சரித்திரத்தில் நிலைபெற்ற இஸ்ரேல்!

உலக நாடுகளில் இஸ்ரேல் நாடு இரண்டு உலகப் போர்களின் வரலாற்றில் இடம்பெற்ற நாடாக விளங்குகிறது. யூதர்கள் வாழ்கின்ற நாடு. உலகம் போற்றும் ஏசுநாதர் பிறந்த பூமி. ஹீப்ரு மொழி பேசும் நாடு. கிறிஸ்தவ சமுதாயத்தின் வழிபாட்டுக்குரிய ஜெருசலேம் அமைந்துள்ள நாடு. இன்று யூதர்கள், இஸ்லாமியர்கள் போராட்டக் களமாகத் தொடர்கின்ற நாடாக அமைந்துவிட்டது.
இந்த நாட்டில் யூதர்கள் குடியேறினார்கள். இஸ்லாமியர்களை வெளியேற்றுகிறார்கள் என்று ஒரு தரப்பில் போர் முழக்கம் செய்யப்படுகிறது. இஸ்ரேல் நாடும், பாலஸ்தீன நாடும் சுதந்திரமாக அந்த மண்ணில் மலர்ந்திட வேண்டும் என்றும் நல்லவர்கள் கூறுகிறார்கள்.
இஸ்லாமிய நாடாகிய ஈரான் நாட்டில் வசிக்கும் பெண் எழுத்தாளர் வழக்கறிஞர் முனைவர் ஷிரின் எபாடி ஈழ். நட்ண்ழ்ண்ய் உக்ஷஹக்ண் நோபல் பரிசு பெற்றவர். அவருடைய நூல் 23 மொழிகளில் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப்பட்டிருக்கிறது. அவர் நடுநிலையோடு பேசுகிறார். ஙண்க்க்ப்ங் உஹள்ற் பகுதி நாடுகளில் இஸ்லாமியர்களும், யூதர்களும் பண்டைக் காலத்திலிருந்து பல நூற்றாண்டுகளாக அமைதியுடன் வாழ்ந்திருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கிடையே எழுந்துள்ள பிரச்னை சுமுகமாகத் தீர்ந்து விடும். அவர்களுக்கிடையே நடைபெறும் அமைதிப் பேச்சுவார்த்தை இஸ்ரேல் பாலஸ்தீனர்களுக்கிடையே இறுதியில் சமாதானமாக முடியும் என்று அந்த உலகம் போற்றும் எழுத்தாளர் கூறியுள்ளார்.
ஏசுகிறிஸ்துவைக் கொன்றவர்கள் யூதர்கள் என்ற வெறுப்புணர்வு உலக நாடுகளில் வளர்ந்தது. பண்டைக்காலத்து யூதர்கள் அரசு, ரோமானிய சாம்ராஜ்யத்தால் போரில் அழிக்கப்பட்டது. பிற்காலத்தில் நெப்போலியன் போனபார்ட்டின் உதவியால் யூதர்கள் மறுவாழ்வு பெற்றனர்.
மீண்டும் முதல் உலகப் போரில் 1920ஆம் ஆண்டு பிரிட்டன் தலைமையில் இர்ம்ம்ர்ய்ஜ்ங்ஹப்ற்ட் நாடுகளின் படை, பாலஸ்தீனத்தைக் கைப்பற்றியது.
இரண்டாவது உலகப் போர் முடியும்வரை பல நிகழ்ச்சிகள் யூதர்களையும், பாலஸ்தீன மக்களையும் பகை உணர்ச்சியோடு போராட வைத்தன. அதிகமான யூதர்கள் அமெரிக்கா, ரஷியா, ஐரோப்பிய நாடுகளுக்கு வெளியேறி வாழ்க்கையைத் தொடங்கினர்.
பாலஸ்தீனர்கள், யூதர்கள், கிறிஸ்தவர்கள் என்ற அனைவரும் சமத்துவத்துடன் வாழ்ந்திட சட்டங்கள், திட்டங்கள் மூலம் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியினர் முயற்சித்தனர். ஆங்கிலம், அரபிக், ஹீப்ரு ஆகிய மூன்று மொழிகளையும் ஆட்சி மொழிகளாக ஆக்கினர். 1926ஆம் ஆண்டு நகராட்சிகள் சட்டத்தின் மூலம் அந்தந்த சமுதாய மக்கள் வாழ்கின்ற பகுதிகளில் உள்ளாட்சி மூலம் சுதந்திரமாகச் செயல்படவும் அனுமதிக்கப்பட்டது. இத்தனை முயற்சிகளுக்குப் பிறகும் மதவேறுபாட்டு உணர்ச்சிகள் மறையவில்லை. மக்கள்தொகையில் இருந்த ஏற்றத்தாழ்வு பாலஸ்தீனம் ஒரு நாடு என்ற கொள்கைக்கு வெற்றியைத் தரவில்லை.
1922ஆம் ஆண்டு எடுத்த மக்கள்தொகை எண்ணிக்கையின் அடிப்படையில் 78 சதவிகிதம் இஸ்லாமியர்கள், 11 சதவிகிதம் யூத இன மக்கள், 9.6 சதவிகிதம் கிறிஸ்தவ மக்கள் வாழ்ந்திருக்கின்றனர். வெளிநாடுகளில் குடிபெயர்ந்த யூதர்கள் திரும்பி வரத் தொடங்கினர். 1945ஆம் ஆண்டில் யூதர்கள் 31 சதவிகிதம் என்று மக்கள்தொகை பெருகின.
பிரிட்டன் ஆட்சிக்கு எதிராக அரேபிய நாடுகளில் போராட்டங்கள் தொடங்கின. யூதர்களின் தனிநாடு கோரிக்கையை அரேபிய நாடுகள் எதிர்த்தன. ஜெர்மன் நாட்டு ஹிட்லரின் சர்வாதிகார ஆட்சி தோன்றிய காலகட்டம். ஹிட்லரும், முசோலினியும் கூட்டாக அரேபிய நாடுகளின் சுதந்திரத்திற்கு ஆதரவு கொடுத்தனர். பாலஸ்தீனத்தில் தோன்றிய யூதர்களின் சுதந்திரம் அழிக்கப்படும் என்று ஹிட்லரின் கூட்டணி அரசுகள் உறுதி அளித்தன. ஜெர்மன் நாட்டில் குடியேறியிருந்த யூத இன மக்கள், ஹிட்லர் ஆட்சியில் அழிக்கப்பட்டனர்.
இரண்டாம் உலகப் போர் முடிந்தவுடன் 28.4.1947இல் உலக நாடுகளின் சபையாகிய ஐக்கிய நாடுகளின் சபை பாலஸ்தீனம் இஸ்ரேல் பிரச்னை பற்றி விவாதித்தது. இந்தப் பிரச்னை பற்றி விசாரித்து பரிந்துரை வழங்கிட 13.5.1947இல் ஐ.நா. சபையின் சிறப்புக் குழு ஒன்று அமைக்கப்பட்டது. இந்தக் குழுவில் இந்தியப் பிரதிநிதியும் இடம்பெற்றிருந்தார். இக்குழுவின் பெரும்பான்மையான நாடுகள் பாலஸ்தீன நாட்டைப் பிரித்து யூதர்கள் விரும்பும் இஸ்ரேல் என்றும், அரேபியர்களுக்கு பாலஸ்தீனம் என்றும் இரு நாடுகளாகப் பிரிவினை செய்து அங்கீகரிக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்தன. சில நிபந்தனைகளையும் விதித்தன. இந்தியா உள்பட சில நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் இரு இன மக்களும் வாழும் இரு மாநிலங்களின் கூட்டாட்சி அமைக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்தனர்.
ஜெருசலேம் மத்திய அரசுக்குத் தலைநகர் என்றும், இரு மாநிலங்களும் மாநிலங்களுக்குள்ளே உள்ள பிரச்னைகளை நிர்வகிக்கும் அதிகாரம் பெறும் பாதுகாப்புத் துறை, வெளியுறவுத் துறை அதிகாரங்கள் மத்திய அரசுக்குத் தரப்படும் என்றும் பரிந்துரைகள் செய்தன. யூதர்கள் வெளிநாடுகளிலிருந்து வந்து குடியேறுவதற்கு சில கட்டுப்பாடுகளையும் இந்தியாவோடு இணைந்த நாடுகளின் பிரதிநிதிகள் நிபந்தனையாகக் கூறினர்.
இந்தியாவோடு சில நாடுகளும் சேர்ந்து கூறிய யோசனைகளை இரு பிரிவினரும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை. பிரிவினைக் கொள்கையை யூதர்கள் ஏற்றனர். அரேபியர்கள் எதிர்த்தனர். அரேபிய நாடுகள் இரு யோசனைகளையும் எதிர்த்து போர் மூளும் என்று எச்சரித்தனர்.
ஐ.நா. சபையில் அங்கம் வகிக்கும் நாடுகளின் குழு இந்தப் பிரச்னையைப் பரிசீலிக்கும் என்று முடிவெடுத்து அறிவித்தது. கருத்து வேறுபாடுகள் தொடர்ந்தன. சோவியத் யூனியன் பிரதிநிதி ஐ.நா. சபையின் சிறப்புக் கூட்டத்தில் 1947ஆம் ஆண்டு பேசும்போது, ""யூதர்களுக்கென்று தனிநாடு அமைய வேண்டும்'' என்று வாதிட்டார். அரேபியர்கள் யூதர்கள் இணைந்து ஆட்சி அமைப்பதில் சிக்கல் தொடர்வதால் பிரிவினை செய்வதுதான் சரியான தீர்வாகும் என்று பேசினார். 13.10.1947ஆம் நாள் பெரும்பான்மை நாடுகள் விரும்பிய அரேபியர், யூதர்கள் தனிநாடு பிரியும் விருப்பத்தை சோவியத் யூனியன் ஆதரிப்பதாக அந்நாட்டின் பிரதிநிதி பேசினார். ட்ரூமன் அமெரிக்கக் குடியரசுத் தலைவராக இருந்த நேரம். ஒருபக்கம் அரேபிய நாடுகளில் உள்ள பெட்ரோல் தேவை. மறுபக்கம் பணச் செல்வாக்குள்ள அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த யூதர்களின் செல்வாக்கு. இறுதியில் 1947ஆம் ஆண்டு நவம்பர் 25ஆம் நாள் ஐ.நா. சபை அமைத்த பாலஸ்தீனக் குழுவினர் நாட்டைப் பிரிவினை செய்ய வேண்டும் என்று பெரும்பான்மை உறுப்பினர்கள் ஆதரவுடன் முடிவு எடுத்துள்ளனர். 4,500 சதுர மைல் பரப்பும் அதில் வாழ்ந்த 8,04,000 அரேபியர்களும் 10,000 யூதர்களும் கொண்ட பகுதி அரேபியரின் பாலஸ்தீன நாடாக முடிவு செய்தார்கள். 5,500 சதுர மைல் பரப்பில் வாழ்ந்த 5,38,000 யூதர்கள், 3,97,000 அரேபியர்கள் வாழ்ந்த பகுதியை யூதர்கள் நாடாக உருவாக்கிவிட வேண்டும் என்ற பெரும்பான்மை குழுவினர்கள் முடிவு எடுத்து ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது. இந்தப் பிரிவினையை அகில உலக நாடுகளின் குழு கண்காணிக்க முடிவு எடுக்கப்பட்டது.
1947 நவம்பர் 29ஆம் நாள் மேற்கண்ட பிரிவினைத் திட்டம் ஐ.நா. சபைக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்டது. அமெரிக்காவும், சோவியத் ரஷியாவும் இந்தத் திட்டத்தை ஆதரித்தன. இந்தியா உள்பட சில நாடுகள் இத்திட்டத்தை எதிர்த்தன. இந்தத் திட்டம் ஒரு தீர்மானமாக ஐ.நா. சபையில் நிறைவேற்றப்பட்டது. மூன்றில் இரண்டு பங்கு உலக நாடுகள் இந்தப் பிரிவினைத் திட்டத்தை ஆதரித்தன. யூதர்களும் அரேபியர்களும் இணைந்து வாழும் கூட்டாட்சி முறை அமைந்திட வேண்டும் என்ற திட்டத்தை இருசாராரும் ஏற்கவில்லை.
ஐ.நா. சபையின் தீர்மானத்தின்படி இஸ்ரேல் நாடு சுதந்திர நாடாகப் பரிணமித்தது. அமெரிக்கா, சோவியத் ரஷியா உள்பட உலக நாடுகள் இஸ்ரேல் நாட்டுக்கு அங்கீகாரம் அளித்தன. 1920ஆம் ஆண்டு முதல் உலகப் போரில் தொடங்கிய பிரிட்டிஷ் ஆட்சி, முடிவுக்கு வந்தது. அரேபிய நாடுகள் பிரிவினையை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அரேபிய நாடுகளும், அரேபியா பகுதி என்று பிரிவினை செய்யப்பட்ட பாலஸ்தீனம் பகுதியில் வாழ்ந்த அரேபியர்களும் இஸ்ரேல் பகுதி மீது 1948ஆம் ஆண்டு மே, ஜூன் மாதங்களில் தாக்குதலைத் தொடங்கினார்கள். பாலஸ்தீன அரேபியர்கள் இஸ்ரேல் மீது கொண்ட பகை பல்லாண்டுகள் தொடர்ந்தன. உலக சபையால் அங்கீகரிக்கப்பட்ட இஸ்ரேல் நாட்டுக்கு ஆதரவு நாடுகள் அதிகரித்தன. எகிப்து போன்ற அரேபிய நாடும் இரு நாடுகளும் சுதந்திரமாக நட்பு நாடுகளாக தங்கள் பிரச்னைகளைத் தீர்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆதரவு தரத் தொடங்கின. பல்வேறு போர்களுக்குப் பிறகு பாலஸ்தீன அரேபியர் பகுதி நாடு சுதந்திர நாடாகத் தோன்றியது. ஆனால் இன்றும் எல்லைகளை வரையறுக்கும் பிரச்னை பற்றிப் பேச்சுவார்த்தைகள் நடக்கின்றன.
இஸ்ரேல் நாட்டுப் பகுதி யூதர்கள் பாரம்பரியமாக வாழ்ந்த பகுதி என்பது உண்மை. அந்தப் பகுதியில் அரேபியர்களின் எண்ணிக்கை பெருகியதும், யூதர்கள் பல போர்களில் கொல்லப்பட்டதும், நாட்டிலிருந்து விரட்டப்பட்டதும் சரித்திர நிகழ்ச்சிகள். இன்று நடைபெறும் எல்லைப் பிரச்னைகளும் சுமுகமாகத் தீர்ந்து இரு நாடுகளும் சுதந்திரமாக நட்பு நாடுகளாக வாழும் சரித்திரம் தோன்ற வேண்டும்.
இந்திய நாடு உலக சபையில் 1947இல் ஆதரித்த பாலஸ்தீனம் இஸ்ரேல் பகுதிகள் இணைந்து கூட்டாட்சி முறை அமைய வேண்டும் என்ற திட்டம் ஏற்கப்பட்டிருந்தால் போர்கள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும் என்று எண்ணத் தோன்றுகிறது.
5 லட்சம் மக்கள்தொகையில் உருவான இஸ்ரேல் நாடு, கடின உழைப்பாலும், அறிவியல் நுட்பங்களின் வளர்ச்சியாலும், பொதுத் துறைகள் மூலம் தொழில் வளர்ச்சிக்கு வித்திட்டு பொருளாதார வளர்ச்சியில் உலக நாடுகளோடு போட்டியிடும் உயர்ந்த நிலையை எட்டியுள்ளது.
அறிவு நுட்ப வளர்ச்சியின் மூலமும் ராணுவ பலத்திலும் உலக வல்லரசு நாடுகளோடு இணைந்து செயல்படும் வலிமையோடு வளர்ந்திருக்கும் இஸ்ரேல் நாட்டின் வளர்ச்சி உலக சரித்திரத்தில் நிலையான இடம் பெற்றுவிட்டது.
செ. மாதவன்
நன்றி : தினமணி

குதிரை, கழுதை எல்லாம் ஒரே விலை!

