையில் இரு கழகங்களும் பலவீனமாக உள்ளன. 1967ம் ஆண்டிலிருந்து இன்று வரை கூட்டணி பலத்தினால் மட்டுமே இரு கட்சிகளும் மாறி மாறி ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கின்றன. இரு கழகங்களையும் தவிர்த்து மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளும் இணைந்து நின்று தேர்தல் களத்தில் இறங்கினால் இரு கழகங்களின் உண்மை பலம் அம்பலமாகும். காங்கிரஸ் அல்லது பாஜகவுடன் இரு கழகங்களும் கூட்டுச் சேர்ந்தாலும் பயன் இருக்கப் போவதில்லை.
தேர்தலை விட, தமிழகத்தைப் பிற்போக்கு சக்திகளிடமிருந்து மீட்பது மிக மிக முக்கியமானது. அந்த மாபெருங்கடமை நம்மை எதிர்நோக்கியிருக்கிறது. கடமையாற்றுகிறோமா இல்லையா என்பதை மக்கள் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பழ. நெடுமாறன்
நன்றி : தினமணி
இந்நிலையில், காங்கிரஸ் தலைமையிலான கூட்டணி அமைய வேண்டுமென பாமக கூறியுள்ளது. ஆனால் அதற்கு காங்கிரஸ் தரப்பிலிருந்து எவ்வித பதிலும் இல்லை. திமுக கூட்டணியிலிருந்து காங்கிரஸ் வெளியேறுவதற்கான அறிகுறியும் இல்லை.
காங்கிரஸ் பாஜக ஆகிய கட்சிகள் இல்லாத மூன்றாவது அணி அமைக்க வேண்டுமென இடதுசாரி கட்சிகள் கூறியதோடு நில்லாமல் அதற்கான முயற்சிகளிலும் ஈடுபட்டிருக்கின்றன. அகில இந்திய அளவில் இப்படி ஒரு நிலை எடுப்பது சரியாக இருக்கக் கூடும். ஆனால் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸும் பாஜகவும் வலிமை வாய்ந்த கட்சிகள் அல்ல. இரு கழகங்களுக்குப் பின்னோடும் கட்சிகளே. இந்நிலையில் திமுகவைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸுடனுள்ள கூட்டணியை முறித்துக் கொள்ளத் தயாராக இல்லை. அதை எப்படியும் என்ன விலை கொடுத்தேனும் காப்பாற்றிக் கொள்ள வேண்டுமென்பதில் உறுதியாக உள்ளது. அதிமுகவைப் பொருத்தவரையில் தனது கூட்டணியில் காங்கிரஸை இணைத்துக் கொள்ள மறைமுகமான முயற்சிகளில் தொடர்ந்து ஈடுபட்டு வருகிறது. எனவே கழகங்களுடன் கூட்டுச் சேருவது என்பது மறைமுகமாகக் காங்கிரஸுடனோ அல்லது பாஜகவுடனோ கூட்டுச் சேருவதாகிவிடும்.
தனித்துவிடப்பட்டுள்ள பாஜக., அதிமுகவுடன் அல்லது திமுகவுடன் மீண்டும் கூட்டணி வைத்துக் கொள்ள ஆர்வம் கொண்டிருக்கிறது.
இந்த சூழ்நிலையில் தமிழ்நாட்டைப் பொருத்தவரையில் காங்கிரஸ் பாஜக கட்சிகள் அல்லாத கூட்டணி என்று சொன்னால் அதிமுக கூட்டணியுடன்தான் கம்யூனிஸ்டுகள் கூட்டுச் சேர வேண்டியிருக்கும். இது எந்த வகையில் இடதுசாரிகளின் நிலைப்பாட்டிற்கு உதவும் என்பது சந்தேகத்திற்குரியது. நாட்டின் சுதந்திரப் போராட்டத்தில் எண்ணற்ற தியாகத் தழும்புகளை ஏற்ற கம்யூனிஸ்டுகள் நாடு விடுதலை பெற்ற பிறகும் விவசாயிகள் தொழிலாளர்கள் ஆகியோருக்காகத் தொடர்ந்து போராடி பல தியாகங்களைச் செய்தவர்கள். அடக்குமுறைகளை ஏற்றவர்கள். சேலம் சிறைப் படுகொலையை நினைத்தாலே நெஞ்சம் பதறுகிறது. வெண்மணியில் ஒடுக்கப்பட்ட விவசாயக் குடும்பங்கள் நிலப் பிரபுக்களால் உயிருடன் கொளுத்தப்பட்டக் கொடூர நிகழ்ச்சி போன்றவற்றை தீரமுடன் சந்தித்த கம்யூனிஸ்டு தோழர்களின் போர்க்குணம் மங்கிவிட்டதாக நான் நினைக்கவில்லை.
தமிழ்நாட்டில் ஊழல் சக்திகளை எதிர்த்துப் போராட வேண்டிய வேளை இது. சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் விரல்விட்டு எண்ணக்கூடிய சில இடங்களுக்காக சமரசம் செய்து கொள்வது நாட்டிற்கும் மக்களுக்கும் பெருந்தீங்கை இழைத்துவிடும் என்பதை அவர்கள் அறியாதவர்களாக இருக்க முடியாது.
மிகப் பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள், பிற்படுத்தப்பட்ட மக்கள் ஆகியோரின் உரிமைகளைப் பெற பல போராட்டங்களை நடத்தி, பல உயிர்களை இழந்து தியாகத் தழும்புகளை ஏற்ற ஒரு கட்சி பாமக என்பதை யாரும் மறுப்பதற்கு இல்லை. தமிழ், தமிழகப் பிரச்னைகள், ஈழப் பிரச்னை ஆகியவற்றிலும் பாமக தொடர்ந்து குரல் கொடுத்து வருகிறது.
திமுகவை எதிர்த்து அக்கட்சியை விட்டு வெளியேறி வந்து, அதிமுக ஆட்சியில் கொடிய பொடா சட்டத்திற்கு ஆளாகி தியாகத் தழும்புகள் ஏற்றும், தொடர்ந்து தமிழர் நலனுக்காகவும் ஈழத் தமிழர் பிரச்னைக்காகவும் குரல் கொடுத்து வரும் இயக்கம் மதிமுக.
தமிழகத்தில் ஒடுக்கப்பட்ட மக்களை ஒன்றிணைத்து அவர்களை வலுவான ஒரு சக்தியாக ஆக்கியதில் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் இயக்கத்திற்கு பெரும் பங்கு உண்டு. தமிழக உரிமைகளுக்காகவும் ஈழத் தமிழர்களுக்காகவும் தொடர்ந்து குரல் கொடுக்கும் இயக்கமாகவும் திகழ்கிறது.
மேலும் பல புதிய கட்சிகள் அமைக்கப்பட்டு யாருடன் கூட்டு என்பதை அறிவிக்காமல் உள்ளன. இக்கட்சிகளும் இரு கழகங்களும் கூட்டுச் சேராமல் செயல்படுமானால் அது வரவேற்கத்தக்கதாகும்.
தமிழகத்தைப் பொருத்தவரையில் மாற்று அணி என்பது திமுக அதிமுக அல்லாத அணியாக மட்டுமே இருக்க முடியும். காங்கிரஸை எதிர்ப்பது என்ற பெயரிலேயோ மதவாத சக்திகளை எதிர்ப்பது என்ற பெயரிலேயோ இரு கழகங்களில் ஏதாவது ஒன்றுடன் கூட்டு வைத்துக் கொள்வது என்பது எந்த வகையிலும் சரியானதாகவோ, தொலைநோக்குடன் கூடியதாகவோ இருக்க முடியாது. இரு கழகங்களும் தேர்தலுக்கு முன்பு இல்லாவிட்டாலும் தேர்தலுக்குப் பின்பு மத்தியில் காங்கிரஸோ அல்லது பாஜகவோ ஆட்சி அமைக்குமானால் அவர்களுடன் கைகோர்த்துக் கொள்ள போட்டி போடுவார்கள் என்பது கல்லின் மேல் எழுத்துப்போல உறுதியான ஒன்றாகும். 1971ஆம் ஆண்டிலிருந்து இப்போதுவரை இரு கழகங்களும் காங்கிரஸுடனோ அல்லது பாஜகவுடனோ கூட்டு சேரவும் மத்திய ஆட்சியில் பதவிகளைக் கேட்டுப் பெறவும் ஒருபோதும் தயங்கியதில்லை. தமிழ்நாட்டில் பலவீனமான நிலையில் இருக்கும் காங்கிரஸிற்கும் பாஜகவுக்கும் சட்டமன்றத்திலும் நாடாளுமன்றத்திலும் உள்ளாட்சி மன்றங்களிலும் சில இடங்களைத் தாரை வார்த்து அக்கட்சிகளை உயிர்ப்பிக்கும் வேலையை இரு கழகங்களும்தான் மாறி மாறிச் செய்கின்றன. மாநிலத்தில் தாங்கள் நடத்தும் ஊழல் ஆட்சிக்கு ஆபத்து வந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காக தில்லியில் ஆளும் கட்சிக்கு அடிபணிந்து நிற்க இரு கழகங்களும் கொஞ்சமும் தவறியதில்லை.