சந்தையில் ஒரே மாதிரியான பொருள்களை பல நிறுவனங்கள் அறிமுகம் செய்யும் நேரத்தில் இதில் யாருடைய விலை நிர்ணயம் சரியானதாக இருக்கும் என்ற கேள்வி எழும்போது "சந்தை தீர்மானிக்கும்' என்று சொல்வது வழக்கம்.
கல்விச் சந்தையில் நுகர்வோராக இருக்கும் பெற்றோர்களுக்கு இந்த தீர்மானிக்கும் சக்தி மறுக்கப்படுகிறது.
முதல் கலந்தாய்வுக் கூட்டத்தின் முதல் 10 நாள்களிலேயே சிறந்த கல்லூரிகள் அனைத்திலும் அனைத்து பாடப் பிரிவுகளிலும் மாணவர்கள் இடம்பிடித்து விட்டனர்.
அடுத்த 10 தினங்களில் நடந்த கலந்தாய்வில் மாணவர்கள் விரும்பிய பாடப்பிரிவுகள் உள்ள ஒரே காரணத்தால் சில கல்லூரிகளில் அந்தப் பாடப்பிரிவில் மட்டும் மாணவர்கள் சேர்ந்தார்கள். மற்ற பாடப்பிரிவுகளில் மாணவர்கள் சேரவே இல்லை என்ற நிலைதான் நீடித்தது.
மாணவர்கள், பெற்றோர் கல்லூரிகளைத் தேர்ந்தெடுக்கும் விதத்திலேயே அக்கல்லூரி பற்றிய மதிப்பீடு வெளிப்படுகிறது. இந்த வகையில், முதல் கலந்தாய்வில் 50 சதவீத இடங்கள் பூர்த்தியாகாத கல்லூரிகள் அனைத்துமே இரண்டாம்தர கல்லூரிகள் என்று முடிவுசெய்வதற்கு எந்த நிபுணர் குழு ஆய்வும் தேவையில்லை.
முதல் கலந்தாய்வில் (20 நாள்களில்) 50 சதவீத இடங்கள் கூட காலியாகாத சுயநிதி கல்லூரிகளும் ரூ. 32,500 கல்விக்கட்டணம் வசூலிப்பது எந்த வகையில் நியாயம்? இத்தகைய கல்லூரிகள் (அதாவது முதல் 20 நாள்களில் 50 சதவீதத்தும் அதிகமான இடங்கள் காலியாக உள்ள கல்லூரிகள்) கல்விக் கட்டணத்தை பாதியாகக் குறைக்க வேண்டும் என்ற நிபந்தனையை அண்ணா பல்கலைக்கழகம் உருவாக்கினால் என்ன?
ஆயத்த ஆடைகள் முதல் காய்கறி வரை, குறையுடையன யாவும் விலை குறைத்து விற்கப்படும்போது, கல்விச் சந்தையில் மட்டும் எல்லாமும் ஒர் நிறை, எல்லாமும் ஓர் விலை என்பது சரியல்ல.
தரமான கல்லூரியாக மாறும்போது தானாகவே மாணவர்கள் சேர்க்கை அதிகரிக்கும். அப்படியான சூழல் வரும்போது அக்கல்லூரிகள் அரசு நிர்ணயிக்கும் கல்விக் கட்டணத்தை முழுமையாகப் பெற்றுக் கொள்ளட்டுமே!
கல்விக் கட்டணம் ரூ. 32,500 என்று அரசு சொன்ன போதிலும், எந்த தனியார் சுயநிதி கல்லூரிகள் எதுவுமே குறைந்தபட்சம் ரூ. 75,000 முதல் ரூ.1 லட்சம் வரை பெற்றோரிடம் கறந்துவிடுவதுதான் நிகழாண்டின் உண்மை நிலை. நூலகம், ஆய்வுக் கூடம், கணினிக்கூடம், திரும்பத் தரக்கூடிய முன்வைப்புத் தொகை என்ற புதுப்புது தலைப்புகளில் சுயநிதிக் கல்லூரிகள் வசூலிக்கும் தொகை பற்றி அண்ணா பல்கலைக்கழகமும், உயர் கல்வி அமைச்சரும் தமிழக அரசும் கவலைப்படுவதே இல்லை.
பல கல்லூரிகளில் நிர்வாக ஒதுக்கீட்டுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட ரூ. 62,500ஐ எந்த வகையிலும், எந்தத் தலைப்பின்கீழும் இரக்கமின்றி வசூலிப்பதில்தான் ஆர்வம் காட்டப்படுகிறது.
இந்த காரணத்தாலேயே, அண்ணா பல்கலைக்கழகம் இந்த ஆண்டு விழுப்புரம், திண்டிவனம், திருக்குவளை, பண்ருட்டி, ராமநாதபுரம், அரியலூர் ஆகிய இடங்களில் தொடங்கியுள்ள கல்லூரிகளில், எந்த வசதியும் இல்லை என்பது நிச்சயமாகத் தெரிந்திருந்தும், ஆசிரியர்கள் நியமனம்கூட இன்னும் நடத்தப்படவில்லை என்று தெரிந்திருந்தும் அனைத்துப் பிரிவுகளிலும் மாணவர் சேர்க்கை வேகமாக முடிந்துபோனது. இக்கல்லூரிகளில் கல்விக் கட்டணம் மற்றும் விடுதிக் கட்டணம் அனைத்தும் சேர்ந்தால்கூட ரூ. 20,000க்கு அதிகமில்லை.
சிறுபான்மையினர் கல்லூரிகள் நீங்கலாக அனைத்து சுயநிதி கல்லூரிகளும் 65 சதவீத இடங்களை அளித்துள்ளதாக சொல்லப்பட்டாலும், முன்னிலையில் உள்ள பல கல்லூரிகள் 50 சதவீத இடங்களை மட்டுமே ஒதுக்கீடு செய்தன என்ற குற்றச்சாட்டை பெற்றோர் முன்வைக்கின்றனர்.
மேலும், மிகவும் பிற்படுத்தப்பட்டோர், தாழ்த்தப்பட்ட, பழங்குடி பிரிவினருக்கான இடங்கள் காலியாக இருந்தால், கலந்தாய்வு முடிந்த பின்னர் அவற்றை நிர்வாக ஒதுக்கீட்டில் பூர்த்தி செய்வதற்கான, காத்திருப்போர் பட்டியலை கல்லூரி நிர்வாகங்கள் இப்போதே வைத்திருக்கின்றன என்றும் கூறப்படுகிறது.
சில கல்லூரிகள் சில புதிய பாடப்பிரிவுகளுக்கு அகில இந்திய தொழில்நுட்ப குழுமத்தின் அங்கீரத்தைப் பெற்றுள்ளன. ஆனால் அவை தங்கள் புதிய பாடப்பிரிவுகளை கலந்தாய்வில் இடம்பெறச் செய்யவில்லை. கலந்தாய்வு முடிந்தபிறகு அண்ணா பல்கலைக்கழகத்தில் முறைப்படுத்திக்கொண்டு, சட்ட சிக்கல் இல்லாமல் அனைத்து இடங்களையும் நிர்வாக ஒதுக்கீட்டில் பூர்த்தி செய்ய காத்திருக்கின்றன என்று தெரிகிறது.. இந்த பாடப்பிரிவில் மாணவர் சேர்க்கை பட்டியல் அவர்களிடம் தயாராக உள்ளது.
மாணவர் சேர்க்கை முடிந்த பின்னர் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் வெளிப்படையான அறிக்கையை வெளியிட வேண்டும். ஒவ்வொரு கல்லூரியிலும் பாடப்பிரிவுகள் வாரியாக எத்தனை இடங்கள் கலந்தாய்வுக்கு ஒதுக்கப்பட்டன. பூர்த்தியாகாத தாழ்த்தப்பட்ட பிற்படுத்தப்பட்ட இனத்தவருக்கான ஒதுக்கீடுகள் எந்த வகைப்படி பூர்த்தி செய்யப்பட்டன, கலந்தாய்வில் ஒதுக்கீடு பெற்ற ஒவ்வொரு மாணவரிடமும் கல்லூரிகள் வசூலித்த மொத்த தொகை எவ்வளவு என்பதை வெளிப்படையாக இணைய தளத்தில் வெளியிட வேண்டும்.
இரா. சோமசுந்தரம்
நன்றி : தினமணி

கசக்கப் போகிறது சர்க்கரை!

கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளாக கரும்புச் சாகுபடி பரப்பு குறைந்துகொண்டே வருகிறது. கரும்பு சாகுபடிக்கு ஏற்றவாறு மழை வளம் இல்லையென்ற காரணம் ஒருபுறம் இருக்க, கரும்புக்கு நிர்ணயிக்கப்படும் கொள்முதல் விலையும், விளைந்த கரும்பை வெட்டுவதற்கு சர்க்கரை ஆலைகள் செய்யும் தாமதமும், கரும்பைக் கொள்முதல் செய்த பிறகு அதற்குண்டான தொகையைத் தர சர்க்கரை ஆலைகள் எடுத்துக் கொள்ளும் அவகாசமும் விவசாயிகளை விரக்தி அடையச் செய்துள்ளன.
மிகச் சாதாரணமான இந்தப் பிரச்னைகளைத் தீர்க்கும் மனமோ, அக்கறையோ இல்லாமல் மத்திய அரசு செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறது. அரசியலில் நீண்ட அனுபவமும் முதிர்ச்சியும் பெற்ற சரத் பவாரை விவசாய அமைச்சராக நியமித்தபோது, ""பொருத்தமானவர்தான் பதவி ஏற்றிருக்கிறார்'' என்றே விவரம் தெரிந்தவர்கள் மகிழ்ந்தார்கள். ஆனால் அவரோ விவசாயிகளின் நலனைவிட மகாராஷ்டிரத்திலும் பிற மாநிலங்களிலும் செல்வாக்குடன் திகழும் சர்க்கரை ஆலை நிர்வாகிகளின் நலனே முக்கியம் என்று செயல்பட்டுக் கொண்டிருப்பது பெருத்த ஏமாற்றத்தைத் தருகிறது.
20062007 சர்க்கரைப் பருவத்தில் 285 லட்சம் டன்கள் சர்க்கரை உற்பத்தி ஆனது. அதுவே பிறகு 20072008ல் 265 லட்சம் டன்களாகக் குறைந்தது. இப்போது 20082009ல் 220 லட்சம் டன்களாகச் சரியும் என்று புதிதாகத் திரட்டப்பட்ட புள்ளிவிவரம் தெரிவிக்கிறது. இது மிகவும் கவலைதரத்தக்க விஷயமாகும்.
கரும்புச் சாகுபடியைவிட சோயா மொச்சை, மக்காச் சோளம் ஆகியவற்றை விவசாயிகள் நாடத்தொடங்கிவிட்டதால் கரும்புச் சாகுபடி பரப்பு குறைந்து வருகிறது. சோயா மொச்சை, மக்காச் சோளம் ஆகியவற்றுக்கு நல்ல கொள்முதல் விலை கிடைக்கிறது. அதன் அறுவடைக்கு யாருடைய உத்தரவுக்காகவும் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை.
மக்காச் சோளத்தையும் சோயா மொச்சையையும் கால்நடைகளுக்கு உணவாக அளிப்பதில் அமெரிக்காவும் ஐரோப்பிய நாடுகளும் தீவிரம் காட்டுவதால் சர்வதேசச் சந்தையில் அவற்றின் விலை அதிகரித்து வருகிறது. எனவே சோயா, மக்காச்சோள சாகுபடியில் அதிக விவசாயிகள் இறங்க ஆரம்பித்துள்ளனர்.
சர்க்கரை உற்பத்தி அதிகமாக இருந்தாலும், குறைவாக இருந்தாலும் சர்க்கரை ஆலை அதிபர்களின் நலனைக் காப்பதற்கு மட்டுமே நடவடிக்கைகளை எடுப்பதை மத்திய அரசு வழக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது. உள்நாட்டில் சர்க்கரைக்கு இருக்கும் தேவையைவிட சர்க்கரை உற்பத்தி அதிகரித்துவிட்டது என்றால், கணிசமான அளவு சர்க்கரையை வெளிநாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்ய மத்திய அரசு நடவடிக்கை எடுக்கிறது. ஏன் என்று கேட்டால், அன்னியச் செலாவணி கையிருப்பை உயர்த்துவதற்காக என்று பதில் அளிக்கிறது.
சர்வதேசச் சந்தையில் இந்தியா தன்னுடைய சர்க்கரையை விற்காவிட்டால், உலக நாடுகள் சர்க்கரை கிடைக்காமல் திண்டாடப் போவதில்லை. உள்நாட்டில் செயற்கையாக சர்க்கரைக்குத் தட்டுப்பாடு ஏற்பட வேண்டும் என்ற ""நல்லெண்ணத்தின்'' அடிப்படையில்தான் மத்திய அரசு சர்க்கரையை ஏற்றுமதி செய்துகொண்டே இருக்கிறது.
1977ல் மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையிலான ஜனதா அரசு ஆட்சிக்கு வந்தபோதுதான் சர்க்கரைத் தொழிலில் அமலில் இருந்த ""இரட்டை விலைக் கொள்கை'' கைவிடப்பட்டது. அதன் பலன், ரேஷன் கடைகளைவிட மளிகைக் கடைகளில் சர்க்கரை விலை குறைந்தது. அந்த துணிச்சலான நடவடிக்கைக்கு அப்போதைய நிதியமைச்சர் எச்.எம். படேல், நுகர்வோர் நலன் மற்றும் பொது விநியோகத் துறை அமைச்சர் மோகன் தாரியா போன்றோர் துணையாக இருந்தனர்.
இப்போதுள்ள மத்திய அரசு தன்னை, ""ஐக்கிய முற்போக்கு கூட்டணி'' என்று அழைத்துக் கொண்டாலும் அதன் பெருவாரியான முடிவுகள் விவசாய விரோத, தொழிலாளர் விரோத, மக்கள் விரோத நடவடிக்கைகளாகவே இருக்கின்றன. சர்க்கரையைப் பொருத்தவரை இப்போதைக்கு கையிருப்பில் 110 லட்சம் டன் பழைய கையிருப்பு இருப்பதால் நிலைமையைச் சமாளித்துவிடலாம். ஆனால் வரும் ஆண்டுகளில் கரும்புச் சாகுபடி பரப்பு வெகுவேகமாகச் சரிந்துவிட்டால் இறக்குமதி செய்துதான் நிலைமையைச் சமாளிக்க வேண்டியிருக்கும். அப்போது அதற்கான விலை மிக அதிகமாக இருக்கும், அந்தச் சுமை முழுக்க நுகர்வோர் தலையில்தான் விழும் என்று இப்போதே எச்சரிக்கிறோம்.