தமிழ்நாட்டில் தடம்பதிக்க வழியில்லாமல் தவித்துக் கொண்டிருந்த பாஜகவிற்கு ஆதரவு தந்து அவர்களைப் பல்லக்கிலே தூக்கிச் சுமந்து வளர்த்த பழியும் பாவமும் இரு கழகங்களையே சாரும். இன்று வரையிலும்கூட பாஜகவிற்கு எதிராக இரு கழகங்களும் குரல் கொடுக்கத் தயங்குகின்றன. ஏனென்றால் நாளை மீண்டும் தில்லியில் பாஜக ஆட்சி பீடம் ஏறுமானால் என்ன செய்வது என்ற முன்னெச்சரிக்கை உணர்வின் விளைவே இதுவாகும்.
தமிழ்நாட்டிலிருந்து பத்து அல்லது பதினைந்து நாடாளுமன்றத் தொகுதிகள் தனக்குக் கிடைத்தால் போதும் என காங்கிரஸ் தலைமை கருதுகிறது. அதற்கிணங்க இரு கழகங்களுடனும் மாறி மாறிக் கூட்டுச் சேர்ந்து கொள்கிறது. ஆனால், தமிழ்நாட்டுக் காங்கிரஸ்காரர்கள் காமராஜ் ஆட்சியை மீண்டும் கொண்டு வருவோமென மூச்சு விடாமல் முழங்கிக் கொண்டிருப்பது வேடிக்கையானதாகும். ஏனென்றால் தமிழகத்தின் கல்விக் கண்களைத் திறந்தவர் காமராஜ். அவரது பொற்கால ஆட்சியின் சிறந்த சாதனை இதுவேயாகும். ஆனால் கடந்த 40 ஆண்டு காலத்தில் இரு கழகங்களின் ஆட்சியில் கல்வி வணிகமாக்கப்பட்டுவிட்டது. காமராஜ் ஆட்சியில் ஒடுக்கப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட, ஏழை மாணவர்கள் இலவசக் கல்வி பெற்றார்கள். இன்றைக்கு மாநிலத்திலும் மத்தியிலும் அதிகாரிகளாகவும் இன்னும் பல துறைகளில் உயர் நிலையிலும் அவர்கள் உயர முடிந்ததென்று சொன்னால் காமராஜரின் தொலைநோக்குத் திட்டத்தின் விளைவாலேயே ஆகும். ஆனால் இரு கழகங்களின் ஆட்சியில் பணம் படைத்தோருக்கே கல்வி என்ற நிலை உருவாகிவிட்டது. கழகங்களின் இந்த பெருந்தவறுக்கு காங்கிரஸுக்காரர்களும் உடந்தையாக இருந்தார்கள் என்பதை காமராஜ் ஆன்மா ஒருபோதும் மன்னிக்காது.
கடந்த 40 ஆண்டுகாலத்தில் இரு கழகங்களும் மாறி மாறி தமிழகத்தைச் சீரழித்ததைப் பற்றி எவ்வளவோ எழுதலாம். சிங்காரவேலர், ராஜாஜி, பெரியார், திரு.வி.க., காமராஜ், ஜீவா, பி. இராமமூர்த்தி, ம.பொ.சி. போன்ற பெரும் தியாகத் தலைவர்கள் தம்முடைய வாழ்வை அர்ப்பணித்து எண்ணற்ற தியாகங்கள் செய்து உருவாக்கித் தந்த தமிழகம் எனும் பூங்கா குரங்கு கைப் பூமாலையாகச் சீரழிவதை எத்தனை நாளைக்கு நாம் அனுமதிக்கப் போகிறோம்?
இரு கழகங்களின் பிடியில் சிக்கித் தவிக்கும் தமிழ் மக்களை மீட்க வேண்டிய கடமை நம் முன் காத்து நிற்கிறது. தேர்தலில் போட்டி போடும் கட்சிகள், போட்டியிடாத கட்சிகள், மனித உரிமை அமைப்புகள், தலித் அமைப்புகள், தமிழ் அமைப்புகள், விவசாய சங்கங்கள், தொழிற்சங்கங்கள், ஆசிரியர் மாணவர் மகளிர் அமைப்புகள் மற்றும் ஜனநாயகத்தில் நம்பிக்கையுடைய அனைவரும் கரம் கோர்த்து நின்று போராட வேண்டிய வேளை வந்துவிட்டது. இது நமது நீங்காத கடமையாகும்.
இக்கடமையைச் செய்ய நாம் தவறினால் மக்கள் ஒருபோதும் நம்மை மன்னிக்க மாட்டார்கள்.
உண்மையில் இரு கழகங்களும் பலவீனமாக உள்ளன. 1967ம் ஆண்டிலிருந்து இன்று வரை கூட்டணி பலத்தினால் மட்டுமே இரு கட்சிகளும் மாறி மாறி ஆட்சி பீடத்தில் அமர்ந்திருக்கின்றன. இரு கழகங்களையும் தவிர்த்து மற்ற அனைத்துக் கட்சிகளும் இணைந்து நின்று தேர்தல் களத்தில் இறங்கினால் இரு கழகங்களின் உண்மை பலம் அம்பலமாகும். காங்கிரஸ் அல்லது பாஜகவுடன் இரு கழகங்களும் கூட்டுச் சேர்ந்தாலும் பயன் இருக்கப் போவதில்லை.
தேர்தலை விட, தமிழகத்தைப் பிற்போக்கு சக்திகளிடமிருந்து மீட்பது மிக மிக முக்கியமானது. அந்த மாபெருங்கடமை நம்மை எதிர்நோக்கியிருக்கிறது. கடமையாற்றுகிறோமா இல்லையா என்பதை மக்கள் கவனித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
பழ. நெடுமாறன்
நன்றி : தினமணி
சொல்லத் தெரியாமலே...
தமிழகத்தில் எந்தவொரு பட்டதாரி இளைஞரை எடுத்துக்கொண்டாலும் அவரது சான்றிதழ்களில் இருக்கும் மதிப்பெண்ணுக்கும் அவர்தம் திறனுக்கும் மிகப்பெரிய இடைவெளி இருக்கிறது. இந்தத் திறன் என்று கருதப்படுவதுகருத்தை வெளிப்படுத்தும் ஆற்றல், அந்தந்த சூழலுக்கு ஏற்ப செயல்படும் அறிவு, பொதுவாக மற்றவர்களுடன் பழகும் விதம் ஆகியவைதான்.
கல்லூரி வளாக நேர்காணலுக்கு வரும் நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் மதிப்பெண்களைவிட இந்த மூன்று விஷயங்களுக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் தருகின்றன.
தகவல் தொடர்புத் துறை நிறுவனங்கள்கூட, இந்த மூன்று எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்வோர் எந்தப் பாடப்பிரிவு மாணவர்களாக இருந்தாலும் தேர்வு செய்கின்றனர். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், "எல்லா பொறியியல் மாணவர்களுக்கும் ஒரளவு கணினி அறிவு இருக்கும். மேலும், வேலைக்குத் தேவையான கணினி அறிவை எங்கள் நிறுவனத்திலேயே பயிற்றுவிப்பது மிக எளிது' என்பதுதான்.
கருத்தை வெளிப்படுத்தும் திறன் இல்லாமல் போவதற்கு அடிப்படைக் காரணம் மொழியறிவு இல்லாததுதான். மொழியறிவு வேறு, மொழிப்புலமை வேறு. எல்லோரும் மொழிப்புலமை பெறவேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது ஒரு தனித்தன்மை. நபருக்கு நபர் மாறுபடும். ஆனால் மொழியறிவு அனைவருக்கும் பொதுவானது.
இன்றைய தமிழக பட்டதாரி இளைஞர்களிடம் ஆங்கிலம் அல்லது தமிழில் 300 சொற்களில் எதைப் பற்றியாகிலும் எழுதும்படி சொன்னால், அவர்களால் எழுத்துப் பிழை, இலக்கணப் பிழை இல்லாமல் எழுதுவது இயலாத ஒன்று. இதற்குக் காரணம் ஆங்கில மோகம் மட்டுமல்ல. அதுதான் காரணம் என்றால், ஆங்கிலத்தையாவது தவறு இல்லாமல் எழுதவும் பேசவும் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே! மொழியறிவை வளர்த்துக்கொண்டு பேசவும், கருத்தை வெளிப்படுத்தவும் தனியாக எம்பிஏ படிக்க வேண்டும் என்ற அவல நிலை இன்றைய பட்டதாரிகளுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது.
இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த அதே மொழிப்பாடம்தான் இப்போதும் உள்ளது. பெரிய மாற்றமில்லை. ஆனால் இன்றைய இளைஞனிடம் மட்டும் மொழியறிவு மறைந்தது ஏன் என்ற கேள்விக்கு இரண்டு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.
முதலாவதாக, ஒரு குழந்தை வீட்டிலும் தெருவிளையாட்டிலும் பயன்படும் தமிழ் மொழியை இயல்பாகக் கையாளும் திறன் பெறுவதற்கு முன்பே இன்னொரு மொழியைத் திணிக்கிறோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலம் என்பது அரசுப் பள்ளிகளில் 3ம் வகுப்பில்தான் தொடங்கியது. அதாவது, எல்கேஜி, யுகேஜி பிரபலமாகாத அந்த நாளில், 8 வயதில்தான் ஆங்கில அரிச்சுவடியை மாணவர் படிக்கத் தொடங்குவார். அந்த 8 வயது குழந்தை தமிழில் சரளமாகப் பேசவும், வீட்டில் உள்ள தாத்தா பாட்டிகளின் பேச்சுக்குப் புத்திசாலித்தனமாகப் பதில் அளிக்கவும், கேட்ட கதையை மீட்டுரைப்பதிலும் திறம்பெற்றிருக்கும். ஒரு மொழியின் லாவகம் மனதிற்குப் பிடிபட்ட வயதில், அது இந்தி என்றாலும், ஆங்கிலம் என்றாலும் உள்வாங்குவது எளிதாக இருந்தது.
இரண்டாவதாக, இப்போது பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் ஆங்கிலத்தைத் தமிழில் சொல்லி பாடம் நடத்துவதால், மாணவர்கள் மனதுக்குள் தமிழில் சிந்தித்து ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்ப்பு செய்யும் வழக்கம் ஏற்பட்டு, அதுவே இரு மொழிக்கும் பெரும் மனத்தடையாக ஆகிவிடுகிறது. ஆங்கில மொழிப்புலமை உள்ளவர்கள் அதே மொழியில் பேசி, குழந்தைகளைப் பேசவைத்து பாடம் நடத்தும்போது மனம், ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இயந்திரமாகச் செயல்படாமல், ஒரு கண்ணாடியைப்போல பிரதிபலிக்கும் கருவியாக மாறுகிறது. வேலைக்காக வேறு மாநிலம் செல்லும் படிப்பறியா இளைஞர்கள் அம்மாநில மொழியில் பேசும் திறன் பெறும் முறையும் இதுதான்.
இந்த இரு காரணங்களுமே நியாயமான காரணங்கள்தான். இதை நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் தமிழக கல்வித் துறை ஈடுபட வேண்டும்.
எட்டாம் வகுப்புவரை மொழிக்கு மட்டும் தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி எதுவானபோதிலும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து அறிவியல் மற்றும் கணிதத்தை அறிமுகம் செய்யும் அளவில் பாடதிட்டம் வைப்பதும், உயர்நிலைப் பள்ளி தொடங்கி மொழிப் பாடத்தைக் குறைத்து, ஒரு கட்டத்தில் முற்றிலுமாக விலக்கி, அறிவியல் கணித, கணினி பாடங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதுமான கல்விமுறைதான் இன்றைய தேவை.
நன்றி : தினமணி
கல்லூரி வளாக நேர்காணலுக்கு வரும் நிறுவனங்கள் மாணவர்களின் மதிப்பெண்களைவிட இந்த மூன்று விஷயங்களுக்குத்தான் அதிக முக்கியத்துவம் தருகின்றன.
தகவல் தொடர்புத் துறை நிறுவனங்கள்கூட, இந்த மூன்று எதிர்பார்ப்புகளை பூர்த்தி செய்வோர் எந்தப் பாடப்பிரிவு மாணவர்களாக இருந்தாலும் தேர்வு செய்கின்றனர். அதற்கு அவர்கள் சொல்லும் காரணம், "எல்லா பொறியியல் மாணவர்களுக்கும் ஒரளவு கணினி அறிவு இருக்கும். மேலும், வேலைக்குத் தேவையான கணினி அறிவை எங்கள் நிறுவனத்திலேயே பயிற்றுவிப்பது மிக எளிது' என்பதுதான்.
கருத்தை வெளிப்படுத்தும் திறன் இல்லாமல் போவதற்கு அடிப்படைக் காரணம் மொழியறிவு இல்லாததுதான். மொழியறிவு வேறு, மொழிப்புலமை வேறு. எல்லோரும் மொழிப்புலமை பெறவேண்டிய அவசியம் இல்லை. அது ஒரு தனித்தன்மை. நபருக்கு நபர் மாறுபடும். ஆனால் மொழியறிவு அனைவருக்கும் பொதுவானது.
இன்றைய தமிழக பட்டதாரி இளைஞர்களிடம் ஆங்கிலம் அல்லது தமிழில் 300 சொற்களில் எதைப் பற்றியாகிலும் எழுதும்படி சொன்னால், அவர்களால் எழுத்துப் பிழை, இலக்கணப் பிழை இல்லாமல் எழுதுவது இயலாத ஒன்று. இதற்குக் காரணம் ஆங்கில மோகம் மட்டுமல்ல. அதுதான் காரணம் என்றால், ஆங்கிலத்தையாவது தவறு இல்லாமல் எழுதவும் பேசவும் தெரிந்திருக்க வேண்டுமே! மொழியறிவை வளர்த்துக்கொண்டு பேசவும், கருத்தை வெளிப்படுத்தவும் தனியாக எம்பிஏ படிக்க வேண்டும் என்ற அவல நிலை இன்றைய பட்டதாரிகளுக்கு ஏற்பட்டுள்ளது.
இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இருந்த அதே மொழிப்பாடம்தான் இப்போதும் உள்ளது. பெரிய மாற்றமில்லை. ஆனால் இன்றைய இளைஞனிடம் மட்டும் மொழியறிவு மறைந்தது ஏன் என்ற கேள்விக்கு இரண்டு காரணங்கள் சொல்லப்படுகின்றன.
முதலாவதாக, ஒரு குழந்தை வீட்டிலும் தெருவிளையாட்டிலும் பயன்படும் தமிழ் மொழியை இயல்பாகக் கையாளும் திறன் பெறுவதற்கு முன்பே இன்னொரு மொழியைத் திணிக்கிறோம். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு ஆங்கிலம் என்பது அரசுப் பள்ளிகளில் 3ம் வகுப்பில்தான் தொடங்கியது. அதாவது, எல்கேஜி, யுகேஜி பிரபலமாகாத அந்த நாளில், 8 வயதில்தான் ஆங்கில அரிச்சுவடியை மாணவர் படிக்கத் தொடங்குவார். அந்த 8 வயது குழந்தை தமிழில் சரளமாகப் பேசவும், வீட்டில் உள்ள தாத்தா பாட்டிகளின் பேச்சுக்குப் புத்திசாலித்தனமாகப் பதில் அளிக்கவும், கேட்ட கதையை மீட்டுரைப்பதிலும் திறம்பெற்றிருக்கும். ஒரு மொழியின் லாவகம் மனதிற்குப் பிடிபட்ட வயதில், அது இந்தி என்றாலும், ஆங்கிலம் என்றாலும் உள்வாங்குவது எளிதாக இருந்தது.
இரண்டாவதாக, இப்போது பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் ஆங்கிலத்தைத் தமிழில் சொல்லி பாடம் நடத்துவதால், மாணவர்கள் மனதுக்குள் தமிழில் சிந்தித்து ஆங்கிலத்துக்கு மொழிபெயர்ப்பு செய்யும் வழக்கம் ஏற்பட்டு, அதுவே இரு மொழிக்கும் பெரும் மனத்தடையாக ஆகிவிடுகிறது. ஆங்கில மொழிப்புலமை உள்ளவர்கள் அதே மொழியில் பேசி, குழந்தைகளைப் பேசவைத்து பாடம் நடத்தும்போது மனம், ஒரு மொழிபெயர்ப்பு இயந்திரமாகச் செயல்படாமல், ஒரு கண்ணாடியைப்போல பிரதிபலிக்கும் கருவியாக மாறுகிறது. வேலைக்காக வேறு மாநிலம் செல்லும் படிப்பறியா இளைஞர்கள் அம்மாநில மொழியில் பேசும் திறன் பெறும் முறையும் இதுதான்.
இந்த இரு காரணங்களுமே நியாயமான காரணங்கள்தான். இதை நடைமுறைப்படுத்தும் முயற்சியில் தமிழக கல்வித் துறை ஈடுபட வேண்டும்.
எட்டாம் வகுப்புவரை மொழிக்கு மட்டும் தமிழ், ஆங்கிலம், இந்தி எதுவானபோதிலும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து அறிவியல் மற்றும் கணிதத்தை அறிமுகம் செய்யும் அளவில் பாடதிட்டம் வைப்பதும், உயர்நிலைப் பள்ளி தொடங்கி மொழிப் பாடத்தைக் குறைத்து, ஒரு கட்டத்தில் முற்றிலுமாக விலக்கி, அறிவியல் கணித, கணினி பாடங்களுக்கு முக்கியத்துவம் தருவதுமான கல்விமுறைதான் இன்றைய தேவை.