காந்திக்காக ஏங்கும் உலகு

"மகாத்மா காந்தி' என்றும், "தேசப்பிதா' என்றும் இன்றளவும் மக்களால் அன்போடு அழைக்கப்படுபவர் அண்ணல் காந்தியடிகள். ஆனால் அவரோ, தான் அவ்வாறு அழைக்கப்படுவதை தன் வாழ்நாள் முழுவதும் தவிர்க்கவே விரும்பினார். சென்ற இடமெல்லாம் இடைவிடாத மக்களின் ஏகோபித்த இக்கோஷங்களிடையே அவர் நினைத்தது நடைபெறாமல் போனது. வாரணாசியில் காசி விஸ்வநாதர் தரிசனத்திற்குச் சென்ற காந்தி, மக்கள் கூட்டம் "மகாத்மா காந்திக்கு ஜே' என்று கோஷமிட்டபோதும் மிகவும் எரிச்சலடைந்தார். "கோயிலுக்குள் மகாத்மாவை (விஸ்வநாதர்) தரிசனம் செய்ய இங்கு வந்தால் இங்குள்ள மகாத்மாக்களின் (தன்னை மகாத்மா என்று கோஷமிடும் மக்கள்) தொல்லை தாங்க முடியவில்லையே. நீங்கள் மகாத்மா என்று கோஷமிடுவதை முதலில் நிறுத்துங்கள். கோயிலை இவ்வளவு அசுத்தமாக வைத்திருக்கிறீர்களே. வெளிநாட்டினர் இக்கோயிலைப் பார்த்தால் எவ்வளவு கேவலமாக நம்மை நினைப்பார்கள்' என்று கோபமாகப் பேசினார் காந்தி.
அண்ணல் காந்தியடிகளை, மகாத்மா காந்தி என்று அழைக்கும்போது அவரது சிறந்த அரசியல் மேதமை, மனித நேயப் பண்புகள் சார்ந்த ஆளுமை குறைத்து மதிப்பிடப்படுவதாகவே யோகேஷ் சதா போன்ற வரலாற்று அறிஞர்கள் உணர்கிறார்கள். ஏனெனில் ஆத்மா, பரமாத்மா, ஜீவாத்மா என்ற பதங்களுக்கு விளக்கவுரை ஆற்றிய ஆன்மிகவாதியல்ல காந்தி. மிகச் சாதாரண மனிதராகத் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளும் சுபாவமே காந்தியிடம் கடைசி வரையிலும் இருந்தது. இன்னும் சொல்லப்போனால் தன்னை ஓர் அற்ப ஆத்மாவாக என்று சொல்லிக் கொள்ளும் அளவிற்கு மிகச் சாதாரண மனிதராகவே தன்னை நினைத்து வந்தார்.
1929 டிசம்பரில் லாகூரில் நடைபெற்ற காங்கிரஸ் மாநாட்டிற்கு ஜவாஹர்லால் நேரு தலைமை வகித்தார். உடனடியாக சுதந்திரப் பிரகடனத்தை அறிவியுங்கள் என்று எங்கும் குரல் ஒலித்தபோது என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. முழுச் சுதந்திரம் எனும் அர்த்தம் பொதிந்த சுயராஜ் (நஜ்ஹழ்ஹத்) தீர்மானத்தை மிக அவசரமாக காந்தி கொண்டு வந்தார். சபர்மதி ஆசிரமத்தில் காந்தியைச் சந்தித்தார் கவிஞர் ரவீந்திரநாத் தாகூர். சுயராஜ் பற்றி விளக்கம் கேட்டபோது தாகூரிடம் "என்னைச் சுற்றி இருட்டு பரவியுள்ளது. ஏதேனும் ஒரு ஒளி கூட எனக்குத் தோன்றவில்லை, என்ன செய்வதென்று எனக்குப் புரியவில்லை' என்று ஒரு சாதாரண மனிதரைப் போல் தனது இயலாமையை வெளிப்படுத்துகிறார் காந்தி. ஒரு தீர்க்கதரிசியைப் போன்றோ, எல்லாம் முற்றுணர்ந்த மகாத்மா போன்றோ அவர் என்றும் தன்னைக் காண்பித்துக் கொள்ளவில்லை.
காந்தியடிகளை தேசப்பிதா என்று அழைக்கும்போதும் மறுபடியும் இதுபோன்ற கேள்விகள்தான் மேலோங்கி வருகிறது. ஆங்கில ஆதிக்கத்தில் இருந்து இந்தியா விடுதலை பெறுவதற்கு காந்தி ஒரு மிகப் பெரிய காரணமாக இருந்தபோதிலும், தென்னாப்பிரிக்காவிலிருந்து அவர் இந்தியாவிற்கு வருவதற்கு முப்பது ஆண்டுகளுக்கு முன்பே இந்திய வரலாற்று அரசியல் தீவிர தன்மையோடு நடைபெறத்தான் செய்தது. இருப்பினும் தலைவர்கள் மத்தியில் மட்டுமே பேசப்பட்ட இந்திய விடுதலை உணர்வை மக்களுக்கு எடுத்துச் சென்ற மாமனிதராக காந்தி ஒருவரே இருந்தார். காந்தியை தேசப்பிதா என்று அழைக்கும்போதும், இந்தியா என்ற குறுகிய சிமிழுக்குள் காந்தியை அடைக்கும் முயற்சியாகவே பொருத்தமற்ற ஒன்றாக இருக்கிறது என்று இன்றைய வரலாற்று அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். அதுமட்டுமல்லாமல் சிறந்த அரசியல்வாதியும், தலைசிறந்த மனிதப் பண்பும், உலக அநீதியை எதிர்க்கும் குரலாகவும் உள்ள காந்தியின் ஆளுமை இவ்விதமான அடைமொழி வார்த்தைகளால் நீர்த்துப் போவதும், சில நேரங்களில் அர்த்தமற்றதாகவும் தோன்றுகிறது. இந்தியாவிற்கு மட்டுமல்லாமல், இன்றைய வன்முறை சார்ந்த உலக அரசியல் சூழலில், நீதி சார்ந்த ஒரு தலைவனுக்காக ஏங்கும் உலக மக்களுக்கான ஒரு குறியீடாகத் திகழ்கிறார் காந்தி.
அன்றைய தேசியத் தலைவர்களையும், மக்களையும் ஒரு சேர நேசித்தது, அவர்களுடன் பழகியது, தமக்கு எதிரான கருத்துகளுடைய அவர்களது கருத்துகளுக்கும் மதிப்பளித்தது போன்ற சமூக நட்புறவுப் பண்புகள் காந்தி ஒருவரிடமே குவிந்திருந்தன. ஜவாஹர்லால் நேரு, வல்லபாய் பட்டேல், முகம்மது அலி ஜின்னா, அம்பேத்கர், மவுன்ட்பேட்டன் பிரபு, இர்வின் போன்ற வைஸ்ராய்கள் போன்ற பல எதிரெதிரான கொள்கைகள் உடைய தலைவர்களிடம் நல்லுறவு வைத்துக் கொள்ளும் சமூகப் பண்பு காந்தி ஒருவரிடமே இருந்தது. பால்ய காலத்திலும், தென்னாப்பிரிக்காவில் வழக்கறிஞராகப் பணியாற்றிய போதும் மற்றவரோடு பழகுவதில் மிகக் கூச்ச சுபாவம் உடையவராகவே காந்தி திகழ்ந்தார். பிற்காலங்களில்தான் தனக்கு எதிரான கருத்து உடையவர்களோடும், ஏன் முப்பது கோடி மக்களால் கவரப்படக்கூடிய அளவிற்கு சமூக நட்புணர்வுப் பண்புகளைப் பெற்றிருந்தார் காந்தி. டேனியல் கோல்மேன் போன்ற நவீன நிர்வாகவியல் அறிஞர்கள் வலியுறுத்தி வரும் இந்த சமூக நட்புணர்வுப் பண்புகளை காந்தி அக்காலத்தே பெற்றிருந்தது இன்றும் ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. இந்த எளிய மனிதரிடம் முப்பது கோடி மக்களைத் தன் பக்கம் இழுத்த அரிய சக்தி எப்படி வந்தது என்றெல்லாம் உலகம் வியக்கும் அளவிற்கு அதிசயமான மனிதராகவே இன்றும் தோன்றுகிறார் காந்தி. வாலிபத்தில் சிறைக்குச் சென்று வயோதிகராக வெளிவந்த, "சிறையிலும் வாடாத கறுப்பு மலர்' என்று அழைக்கப்பட்ட நெல்சன் மண்டேலா சிறையிலிருந்தபோது தினம்தினம் அண்ணல் காந்தியையே நினைத்துக் கொண்டிருந்தேன் என்றார்.
தென்னாப்பிரிக்காவில் மைக்கேல் கோட்ஸ் என்ற பாதிரியார் காந்தியை கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாற்ற நினைத்தபோதும், அவர் கழுத்தில் அணிந்துள்ள துளசி மாலையை உடைக்க முயன்ற போதும் கோபம் கொள்ளவில்லை காந்தி. மாறாக எனது அன்னை அளித்த புனிதமான அன்பளிப்பு இது; கிறிஸ்தவத்தை எப்போதும் மதிக்கின்ற நான் ஓர் இந்துவாகவே இருக்க விரும்புகிறேன் என்று அன்போடு மறுத்தார்.
சுதந்திரம் பெற்ற பிறகு, பாகிஸ்தான் பிரிந்த பிறகு, காந்தியை தீர்த்துக் கட்டும் அபாயம் இருப்பதால் காந்திக்கு உடனடியாக பாதுகாப்பு அளிக்க வேண்டும் என்று வல்லபபாய் பட்டேல் அவரிடம் வேண்டிக்கொண்ட போதும் காந்தி பிடிவாதமாக அதை மறுத்துவிட்டார். "எனது பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் வருபவரைச் சோதனை இடுவதைப் போன்ற அநாகரிகம் உலகில் வேறு ஒன்றும் இல்லை. எனது உயிருக்கு அளிக்கும் பாதுகாப்பை, சாதாரண மனிதருக்கு உங்களால் அளிக்க முடியுமா? என் உயிரை உங்களால் பாதுகாக்க முடியாது. கடவுள் ஒருவர் மட்டும் தான் அதைப் பாதுகாக்க முடியும் என்று படேலிடம் கோபமாகப் பேசினார் காந்தி.
தன் கடைசி நாளில் தன்னைப் பார்க்க வந்த வல்லபாய் பட்டேலிடம் "லண்டனிலிருந்து வெளிவந்த டைம்ஸ் இதழைக் காண்பித்து உங்களுக்கும் நேருவுக்கும் உள்ள கருத்து வேற்றுமை லண்டன் வரை சென்றுள்ளதைப் பாருங்கள். உங்கள் கருத்து வேற்றுமை நாட்டின் அழிவிற்குத்தான் வழிவகுக்கும். இருவரில் ஒருவர் மந்திரி பதவியில் இருந்து விலக வேண்டும். அதை யார் என்று பிறகு சொல்கிறேன் என்றார் காந்தி. மாலை 5 மணி. கூட்டுப் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்திற்கு பத்து நிமிடங்கள் காலதாமதமாகவே சென்றார். பொதுமக்களைப் பார்த்து அவர்களைக் காக்க வைத்த குற்ற உணர்வோடு "நமஸ்கார்' என்று இரு கரங்களாலும் மக்களை வணங்கினார் காந்தி. சிறிது நேரத்தில் கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. காக்கி உடை அணிந்த கோட்சே எனும் வாலிபன் ஒருவன் கூட்டத்தை விலக்கி விட்டு வேகமாக காந்தி முன் வந்து நின்றான். அவரை இருகரம் கூப்பி வணங்கினான். அடுத்த நொடியே, மூன்று முறை துப்பாக்கியால் சுட்டான். காந்தியின் கும்பிட்ட கரங்கள் தற்போது அவிழ்ந்து விழுந்தன. ஹே ராம் என்று காந்தியின் உதடுகள் முணுமுணுத்தன. ரோஜாப் பூ போன்ற மென்மையான காந்தியின் உடல் தரையில் விழுந்தது. இன்றும் காந்திக்காக ஏங்கி நிற்கிறது இந்த உலகு.

தேனுகா

நன்றி : தினமணி

தேசியக் கொடிக்கு வீர வணக்கம்!

உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாடாகவும், பரப்பளவில் 7வது பெரிய நாடாகவும் விளங்கும் இந்தியாவின் கடந்தகால வரலாறுகளை இக்கால இளைஞர்களுக்குச் சொல்ல வேண்டிய நேரம் இது.
வேறு எந்த நாட்டிலும் இல்லாத வகையில் மிகப்பெரிய மகான்களும், ரிஷிகளும் பிறந்த இந்த புண்ணிய பூமியை, இன்றைய அரசியல்வாதிகள் ரத்தம் சொட்டச் சொட்ட அறுத்துக் கூறுபோடப் பார்க்கின்றனர்.
இளைஞர்களே! நீங்கள் விழித்துக் கொள்ளுங்கள்! ஊழல் களமாக மக்களவை மாறிக் கொண்டிருக்கிறது. நாடாளுமன்றத்தில் பணம் கட்டுக்கட்டாய் பறக்கிறது.
ஒரு காலத்தில் வெள்ளையனே வெளியேறு என்றோம்! இன்றோ அழுக்கு நிறைந்த அரசியல்வாதிகளே வெளியேறி விடுங்கள் என்று சொல்ல வேண்டிய நேரம் வந்து விட்டது.
நமது நாட்டைக் காக்க எத்தனை பேர் எப்படி எல்லாம் போராடி மறைந்தார்கள். அரசுப் பதவியில் இருந்த ஆட்சியாளர்கள் எப்படி எல்லாம் ஆட்சி செய்தார்கள் என்பதை சுதந்திர தின நாளன்று கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பார்ப்போம்! நாகரிகத் திருடர்களாக வலம் வரும் அரசியல்வாதிகளும் தெரிந்து கொள்ளட்டும். ஒவ்வொரு கசையடிக்கும் மகாத்மா காந்தி வாழ்க என்று மகிழ்ச்சியோடு உரக்கக் கத்திய இளைஞன் யதீந்திர தாஸ்; கிரிமினல் குற்றவாளியைப் போல் என்னைத் தூக்கில் தொங்கவிட்டு விடாதீர்கள்; துப்பாக்கியால் சுட்டுத் தள்ளுங்கள் என்று நீதிபதியிடம் கெஞ்சினான் பகத்சிங்.
எனக்கு வழங்கப்பட்ட தூக்குத் தண்டனையை ரத்து செய்து விடாதீர்கள். என்னைப் போல் பலபேர் உருவாக என்னைத் தூக்கில் போடுவதுதான் நல்லது என்ற இளைஞனின் பெயர் சந்திரசேகர ஆசாத்.
எத்தனை முறை அடித்தாலும் என் கையில் இருக்கும் என் நாட்டின் கொடியை மட்டும் விட்டுவிட மாட்டேன் என அடிக்க அடிக்க கையில் கொடியுடன் மண்ணில் சாய்ந்த இளைஞன் திருப்பூர் குமரன்.
நம் தாய்நாட்டுக்காக மரணத்தை மகிழ்ச்சியோடு முத்தமிட்ட இந்த முத்துகள் அத்தனையும் 25 வயது கூட நிரம்பாத சின்னஞ்சிறு பிஞ்சுகள்.
ஜெர்மனியில் நடைபெற்ற மாநாட்டில் ஆங்கில ஆதிக்கத்தை சாடிவிட்டு எல்லோரையும் போல் மேடையை விட்டு இறங்காமல் அந்த மேடையிலேயே நம் நாட்டின் தேசியக் கொடியைப் பறக்க விட்டவர் மும்பையைச் சேர்ந்த மேடம் காமா என்ற பெண்மணி. அந்தக் கொடியில் காவி, சிவப்பு, பச்சை வண்ணங்கள் இருந்தன. அப்போது இந்தியாவின் 8 மாகாணங்களைக் குறிக்கும் வகையில் 8 தாமரை மலர்களும் வந்தே மாதரம் என்ற வாசகமும், கொடியின் ஒரு புறத்தில் பிறையும் மறுபுறத்தில் உதயசூரியனும் இடம்பெற்றிருந்தன.
மேடம் காமாவின் கணவர் இந்திய விடுதலையில் ஆர்வம் இல்லாதவராக இருந்ததால் அவரை விட்டுப் பிரிந்து வாழ்ந்த மேடம் காமா தான், நம் நாட்டின் தேசியக் கொடியை (1907) முதன் முதலில் பறக்க விட்ட முதல் பெண்மணி.
பாரதத் தாய் சிலை அமைக்க முடிவு செய்த போது சிலை ஏழ்மையாக இருக்க வேண்டுமா அல்லது ஆபரணங்களுடன் இருக்கட்டுமா என்று சிற்பி கேட்டார் மகாகவி பாரதியிடம்.
போதுமான வளங்களும், நிறைவான செல்வங்களும் என் பாரதத் தாய்க்கு இருப்பதால் ஆபரணங்களுடன் இருக்கட்டும் என்றாராம் பாரதி.
என் தாயை எப்படி ஏழ்மையாக இருக்கட்டுமா என்று கேட்டீர்கள் என்று சிற்பியிடம் கோபமாகத் திருப்பிக் கேட்டாராம் அவர். பெற்ற தாயைவிட பிறந்த மண்ணை பாரதி உயிராக நேசிப்பதை அறிந்த சிற்பி வியந்து போனாராம். பாரதியின் வேண்டுகோளின்படி பாரதத்தாய் பூரண ஆபரணங்களுடன் வடிவமைக்கப்பட்டாள்.
வாக்களித்த மக்களுக்கு எவ்வித இடையூறும் ஏற்படாதவாறு அமைச்சர்கள் காரில் சென்றது அந்தக் காலம். வாக்களித்தவர்கள் பெருமைப் பட வேண்டும் என்பதற்காகவே 100க்கும் மேற்பட்ட கார்கள் அணிவகுக்க அமைச்சர்கள் செல்வது இந்தக் காலம்.
அரசு தனக்கு அனுப்புகிற சம்பளத்தில் ரூ. 25 மிச்சமாகிறது. இனி சம்பளம் அனுப்பும் போது ரூ. 25ஐ எடுத்துக் கொண்டு மிச்சத்தை அனுப்பினால் போதும் என்று கடிதம் எழுதியவர் நம் நாட்டின் பிரதமராக இருந்த லால் பகதூர் சாஸ்திரி.
மகள் தேர்வில் தோற்று விட்டாள். மறு மதிப்பீடு செய்ய தந்தையிடம் கேட்டபோது, வேண்டாம் என்று மீண்டும் தேர்வு எழுதச் சொல்லி விட்டார்.
மறுமதிப்பீட்டில் நீ வெற்றி பெற்றதாக அறிவித்தால் நான் அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்திவிட்டேன் என்பார்கள் என்றார். மனம் வெறுத்த மகளோ தற்கொலை செய்து கொண்டார். இப்படிச் சொன்னவர் நம் நாட்டின் பிரதமராக இருந்த மொரார்ஜி தேசாய்.
ஆசிரியர் ஒருவர் காமராஜை பார்த்து அவருக்கு மாலை அணிவித்தார். என்னய்யா இது! படிக்காதவர்களுக்கு பாடம் சொல்லித்தர வேண்டிய நீங்கள், படிக்காதவனுக்கு மாலை போட வந்திருக்கிறீர்களே என்றாராம்.
மரியாதை செய்ய வந்த ஆசிரியர் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தோடியதாம். 5 முறை எம்.எல்.ஏ. ஆகவும், 4 முறை எம்.பி.யாகவும், 9 ஆண்டுகள் முதல்வராகவும் இருந்த படிக்காத மேதை காமராஜ்.
அரசு மருத்துவமனையில் உடல் நலம் குன்றி உயிரிழந்த பின்பே அவர் காமராஜ் ஆட்சிக் காலத்தில் காவல்துறை மந்திரியாக இருந்தவர் என்பது தெரியும். அவர் தான் கக்கன்.
விமான நிலையத்தில் காத்திருந்த தொழில் அதிபரின் காரில் ஏற மறுத்து வாடகைக் காரில் வீடு வந்து சேர்ந்த முதல்வர் ஓமந்தூர் ராமசாமி ரெட்டியார். பாரதிக்கு நினைவு மண்டபம் கட்ட தன்னிடம் கடைசியாக இருந்த 50 ரூபாயையும் மகிழ்ச்சியாகக் கொடுத்த மற்றொரு முதல்வர் குமாரசாமிராஜா. இந்த மாமனிதர்கள், தடம் பார்த்து நடக்கவில்லை. தடம் பதித்து நடந்தார்கள்.
அரசுப் பணி செய்ய ஒரு விளக்கையும், சொந்தப் பணி செய்ய ஒரு விளக்கையும் பயன்படுத்தியது அந்தக் கால அரசியல்வாதிகள். அரசுப்பணி செய்ய ஒரு பேனாவும், சொந்த விஷயங்களை எழுத ஒரு பேனாவும் வைத்திருந்தார்கள் அன்றைய அரசியல்வாதிகள். ஆனால் இன்றோ அரசு முறைப் பயணமாக வெளிநாடு செல்லும் போது தன் மகனையும் அழைத்துச் செல்கிறார் ஒருவர்.
நீதிமன்றத்தின் படிக்கட்டுகளில் ஏறி இறங்காத அரசியல்வாதிகளைப் பார்ப்பது இன்று அரிதாக இருக்கிறது.
கத்தரிக்காய், வெண்டைக்காய் வாங்கும்போதுகூட பார்த்துப் பார்த்து வாங்கும் நாம், இனிமேலாவது மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்வு செய்யும்போது கவனமாக இருப்போம் என்று இன்று உறுதி எடுத்துக் கொண்டு நம் நாட்டின் தேசியக் கொடிக்கு வீர வணக்கம் செலுத்துவோம்.
தேசத்தின் வாழ்வுக்கும், மேன்மைக்கும் சிறந்த பாலமாக இருந்து சுதந்திர வானில் சிறகடித்துப் பறப்போம், வாருங்கள்!
எஸ். ஜோதிதாசன்
நன்றி : தினமணி