நன்றி : தினமணி
Wednesday, September 10, 2008
தலைவர்களின் குற்றம்!
ஒரு நாள் மன்னன் பிம்பசாரன் தான் புதிதாக வடிவமைத்திருக்கும் அழகிய தோட்டத்திற்குப் புத்தனை அழைத்து விருந்து வைத்து அப் பெருமானுக்கு விரிந்து பரந்த அந்தத் தோட்டத்தைச் சுற்றிக் காட்டிக் கொண்டே வந்தானாம். புன்முறுவலோடு பார்த்துக் கொண்டு வந்த அந்தப் பெருமான், ஒரு குறிப்பிட்ட மிகமிகச் சிறிய இடம் மட்டும் சுற்றியுள்ள தோட்டத்தின் வனப்புக்குப் பொருத்தமில்லாமலும், ஒழுங்குபடுத்தப்படாமலும் இருப்பதைக் கண்டு வியப்புற்று மன்னனிடம் "ஏன் அதை மட்டும் அப்படியே விட்டு விட்டீர்கள்' என்று கேட்டாராம்.
அந்த இடம் புட்டு அவித்து விற்கும் ஒரு கிழவிக்குச் சொந்தமானது; அந்தச் சிறிய இடத்திற்கு ஒன்றுக்கு நூறாக விலை தருவதாகச் சொல்லியும் அவள் அதை விற்க மறுத்துவிட்டாள். அவள் மூதாதையர் சொத்தாம் அது. அதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும் என்று அந்த இடத்தை விட்டு விட்டுச் சுற்றிலும் தோட்டம் அமைத்தேன். அந்த அழகுக் குறைவு பெருமானுடைய கண்களிலும் பட்டு விட்டதே என்று பிம்பசாரன் வருந்த, புத்தர் மறுமொழி பகன்றாராம்:
""அந்தப் புட்டு விற்கும் எளிய கிழவியின் உரிமைக்குள் உன்னுடைய அதிகார வாள் செல்ல நாணப்பட்டதன் மூலம், இந்தத் தோட்டம் மட்டுமன்று; உன்னுடைய நாடே அழகுடையதாக மாறிவிட்டது'' என்று பாராட்டினாராம்.
ஏன் என்று யாரும் கேட்க முடியாத வானளாவிய அதிகாரம் பெற்ற மன்னன் கூடத் தன் அதிகாரத்தின் எல்லை தருமநெறியோடு மோதுகின்ற இடத்தில் முற்றுப்பெற்று விடுவதாகவே கருதுகிறான்.
உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டத்தைப் பெற்றிருக்கும் நாட்டில், ஒரு மந்திரி இருபது கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நிலத்தைச் "சும்மா பெயருக்கு ஒரு விலையைக் கொடுத்து விட்டுக் கையகப்படுத்திக் கொள்ள' முயன்றிருக்கிறார்.
நிலத்தின் உடைமையாளர்கள் அந்த அக்கிரமத்திற்கு உடன்படாதபோது, அவர்கள் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, உயிர் குறித்து அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் உயர் நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, நாடு முழுவதும் நாற்றமெடுத்தபின், முதலமைச்சர் கருணாநிதி என்.கே.கே.பி. இராசாவை அமைச்சர் பொறுப்பிலிருந்து வேறு வழியில்லாமல் விடுவிக்கிறார்!
இதேபோல் இன்னொரு அமைச்சர் பூங்கோதை, தன்னுடைய இரத்த உறவினர் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிக்கலில், உறவினரைக் காப்பாற்ற லஞ்ச ஒழிப்பு அதிகாரியிடம் தன் பதவிச் செல்வாக்கைச் செலுத்தியபோது, அவருடைய பேச்சு ஒலி நாடாவில் பதிவாகித் தப்ப முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், பதவி விலகுகிறார்!
பிறிதொரு வலிமை வாய்ந்த அமைச்சர் வீரபாண்டி ஆறுமுகம் சேலத்தில் இருபதாயிரம் சதுர அடி இடத்தை வசத்திற்குக் கொண்டு வர, எண்பது ஆண்டுகளாக அங்கே குடியிருந்து வந்த முப்பத்தியொரு குடும்பங்களை இம்சித்தும், அச்சுறுத்தியும் காலி செய்ய வைத்தார் என்று வந்த புகாரை விசாரிக்கும்படி காவல்துறைக்கு நீதிமன்றம் கட்டளை இட்டிருக்கிறது. ஆனால் கருணாநிதியின் போலீஸ் என்ன ஸ்காட்லாந்த் யார்டா?
வருவாய்க்கு மீறிய சொத்துச் சேர்த்த வழக்கில் இன்னொரு அமைச்சர் கீதா ஜீவனை உயர் நீதிமன்றம் விடுவிக்க மறுத்து, கீழ் நீதிமன்றத்தில் விசாரணையை எதிர்கொள்ளுமாறு கட்டளையிட்டிருக்கிறது.
"இராமர் பால இடிப்புப் புகழ்' மத்திய அமைச்சர் டி.ஆர். பாலு தன்னுடைய இரு மகன்களுக்கும் மலிவு விலையில் எரிவாயு உரிமம் வழங்குமாறு, தன்னுடைய கனபரிமாணமுள்ள கூட்டணி மந்திரி பதவியின் செல்வாக்கு அழுத்தத்தை மைய அரசின் மீது செலுத்தி இருக்கிறார்.
""உன் குடும்பத்திற்கு வழியில்லாத வழியில் அரசுரிமம் பெற்றுத் தொழில்களை உருவாக்கவா மந்திரி பதவி? உடனடியாக ராஜிநாமா செய்'' என்று நாடாளுமன்றத்தில் கூக்குரல் எழுந்தபோது, மிகவும் குளுமையாக, "அதனாலென்ன?' என்று கேட்டார். அந்த நொடியிலேயே நாடாளுமன்றத்தின் நாடி அடங்கிவிட்டது!
மேற்கூறிய அமைச்சர்களின் ஆள் கடத்தல்கள், அத்துமீறல்கள், அடாவடித்தனங்கள், ஊழல்கள் அனைத்தும் அண்மைக்காலத்தில் அடுத்தடுத்து நடந்தவை.
இந்தச் சில மந்திரிகள்தாம் நெறிக் குறைபாடு உடையவர்களென்றால், அவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம்!
ஆனால் இங்கே மொத்த அமைச்சரவையே தறிகெட்டுப் போயிருக்கும்போது, யாரைத்தான் தள்ளுவது? யாரைத்தான் கொள்ளுவது?
கருணாநிதியேகூட ஒரு நேரத்தில் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்போது, எல்லாப் பிழைகளுக்கும் மூலத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டாரா? அன்று காந்தி இருந்தார். இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு வாருங்கள் என்று அழைத்தார்.
நல்லவர்களெல்லாம் நம்மைத்தான் காந்தி அழைக்கிறார் என்று பொதுவாழ்வுக்கு வந்துவிட்டார்கள். கெட்டவர்களெல்லாம் இந்தக் கிழவன் அழைப்பது நம்மை அல்ல என்று ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்! ஆகவே நாட்டின் பொதுவாழ்வு பளிங்கு போல் தூய்மையானதாக இருந்தது.
அடுத்த காலகட்டத்தில் அதற்குப் பிறகு வந்த தலைவர்களும் வழக்கம்போல், இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு அழைத்தார்கள்.
நல்லவர்களெல்லாம் இந்த அழைப்பு நமக்கில்லை என்று ஒதுங்கிக் கொண்டு விட்டார்கள்.
கெட்டவர்களெல்லாம், "நம் தலைவர் நம்மைத்தான் அழைப்பார்' என்று உரிமையோடு உள்ளே வந்து விட்டார்கள்!
அழைக்கின்றவர் யார் என்பதைப் பொறுத்துப் பின்பற்றுகிறவர்கள் அமைகிறார்கள்!
அன்று நாட்டுக்குப் பணியாற்ற அறிவும், நெறி சார்ந்த வாழ்வும் உடையவர்களெல்லாம் முன் வந்தார்கள். அவர்கள் பல்வேறு ஜாதிகளில் பிறந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அதிகாரம் கைமாறும்போது இயற்கையாகவே பல்வேறு ஜாதிகள் பிரதிநிதித்துவம் பெற்று, சமூகம் சமநிலை எய்தியது! இது முறையான பிரதிநிதித்துவம்!
தமிழ்நாடு ஈன்றெடுத்த தவப்பெருமக்களைப் பாருங்கள்!