இந்திய சுதந்திரத்தின் குறிக்கோள்

ஆயிரம் ஆண்டுகளாக தாழ்வுற்று, வறுமை மிஞ்சி, விடுதலை தவறிக் கெட்டுப் பாழ்பட்டு நின்ற பாரத நாடு, 1947 ஆகஸ்டு 15இல் சுதந்திர நாடாக வெளிப்பட்டது. ஆண்டுதோறும் அந்த நன்னாளை இந்திய வரலாற்றின் பொன்னாளாகக் கொண்டாடுகிறோம்.
விடுதலை விழாவை நாம் கொண்டாடும் நேரத்தில், விடுதலைப் போராட்டத்தில் பங்கு பெற்ற வீரர்களை, நாடு ஒளிபெற இருண்ட வெஞ்சிறைகளில் வீழ்ந்து கிடந்த மேலோர்களை, உருண்டு வரும் செக்கடிகளில் சுருண்டு மடிந்த நல்லோர்களை அந்தமான் தீவுக்கு அனுப்பப்பட்டு தாய்நாடு திரும்பாமல், விடுதலை பெறும் நன்னாளைக் காண முடியாமலே அங்கேயே புதைகுழிகளில் அடங்கிவிட்ட தியாக சீலர்களை நாம் நினைவு கூர வேண்டும். வாழ்த்தி வணங்க வேண்டும்.
குதூகலத்துடன் கோலாகலமாக விடுதலை நாளைக் கொண்டாடும்பொழுது தியாகத் தீயில் புடம் போட்டு எடுக்கப்பட்ட சுதந்திரத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டிய பொறுப்பும், எத்தகைய குறிக்கோள்களுக்காக சுதந்திரத்தைப் பெற தியாகிகள் பாடுபட்டார்களோ அந்தக் குறிக்கோள்களை நிறைவேற்ற வேண்டிய கடமையும் தற்பொழுது நமக்கு இருக்கிறது.
அடிமைப்பட்ட நாடு விடுதலை பெறுவது எவ்வளவு கடினமோ, அதைவிட கடினம் விடுதலை பெற்ற நாடு மீண்டும் அடிமைப்படாது இருக்க பாடுபடுவதாகும்.
1947 ஆகஸ்டு 15ஆம் நாளன்று சுதந்திர இந்தியாவின் முதல் பிரதமர் ஜவாஹர்லால் நேரு மக்களுக்கு அளித்த வாழ்த்துச் செய்தியில் குறிப்பிட்டார்:
""எதிர்காலம் நம்மை அழைக்கிறது. நாம் எங்கு போகிறோம்; எப்படிப்பட்ட செயல்பாடுகளை நாம் மேற்கொள்ள வேண்டும் என்பவை குறித்து நாம் தெளிவாக இருக்க வேண்டும். நாம் பெற்ற சுதந்திரத்தை சுதந்திரம் தரும் வாய்ப்புகளை, பஞ்சத்திலும், அறியாமையிலும், நோய்நொடிகளிலும் ஆழ்ந்து கிடக்கும் மக்களுக்குப் பயன்படுமாறு நாம் செயல்பட வேண்டும். வளமான, முற்போக்கான, ஜனநாயக முறையை அவர்களுக்கு நாம் தர வேண்டும். இந்தியாவிலுள்ள ஒவ்வொருவருக்கும் சமுதாய, பொருளாதார நீதிகள் முறையாகக் கிடைக்க நாம் மிகவும் கடினமாக உழைக்க வேண்டும்.''
இந்திய விடுதலைப் போராட்டத்தில் தலைமை வகித்த மாமனிதர் மகாத்மா காந்தி சுதந்திர இந்தியாவின் எதிர்காலம் பற்றி மிகவும் கவலைப்பட்டு, 1948 ஜனவரி கடைசிவாரத்தில் பின்வருமாறு எழுதினார்:
""இந்தியாவின் அரசியல் விடுதலையைக் காங்கிரஸ் கட்சி பெற்றுள்ளது. மேற்கொண்டு பொருளாதார, சமுதாய நேர்மை உணர்வு ஆகியவற்றில் இந்திய மக்களுக்குத் தேவையான விடுதலையையும் பெற்றுத் தர வேண்டிய பொறுப்பு அந்தக் கட்சிக்கு இருக்கிறது. அரசியல் விடுதலையைவிட மேற்குறிப்பிட்டவைகளுக்காக நாம் நடத்த வேண்டிய போராட்டம் கடுமையானதாக இருக்கும். காங்கிரஸ் கட்சி அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றும் வீணான போராட்டங்களில் ஈடுபட்டால், திடீரென ஒரு நாள் அக்கட்சி ஒன்றுமே இல்லாமல் போய்விடும். எனக்கு போதிய நேரமும், உடல்நலமும் இருந்தால் இது குறித்து தேசத் தொண்டில் ஈடுபட்டுள்ளவர்களுடன் நான் கலந்தாலோசிக்கப் போகிறேன்''.
அவர் எழுதிய இந்தக் குறிப்பு 1948 பிப்ரவரி 1 "ஹரிஜன்' இதழில் வெளிவந்தது. ஆனால் அதற்குள் காந்தியடிகள் மறைந்துவிட்டார்.
காந்தியார் மறைந்துவிட்ட பிறகு, அவர் சொல்லிய அறிவுரைகளும் மறைந்துவிட்டன. அதற்குப் பின் வந்த காங்கிரஸ் கட்சியினரும் அவற்றை மறந்துவிட்டனர்.
தற்பொழுது எழுந்துள்ள அரசியல் பிரச்னைகளுக்கும், நெருக்கடிகளுக்கும் முக்கிய காரணம் மகாத்மா அச்சப்பட்டபடி அதிகாரங்களைக் கைப்பற்றும் போராட்டம்தான் மிகவும் வேகமாக வளர்ந்துள்ளது. காந்தியார் வகுத்த அரசியல், தியாகத்தின் இருப்பிடமாக இருந்தது. நேர்மையின் உறைவிடமாகத் திகழ்ந்தது. தற்பொழுது அரசியல் என்றாலே சாதாரண மக்களுக்கு அவநம்பிக்கை ஏற்பட்டு விட்டது.
உலக அரங்கில் மற்ற பெரிய நாடுகளுடன் போட்டியிடும் அளவுக்கு இந்தியாவை ஒரு வல்லரசு நாடாக ஆக்குவதற்கு இந்திய ஆட்சியாளர்கள் முனைந்து திட்டமிடுகிறார்கள். ஆனால், இந்திய மக்களுக்கு ஒரு நல்லரசைத் தர கடந்த அறுபத்தோரு ஆண்டுகளில் தவறிவிட்டனர்.
சுதந்திர இந்தியாவில் போடப்பட்ட பல்வேறு சட்டங்கள், திட்டங்கள், தீர்மானங்கள் எல்லாம் வெறும் ஏட்டளவில் நின்றனவே தவிர, நாட்டு மக்களுக்கு நிலையான வளர்ச்சியைத் தரவில்லை. நாட்டின் வருமானமாகப் பல்லாயிரம் கோடிக்கணக்கில் பட்டியல்கள் தரப்படுகின்றன. அத்தகைய வளர்ச்சி லட்சாதிபதிகளை கோடிசுவரர்களாக, கோடிசுவரர்களை உலகக் கணிப்பில் பில்லியனர்களாக ஆக்கவே பயன்பட்டது. ஆனால் ஏழைகள் பரம ஏழைகளாக ஆக்கப்பட்டுள்ளனர். கிடைத்த வளர்ச்சி சரியான முறையில், நீதியான வகையில் பங்கிடப்படவில்லை.
இந்திய சுதந்திரத்தின் அடிப்படையாக கிராம சுதந்திரம் இருக்க வேண்டும் என்று காந்தியார் வலியுறுத்தினார். கிராமப்புறத்தின் அடிப்படையாக இருப்பது விவசாயம். கடந்த 61 ஆண்டு இந்திய வளர்ச்சியைப் பார்த்தால் பயிர்த்தொழில் தான் மிகவும் பரிதாபகரமாகப் புறக்கணிக்கப்பட்டிருக்கிறது.
இந்தியா சுதந்திரமடைந்தபொழுது விவசாயிகளின் எண்ணிக்கை மொத்த மக்கள்தொகையில் 70 சதவிகிதமாகவும், நாட்டின் மொத்த வருமானத்தில் விவசாயத் துறைக்கான பங்கு 60 சதவிகிதமாகவும் இருந்தன. மத்திய அரசாங்கம் வெளியிட்டுள்ள 2007 08ஆம் ஆண்டு பொருளாதாரக் கணிப்பின்படி தற்பொழுது 52 சதவிகிதம் உள்ள விவசாய உழைப்பாளிகளுக்கு நாட்டின் மொத்த வருமானத்தில் 18.5 சதவிகிதம் தான் கிடைக்கிறது. இந்த நிலைமையில் கடன்படாமல், தூக்குக்கயிற்றைத் தேடாமல் விவசாயி எப்படி இருப்பான்? கடன்படாத நிலைமைக்கு விவசாயத்தை வளர்த்துவிட, அரசாங்கம் கடந்த அறுபது ஆண்டுகளில் தவறிவிட்டது.
சுதந்திர இந்தியாவின் அடிப்படைச் சட்டத்தில் பத்து ஆண்டு காலத்திற்குள் 14 வயது வரை உள்ள சிறுவர் சிறுமிகளுக்கு முழுமையான கட்டாய இலவசக் கல்வி தருவதாகக் கூறப்பட்டது. 61 ஆண்டுகள் கழித்தும் இன்றளவில்கூட அந்தக் குறிக்கோள் நிறைவேற்றப்படவில்லை. அரசாங்கத்தின் பற்று வரவுக் கணக்கு நன்றாக இல்லை. நாட்டின் வரவுக்கணக்கு ஆண்டுதோறும் அதிகமானால்கூட, எழுதிவைத்த "பத்து ஆண்டு'க் கணக்கை ஆளவந்தவர்கள் மறந்துவிட்டனர். கிராமப்புற மக்களைப் பற்றி பற்றற்ற கணக்குத்தான் இப்பொழுது இருக்கிறது.
2004இல் காங்கிரஸ் தலைமையில் அமைந்த ஐக்கிய முற்போக்குக் கூட்டணி வெளியிட்ட குறைந்தபட்ச பொதுத் திட்டத்தில், நாட்டின் மொத்த வருமானத்தில் கல்வித்துறைக்கு 6 சதவிகிதமும், சுகாதாரத் துறைக்கு 2 3 சதவிகிதமும் தரப்படும் என்று வாக்குறுதிகள் தரப்பட்டன. ஆனால் கடந்த நான்காண்டு காலத்தில், மத்திய மாநில அரசுகளின் வரவு செலவுத் திட்டங்களை மொத்தமாகப் பார்த்தால், நாட்டின் மொத்த வருமானத்தில் கல்வித்துறைக்கு 2.88 சதவிகிதத்துக்கு மேற்பட்டு எந்த ஆண்டிலும் செலவிடப்படவில்லை.
அதேபோல், சுகாதாரத் துறைக்கு 1.39 சதவிகிதத்துக்கு உட்பட்டுத்தான் செலவு விகிதம் வந்திருக்கிறது.
கல்வி அறிவு தரப்படாமல், உடல் நலத்தைப் பாதுகாக்கும் திட்டங்கள் நிறைவேற்றப்படாமல், உழுபவனுக்கு உண்ண உணவில்லாமல், உழைப்பவனுக்கு வாழ்வு இல்லாமல், உலகில் பலவகைகளில் வளம் மிக்க நாடான இந்தியாவில் வறுமை மிக்க மக்கள் பெரும்பாலாக இருப்பதுதான் இன்றைய நிலைமை.
ஒரு நாட்டின் சுதந்திரத்தையும் சமுதாய நீதியையும் காப்பாற்ற, அதிகாரம் மிக்க நிர்வாகம் நாடாளுமன்றம் நீதிமன்றங்கள் ஆகியவை அடங்கிய அரசியல் அமைப்பு மட்டும் போதாது. மக்களின் தொடர்ந்த கண்காணிப்புதான் நாட்டில் ஜனநாயகத்தையும், சுதந்திரத்தையும் நிலைபெறச் செய்யும். தனிப்பட்டு ஒவ்வொரு குடிமகனையும் வளர்த்திடப் போடப்படும் மனிதவள முதலீடுதான் நாட்டின் மிக முக்கிய முதலீடாக இருக்க வேண்டும்.
நாட்டின் மண்வளத்தை மக்களின் வாழ்க்கை வளமாக மாற்றிட ஏற்றப்பட்ட சுதந்திர தீபம் என்றும் அணையாது ஒளிவிட, சுதந்திர நன்னாளில் மக்கள் உறுதிமொழி ஏற்க வேண்டும். அப்பொழுதுதான் மக்களின் குரலுக்கு நாடாளும் மகேசர்கள் அடிபணியும் காலம் பிறக்கும்.
இரா. செழியன்

நன்றி : தினமணி

கனிந்தது கனவு; திறந்தது புதிய பாதை!

ஒலிம்பிக்கில் தங்கம் வென்றதன் மூலம், உலக அரங்கில் இந்தியாவுக்குப் புதிய பாதையைத் திறந்துவிட்டுள்ளார் அபிநவ் பிந்த்ரா. பல காலமாகக் கண்டு வந்த கனவு, இன்று நனவாகியிருக்கிறது.
பிந்த்ராவுக்கு கோடிகளும், லட்சங்களும் குவிந்து வருகின்றன. தொழில்முறையில் விளையாட்டை மேற்கொள்ள விரும்பும் எண்ணற்ற இந்திய இளைஞர்களுக்கு பிந்த்ராவின் வெற்றி, நிச்சயம் உற்சாக டானிக்காக இருக்கும்.
அபிநவைப் போன்ற ஏராளமான இளைஞர்கள் "உறுதி கொண்ட நெஞ்சும், தினவு பெற்ற தோளுமாக' வெற்றி இலக்கை நோக்கிக் கடுமையாக உழைத்து வருகிறார்கள். ஆனால் உழைப்புக்கேற்ற உடல் உரம் இன்றி, களத்தில் இறங்கியவுடனேயே தோல்வியைத் தழுவுகிறார்கள்.
நம் விளையாட்டு வீரர்களின் தோல்வியில் மாபெரும் பங்கு வகிப்பது, உணவுப் பழக்கம். சத்துணவு இன்மையால் உடல் தளர்ந்து, உற்சாகம் குன்றி, தோல்வியைத் தழுவும் வீரர்கள் ஏராளம்.
விளையாட்டில் சாதனை படைத்தபிறகு வீரர்களுக்கு பணத்தையும், பரிசையும் அள்ளிக் கொடுக்கும் அரசு, அவர்களின் ஆரம்பகாலப் பயிற்சிக்கும், உணவுக்கும் ஒரு பைசாகூட கொடுப்பதில்லை என்பதே நிஜம்.
ஒரு மாணவனிடம் குறிப்பிட்ட விளையாட்டின் மீது ஆர்வமும், திறமையும் மறைந்திருந்தால், அதை வெளிக் கொண்டு வருபவர்கள் பெரும்பாலும் பெற்றோரே. தங்கள் கை காசைப் போட்டு பிள்ளைகளுக்கு சிறப்புப் பயிற்சி அளிக்க முயற்சிப்பவர்களும் பெற்றோரே.
பள்ளியிலோ, கல்லூரியிலோ வாய்ப்புகள் கிடைத்தால், அதைப் பிடித்து முன்னேறும் இளைஞர்களே அதிகம்.
மாவட்ட, மாநில அளவில் சாதனை படைக்கும் விளையாட்டு வீரர்களில் பெரும்பாலானவர்கள், சாதாரண, நடுத்தரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவர்களே.
சத்தான உணவோ, தேர்ந்த பயிற்சியாளர்களோ இல்லாமல் மொட்டிலேயே கருகிப் போகும் வீரர்கள் பலர். கொண்டைக் கடலைக்குக்கூட வழியில்லாமல், சாதாரண அரிசிச் சாப்பாட்டைச் சாப்பிட்டு பயிற்சியில் ஈடுபட்டு வரும் வீரர்கள், வீராங்கனைகள் ஏராளம்.
செஸ், துப்பாக்கி சுடுதல், நீச்சல், டென்னிஸ் உள்ளிட்ட தனிநபர் விளையாட்டுகளில், பயிற்சி பெற்ற, திறமைவாய்ந்த பயிற்சியாளர்கள் கிடைப்பது குதிரைக் கொம்பாகத்தான் இருக்கிறது. நல்ல "கோச்' கிடைக்க வேண்டும் என்றால் வேறு மாநிலத்துக்கோ, மாவட்டத்துக்கோ செல்ல வேண்டியுள்ளது. நிறையப் பணம் செலவழிக்க வேண்டியுள்ளது.
நடுத்தர விளையாட்டு வீரனால் பயிற்சிக்காகப் பெருந்தொகையைச் செலவிட முடிவதில்லை. உயிர் சுருங்கி, உடல் நோக கடும் பயிற்சி எடுத்துக் கொண்டு ஜொலிக்கும் வீரர்களுக்கு, மாவட்ட அளவிலோ, மாநில அளவிலோதான் வெற்றி கிடைக்கிறது. சர்வதேச அளவில் சாதனை படைக்கும் அளவுக்கு அவர்களின் உடலில் வலு இருப்பதில்லை.
குறிப்பிட்ட வயதுக்குப் பிறகு, களத்திலிருந்தே விலகி வெற்றிக் கனவை தொலைத்துவிடுகிறார்கள். மாவட்ட, மாநில அளவிலான போட்டிகளுக்குப் பிறகு பயிற்சியாளர்களாக மாறிவிடுகிறார்கள்.
எல்லாத் தடையையும் தாண்டி, சர்வதேச அளவில் பிரகாசிப்பவர்கள் அபிநவ், விஸ்வநாதன் ஆனந்த், சானியா போன்று விரல் விட்டு எண்ணக்கூடியவர்களே.
வெற்றிக்குப் பிறகு விளையாட்டு வீரர்களுக்கு பணமாகவும், பொருளாகவும் வாரி இறைக்கும் மத்திய, மாநில அரசுகள், விதையிலேயே வேரூன்ற அவர்களுக்கு வாய்ப்பு அளிக்காதது ஏன்?
பழ மரத்தை நாடி வரும் பறவைகள்போல், வெற்றிக்குப் பிறகு ஏராளமான வாய்ப்புகள் தேடி வருவது இயல்புதானே. விதையிலிருந்து வேரூன்றி, செடியாகி மரமாவதுதான் கடினம்.
பள்ளிப் பருவத்திலேயே மாணவர்களிடம் மறைந்திருக்கும் விளையாட்டுத் திறமையைக் கண்டறிந்து உற்சாகமூட்டி, ஊக்குவிக்கும் முயற்சியில் ஆசிரியர்கள் அக்கறை காட்டவேண்டும். தகுதியான வீரர்களின் உணவு, பயிற்சி, போட்டிகளில் பங்கேற்பதற்காகும் செலவு முழுவதையும் அரசே ஏற்க வேண்டும்.
இந்திய விளையாட்டு வீரர்களின் வெற்றி பகல் கனவாகப் போனதற்கு மற்றுமொரு முக்கியக் காரணம், கல்வி. விளையாட்டா, கல்வியா என்ற கேள்விக்கு, கல்வியே பிரதானம் என்பதே பெரும்பாலானோரின், நடுத்தர வர்க்க இந்தியர்களின் பதிலாக இருக்கிறது. பள்ளி, கல்லூரியில் படிக்கும் இளம் விளையாட்டு வீரர்கள், பயிற்சிக்காக கூடுதல் நேரம் ஒதுக்க வேண்டியுள்ளது. அதனால் மற்ற மாணவர்களைப் போல தினமும் பள்ளிக்கோ, கல்லூரிக்கோ சென்று படிக்க முடிவதில்லை. தினசரி சேரும் பாடச்சுமை அழுத்த, தேர்வில் தோல்வியைத் தழுவ நேரிடுகிறது. அல்லது சராசரி மதிப்பெண்களுடன் தேர்ச்சி பெற நேரிடுகிறது.
இந்தத் தோல்வியை, சராசரி இந்தியப் பெற்றோரால் தாங்கிக் கொள்ள முடிவதில்லை. பொருளாதார ரீதியாகக் காலூன்ற "விளையாட்டைவிட படிப்பே மேல்' என்ற எண்ணமே பெரும்பாலான பெற்றோர்களின் ரத்தத்தில் ஊறிக்கிடக்கிறது. அதனாலேயே விளையாட்டில் திறமையும், ஆர்வமும் இருக்கும் வீரர்களில் பலர், படிப்புடன் ஒதுங்கி விடுகிறார்கள்.
இப்படிப்பட்ட வீரர்களுக்கு உதவிக் கரம் நீட்ட வேண்டியது அரசின் கடமை. விளையாட்டு வீரர்களுக்கென தனிப்பட்ட முறையில் கல்வி கற்பிக்க ஏற்பாடு செய்வதும், அவர்களின் வசதிக்கேற்ப தேர்வு எழுத அனுமதிப்பதும் அவசியம்.
இதற்காக அந்த வீரர்கள் படிக்கும் பள்ளி, கல்லூரி நிர்வாகத்தினருடன் பேசி, உரிய ஏற்பாடுகளைச் செய்யவேண்டும். தனிப்பட்ட முறையில் கல்வி கற்பிப்பதற்கு ஆகும் செலவு, ஆசிரியர்களுக்கான கூடுதல் ஊதியம் போன்றவற்றை அளிக்கவும் அரசு முன்வரவேண்டும்.
இரும்புபோல் உடலும், சாதனை படைக்கத் துடிக்கும் நெஞ்சமும் கொண்டவர்கள் நம் இளைஞர்கள். வறுமையும், வசதியின்மையும் அவர்களின் ஆர்வத்தை எந்தவிதத்திலும் அணைபோட அனுமதிக்கக்கூடாது.
இந்த ஒலிம்பிக் போட்டியில் இந்தியாவுக்குக் கிடைத்துள்ள வெற்றியை, புதிய பாதைக்கான வாசலாக ஆட்சியாளர்கள் கருத வேண்டும். விளையாட்டுத் துறைக்காக கூடுதல் தொகையை ஒதுக்கி வீரர்களின் வாழ்க்கையை பிரகாசமாக்க வேண்டும்.
ஜி. மீனாட்சி
நன்றி : தினமணி

தங்கப் பதக்கத்துக்குப் பின்னே...

இந்தியாவின் 108 வருடக் கனவு நனவாகி இருப்பதை நாம் பதிவு செய்யாமல் இருந்தால் அதைத் தமிழ்கூறு நல்லுலகம் மன்னிக்காது. 29வது ஒலிம்பிக் போட்டி இந்திய சரித்திரத்தில் ஓர் அழுத்தமான நினைவாக, பொன்னெழுத்துப் பதிவாக நிலைத்திருக்கும் என்பதுதான் உண்மை. 1980ல் மாஸ்கோவில் நடந்த ஒலிம்பிக் போட்டியில் இந்திய ஹாக்கி அணி தங்கப் பதக்கத்தை வென்ற பிறகு, இப்போதுதான் மீண்டும் இந்தியா தங்கப்பதக்கம் வென்றிருக்கிறது. அந்த வகையில் அபிநவ் பிந்த்ராவின் சாதனை ஒவ்வோர் இந்தியனையும் மகிழ்ச்சி வெள்ளத்தில் ஆழ்த்தி இருப்பதில் வியப்பில்லை.
அபிநவ் பிந்த்ராவின் துணிவும், தன்னம்பிக்கையும், உறுதியும் ஆச்சரியப்பட வைக்கிறது. ஒரு வருடம் முன்பு அந்த இளைஞனுக்கு ஏற்பட்ட முதுகு வலியையும் பொருள்படுத்தாமல், ஜெர்மனிக்குச் சென்று இடைவிடாத பயிற்சி பெற்று ஒலிம்பிக் தங்கப் பதக்கத்தை வென்றிருக்கிறார் என்றால் அது அவரது உழைப்புக்கும் உறுதிக்கும் கிடைத்த வெற்றி என்றுதான் கூற வேண்டும்.
உலக அரங்கில் 17வது இடத்தில் இருந்த பிந்த்ரா, முதல் இடத்தில் இருந்த ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக்கில் வெற்றி பெற்ற சீனாவின் ஜு கினானையும், பின்லாந்தின் ஹென்றி ஹாக்கினெனையும் பின்னால் தள்ளி உலக சாதனை படைத்திருக்கிறார். 1900 முதல் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் இந்தியா கலந்து கொண்டாலும், தனிநபர் தங்கப் பதக்கம் பெற்றிருப்பது இப்போதுதான் என்பது நிச்சயமாகக் குறிப்பிட வேண்டிய விஷயம்.
துப்பாக்கி சுடுவதில் இந்தியா கடந்த சில ஆண்டுகளாகவே உலக அரங்கில் முன்னேறி வருகிறது. காமன்வெல்த் போட்டிகளில் ராஜ்யவர்தன்சிங் ராத்தோரும், கடந்த ஏதென்ஸ் ஒலிம்பிக் போட்டிகளில் அபிநவ் பிந்த்ரா மற்றும் மானவ்ஜித்சிங் சாந்துவும், ஆசிய விளையாட்டுப் போட்டியில் ஜஸ்பால் ராணாவும் துப்பாக்கி சுடுவதில் சாதனைகள் புரிந்து வந்திருக்கிறார்கள். ஆயினும், ஒலிம்பிக்கில் தங்கப் பதக்கம் வென்று சாதனை படைப்பது என்பது நிச்சயம் கனவாகத்தான் இருந்தது.
நம்மால் ஒலிம்பிக்கில் தங்கப் பதக்கம் வெல்ல முடியும் என்பதை நிரூபித்தாகி விட்டது. ஆனால் இந்த மகிழ்ச்சிக்குப் பின்னால், பழம்பெருமை பேசுவதுடன் நின்று விடலாகாது என்பதுதான் நாம் அழுத்தமாக எடுத்துக்கொள்ள வேண்டிய சூளுரை. 100 கோடிக்கும் அதிகமான மக்கள்தொகையைக் கொண்ட இந்தியா போன்ற பல்வேறு தட்பவெப்ப நிலையை உடைய ஒரு நாடு, ஒரு தங்கப் பதக்கத்தை வென்றதுடன் திருப்தி அடைந்தால் எப்படி?
சீனாவுடன் நம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் அழுகையே வருகிறது. நாம் இப்போதைய ஒலிம்பிக் போட்டியில் ஒரு பதக்கத்தைப் பெற்றிருக்கும் வேளையில் சீனா இதுவரை குவித்திருக்கும் தங்கப் பதக்கங்கள் 17. இதே வேகத்தில் போனால் மொத்தப் பதக்கங்களின் பட்டியலில் அமெரிக்காவை சீனா விஞ்சிவிடும் என்று தோன்றுகிறது. 1984ஆம் ஆண்டு ஒலிம்பிக் போட்டிகளில்தான் சீனா தனது முதன்முதல் தங்கப்பதக்கத்தை வென்றது. இப்போது முதலிடத்துக்குப் போட்டி போடும் அளவுக்கு வளர்ந்துவிட்டிருக்கிறது. அதற்குக் காரணம், துப்பாக்கி சுடுதல், பளு தூக்குதல் போன்ற அதிகமாக போட்டியில்லாத பல விளையாட்டுகளை அடையாளம் கண்டு, அதில் தனது வீரர்களுக்கு முனைப்புடன் பயிற்சி அளிக்கிறது சீனா. விளைவு? சீனா தங்கப் பதக்கப் பட்டியலில் முதலிடத்துக்குப் போட்டிபோட முடிகிறது.
கடந்த 2004 ஒலிம்பிக் போட்டியில், இதுவரை இந்தியா வாங்கியிருக்கும் மொத்த ஒலிம்பிக் பதக்கங்களைவிட அதிகப் பதக்கங்களை 17 நாடுகள் பெற்றிருந்தன. இதற்குக் காரணம் இந்தியாவில் திறமைசாலிகள் இல்லை என்பதல்ல பொருள். திறமைசாலிகள் கண்டறியப்பட்டு, அவர்களுக்கு முறையான பயிற்சி அளிக்கப்படவில்லை என்பதுதான் அர்த்தம்.
நமது ரிக்ஷா ஓட்டுநர்களுக்கு முறையாகப் பயிற்சி அளித்தால், உலக அளவில் சிறந்த சைக்கிள் ஓட்டும் வீரர்களாக முடியாதா? கேரள மாநிலம் தலைச்சேரி, கண்ணூரைச் சேர்ந்த சர்க்கஸ் வீராங்கனைகள் முறையான பயிற்சி இருந்தால் ஜிம்னாஸ்டிக்ஸ் பதக்கம் வெல்ல மாட்டார்களா? நமது இந்திய மீனவர்களில் தகுதியானவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்து பயிற்சி அளித்தால் உலக அரங்கில் படகுப் போட்டியிலும், நீச்சலிலும் பரிசுகளைக் குவிக்க மாட்டார்களா?
அரசுக்கு இதைப் பற்றிய அக்கறை வேண்டும். அதிகாரிகள் விளையாட்டுப் பயிற்சி மூலம் தங்களை வளப்படுத்திக் கொள்ளாமல் இந்தியாவை உலக அரங்கில் வெற்றியடையச் செய்ய வேண்டும் என்கிற முனைப்புடன் செயல்பட வேண்டும். திறமைசாலிகளை அடையாளம் கண்டு ஊக்குவிக்கும் போக்கு பொதுநல விரும்பிகளிடமும், ஊடகங்களிடையேயும் வளர வேண்டும்.
இந்தியா வளர்ச்சி அடைகிறது, பொருளாதார ரீதியாக முன்னேறுகிறோம் என்று மார்தட்டிக் கொள்வதால் அமெரிக்கா, சீனா, ஜப்பான் போன்று வளர்ச்சி அடைந்த நாடாகிவிட முடியாது. ஒருவகையில் ஒலிம்பிக் பதக்கங்களும் உலக அரங்கில் நமது அந்தஸ்தையும் வளர்ச்சியையும் நிர்ணயிக்கின்றன என்பதை மறந்து விடக்கூடாது. அபிநவ் பிந்த்ராவின் வெற்றி அதற்கு வழிகோலுமாக!
நன்றி : தினமணி

புகையும் பணவிரயமும்

கடந்த பத்து ஆண்டுகளில் நெடுஞ்சாலைகள் பல போடப்பட்டு, உலகத் தரமான போக்குவரத்து வசதிகள் ஏற்பட்டிருப்பது உண்மை. அதேபோல கப்பல்களிலிருந்து "கன்டெய்னர்கள்' என்று அழைக்கப்படும் சரக்குப் பெட்டகங்களை எடுத்துச் செல்லும் கனரக வாகனங்களின் தயாரிப்பும் உலகத் தரத்திற்கு உயர்ந்திருப்பதும், அவைகளின் உற்பத்தி கணிசமாக அதிகரித்திருப்பதும் உண்மை.
ஒரு நாட்டின் பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு நல்ல சாலைகள் இன்றியமையாதவை. மனித உடலின் ரத்த நாளங்களைப் போன்றவை இந்த நெடுஞ்சாலைகள். தங்கு தடையின்றி ரத்த ஓட்டம் இல்லாமல் போனால் எப்படி அது இதயத்தின் செயல்பாட்டைப் பாதிக்குமோ அதேபோன்று சாலைகள் அகலமாகவும், சீராகவும் இருந்தால் மட்டும்தான் உற்பத்தியானவையும், கச்சாப் பொருள்களும் எடுத்துச் செல்லப்படும். பொருளாதார வளர்ச்சியின் அடிப்படைத் தேவை இந்த நெடுஞ்சாலைகள்தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை.
மத்திய அரசின் தங்க நாற்கர சாலைத் திட்டத்தின் பயனால் இப்போது நெடுஞ்சாலைகள் ஓரளவு பராமரிக்கப்பட்டு, உலகத் தரத்தில் புதிய சாலைகள் போடப்பட்டும் வருகின்றன. ஆனால், அதே அளவு முனைப்பும் உற்சாகமும் மாநில நெடுஞ்சாலைகள் மற்றும் நகர்ப்புற, கிராமப்புறச் சாலைகளுக்குத் தரப்படுவதில்லை என்பதுதான் வருத்தத்திற்குரிய விஷயம். குறிப்பாக, நகரங்களின் சாலைகள் சரியாகப் பராமரிக்கப்படுவதில்லை.
தில்லி, மும்பை, கோல்கத்தா மற்றும் சென்னை போன்ற பெருநகரங்கள் மட்டுமே வளர்ச்சி அடைந்து வந்த நிலைமை மாறி இப்போது அனைத்து மாநிலத் தலைநகரங்களும், இரண்டாம் நிலை நகரங்களும்கூடப் பெரிய வளர்ச்சிகளை எதிர்நோக்கும் காலகட்டம் இது. கிராமப்புறங்களில் வேலைவாய்ப்புகள் குறைந்து வருவதாலோ என்னவோ, வட்ட மற்றும் மாவட்டத் தலைநகரங்களில்கூட மக்கள்தொகைப் பெருக்கம் அதிகரித்து வருகிறது. இதன் விளைவாக வாகனங்களின் எண்ணிக்கையும் கணிசமாக அதிகரித்து வருகின்றன.
இத்தனை வாகனங்கள் செல்வதற்கு ஏற்ற வகையில் சாலைகள் இருக்கின்றனவா என்றால், இந்தியாவில் எந்தவொரு மாநிலத்திலும் இல்லை என்று தான் சொல்ல வேண்டும். விளைவு? எங்கு பார்த்தாலும் போக்குவரத்து நெரிசலும், தினமும் குறைந்தது இரண்டு மணி நேரமாவது போக்குவரத்தில் வீணாக்க வேண்டிய நிர்பந்தமும் மக்களுக்கு ஏற்படுகிறது. மனித உழைப்பு வீணாகிறது. வாகனங்களிலிருந்து வெளிவரும் புகையால் சுற்றுச்சூழல் பாதிக்கப்படுகிறது என்பதுடன் நின்றுவிடாமல் விலைமதிக்க முடியாத பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் வீணாக்கப்படுகிறது.
மத்திய சாலைப் போக்குவரத்து நிறுவனம் என்கிற அமைப்பு சமீபத்தில் ஓர் அறிக்கை வெளியிட்டிருக்கிறது. அதன்படி, தில்லியில் மட்டும் ஆங்காங்கே நிற்கும் வாகனங்களால் வீணாகும் எரிபொருளின் அளவு ஆண்டொன்றுக்கு சுமார் ரூ. 1,000 கோடி என்கிறது அந்த அறிக்கை. வேடிக்கை என்னவென்றால், தில்லியில் மட்டும் நாளொன்றுக்கு 950 புதிய வாகனங்கள் பதிவு செய்யப்படுகின்றன. இந்தியா முழுவதும் எத்தனை வாகனங்கள் பதிவு செய்யப்படும், எந்த அளவுக்கு பெட்ரோல் மற்றும் டீசல் வீணாகும் என்பதை நாம் கணக்குப் போட்டுப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டியதுதான்.
சென்னை மாநகரப் பேருந்துகளின் எரிவாயு பயன்பாடு பற்றிய கணிப்பொன்றை மாநகரப் போக்குவரத்து கூடுதல் ஆணையர் சுனில் குமார் வெளியிட்டிருக்கிறார். அதன்படி, சென்னை நந்தனம் சிவப்பு விளக்கிலிருந்து பார்க் ஷெராட்டன் ஹோட்டல்வரை உள்ள சாலையை ஒருவழிப் பாதையாக மாற்றி, போக்குவரத்து நெரிசல் தவிர்க்கப்பட்டிருப்பதால் ஆண்டொன்றுக்கு மாநகரப் பேருந்து சுமார் ரூ. 62 லட்சம் சேமிக்கும் என்று கருத்து தெரிவித்திருக்கிறார்.
அந்தப் பாதையில் மட்டும் தினசரி சுமார் 60,000 வாகனங்கள் காலையிலும் மாலையிலும் அலுவலக நேரத்தில் செல்கின்றன. அவர் சொல்லும் கணக்குப்படி ஆண்டொன்றுக்கு இந்த ஒரு மாற்றத்தால் ஏற்படும் தேசிய சேமிப்பு சுமார் ரூ. 25 கோடி என்றாகிறது.
முறையான போக்குவரத்து விதிகளும், அகலமான, மேடுபள்ளமில்லாத சாலைகளும், தங்கு தடையற்ற சீரான போக்குவரத்தும் அமையுமானால் இந்தியாவின் எரிவாயுத் தேவை பலமடங்கு குறையும் என்பதும், கணிசமான அன்னியச் செலாவணி மிச்சமாகும் என்பதும் தெரிகிறது.
மக்களைக் கடனாளியாக்கி அளவுக்கு அதிகமாக வாகனங்களை சாலையில் பயணிக்க விடுவது என்பது புத்திசாலித்தனமான முடிவல்ல. சாலைகள் முறையாக இல்லாத நிலையில் வாகனங்கள் இருந்தும் என்ன பயன்? புகையும் பணவிரயமும்தான் மிச்சம்!