வ.உ.சி: நாட்டு விடுதலைக்காக இரண்டு ஆயுள்தண்டனை பெற்றுச் சிறையில் செக்கிழுத்தவர். இவரைத் தந்தது பிள்ளைமார் சமூகம்!
இராஜாஜி: இவரை மிஞ்சிய அரசியல் அறிஞன் இந்திய மண்ணில் இல்லை. அதிகார நாற்காலியில் ஒரு முனிவனைப்போல் அமர்ந்து ஆட்சி நடத்தியவர். இவர் பிறப்பால் பார்ப்பனர்!
ஈவேரா பெரியார்: தமிழர்களைச் சூத்திர நிலையிலிருந்து விடுவித்துச் சுயமரியாதை கொள்ள வைத்தவர். இணையற்ற சிந்தனையாளர். ஜாதி எதிர்ப்பாளரான இவர் பிறப்பால் கன்னட நாயக்கர்!
காமராஜ்: பத்தாண்டுகள் நாட்டு விடுதலைக்காகச் சிறையில் தவமிருந்தவர். பத்தாண்டுகள் நாட்டு மேன்மைக்காக நாடாண்டவர்; இவருடைய ஆட்சிக்காலம் தமிழ்நாட்டின் பொற்காலம்! இவர் பிறப்பால் நாடார் சமூகத்தினர்!
முத்துராமலிங்கத் தேவர்: காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு நாட்டு விடுதலைப் போரில் தன்னை உருக்கிக் கொண்டவர். பின்னாளில் நேதாஜியின் தளபதி. இவர் பிறப்பால் மறவர்!
ஓ.பி. இராமசாமி ரெட்டியார்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியவாதி. முதலமைச்சராகக் கோலோச்சியவர். நேர்மையின் பிறப்பிடம். பிறப்பால் ரெட்டியார் சமூகத்தினர்!
கக்கன்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியப் பட்டறையில் உருவாக்கப்பட்டவர். அரிசன ஆலய நுழைவுப் போரின் தளபதியான வைத்தியநாத ஐயரின் தளபதி. நேர்மை மனித உருக்கொண்டு கக்கனானது! இவர் பிறப்பால் அரிசன வகுப்பினர்!
அண்ணா: புலவர்கள் மட்டத்தில் சுருங்கிப் போயிருக்க வேண்டிய தமிழ் மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தை மக்கள் மட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்று, தமிழர்களை இன உணர்வு கொள்ள வைத்த தானைத் தலைவர்; ஜாதி மறுப்பாளரான இவர் பிறப்பால் முதலியார் சமூகத்தினர்.
இப்படி, இங்கே பட்டியலிட இடம்போதாத, இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ சமூகங்களில் பிறந்து நாட்டுத் தொண்டாற்றிய தலையாய மக்கள் பலர்; அவர்கள் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்புக்குரியவர்கள். நிறைவான பெருமக்கள்!
அவர்களிடம் அழுத்தம் பெற்று நிற்கும் அறிவு மற்றும் பண்பு நலன்களுக்கேற்ப அவர்கள் உயரும் வகையில் நாட்டின் மதிப்பீடுகளை மாற்றி அமைத்தார் காந்தி!
நல்லது வாழவும், நயவஞ்சகம் அழியவும், உண்மை வாழவும், பொய் ஒழியவும், அறிவு வாழவும் அறியாமை தேயவுமான ஒரு புதிய சமூக மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் பொதுவாழ்வை உருவாக்கினார்!
ஆனால் பிந்தி வந்த தலைவர்கள் சந்தர்ப்பவாதத்தையும், ஜாதி அரசியலையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பம்தான் இவர்களின் ஒரு பெருங் கொள்கை. இத்தகையவர்களின் ஏறுமுகம் நாட்டின் இறங்குமுகமாகி விட்டது.
இவர்கள் தங்கள் மட்டத்திற்கு மேலானவர்களை உடன் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். தப்பித் தவறி விவரமில்லாமல் யாரும் வந்துவிட்டாலும் அவர்களைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விடுவார்கள். ஆகவே கீழே உள்ள இரண்டாவது வரிசைத் தலைவர்களைத் தகுதி அடிப்படையில் அல்லாமல், ஜாதி அடிப்படையில் மட்டுமே உருவாக்குவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.
ஜாதி என்பது ஒரு சிறு அல்லது பெருங்கூட்டம். அந்தக் கூட்டம் அதிகாரத்தில் தனக்குரிய பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோரும். அவ்வளவுதான்! அதோடு அமைதி அடைந்துவிடும்!
முன்பிருந்த ஜாதிகள்தாம் இப்போதும் இருக்கின்றன. எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா ஜாதிகளிலும் நல்லோரும் இருக்கிறார்கள்; தீயோரும் இருக்கிறார்கள்! முத்துராமலிங்கத் தேவரையும், காமராஜையும், கக்கனையும் அதே ஜாதிகள்தாம் அளித்தன. அவர்களின் அறிவும், தொண்டும், நேர்மையும் அவர்கள் பிறந்த ஜாதிகளைத் தாண்டி எல்லா ஜாதிகளையும் தேசத்தையும் உயர்த்தின.
என்.கே.கே.பி. இராசாவையும், டி.ஆர். பாலுவையும், கீதா ஜீவனையும், பூங்கோதையையும் அதே ஜாதிகள்தாம் தந்திருக்கின்றன.
இவர்களின் நெறியற்ற நடத்தைகள் பிறந்த ஜாதி உள்ளிட்ட எல்லா ஜாதிகளையும் முடிவாகத் தேசத்தையும் கீழறுக்கின்றன.
இது ஜாதிகளின் குற்றமல்ல; தேர்வு செய்யும் தலைவனின் குற்றம்!
பழ. கருப்பையா
நன்றி : தினமணி
அந்த இடம் புட்டு அவித்து விற்கும் ஒரு கிழவிக்குச் சொந்தமானது; அந்தச் சிறிய இடத்திற்கு ஒன்றுக்கு நூறாக விலை தருவதாகச் சொல்லியும் அவள் அதை விற்க மறுத்துவிட்டாள். அவள் மூதாதையர் சொத்தாம் அது. அதற்கு மேல் என்ன செய்ய முடியும் என்று அந்த இடத்தை விட்டு விட்டுச் சுற்றிலும் தோட்டம் அமைத்தேன். அந்த அழகுக் குறைவு பெருமானுடைய கண்களிலும் பட்டு விட்டதே என்று பிம்பசாரன் வருந்த, புத்தர் மறுமொழி பகன்றாராம்:
""அந்தப் புட்டு விற்கும் எளிய கிழவியின் உரிமைக்குள் உன்னுடைய அதிகார வாள் செல்ல நாணப்பட்டதன் மூலம், இந்தத் தோட்டம் மட்டுமன்று; உன்னுடைய நாடே அழகுடையதாக மாறிவிட்டது'' என்று பாராட்டினாராம்.
ஏன் என்று யாரும் கேட்க முடியாத வானளாவிய அதிகாரம் பெற்ற மன்னன் கூடத் தன் அதிகாரத்தின் எல்லை தருமநெறியோடு மோதுகின்ற இடத்தில் முற்றுப்பெற்று விடுவதாகவே கருதுகிறான்.
உலகத்திலேயே மிகப்பெரிய அரசியல் நிர்ணயச் சட்டத்தைப் பெற்றிருக்கும் நாட்டில், ஒரு மந்திரி இருபது கோடி ரூபாய் பெறுமானமுள்ள நிலத்தைச் "சும்மா பெயருக்கு ஒரு விலையைக் கொடுத்து விட்டுக் கையகப்படுத்திக் கொள்ள' முயன்றிருக்கிறார்.
நிலத்தின் உடைமையாளர்கள் அந்த அக்கிரமத்திற்கு உடன்படாதபோது, அவர்கள் தூக்கிச் செல்லப்பட்டு, உயிர் குறித்து அச்சுறுத்தப்பட்டிருக்கிறார்கள். இவை அனைத்தும் உயர் நீதிமன்றத்தின் பார்வைக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு, நாடு முழுவதும் நாற்றமெடுத்தபின், முதலமைச்சர் கருணாநிதி என்.கே.கே.பி. இராசாவை அமைச்சர் பொறுப்பிலிருந்து வேறு வழியில்லாமல் விடுவிக்கிறார்!
இதேபோல் இன்னொரு அமைச்சர் பூங்கோதை, தன்னுடைய இரத்த உறவினர் லஞ்சம் வாங்கி மாட்டிக் கொண்டிருக்கும் சிக்கலில், உறவினரைக் காப்பாற்ற லஞ்ச ஒழிப்பு அதிகாரியிடம் தன் பதவிச் செல்வாக்கைச் செலுத்தியபோது, அவருடைய பேச்சு ஒலி நாடாவில் பதிவாகித் தப்ப முடியாத நிலை ஏற்பட்டதால், பதவி விலகுகிறார்!