நன்றி : தினமணி

அரசியலில் சிக்கிய அமர்நாத்

காஷ்மீரில் முஸ்லிம்கள் இருக்கும் வரையில் அமர்நாத் யாத்திரை தொடரும் என மக்களவையில் நடந்த நம்பிக்கை வாக்கெடுப்பின்போது உமர் அப்துல்லா கூறினார். அப்துல்லாவின் இந்தக் கருத்தை அவையின் அனைத்துக் கட்சி உறுப்பினர்களும் மேஜையைத் தட்டி வரவேற்றனர்.
பல்வேறு கலாசார, இன மக்கள் சேர்ந்து வாழும் வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்னும் அடிப்படை இந்தியக் கோட்பாட்டையும், "காஷ்மீரியத்' கொள்கையின் உண்மையான அர்த்தத்தையும் விளக்க அவர் முற்பட்டார். அதனால்தான் அவருக்கு இந்தப் பாராட்டு.
ஆனால் கடந்த ஒரு மாதத்துக்கும் மேலாக ஜம்மு காஷ்மீரில் நடந்து வரும் வன்முறை, இந்தியாவின் அடிப்படையான வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்ற பண்பையே சிதைத்திருக்கிறது.
கடந்த மே 20ல் அமர்நாத் கோயிலுக்கு 100 ஏக்கர் நிலத்தை தாற்காலிகமாக வழங்குவது என ஜம்முகாஷ்மீர் மாநில அமைச்சரவை முடிவெடுத்தது. இந்தத் திட்டத்துக்கு பலத்த எதிர்ப்புக் கிளம்பியதால், அமர்நாத் கோயில், பிரச்னையின் மையப் புள்ளியானது. இந்த விவகாரத்தால், கடந்த 60 ஆண்டுகளாக மாநிலத்தில் நடந்துவரும் பல்வேறு பிரச்னைகளும் அரசியல் குறைபாடுகளும், நிர்வாகச் சீர்கேடுகளும் வெளிச்சத்துக்கு வந்து கொண்டிருக்கின்றன. ஒன்றுமேயில்லாத விவகாரம் பெரிய பிரச்னையாவதற்கு இது நல்ல உதாரணம்.
காஷ்மீரில் உள்ள பிரிவினைவாதிகள் உள்ளிட்ட யாருமே அமர்நாத் யாத்திரையை நிறுத்த வேண்டும் எனக் கோரவில்லை. யாத்ரீகர்களுக்குத் தேவையான வசதிகள் செய்து தரப்பட வேண்டும் என்பதுதான் அனைத்துத் தரப்பினரின் நிலைப்பாடு. அதனால், தற்போது நிகழ்ந்து வரும் பிரச்னை, நிலம் கொடுத்ததால் மட்டுமே ஏற்பட்டது என்று கூறிவிட முடியாது.
நிலத்தைக் கொடுப்பதால் சுற்றுச்சூழல் பிரச்னை எழும் என்ற வாதம் முன்வைக்கப்படுகிறது. ஆனால், அதைப் பயன்படுத்தப் போகிறவர்கள் வெளியாட்கள் அல்லவே? அதனால், சுற்றுச்சூழல் பிரச்னை ஏற்படும் என்ற வாதம் அர்த்தமற்றதாகிறது.
அதேபோல் 100 ஏக்கர் நிலத்தில் குடியிருப்புகளை ஏற்படுத்தி ஹிந்துக்கள் நிரந்தரமாகத் தங்கக்கூடும் என சிலர் கூறிவருகின்றனர். இதனால் காஷ்மீர் பகுதியில் இந்துக்களின் எண்ணிக்கை அதிகமாகிவிடும் என்ற அச்சத்தையும் ஏற்படுத்தி வருகின்றனர். இந்தக் கருத்தையும் ஏற்றுக் கொள்ளவே முடியாது. காரணம், 10 ஆயிரம் அடி உயரத்துக்கு மேல் இருக்கும் அமர்நாத் கோயிலைச் சுற்றி மனிதர்களே வாழ முடியாது என நிபுணர்கள் கூறியுள்ளனர். ஓராண்டில் எட்டு மாதங்கள் பனியால் மூடப்பட்டிருக்கும் இந்தப் பகுதியில், மனித வாழ்க்கை சாத்தியமேயில்லை. எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக அமர்நாத் கோயில் நிர்வாகத்துக்குத் தாற்காலிக அடிப்படையில்தான் நிலம் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. அதனால் விதிமுறைகள் மீறப்படும்போது திரும்பப் பெறும் உரிமை அரசுக்கு இருக்கிறது.
ஆனால், இந்த விவரங்களையெல்லாம் மாநில அரசு சரியான முறையில் விளக்காததால்தான், போராட்டம் வெடித்து, நிலைமை கையை மீறிப் போய்க் கொண்டிருக்கிறது. தாற்காலிகமாகத்தான் நிலம் வழங்கப்பட்டது என்றாலும், "தேவைப்படும்வரை' பயன்படுத்திக் கொள்ளலாம் என்று கூறப்பட்டதால், "நிரந்தரம்' என்பதே உண்மை என ஆளுநர் சின்ஹாவின் ஆலோசகர் பத்திரிகையாளர்களிடம் கூறினார். இது எரியும் நெருப்பில் எண்ணெயை ஊற்றியது போலாயிற்று.
அமர்நாத் கோயிலுக்கு நிலம் வழங்குவது என்கிற முடிவை எடுப்பதற்கு முன், மாநில அரசு இரு விஷயங்களைச் சிந்திக்கத் தவறிவிட்டது. ஒன்று எல்லையில் நிலவி வரும் பதற்றம், அடுத்தது கடந்த 60 ஆண்டுகளில் மத்திய அரசின் மீது காஷ்மீர் மக்களுக்கு ஏற்பட்டிருக்கும் நம்பிக்கையின்மை. இந்த இரண்டையும் கணக்கில் கொண்டிருந்தால், இந்த விவகாரமே வந்திருக்காது.
உண்மையைக் கூறினால், அமர்நாத் கோயிலுக்கு நிலம் ஒதுக்க வேண்டிய அவசியமே இல்லை. ஏற்கெனவே அமர்நாத் யாத்திரைக்குப் போதுமான ஏற்பாடுகளை அரசு செய்து கொண்டுதானிருந்தது. வேண்டுமானால் அவற்றை இன்னும் கொஞ்சம் விரிவாகவும், நவீனமாகவும்கூடச் செய்யலாம். அதற்கெல்லாம் யாரும் எதிர்ப்புத் தெரிவிக்கப் போவதில்லை. ஆனால், அதைவிட்டுவிட்டு அரசியல் ரீதியாக அணுகியதுதான் பிரச்னைக்குக் காரணம்.
அடுத்த சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் ஜம்மு பகுதி மக்களின் வாக்குகளை கவர வேண்டும் என்ற ஒரே காரணத்துக்காகத்தான் அமர்நாத் கோயிலுக்கு நிலம் வழங்குவது என்ற முடிவை குலாம் நபி ஆசாத் எடுத்தார்.
வைஷ்ணவ தேவி கோயிலுக்கு முன்னாள் ஆளுநர் ஜக்மோகன் நிலம் வழங்கியதைப் போல, தாமும் எதையாவது செய்யவேண்டும் என்பதற்காக, அப்போதைய ஆளுநர் எஸ்.கே.சின்ஹா கொடுத்த ஆலோசனையாகவும் இது இருக்கலாம். அல்லது நண்பரான அவரை மகிழ்விக்க ஆசாத்தே இந்த முயற்சியைச் செய்திருக்கலாம்.
ஆனால், அவர்கள் ஒன்றை மறந்து விட்டார்கள். வைஷ்ணவ தேவி கோயில் ஜம்மு பகுதியில் உள்ளது. அமர்நாத் குகைக் கோயில் முஸ்லிம்கள் நிறைந்த காஷ்மீர் பகுதியில் உள்ளது. அமர்நாத் குகைக் கோயில் இந்துக்களின் புனிதத் தலமாக இருந்தாலும், அதைக் கண்டுபிடித்த பெருமை முஸ்லிம்களையே சாரும். முஸ்லிம்கள் நிறைந்த பகுதியைத் தாண்டித்தான் அமர்நாத் கோயிலுக்கு யாத்திரை செல்ல வேண்டும். 60 ஆண்டுகளாக பல்வேறு நெருக்கடிகள் இருந்தாலும், ஆண்டுதோறும் நடக்கும் யாத்திரை தடைபடுவதில்லை. முஸ்லிம்கள் எப்போதுமே அதைத் தடுக்க முனைந்ததுமில்லை.
இதில், அரசியல் புகுந்ததால்தான் பிரச்னை பூதாகரமாகியிருக்கிறது. நிலம் ஒதுக்கினால், காஷ்மீரை ஜம்முவிலிருந்து பிரித்து விடுவோம் என்று மெஹபூபாவின் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சி கூறியது. இத்தனைக்கும், அந்தக் கட்சியைச் சேர்ந்த அமைச்சர்களை உள்ளடக்கிய அமைச்சரவைதான் அமர்நாத் கோயிலுக்கு நிலம் வழங்குவதற்கும் ஒப்புதல் அளித்தது. அதிலும் இந்த விவகாரத்துக்கு பொறுப்பான வனத்துறை அமைச்சரே அந்தக் கட்சிக்காரர்தான்.
கடந்த சட்டப் பேரவைத் தேர்தலில் ஜம்முவைச் சேர்ந்தவரான ஆசாத்துக்கு செல்வாக்கு கூடியது. அவர் சார்ந்த கட்சிக்கும் ஜம்முவில் அதிக இடங்கள் கிடைத்தன. இந்த ஆதரவை தங்கள் பக்கம் திருப்புவதற்காக அமர்நாத் நில விவகாரத்தை பாஜக பயன்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறது. ஆர்எஸ்எஸ், விஎச்பி, பஜ்ரங் தளம் ஆகியவையும் இந்த விஷயத்தில் பாஜகவுக்கு உதவுகின்றன.
மற்றொரு பக்கம், அமர்நாத் நில விவகாரத்தால் எழுந்துள்ள உணர்ச்சிபூர்வமான சூழலைப் பயன்படுத்தி மீண்டும் தங்களை முன்னிலைப்படுத்திக் கொள்ள ஹுரியத் தலைவர்கள் முயன்று வருகிறார்கள்.
ஜம்முவில் இந்துக்களின் விகிதாசாரம் அதிகரிக்கக்கூடும் என்ற முஸ்லிம்களின் பயத்தையும், தில்லி அரசின் மீது அவர்களுக்குள்ள அவநம்பிக்கையையும் ஹுரியத் தலைவர்கள் தங்களுக்குச் சாதகமாகப் பயன்படுத்திக் கொள்கிறார்கள்.
இந்த விஷயத்தில் ஹுரியத் மிதவாதி மிர்வைஸ் உமர் பரூக்குக்கும் தீவிரப் போக்குக் கொண்ட சையது அலி கிலானிக்கும் எந்த வேறுபாடும் கிடையாது. ஆக, ஒவ்வொரு அரசியல்வாதியும் இந்த விவகாரத்தால் தாங்கள் அடையப் போகும் பலனைத்தான் கணக்கிட்டுக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.
கோயிலுக்கு நிலம் வழங்குவதற்கு உத்தரவிட்ட பிறகு, நெருக்கடி ஏற்பட்டதால் அதைத் திரும்பப் பெற்றதே மோசமான அரசியலுக்கு உதாரணம். நிலம் வழங்குவதாக மாநில அரசு உத்தரவிட்ட அன்றே, அதைத் திரும்பப் பெற்றுவிடுமாறு உளவுத்துறை கேட்டுக் கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. அப்படிச் செய்திருந்தால்கூட, ஜம்முவில் வசிக்கும் ஹிந்துக்கள் இந்த அளவுக்குப் போராட்டத்தில் இறங்கியிருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், சில வாரங்கள் கழித்துத்தான் உத்தரவு திரும்பப் பெறப்பட்டது. அதற்குள் விவகாரம் தீவிரமாகி, நடுநிலையான ஹிந்துக்கள்கூட போராட்டத்தில் இறங்கிவிட்டனர்.
தற்போது அமர்நாத் நில விவகாரமும் அதைத் தொடர்ந்த வன்முறையும் ஜம்முகாஷ்மீர் மாநிலத்துக்குள்ளேயே முடிந்துவிடும் நிலையில் இல்லை; நாடு முழுவதும் பரவிக் கொண்டிருக்கிறது. இந்தப் பிரச்னையால் வரும் பேரவைத் தேர்தலில் காங்கிரஸ் தோற்பது உறுதியாகிவிட்டது. இந்த வாய்ப்பைப் பயன்படுத்திக் கொண்டு, காஷ்மீரில் பிரிவினைவாதிகளும் ஜம்முவில் பாஜகவும் ஆதாயம் தேட முயற்சிக்கின்றன.
நெருக்கடியான தருணங்களில் இந்தியாவை வழிநடத்தும் திறனுள்ள தலைவர்கள் இப்போது நம்மிடையே இல்லை என்பதுதான் பிரச்னை முடிவில்லாமல் தொடர்வதற்குக் காரணம். ஜம்முவும் காஷ்மீரும் மத அடிப்படையில் பிரிவதற்கான சாத்தியங்கள் தென்படத் தொடங்கியிருக்கின்றன. அப்படிப் பிரிவதால் ஏற்படும் காயங்கள் ஆறுவதற்கு நீண்ட காலம் பிடிக்கும்.
அமர்நாத் நில விவகாரத்தால் புதிய காஷ்மீருக்கு சுயாட்சி வழங்க வேண்டும் என்ற கோரிக்கை வலுப்பெற்றிருக்கிறது. முஸ்லிம்களுக்கு காஷ்மீர், ஹிந்துக்களுக்கு ஜம்மு, புத்த மதத்தினருக்கு லடாக் என மாநிலத்தை மூன்றாகப் பிரிக்கும் திட்டமும் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளது. பிரச்னை இன்னும் தீவிரமானால், இந்தியா எந்த மதத்தையும் சாராதது என்று கூறிக்கொள்ளும் அதே நேரத்தில் மாநிலங்களை மத அடிப்படையில் பிரிக்க நேரிடும். அப்படி நடந்தால், வேற்றுமையில் ஒற்றுமை என்கிற நமது தேசிய அடையாளம் அழிந்தே போகும், யாரும் விரும்பாவிட்டால்கூட.
நீரஜா சௌத்ரி

நன்றி : தினமணி

உரத்தின் சுமையுடன் உற்பத்தி உயர...