பிறிதொரு வலிமை வாய்ந்த அமைச்சர் வீரபாண்டி ஆறுமுகம் சேலத்தில் இருபதாயிரம் சதுர அடி இடத்தை வசத்திற்குக் கொண்டு வர, எண்பது ஆண்டுகளாக அங்கே குடியிருந்து வந்த முப்பத்தியொரு குடும்பங்களை இம்சித்தும், அச்சுறுத்தியும் காலி செய்ய வைத்தார் என்று வந்த புகாரை விசாரிக்கும்படி காவல்துறைக்கு நீதிமன்றம் கட்டளை இட்டிருக்கிறது. ஆனால் கருணாநிதியின் போலீஸ் என்ன ஸ்காட்லாந்த் யார்டா?
வருவாய்க்கு மீறிய சொத்துச் சேர்த்த வழக்கில் இன்னொரு அமைச்சர் கீதா ஜீவனை உயர் நீதிமன்றம் விடுவிக்க மறுத்து, கீழ் நீதிமன்றத்தில் விசாரணையை எதிர்கொள்ளுமாறு கட்டளையிட்டிருக்கிறது.
"இராமர் பால இடிப்புப் புகழ்' மத்திய அமைச்சர் டி.ஆர். பாலு தன்னுடைய இரு மகன்களுக்கும் மலிவு விலையில் எரிவாயு உரிமம் வழங்குமாறு, தன்னுடைய கனபரிமாணமுள்ள கூட்டணி மந்திரி பதவியின் செல்வாக்கு அழுத்தத்தை மைய அரசின் மீது செலுத்தி இருக்கிறார்.
""உன் குடும்பத்திற்கு வழியில்லாத வழியில் அரசுரிமம் பெற்றுத் தொழில்களை உருவாக்கவா மந்திரி பதவி? உடனடியாக ராஜிநாமா செய்'' என்று நாடாளுமன்றத்தில் கூக்குரல் எழுந்தபோது, மிகவும் குளுமையாக, "அதனாலென்ன?' என்று கேட்டார். அந்த நொடியிலேயே நாடாளுமன்றத்தின் நாடி அடங்கிவிட்டது!
மேற்கூறிய அமைச்சர்களின் ஆள் கடத்தல்கள், அத்துமீறல்கள், அடாவடித்தனங்கள், ஊழல்கள் அனைத்தும் அண்மைக்காலத்தில் அடுத்தடுத்து நடந்தவை.
இந்தச் சில மந்திரிகள்தாம் நெறிக் குறைபாடு உடையவர்களென்றால், அவர்களை வீட்டுக்கு அனுப்பி விடலாம்!
ஆனால் இங்கே மொத்த அமைச்சரவையே தறிகெட்டுப் போயிருக்கும்போது, யாரைத்தான் தள்ளுவது? யாரைத்தான் கொள்ளுவது?
கருணாநிதியேகூட ஒரு நேரத்தில் கண்ணாடி முன் நின்று தன்னைப் பார்த்துக் கொள்ளும்போது, எல்லாப் பிழைகளுக்கும் மூலத்தை அறிந்து கொள்ள மாட்டாரா? அன்று காந்தி இருந்தார். இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு வாருங்கள் என்று அழைத்தார்.
நல்லவர்களெல்லாம் நம்மைத்தான் காந்தி அழைக்கிறார் என்று பொதுவாழ்வுக்கு வந்துவிட்டார்கள். கெட்டவர்களெல்லாம் இந்தக் கிழவன் அழைப்பது நம்மை அல்ல என்று ஒதுங்கிக் கொண்டார்கள்! ஆகவே நாட்டின் பொதுவாழ்வு பளிங்கு போல் தூய்மையானதாக இருந்தது.
அடுத்த காலகட்டத்தில் அதற்குப் பிறகு வந்த தலைவர்களும் வழக்கம்போல், இளைஞர்களைப் பொதுவாழ்வுக்கு அழைத்தார்கள்.
நல்லவர்களெல்லாம் இந்த அழைப்பு நமக்கில்லை என்று ஒதுங்கிக் கொண்டு விட்டார்கள்.
கெட்டவர்களெல்லாம், "நம் தலைவர் நம்மைத்தான் அழைப்பார்' என்று உரிமையோடு உள்ளே வந்து விட்டார்கள்!
அழைக்கின்றவர் யார் என்பதைப் பொறுத்துப் பின்பற்றுகிறவர்கள் அமைகிறார்கள்!
அன்று நாட்டுக்குப் பணியாற்ற அறிவும், நெறி சார்ந்த வாழ்வும் உடையவர்களெல்லாம் முன் வந்தார்கள். அவர்கள் பல்வேறு ஜாதிகளில் பிறந்தவர்களாய் இருந்தார்கள். அதிகாரம் கைமாறும்போது இயற்கையாகவே பல்வேறு ஜாதிகள் பிரதிநிதித்துவம் பெற்று, சமூகம் சமநிலை எய்தியது! இது முறையான பிரதிநிதித்துவம்!
தமிழ்நாடு ஈன்றெடுத்த தவப்பெருமக்களைப் பாருங்கள்!
வ.உ.சி: நாட்டு விடுதலைக்காக இரண்டு ஆயுள்தண்டனை பெற்றுச் சிறையில் செக்கிழுத்தவர். இவரைத் தந்தது பிள்ளைமார் சமூகம்!
இராஜாஜி: இவரை மிஞ்சிய அரசியல் அறிஞன் இந்திய மண்ணில் இல்லை. அதிகார நாற்காலியில் ஒரு முனிவனைப்போல் அமர்ந்து ஆட்சி நடத்தியவர். இவர் பிறப்பால் பார்ப்பனர்!
ஈவேரா பெரியார்: தமிழர்களைச் சூத்திர நிலையிலிருந்து விடுவித்துச் சுயமரியாதை கொள்ள வைத்தவர். இணையற்ற சிந்தனையாளர். ஜாதி எதிர்ப்பாளரான இவர் பிறப்பால் கன்னட நாயக்கர்!
காமராஜ்: பத்தாண்டுகள் நாட்டு விடுதலைக்காகச் சிறையில் தவமிருந்தவர். பத்தாண்டுகள் நாட்டு மேன்மைக்காக நாடாண்டவர்; இவருடைய ஆட்சிக்காலம் தமிழ்நாட்டின் பொற்காலம்! இவர் பிறப்பால் நாடார் சமூகத்தினர்!
முத்துராமலிங்கத் தேவர்: காந்தியால் ஈர்க்கப்பட்டு நாட்டு விடுதலைப் போரில் தன்னை உருக்கிக் கொண்டவர். பின்னாளில் நேதாஜியின் தளபதி. இவர் பிறப்பால் மறவர்!
ஓ.பி. இராமசாமி ரெட்டியார்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியவாதி. முதலமைச்சராகக் கோலோச்சியவர். நேர்மையின் பிறப்பிடம். பிறப்பால் ரெட்டியார் சமூகத்தினர்!
கக்கன்: விடுதலைப் போராட்ட வீரர்; காந்தியப் பட்டறையில் உருவாக்கப்பட்டவர். அரிசன ஆலய நுழைவுப் போரின் தளபதியான வைத்தியநாத ஐயரின் தளபதி. நேர்மை மனித உருக்கொண்டு கக்கனானது! இவர் பிறப்பால் அரிசன வகுப்பினர்!
அண்ணா: புலவர்கள் மட்டத்தில் சுருங்கிப் போயிருக்க வேண்டிய தமிழ் மறுமலர்ச்சி இயக்கத்தை மக்கள் மட்டத்திற்குக் கொண்டு சென்று, தமிழர்களை இன உணர்வு கொள்ள வைத்த தானைத் தலைவர்; ஜாதி மறுப்பாளரான இவர் பிறப்பால் முதலியார் சமூகத்தினர்.
இப்படி, இங்கே பட்டியலிட இடம்போதாத, இன்னும் எத்தனை எத்தனையோ சமூகங்களில் பிறந்து நாட்டுத் தொண்டாற்றிய தலையாய மக்கள் பலர்; அவர்கள் ஒவ்வொரு வகையில் சிறப்புக்குரியவர்கள். நிறைவான பெருமக்கள்!
அவர்களிடம் அழுத்தம் பெற்று நிற்கும் அறிவு மற்றும் பண்பு நலன்களுக்கேற்ப அவர்கள் உயரும் வகையில் நாட்டின் மதிப்பீடுகளை மாற்றி அமைத்தார் காந்தி!
நல்லது வாழவும், நயவஞ்சகம் அழியவும், உண்மை வாழவும், பொய் ஒழியவும், அறிவு வாழவும் அறியாமை தேயவுமான ஒரு புதிய சமூக மதிப்பீட்டின் அடிப்படையில் பொதுவாழ்வை உருவாக்கினார்!
ஆனால் பிந்தி வந்த தலைவர்கள் சந்தர்ப்பவாதத்தையும், ஜாதி அரசியலையும் ஆயுதமாகக் கொண்டவர்கள். ஒட்டுமொத்தக் குடும்பம்தான் இவர்களின் ஒரு பெருங் கொள்கை. இத்தகையவர்களின் ஏறுமுகம் நாட்டின் இறங்குமுகமாகி விட்டது.
இவர்கள் தங்கள் மட்டத்திற்கு மேலானவர்களை உடன் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். தப்பித் தவறி விவரமில்லாமல் யாரும் வந்துவிட்டாலும் அவர்களைப் பிதுக்கி வெளியே தள்ளி விடுவார்கள். ஆகவே கீழே உள்ள இரண்டாவது வரிசைத் தலைவர்களைத் தகுதி அடிப்படையில் அல்லாமல், ஜாதி அடிப்படையில் மட்டுமே உருவாக்குவதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு வழியில்லை.
ஜாதி என்பது ஒரு சிறு அல்லது பெருங்கூட்டம். அந்தக் கூட்டம் அதிகாரத்தில் தனக்குரிய பிரதிநிதித்துவத்தைக் கோரும். அவ்வளவுதான்! அதோடு அமைதி அடைந்துவிடும்!
முன்பிருந்த ஜாதிகள்தாம் இப்போதும் இருக்கின்றன. எல்லாக் காலங்களிலும் எல்லா ஜாதிகளிலும் நல்லோரும் இருக்கிறார்கள்; தீயோரும் இருக்கிறார்கள்! முத்துராமலிங்கத் தேவரையும், காமராஜையும், கக்கனையும் அதே ஜாதிகள்தாம் அளித்தன. அவர்களின் அறிவும், தொண்டும், நேர்மையும் அவர்கள் பிறந்த ஜாதிகளைத் தாண்டி எல்லா ஜாதிகளையும் தேசத்தையும் உயர்த்தின.
என்.கே.கே.பி. இராசாவையும், டி.ஆர். பாலுவையும், கீதா ஜீவனையும், பூங்கோதையையும் அதே ஜாதிகள்தாம் தந்திருக்கின்றன.
இவர்களின் நெறியற்ற நடத்தைகள் பிறந்த ஜாதி உள்ளிட்ட எல்லா ஜாதிகளையும் முடிவாகத் தேசத்தையும் கீழறுக்கின்றன.
இது ஜாதிகளின் குற்றமல்ல; தேர்வு செய்யும் தலைவனின் குற்றம்!
பழ. கருப்பையா
நன்றி : தினமணி
சுமங்கலித் திட்டம்: சாபமா, வரமா?
""சுமங்கலித் திட்டம்"" இது வறுமையில் வாடும் ஏழை இளம்பெண்களின் திருமணத்திற்காக அரசு அறிவித்திருக்கும் திட்டம் அல்ல. மாறாக இவர்களின் வறுமையைப் பயன்படுத்தி மேலும் லாபத்தில் கொழிப்பதற்காக நூற்பாலை உரிமையாளர்கள் தங்கள் மூளையைக் கசக்கிக் கண்டறிந்த திட்டம்.
சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் இளம்பெண்களைப் பணிக்குச் சேர்ப்பதற்காக வறுமையில் வாடும் குடும்பங்களை இலக்காக கொண்டு அணுகுகின்றனர். பெண்களைப் பணிக்குக் கொண்டு வர இடைத்தரகர்களும் உண்டு.
இத்திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரிய 13 வயதிலிருந்து 30 வயதுக்குட்பட்ட திருமணமாகாத பெண்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றனர். தங்கள் பெண்களைப் பணிக்கு அனுப்பச் சம்மதிக்கும் பெற்றோர்களுக்கு உடனடியாக ரூ. 10 ஆயிரம் முன்பணம் வழங்கப்படுகிறது. பணிக்குத் தேர்வு செய்யப்படும் பெண்கள் நூற்பாலைகளில் 3 ஆண்டுகள் முதல் 4 ஆண்டுகள் வரை பணிபுரிய ஒப்பந்தம் போடப்படும். ஒப்பந்தப்படி பணிமுடிக்கும் பெண்களுக்கு ரூ. 30 ஆயிரம் வழங்கப்படும். தங்குமிடமும், உணவும் இலவசமாக வழங்கப்படும். பெற்றோர்கள், பெண்களைப் பார்க்க வாரம் ஒருமுறை அனுமதி அளிக்கப்படுகிறார்கள். மருத்துவ வசதி செய்து தரப்படும் என பல வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்படுகிறது. இதை முழுமையாக நம்பும் பெற்றோரும் தங்கள் பெண்களுக்கு விடிவுகாலம் வந்துவிட்டதாக அகமகிழ்ந்து அனுப்பி வைக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் 12 முதல் 16 மணிநேரம் பணிபுரியும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர்.
மேலும், தங்குமிடம் என்ற பெயரில் ஒரு சிறிய அறைக்குள் 10 முதல் 15 பெண்கள் வரை ஆடு, மாடுகளை அடைப்பது போல் அடைக்கப்படுகின்றனர். இதனால் மிகக் கடுமையான மனஉளைச்சலுக்கு பெண்கள் ஆளாகின்றனர். மருத்துவ வசதியும் கிடையாது.
பெற்றோர்களையும் அவ்வளவு எளிதில் சந்திக்க அனுமதிப்பதில்லை. சந்திக்க வரும் பெற்றோரிடம் கொடுமைகளைப் பற்றி கூறிவிடக் கூடாது என்பதற்காக நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்தவரும் உடனிருப்பார். தட்டிக் கேட்கும் பெற்றோரை அடியாள்கள் மூலம் மிரட்டுவது, ஊதியம் கொடுக்காமல் வெளியேற்றுவது ஆகியவையும் நடக்கிறது.
பாலியல் கொடுமை: இந்த கொடுமைகளுக்கு எல்லாம் உச்சகட்டமாக பணியிடத்தில் பெண்களுக்கு பாலியல் கொடுமையும் நடக்கிறது என்பது அதிர்ச்சியளிப்பதாகும். பெண்களுக்கு இரவுப் பணி வழங்கப்பட மாட்டாது என்று கூறப்பட்ட வாக்குறுதி மீறப்பட்டு அதிக நாள்கள் பெண்களுக்கு இரவுப் பணி வழங்கப்படுகிறது.
மேலும், அப்படிப்பட்ட சூழலில் பாலியல் தொல்லைக்கு ஆளாகும் பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. நோய்த் தொற்றுகளும் ஏற்படுகிறது. ஓராண்டிற்கு முன் கரூர் பகுதியில் உள்ள நூற்பாலையில் சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரிந்த இளம்பெண்கள் 2 பேருக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டதால் அப்பகுதியில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு நிர்வாகத்தினர் அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு பெண்களுக்கு ரத்தம் தேவைப்பட்டதால் உடன்பணிபுரியும் பெண்கள் சிலரிடம் பரிசோதனை நடத்தினர். அதில் சில பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. பாதிப்பு இருப்பது தெரியவர அதிர்ந்த மருத்துவர்கள் அந்த ஆலையில் உள்ள பெண்கள் அனைவருக்கும் ரத்தப் பரிசோதனை நடத்தியதில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. நோய்த் தொற்று இருப்பது தெரியவந்தது.
இதையடுத்து நடத்தப்பட்ட தீவிர விசாரணையில் ஆலையில் இரவுப் பணியின்போது பெண்களிடம் கண்காணிப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட ஆண்கள் பலர் தவறாக நடந்திருப்பதும், அப்பாவிப் பெண்கள் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளானதும் தெரியவந்தது. இச்சம்பவம் வார ஏடுகளில் பரபரப்புச் செய்தியாக வந்தது. இதையடுத்து அந்த நூற்பாலை சீல் வைத்து மூடப்பட்டது. ஆனால், நிர்வாகிகள் மற்றும் தவறிழைத்தவர்கள் மீது எவ்வித நடவடிக்கையும் இல்லை. இத்திட்டத்தின் கீழ் பெண்களுக்கு நடத்தப்படும் கொடுமைகளை சில மாதர் அமைப்புகள் அரசுக்குப் புகாராக அனுப்பின.
இதையடுத்து அரசு ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்பு உத்தரவு ஒன்றைப் பிறப்பித்தது. அதில் சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரியும் பெண்களுக்கு நாள் ஒன்றுக்கு ரூ. 145க்கு குறையாத ஊதியம் வழங்கவேண்டும் என்றும் அரசு ஆணையை அமல்படுத்தாதபட்சத்தில் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என எச்சரித்தது.