""ஆடிப்பட்டம் தேடி விதை'' என்பது பழமொழி. ஆடி பிறந்துவிட்டால் தானிய விதைகளைத் தேடி விதைப்பவர்கள் குறைந்தும், பக்தி விதைப்பவர்கள் பெருகியும் வருகிறார்கள். ஒரு பக்கம் பார்த்தால் கிராமங்களில் ஆடி மாதம் அம்மன் திருவிழாக்கள்.
மறுபக்கம், டி.வி.யைத் திருப்பினால், ஊருக்கு ஊர் திருவிழா நடத்தும் அதே விவசாயிகள், ""விதை உண்டு, மழை உண்டு, ஆனால், உரம் இல்லையே'' என்று உரத்த குரலில் பேட்டி தருகின்றனர் ஆமாம். இந்த ஆண்டு உரத்தட்டுப்பாடு மிகவும் கடுமையாகத்தான் உள்ளது. கர்நாடக மாநிலத்தில் உரப் போராட்டம் வீதிக்கு வந்துவிட்டது.
ஏன் இந்த உரத் தட்டுப்பாடு? சொல்லப்படும் பல காரணங்களில் உரத்தின் விலையேற்றம், உரத்தில் கள்ளச்சந்தை, உரம் அழுத்தும் நிதிச்சுமை, தேவையுள்ள இடத்தில் கிட்டாத நிலை. பசுமைப்புரட்சி தொடங்கிய காலகட்டத்தில் ஒரு விவசாயியின் சம்மதம் இல்லாமலேயே இலவசமாக வயல்களில் யூரியா தெளித்த காலமெல்லாம் மலையேறிவிட்டது. இன்று கேட்டாலும் கிடைப்பதாக இல்லையாம். இப்படி ஒரு சோகம் இருந்தாலும் இந்த உரத்தட்டுப்பாட்டால் தமிழ்நாடு காவிரி டெல்டா பகுதிகளில் பல விவசாயிகள் இயற்கை உரத்துக்கு மாறியுள்ளனர்.
ரசாயன உரம் என்பது புதைவு எரிசக்தி நெருக்கடியுடன் தொடர்புடையது. பெட்ரோல் டீசல் விலை உயர்ந்தால் யூரியா விலையும் உயரும் என்ற உண்மையை முன்கூட்டியே உணர்ந்து விழிப்புணர்வுடன் என்றுமே கிடைக்கும் இயற்கை உரங்களை நம்பியவர்கள் விழித்துக் கொண்டவர்கள் என்றாலும்கூட, குறட்டை விட்டவர்களின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வர வேண்டிய யதார்த்தங்களைப் பற்றிக் குறிப்பிட்டாக வேண்டும்.
யூரியா, அமோனியம் பாஸ்பேட் போன்ற உரங்களுக்குரிய மூலப்பொருள் நாஃப்தா. இதுவும் ஒரு பெட்ரோலியப் பொருள். இது முழுக்கவும் இறக்குமதி செய்துதான் யூரியா உற்பத்தியாகிறது. இது நான்கு மடங்கு விலை உயர்ந்துவிட்டது. மைய அரசு நாஃப்தாவுக்கு மானியம் வழங்குகிறது. அப்படியும் உரம் ஒரு டன் அடக்கவிலை ரூ. 17,000. நாஃப்தா விலை உயர்வால் இன்றைய அடக்கவிலை டன் ஒன்றுக்கு ரூ. 50,000.
நிதிச்சுமை காரணமாக விலையேற்றத்திற்கு ஏற்ப மைய அரசின் மானியச் சலுகை நின்றுவிட்டதால் உரக் கம்பெனிகள் உற்பத்தியைக் குறைத்துவிட்டன என்று கர்நாடக அமைச்சர் பசவராஜ் பொம்மை காரணம் கூறியுள்ளார். மைய அரசு வழங்கும் தகவலின்படி உரமானியம் 2004 05 இல் 15,779 கோடி ரூபாய் ஆண்டுக்கு ஆண்டு உயர்ந்து 2008 09இல் 95,000 கோடி ரூபாய் என்றாகிவிட்டது. இது மொத்த இந்திய வருமான மதிப்பில் (எ.ஈ.ட.) 1.9 சதம். இந்த நிலை நீடித்தால், வரும் ஆண்டுகளில் உர மானியம் 2,00,000 (இரண்டு லட்சம் கோடி ரூபாய்) அளவுக்கு உயர்ந்துவிடும். மைய அரசின் கஜானா காலியாகிவிடும். சுகத்தைத் தரவேண்டிய உரம் இன்று விவசாயிகளுக்கும் அரசுக்கும் சுமையாகிவிட்டது. இதனால் கடுமையான உணவுப் பற்றாக்குறை ஏற்படும் என்ற அச்சமும் உள்ளது. இச்சுமையை நீக்கி உற்பத்தி உயர என்ன செய்ய வேண்டும்?
புதைவு எரிசக்தி (ஊர்ள்ள்ண்ப் உய்ங்ழ்ஞ்ஹ்) இருப்புக்குறைவதால் ஏறும் பெட்ரோல் விலைக்கு மாற்றாகக் கண்ணுக்குத் தெரியும் காளை மாட்டையும், கரும்பு எத்தனாலையும் மறந்துவிட்டுக் கவைக்கு உதவாத காட்டாமணக்கையும் ஆபத்தான அணுசக்தியையும், சுற்றாத காற்றாடிகளையும், சுடாத சூரிய ஒளி சாதனங்களையும் நினைக்கத் தெரிந்த மனம், ரசாயன உரங்களுக்கு மாற்றாக இயற்கை உர உற்பத்தியை மறப்பது ஏனோ புரியவில்லை.
உற்பத்தித்திறன் மிகுந்த அமெரிக்கா, ஜெர்மனி, ஜப்பான், சீனா போன்ற நாடுகளில் அதிகபட்சமாக இயற்கை உரம் இட்ட பின்னர் அளவோடு ரசாயன உரத்தைப் பயன்படுத்துகின்றனர். ஆனால், இங்கு மிகவும் குறைவாக இயற்கை உரத்தை இட்டு, அதிகபட்சமாக ரசாயன உரம் இடும் ஒரு தவறான மரபால் மண் வளம் இழக்கப்பட்டு உணவு உற்பத்தி குறைகிறது.
மண் பற்றிய ஓர் அடிப்படையான விஷயத்தை நமது விவசாயப் பல்கலைக்கழகங்கள் மாணவர்களுக்குக் கற்பிப்பது இல்லை. விவசாயிகளிடமும் சொல்வது இல்லை. ஒரு பிடி மண்ணில் நுண்ணுயிரிகள் மில்லியன், பில்லியன் அளவில் இருந்து பணிபுரிந்தால்தான் உற்பத்தி உயரும். சத்துள்ள மண் பொலபொலப்பாகவும், அதேசமயம் ஈரமண் பிள்ளையார் பிடிக்கும் அளவில் சற்று கெட்டித் தன்மை (ஈரம் காக்க) யுடையதாகவும் இருக்க வேண்டும். நீர் விட்டால் வேர் சுவாசிக்க வேண்டும். மண்புழு, எறும்பு, கரையான் உள்ள மண்களில் இந்நிலை கிட்டும். இக்கால நுண்ணுயிரிப் படிப்பில் (ஙண்ஸ்ரீழ்ர் ஆண்ர்ப்ர்ஞ்ஹ்) மண்ணில் பயன் தரும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பாக்டீரியா, காளான், வைரஸ் போன்றவற்றின் பெருக்கம் போதிக்கப்படுகிறது. அதை மண்ணில் செயல்பட வைக்கும் நடைமுறை பலவீனமாயுள்ளது.
வேதகாலத்தில் மைக்ராஸ்கோப் இல்லாமலேயே மண்ணில் நுண்ணுயிரிகளைப் பெருக்கும் வித்தைகளை சித்தர்களும் முனிவர்களும் விவசாயிகளுக்கு வழங்கியுள்ளதை விருட்சாயுர் வேதம் கூறுகிறது. மண்ணில் குணபம் (அதாவது இறந்து நொதித்த உடலி, இறைச்சி, மீன், கோழி) செயல்படுகிறது. நுண்ணுயிரிப் பெருக்கத்திற்கு இறந்த உடலிகளில் கழனீர், சாணம், புளிப்பு ஏறிய சாத்தூத்தம், மது, கள், பால், மோர், நெய், தேன், பிண்ணாக்கு (எள், கடுகு) போன்றவற்றை எவ்வாறு சேர்த்து நொதிக்க வைத்துப் பக்குவம் செய்யும் வழிமுறைகள் வழங்கப்பட்டுள்ளன. இக்கால நுண்ணுயிரிப் படிப்பில் பெருக்கம் தரவேண்டிய அசோஸ்பைரில்லம், பாஸ்போ பாக்டீரியா, ஈ.எம். திறமி நுண்ணுயிரி சூடோமோனோபாஸ், விருடி போன்றவை எல்லாமே குணபஜலத்தில் அடக்கம்.
ரசாயன உரப் பயன்பாட்டில் உள்ள பல தவறான எண்ணங்கள் மாறினால்தான் வேளாண் உற்பத்தித் திறன் கூடும். ரசாயன உரம் என்பது எரியும் தன்மையுள்ள மெழுகுத்துகள் ஊட்டங்களாயுள்ளன.
உதாரணமாக மணிச்சத்து என்ற அமோனியம் பாஸ்பேட்டில் நைட்ரஜன், ஆக்சிஜன், பாஸ்வரம் உண்டு. அதில் ட3ஞ5 என்ற ஃபார்முலாவில் பாஸ்வரம் (எரியம்) பணி செய்தாலும்கூட இந்த வடிவில் 5 சதம் உரம் மட்டுமே வேர் எடுத்துக் கொள்ளும். மீதி 95 சதம் உரம் மண்ணை இறுக்கி நுண்ணுயிரிகளை அழிக்கும். இவ்வாறே யூரியா, பொட்டாஷ் உரம் எல்லாமே முழுமையாகப் பயனுறாமல் மண்ணைக் கெட்டிப்படுத்தி வேர் வளராத நிலை உருவாகிறது. ஆகவே, பன்மடங்கு இயற்கை உரங்களை இட்டு சிறிது ரசாயன உரம் மட்டும் வழங்குவது நல்லது. மெல்ல மெல்ல அந்தச் சிறு அளவு ரசாயனத்தையும் நிறுத்திவிட்டால், மண்ணில் நுண்ணுயிரிகள் சிறப்புடன் பணிபுரியும்.
ரஷ்யா, ஜப்பான், ஐரோப்பிய நாடுகள், அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் நுண்ணுயிரிகளின் பண்பாடு நன்கு செயல்பட்டு உற்பத்தித்திறன் உயர்வாயுள்ளது. ஒழுங்குடன் திட்டமிட்டால் நகரக்குப்பைகளை உயிர் உரங்களாக மாற்றலாம்.
நகரக்குப்பைகளையும், அறுவடைக் கழிவுகளையும், காய்கறி அங்காடி, பழ அங்காடிக் கழிவுகளையும் வீணாக்காமல் உரமாக்கினால் இன்றுள்ள ரசாயன உரத் தட்டுப்பாட்டிலிருந்து இன்று இல்லாவிட்டாலும் நாளை மீளும் வழி உண்டு. ஆனாலும் அது இன்னமும் தேடுதலாயுள்ளது.
புதுச்சேரி மாநிலத்தில் பச்சை வைரம் என்ற திட்டம் நகராட்சிக் குப்பைகளை மக்கிய உரமாக மாற்றி வருவது ஒரு தொடக்கம். தமிழ்நாட்டில் இங்குமங்குமாக ஒரு சில ஊராட்சி, நகராட்சிகளில் அற்ப சொற்பமாக இப்பணி நிகழ்கிறது. புதுச்சேரி பச்சை வைரம் ஆண்டுக்கு 70 டன் உரம் உற்பத்தி செய்கிறது.
ஊர் நகரக்குப்பை குறித்த புள்ளிவிவரம் நம்மைச் சிந்தையில் ஆழ்த்துகிறது. ஒவ்வொரு நாளும் இந்தியா 1,20,000 டன்கள் குப்பைகளைக் குவித்து சுகாதாரக் கேடுகளை உருவாக்குகிறது. இவற்றைப் பயன்படுத்தி மின்சாரம் தயாரிக்கும் யோசனைகள் ஒப்புதல் பெற்றுச் சில பெருநகரங்களில் ""ஆஸ்திரேலியத் தொழில்நுட்பம், அது இது'' என்று அமர்க்களம் செய்து, கோடிகளைச் சுருட்டி, ஆலைகளைக் கட்டி முடித்துச் செயல்படும்போதுதான் ஒன்று புரிந்தது. ""இக்குப்பைகளில் உள்ள ஈரத்தைப் போக்கிப் பக்குவப்படுத்துவதற்குத் தேவையான மின்சாரம், இக்குப்பைகளிலிருந்து பெறக்கூடிய மின் உற்பத்தியை விடக் குறைவு'' என்பதால், அது தோல்வியில் முடிந்தது. எனினும் தேங்காய் உரிமட்டை மற்றும் செக்கு மட்டைகளை எரித்துச் செய்யும் அனல் மின்சாரம் வெற்றி தருகிறது என்றாலும், அதே உரிமட்டைகளைப் பொடி செய்து தூவினால் பொட்டாசிய உர இறக்குமதியை நிறுத்திவிடலாம்.
""திடக்கழிவு மேலாண்மை'', ""கிளீன் சிட்டி'' என்றெல்லாம் திட்டம் தீட்டிப் பல தொண்டு நிறுவனங்கள் உண்டு கழிக்கின்றனவே தவிர, ஊர்க்குப்பைகளிலிருந்து இயற்கை உரம் தயாரிக்கும் திட்டம் உருப்படியாக எதுவும் இல்லை. ஊர்க்குப்பைகள், பெருநகரக் குப்பைகளில் உள்ள நச்சுப்பொருள், பிளாஸ்டிக் ஆகியவற்றை நீக்கிவிட்டு கவனித்தால் ஒவ்வொரு நாளும் 50,000 டன் மக்குப்பொருள் கிட்டும் வாய்ப்பு உள்ளது. ஊர்க்குப்பைகளை உரமாக மாற்றும் விஷயத்தில் தென் அமெரிக்க நாடுகளும், மத்திய ஆசிய நாடுகளும், வளர்ச்சி பெற்ற வடக்கு நாடுகளும் சிறப்பாகச் செயல்படுவதைக் கவனிக்க வேண்டும். மென்பொருள், சாஃப்ட்வேர், செல்ஃபோன், கார் ஆகியவற்றில் அவர்களைப் பின்பற்றும் நாம், அதே நாடுகளிலிருந்து குப்பைகளைச் செல்வமாக்கி எவ்வாறு ரசாயன உர இறக்குமதியையும், பயன்பாட்டையும் குறைக்கலாம் என்பதையும் கற்றுக்கொள்வது நன்றல்லவா? மறுசுழற்சி நுட்பங்களை உகந்தவாறு பயன்படுத்தினால் ஒருபோதும் உணவுப் பற்றாக்குறை என்ற பேச்சுக்கு இடமே இல்லை. உற்பத்தி உயர்ந்திடும்.

ஆர்.எஸ். நாராயணன்
(கட்டுரையாளர்: இயற்கை வேளாண்மை பொருளியல் நிபுணர்)

நன்றி : தினமணி

"உளி' இல்லாத நவீன சிற்பிகள்!

மாதா, பிதா, குரு தெய்வம்' என்பது முதுமொழி. பெற்றோருக்கு அடுத்து பிள்ளைகள் வணங்கும் தெய்வமாக இருப்பவர்கள் ஆசிரியர்களே. எனவேதான் "எழுத்தறிவித்தவன் இறைவன்' என நமது முன்னோர் முன்மொழிந்தனர்.
ஆனால் தற்போது குழந்தைகளும் பெற்றோரும் ஆசிரியர்களை நண்பர்களாகக் கூட பார்ப்பது இல்லை என்பதே துரதிருஷ்டமான உண்மை.
பெருகிவிட்ட தனியார் பள்ளிகளால் வர்த்தகமாகிவிட்ட கல்வி; எதார்த்தத்தை இழந்துவிட்ட பள்ளிக்கூடச் சூழல்; ஊதியத்தை மையமாக்கி உழைக்கும் ஆசிரியர் என்ற சூழல்களே கற்பிப்போர் மீதான சமூகப் பார்வையை மாற்றிவிட்டது என்கின்றனர் ஆய்வாளர்கள்.
மாணவ, மாணவியருக்கு ஏற்படும் தனிப்பட்ட பாதிப்புக்கெல்லாம் ஆசிரியர்களது முரட்டுத்தனமான அணுகுமுறையே காரணம் என்பது போல அதிக அளவில் செய்திகள் வெளியாகின்றன. இதனால் இப்போது கற்பித்தல் என்பது "கம்பி மீது நடக்கும் வித்தை' போலாகிவிட்டது என ஆதங்கப்படுகிறார்கள் ஆசிரியர்கள்.
பள்ளிக்கூடம் என்பது வெறும் மொழி, கருத்துகளை மட்டும் குழந்தைகளுக்கு அறிமுகப்படுத்தும் கூடமல்ல. சமூகத்தில் மேம்பட்ட நாகரிக மனிதனை உருவாக்கும் "பட்டறை' என்பது அறிஞர்களின் கருத்து.
எனவே "அறுக்கி வளர்க்காத மரம் உத்தரத்துக்கு ஆகாது; அடித்து வளர்க்காத பிள்ளை வாழ்க்கையில் உருப்படாது' என்ற பழமொழியை நினைவில் கொள்வது நல்லது.
ஆனால் கண்டிப்பு என்ற பெயரில் ஆசிரியர் சிலர் அத்துமீறுவதால் மாணவர்கள் உடலாலும், உள்ளத்தாலும் பாதிக்கப்படுவதை மறுக்க முடியாது. சிற்பத்தை உருவாக்கும் உளியால் கற்களுக்கு சேதம் ஏற்படுவது சரியல்ல என்பது சமூகவியலாளர்கள் கருத்து.
சிற்பிகளான ஆசிரியர்களுக்கு நாவன்மை என்ற கூர்மையே முக்கியம். ஆனால் இன்றோ பேச இயலாதவர் கூட ஆசிரியர் பயிற்சிப் பள்ளி சான்று வைத்திருந்தால் பாடம் நடத்தலாம் என்ற நிலை உருவாகிவிட்டது.
வாக்கு வன்மையால் மாணவர்களைத் தன்பால் ஈர்க்கும் திறமைமிக்க ஆசிரியர்களை இன்று விரல்விட்டு எண்ணிவிடலாம். திறமையற்றவர்களே மிரட்டல், உருட்டல் வழிமுறை மூலம் மாணவர்களைக் கட்டுப்பாட்டில் வைத்திருக்க முயற்சிக்கின்றனர். இதனால்தான் பிரச்னைகள் ஏற்படுகின்றன.
பாடம் நடத்தும் பள்ளி ஆசிரியரின் திறமை குறித்து பணி ஓய்வு பெறும் வயதிலும் ஒருவரால் நினைவு கூர்ந்து பேச முடிந்த காலமெல்லாம் மலையேறிவிட்டது. ஊதியம் ஈட்டலுக்கான தொழிலாகவே பெரும்பாலானோர் இதைக் கருதுகின்றனர்.
அத்துடன் மாணவர்களை அதிக மதிப்பெண் எடுக்கவைப்போரே சிறந்த ஆசிரியர் என்ற கருத்தும் பரவலாக ஏற்கப்படுவதால் மாணவர்களை மனப்பாட எந்திரமாக்குவதிலே ஆசிரியர் கவனம் செலுத்தும் நிலை ஏற்படுகிறது.
பெற்றோரும் தமது பிள்ளைகள் அதிக மதிப்பெண் பெறுவதே முக்கியம் என எண்ணுவதால், ஒழுக்க நிலைகளைப் பற்றி கவலைப்படுவதில்லை.
இரண்டுக்கும் மேற்பட்ட குழந்தைகள் இல்லாத நிலையில், கண்டிப்பதால் ஏதாவது ஆகிவிடுமோ என்ற அச்சத்தாலும் பலர் பிள்ளைகளது ஒழுக்கமீறல்களைக் கண்டுகொள்வதில்லை.
அம்மாக்கள் பலர் தொலைக்காட்சித் தொடர் மோகத்தில், பிள்ளைகளின் நடமாட்டத்தைக்கூட தொல்லையாகக் கருதுகின்றனர். இதனால் மாலை நேரத்தில் பிள்ளைகள் டியூஷன் நேரக் கைதிகளாகவோ, வழிகாட்டுதல் இல்லாத நிலையிலோ நேரத்தைக் கழிக்கின்றனர்.
மொத்தத்தில் கண்டிப்பு என்பது வீட்டிலும், வெளியிலும் இல்லாத சூழல் இளைய தலைமுறைக்கு ஏற்பட்டிருப்பது நல்லதல்ல.
மாணவர்கள் மதிக்கத்தக்க தனித்திறமைகளை ஆசிரியர் கொண்டிருப்பது அவசியம். ஆனால் தற்போதைய அறிவியல் வளர்ச்சிக்கேற்ப தங்களது திறன்களை ஆசிரியர் மேம்படுத்திக் கொண்டிருக்கிறார்களா என்பது சந்தேகமே!
இதற்கிடையே மாணவர்களை அடிக்காமல் படிக்க வைப்பது குறித்து யுனிசெஃப் அமைப்பும், தமிழகப் பள்ளிக் கல்வி இயக்குநரகமும் ஆசிரியர் கருத்தை அறியும் கூட்டங்களை நடத்தி முடித்துள்ளன.
அதில் பங்கேற்றவர்கள் கரடுமுரடான கற்களைப் போன்ற மனநிலையில் வரும் மாணவர்களைத் தண்டனை என்ற "உளி'யால் செதுக்கி ஒழுக்கமுள்ள சிற்பங்களாக்குவது அவசியம் என வலியுறுத்தியுள்ளனர்.
மேலும், டாக்டர்களைப் போல தங்களுக்கும் மாணவர்கள் தரப்பு புகாரிலிருந்து பாதுகாக்க தனிச் சட்டம் தேவை எனவும் வாதிடத் தொடங்கியுள்ளனர். ஆக, தவறுகளைத் திருத்த வேண்டியவர்களே தங்களைச் சட்டத்தின் மூலம் பாதுகாக்க முயற்சிப்பது எதிர்காலத்துக்கு நல்லதல்ல.
மொத்தத்தில், நல்ல சிந்தனை; அதை எடுத்துக்கூறும் நாவன்மை என்ற உளிகள் இல்லாமல் நாகரிக சமுதாயச் சிற்பங்களை ஒருபோதும் உருவாக்க முடியாது என்ற உண்மையை இந்த நவீன காலச் சிற்பிகள் எப்போதுதான் உணரப்போகிறார்களோ?
வ. ஜெயபாண்டி

நன்றி : தினமணி

இடியாப்பச் சிக்கலில்...