ஆனால், இரண்டு வாரங்களுக்கு பின்பு மதுரை புறநகர் பகுதியில் உள்ள நூற்பாலையின் அருகே 14 வயது மதிக்கதக்க 3 பெண்கள் அதிகாலை நேரத்தில் சுற்றியதைக் கண்ட அப்பகுதி பொது மக்கள் பெண்களை அழைத்து விசாரித்தபோது அப்பெண்கள் சுமங்கலித் திட்டத்தின்கீழ் பணிபுரிய அழைத்து வரப்பட்டதாகவும், ஆனால் பணியின் போது மிகவும் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், உணவுகூட சரியாக வழங்காததால் நள்ளிரவில் ஆலையின் வளாகச் சுவர் ஏறிக்குதித்து தப்பியதாகவும் தெரிவித்தனர். இதைப்பற்றி தகவலறிந்த போலீஸார் அப்பெண்களை பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்தனர். ஆலை நிர்வாகத்தின் மீது வெறும் விசாரணை மட்டுமே நடத்தப்பட்டது.
இக்கொடுமைகள் திண்டுக்கல், கரூர், ஈரோடு, திருப்பூர், மதுரை, கோவை போன்ற மாவட்டங்களில் அதிகம் நடக்கிறது. விளக்கைக் கண்டுவிழும் விட்டில் பூச்சிகளாய் வறுமையால் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கும் ஏழைப்பெண்களைக் காப்பாற்ற அரசு தீவிர நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
எஸ்.பி. உமாமகேஸ்வரன்
சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் இளம்பெண்களைப் பணிக்குச் சேர்ப்பதற்காக வறுமையில் வாடும் குடும்பங்களை இலக்காக கொண்டு அணுகுகின்றனர். பெண்களைப் பணிக்குக் கொண்டு வர இடைத்தரகர்களும் உண்டு.
இத்திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரிய 13 வயதிலிருந்து 30 வயதுக்குட்பட்ட திருமணமாகாத பெண்கள் தேர்வு செய்யப்படுகின்றனர். தங்கள் பெண்களைப் பணிக்கு அனுப்பச் சம்மதிக்கும் பெற்றோர்களுக்கு உடனடியாக ரூ. 10 ஆயிரம் முன்பணம் வழங்கப்படுகிறது. பணிக்குத் தேர்வு செய்யப்படும் பெண்கள் நூற்பாலைகளில் 3 ஆண்டுகள் முதல் 4 ஆண்டுகள் வரை பணிபுரிய ஒப்பந்தம் போடப்படும். ஒப்பந்தப்படி பணிமுடிக்கும் பெண்களுக்கு ரூ. 30 ஆயிரம் வழங்கப்படும். தங்குமிடமும், உணவும் இலவசமாக வழங்கப்படும். பெற்றோர்கள், பெண்களைப் பார்க்க வாரம் ஒருமுறை அனுமதி அளிக்கப்படுகிறார்கள். மருத்துவ வசதி செய்து தரப்படும் என பல வாக்குறுதிகள் அளிக்கப்படுகிறது. இதை முழுமையாக நம்பும் பெற்றோரும் தங்கள் பெண்களுக்கு விடிவுகாலம் வந்துவிட்டதாக அகமகிழ்ந்து அனுப்பி வைக்கின்றனர். ஆனால் அவர்கள் 12 முதல் 16 மணிநேரம் பணிபுரியும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர்.
மேலும், தங்குமிடம் என்ற பெயரில் ஒரு சிறிய அறைக்குள் 10 முதல் 15 பெண்கள் வரை ஆடு, மாடுகளை அடைப்பது போல் அடைக்கப்படுகின்றனர். இதனால் மிகக் கடுமையான மனஉளைச்சலுக்கு பெண்கள் ஆளாகின்றனர். மருத்துவ வசதியும் கிடையாது.
பெற்றோர்களையும் அவ்வளவு எளிதில் சந்திக்க அனுமதிப்பதில்லை. சந்திக்க வரும் பெற்றோரிடம் கொடுமைகளைப் பற்றி கூறிவிடக் கூடாது என்பதற்காக நிர்வாகத்தைச் சேர்ந்தவரும் உடனிருப்பார். தட்டிக் கேட்கும் பெற்றோரை அடியாள்கள் மூலம் மிரட்டுவது, ஊதியம் கொடுக்காமல் வெளியேற்றுவது ஆகியவையும் நடக்கிறது.
பாலியல் கொடுமை: இந்த கொடுமைகளுக்கு எல்லாம் உச்சகட்டமாக பணியிடத்தில் பெண்களுக்கு பாலியல் கொடுமையும் நடக்கிறது என்பது அதிர்ச்சியளிப்பதாகும். பெண்களுக்கு இரவுப் பணி வழங்கப்பட மாட்டாது என்று கூறப்பட்ட வாக்குறுதி மீறப்பட்டு அதிக நாள்கள் பெண்களுக்கு இரவுப் பணி வழங்கப்படுகிறது.
மேலும், அப்படிப்பட்ட சூழலில் பாலியல் தொல்லைக்கு ஆளாகும் பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. நோய்த் தொற்றுகளும் ஏற்படுகிறது. ஓராண்டிற்கு முன் கரூர் பகுதியில் உள்ள நூற்பாலையில் சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரிந்த இளம்பெண்கள் 2 பேருக்கு உடல்நலக்குறைவு ஏற்பட்டதால் அப்பகுதியில் உள்ள மருத்துவமனைக்கு நிர்வாகத்தினர் அழைத்துச் சென்றனர். அங்கு பெண்களுக்கு ரத்தம் தேவைப்பட்டதால் உடன்பணிபுரியும் பெண்கள் சிலரிடம் பரிசோதனை நடத்தினர். அதில் சில பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. பாதிப்பு இருப்பது தெரியவர அதிர்ந்த மருத்துவர்கள் அந்த ஆலையில் உள்ள பெண்கள் அனைவருக்கும் ரத்தப் பரிசோதனை நடத்தியதில் பாதிக்கும் மேற்பட்ட பெண்களுக்கு எச்.ஐ.வி. நோய்த் தொற்று இருப்பது தெரியவந்தது.
இதையடுத்து நடத்தப்பட்ட தீவிர விசாரணையில் ஆலையில் இரவுப் பணியின்போது பெண்களிடம் கண்காணிப்பாளர்கள் உள்ளிட்ட ஆண்கள் பலர் தவறாக நடந்திருப்பதும், அப்பாவிப் பெண்கள் நோய்த்தொற்றுக்கு ஆளானதும் தெரியவந்தது. இச்சம்பவம் வார ஏடுகளில் பரபரப்புச் செய்தியாக வந்தது. இதையடுத்து அந்த நூற்பாலை சீல் வைத்து மூடப்பட்டது. ஆனால், நிர்வாகிகள் மற்றும் தவறிழைத்தவர்கள் மீது எவ்வித நடவடிக்கையும் இல்லை. இத்திட்டத்தின் கீழ் பெண்களுக்கு நடத்தப்படும் கொடுமைகளை சில மாதர் அமைப்புகள் அரசுக்குப் புகாராக அனுப்பின.
இதையடுத்து அரசு ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்பு உத்தரவு ஒன்றைப் பிறப்பித்தது. அதில் சுமங்கலித் திட்டத்தின் கீழ் பணிபுரியும் பெண்களுக்கு நாள் ஒன்றுக்கு ரூ. 145க்கு குறையாத ஊதியம் வழங்கவேண்டும் என்றும் அரசு ஆணையை அமல்படுத்தாதபட்சத்தில் கடும் நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என எச்சரித்தது.
ஆனால், இரண்டு வாரங்களுக்கு பின்பு மதுரை புறநகர் பகுதியில் உள்ள நூற்பாலையின் அருகே 14 வயது மதிக்கதக்க 3 பெண்கள் அதிகாலை நேரத்தில் சுற்றியதைக் கண்ட அப்பகுதி பொது மக்கள் பெண்களை அழைத்து விசாரித்தபோது அப்பெண்கள் சுமங்கலித் திட்டத்தின்கீழ் பணிபுரிய அழைத்து வரப்பட்டதாகவும், ஆனால் பணியின் போது மிகவும் கொடுமைப்படுத்தப்பட்டதாகவும், உணவுகூட சரியாக வழங்காததால் நள்ளிரவில் ஆலையின் வளாகச் சுவர் ஏறிக்குதித்து தப்பியதாகவும் தெரிவித்தனர். இதைப்பற்றி தகவலறிந்த போலீஸார் அப்பெண்களை பெற்றோரிடம் ஒப்படைத்தனர். ஆலை நிர்வாகத்தின் மீது வெறும் விசாரணை மட்டுமே நடத்தப்பட்டது.
இக்கொடுமைகள் திண்டுக்கல், கரூர், ஈரோடு, திருப்பூர், மதுரை, கோவை போன்ற மாவட்டங்களில் அதிகம் நடக்கிறது. விளக்கைக் கண்டுவிழும் விட்டில் பூச்சிகளாய் வறுமையால் வாழ்க்கையைத் தொலைக்கும் ஏழைப்பெண்களைக் காப்பாற்ற அரசு தீவிர நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்.
எஸ்.பி. உமாமகேஸ்வரன்
Subscribe to:
Posts (Atom)