நாடு துண்டாடப்படுவதைப் பற்றியோ, சமுதாயம் பிளவுபடுவதைப் பற்றியோ நமது தலைவர்களுக்கும், அரசியல் கட்சிகளுக்கும் எந்தவிதக் கவலையும் கிடையாது. மக்களின் உணர்வுகளைத் தூண்டி, கலவரங்களை ஏற்படுத்தி, வன்முறைக்கு வித்திடுவதைப் பற்றியும் அவர்கள் கவலைப்படுவதாக இல்லை. யார் எக்கேடு கெட்டாலும், நாடும் மக்களும் எப்பாடு பட்டாலும், தங்களது கட்சி வெற்றி பெற்று ஆட்சியைக் கைப்பற்றுவது மட்டும்தான் அவர்களுக்கு ஒரே குறிக்கோள். இந்த விஷயத்தில் எந்தவொரு அரசியல் கட்சியும் விதிவிலக்கல்ல.
ஜம்மு காஷ்மீரில் ஏற்பட்டிருக்கும் கொந்தளிப்புக்கு அடிப்படைக் காரணம் அமர்நாத் யாத்திரையோ, இந்துக்களுக்கும் முஸ்லிம்களுக்கும் இடையே காணப்படும் கருத்து வேறுபாடோதான் என்று யாராவது நினைத்தால் தவறு. அது மேலெழுந்தவாரியாகக் காணப்படும், வேண்டுமென்றே கிளப்பி விடப்பட்ட காரணங்கள். உண்மையான காரணம், வரும் அக்டோபர் மாதம் ஜம்மு காஷ்மீர் சட்டப்பேரவைக்கு நடைபெற இருக்கும் தேர்தல்தான்!
பிரிவினைவாத சக்திகளுடன் கைகோர்த்துக் கொண்டு, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கில் அமர்நாத் யாத்ரீகர்களுக்குத் தனி இடம் ஒதுக்கியதைக் காரணமாக்கிப் பெரும் போராட்டம் நடத்திய மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சிதான் இந்தப் பிரச்னையின் சூத்திரதாரி. காங்கிரஸ் கூட்டணியில் அங்கம் வகித்த அந்தக் கட்சியின் அமைச்சர் ஒருவர்தான், அன்றைய ஆளுநரின் சிபாரிசுப்படி, அமர்நாத் யாத்ரீகர்களுக்குத் தங்கும் வசதிகளை ஏற்படுத்த இடம் ஒதுக்கீடு செய்தவர்.
அந்த இடத்தையே காரணமாக்கிப் பிரிவினை சக்தியான ஹுரியத்துடன் கைகோர்த்து ஒரு போராட்டத்தை உருவாக்கி, கூட்டணியிலிருந்து வெளியேறியதும் அதே மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சிதான். இதன் மூலம் தனது கட்சிதான் காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கு மக்களுக்காகப் பாடுபடும் கட்சி என்கிற தோற்றத்தை ஏற்படுத்தி, தனது அரசியல் எதிரியான பரூக் அப்துல்லாவின் தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியைத் தேர்தலில் தோற்கடிப்பதுதான், அந்தக் கட்சியின் தலைவரும், முன்னாள் முதல்வருமான முப்தி முகமது சையதின் திட்டம்.
அமர்நாத் யாத்ரீகர்கள் பல்டாலில் தங்கப்போவது வருடத்தில் நான்கே மாதங்கள். ஆண்டுதோறும் எட்டு மாதங்கள் அந்த இடம் பனியால் மூடப்பட்டிருக்கும். மேலும் அமர்நாத் யாத்ரீகர்களான இந்துக்கள், அங்கே நிரந்தரமாகத் தங்குவதற்கான வாய்ப்பே கிடையாது. யாத்ரீகர்களுக்காக அமைக்கப்படும் தாற்காலிகக் கூடங்களால் அந்தப் பகுதியின் இயற்கைச் சூழல் பாதிக்கப்படும் என்பதும் ஏற்றுக் கொள்ளக்கூடிய வாதமல்ல. அழகான தல் ஏரி ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருப்பதைவிடவா இந்தத் தாற்காலிகத் தங்குமிடங்களால் பாதிப்பு ஏற்பட்டுவிடும்?
இந்துக்களும், வேற்று மாநிலத்தவரும் குடியேறி சமுதாய அமைப்பு மாறிவிடும் என்பதும் தவறு. வெளியேற்றப்பட்டிருக்கும் 50,000க்கும் அதிகமான காஷ்மீரப் பண்டிட்டுகளைத் திருப்பி அழைத்து சமுதாய அமைப்பைப் பாதுகாக்கத் தவறியவர்களின் வறட்டு வாதம் இது, அவ்வளவே. பண்டிட்டுகள் தங்களது தாய்மண்ணுக்குத் திரும்பத் தயாராக இல்லாதபோது, அமர்நாத் யாத்ரீகர்கள் அங்கே குடியேறப் போகிறார்களா என்ன?
இது காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கின் நிலைமை என்றால், ஜம்முவில் நடப்பதிலும் பெரிய வித்தியாசம் கிடையாது. ஜம்முவைப் பொருத்தவரை, அங்கே போட்டி, காங்கிரஸுக்கும் பாரதிய ஜனதா கட்சிக்கும் இடையில்தான். இந்துக்களின் சார்பாக உரத்த குரலெழுப்பி, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்கிலிருந்து ஆப்பிள் மற்றும் பொருள்கள் வெளிமாநிலங்களுக்குப் போகாமல் தடுக்க முற்பட்டிருக்கிறது பாஜக. அதேபோல, காஷ்மீர் பள்ளத்தாக்குக்கு எந்தவிதப் பொருள்களும் செல்லாமல் பொருளாதாரத் தடையை ஏற்படுத்தவும் முற்பட்டிருக்கிறது.
வெளிப்படையாக பாஜக இதைச் செய்யாவிட்டாலும், ஜம்முவில் நடைபெறும் போராட்டத்திற்கு பாஜகவின் ஆதரவு இருப்பது உலகறிந்த உண்மை. கடந்த சட்டப்பேரவைத் தேர்தலில், ஜம்மு பகுதியில் காங்கிரஸ் கணிசமான இடங்களை வென்றதால்தான் மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியுடன் கைகோர்த்து ஆட்சி அமைக்க முடிந்தது. இந்த முறை கணிசமான இடங்களை இந்தப் போராட்டத்தின் மூலம் வெற்றி பெற முடியும் என்பது பாஜகவின் கணக்கு.
ஜம்முவில் ஏற்படுத்தப்பட்டிருக்கும் பொருளாதாரத் தடை, பிரிவினை சக்திகளையும், மக்கள் ஜனநாயகக் கட்சியையும் பாகிஸ்தான் வசமிருக்கும் ஆக்கிரமிக்கப்பட்டிருக்கும் காஷ்மீரை நாடும்படி செய்திருக்கிறது. அங்கிருக்கும் முசாபராபாத்தை நோக்கி நடைப்பயணம் போகப் பள்ளத்தாக்கு மக்களைத் தூண்டுகிறார்கள் பிரிவினைவாதிகள். துணைக்கு முப்தி முகமது சையதும்.
இந்த விஷயத்தில் ஜம்முவில் அரசியல் ஆதாயம் தேடலாம் என்று நினைத்த காங்கிரஸ் இருதலைக் கொள்ளி எறும்பாகி இருக்கிறது. தேசிய மாநாட்டுக் கட்சியின் நிலைமை அதைவிடப் பரிதாபம். மத்திய அரசும், உள்துறை அமைச்சகமும் கையைப் பிசைந்து கொண்டு நிற்கின்றன. அரசியல் ஆதாயம் தேட முயன்று இப்போது இடியாப்பச் சிக்கலில் முடிந்திருக்கிறது விவகாரம்.
துணிவும், துப்பாக்கியும், தெளிவும் இருந்தால் மட்டுமே இந்தப் பிரச்னையைத் தீர்க்க முடியும். அந்த தைரியம் நமது அரசுக்கு இல்லாமல் போனால், விளைவு விபரீதமாக இருக்கும்!
நன்றி : தினமணி

அன்றும் இன்றும்

அண்மையில் ஒரு வார இதழில் அன்றும் இன்றும் என்ற தலைப்பில் பணிநீக்கம் செய்யப்பட்ட காவலர், நடத்துநர், தரகர், பெட்டிக் கடைக்காரர் எனப் பல கீழ்நிலைச் சாமானியர்கள், அரசியல் கட்சிகளில் சேர்ந்து இன்று பல கோடீஸ்வரர்களாகப் பரிணமித்துவிட்ட வரலாறு விவரிக்கப்பட்டிருந்தது.
அவர்கள் எல்லாரிடமும் தென்பட்ட ஒரு பொது அம்சம், அவர்கள் பல கல்விச்சாலைகளின் உரிமையாளர்களாக இருப்பது. அதைப் படித்ததும் என் மனம் பின்னோக்கிப் பயணித்தது.
1970களில் தினமணியின் முன்னாள் ஆசிரியர் ஏ.என். சிவராமன், பள்ளிகளில் பிளஸ் 2 வகுப்புகள் தொடங்கப்பட்ட விதத்தை ஆராய்ந்து பல கட்டுரைகள் எழுதினார்.
அதற்காக அவர் பல மாவட்டங்களிலும் உள்ள பள்ளிகளை ஆராய்ந்தார். அவருடன் தஞ்சை மாவட்டத்திலுள்ள சில கல்லூரிகளுக்கும், பள்ளிகளுக்கும் சென்று பார்வையிடும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.
கல்லூரிகளில் புகுமுக வகுப்பு இருந்தபோது, அறிவியல் செய்முறை வகுப்புகளில் 40 மாணவர்களுக்கு மூன்று ஆசிரியர்களும், இரண்டு அலுவலக உதவியாளர்களும் பணியாற்றினர். ஆய்வகங்கள் விசாலமாயும், பெரிய பெரிய மேஜைகளுடனும் இருந்தன.
ஆனால், பெரும்பாலான பள்ளிகளில் 80 மாணவர்களுக்கு ஒரு சிறிய ஆய்வகமும், ஒரே ஓர் ஆசிரியர் மட்டுமே இருந்தனர். பல பள்ளிகளில் ஆய்வக உதவியாளர் இல்லை. ஒவ்வொரு சோதனைக்கும் ஒரே ஒரு உபகரணம் மட்டுமே இருந்தது. ஆசிரியர் சோதனையைச் செய்து காட்டுவார். மாணவர்கள் வேடிக்கை பார்ப்பார்கள். கைடு நூல்களைப் பார்த்து ரிக்கார்டுகளை எழுதுவார்கள்.
ஏதாவது கருவி காணாமல் போனாலும், பழுதுபட்டாலும், உடைந்தாலும் அதற்கு ஆசிரியர் தான் ஈடுசெய்ய வேண்டியிருந்தது. அதனால், பல ஆசிரியர்கள், கருவிகளை கையால் தொட்டுப் பார்க்கக்கூட மாணவர்களை அனுமதிக்கவில்லை.
சிவராமன் கட்டுரைகள் அரசாங்கத்தில் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்தின. அப்போது ஆண்ட கட்சியின் முக்கியபுள்ளி சிவராமனைப் பார்த்து, ""உங்களால் எங்கள் தூக்கம் கெட்டுவிட்டது'' என்றுகூடப் புலம்பினார்.
கல்லூரிகளிலேயே பிளஸ் 2 வகுப்புகளை வைத்திருந்தால் இவ்வளவு சிக்கல்கள் ஏற்பட்டிருக்காது என்று சிவராமன் அவரிடம் கூறினார். கல்வி அமைச்சர், பள்ளி ஆசிரியராக இருந்தவர். அதனால், அவர் பள்ளிகளில் தான் பிளஸ் 2 வகுப்புகளை ஏற்படுத்த வேண்டும் எனப் பிடிவாதம் பிடித்ததாக அந்த முக்கியபுள்ளி அலுத்துக் கொண்டார்.
போதனை மற்றும் உள் கட்டமைப்புக் குறைபாடுகள் காரணமாக மாணவர்கள் தேர்வுகளில் தோல்வியுற்று மனமுடைந்து போகாமலிருப்பதற்காக தேர்வுத்தாள்களைத் திருத்துகிறவர்கள் கொஞ்சம் தாராளமாக இருக்குமாறு ஆலோசனை கூறப்படிருப்பதாக அந்த முக்கியபுள்ளி கூறினார்.
கிள்ளிக் கிள்ளி மதிப்பெண் போடும் தமிழாசிரியர்கள்கூட அள்ளி அள்ளி மதிப்பெண்களை வாரி வழங்கத் தொடங்கியதால் தமிழிலும் ஆங்கிலத்திலும்கூட 100 க்கு 100 மதிப்பெண்கள் தரும் போக்கு இன்று வரை நீடிக்கிறது.
அரசுப் பள்ளிகளுக்குத் தேவையான வகுப்பறைகளைக் கட்டவும், உபகரணங்களை வாங்கவும் அரசு நிறையப் பணம் ஒதுக்கியிருப்பதாக அந்த முக்கியபுள்ளி சொன்னார்.
தனியார் பள்ளிகள் பழைய மாணவர் சங்கம், பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கம் ஆகியவற்றை அமைத்து, நன்கொடைகள் வசூலிக்க ஆலோசனை கூறப்பட்டிருப்பதாகவும் அவர் சொன்னார்.
அதைக் கேட்டதும், சிவராமன் அதிர்ச்சியடைந்தார். நன்கொடை என்ற பெயரில் கட்டாய நிதிவசூல் நடக்கலாம் என்று அவர் எச்சரித்தார். ஆனால், அந்த முக்கியபுள்ளி, அப்படியெல்லாம் நடக்காமல் அரசு கண்காணிக்கும் என்று ஜம்பமாகச் சொன்னார். அதைச் சிவராமன் ஏற்காமல் கல்வி ஒரு வியாபாரப் பொருளாக மாறுவதற்கே அரசு வழிகோலி விட்டதாகக் கருத்துத் தெரிவித்தார்.
அவர் அஞ்சியபடியே தனியார் பள்ளிகள், மாணவர்களை ஒன்றாம் வகுப்பில் சேர்க்கக்கூட நன்கொடை என்ற பெயரில் பணம் குவிப்பதை இன்று நாம் காண்கிறோம்.
அப்படி மாணவர்களிடம் பிடுங்கிய பணத்தின் மூலம் கட்டப்பட்ட கட்டடங்கள் கல்வி முதலாளிகளின் தனிச் சொத்தாக ஆகி இன்று பல நூறு கோடி ரூபாய் மதிப்புள்ள சொத்துகளாய் ஆகி இருக்கின்றன.
நிகர்நிலைப் பல்கலைக்கழகங்களில் வேந்தர், இணை வேந்தர், துணை வேந்தர் போன்ற பதவிகளில் அப்பா, அம்மா, பிள்ளை, பேரன் ஆகியோரே அமர்கிறார்கள்.
அவர்களுடைய போக்குவரத்து, மின் கட்டணம், தொலைபேசிக் கட்டணம் ஆகியவற்றுக்குக் கல்விச்சாலை பணமே செலவழிக்கப்படுகிறது.
அதே நேரத்தில், அரசுக் கல்விச் சாலைகள் அவல நிலையிலுள்ளன. கிராமப்புறப் பள்ளிகளிலும், கல்லூரிகளிலும் கூரையில்லை, கரும்பலகை இல்லை, சாக்பீஸ் இல்லை, கழிப்பறை இல்லை, ஆசிரியர் இல்லை என இல்லைப்பட்டியல் நீள்கிறது.
20 ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் பணியாற்றிய ஒரு கிராமப்புறக் கல்லூரியில் பேராசிரியர்கள் கூட வேலியோரம் போய் மரங்களுக்குப் பின்னால் நின்று சிறுநீர் கழிக்க வேண்டியிருந்தது. அரசுத்துறையில் கட்டடங்களும், ஆய்வகங்களும், சாதனங்களும், வசதிகளும் கிடைக்கப் பல ஆண்டுகள் ஆகும்.
மாணவர்களின் எண்ணிக்கை வெகுவேகமாகப் பெருகும்போது, அதற்கேற்ற வேகத்தில் ஆசிரியர்களின் நியமனமும் நடைபெறாது.
நன்கொடை வசூலிக்கும் கல்வி நிறுவனங்கள் மிக விரைவாகக் கட்டடங்களையும் மற்ற வசதிகளையும் பெருக்கிக் கொண்டு, அதைக் காட்டியே கல்விக் கட்டணங்களை அதிகமாக்கிச் சிறப்பு நன்கொடைகளையும் வசூலிக்கின்றன.
நிதி வசதியில்லாதவர்கள் அரசுக் கல்வி நிலையங்களில் மட்டுமே சேர முடியும்.
ஆடம்பர ஹோட்டல்களைப் போலவே ஐந்து நட்சத்திரக் கல்வி நிலையங்கள் உருவாகியுள்ளன. காசுக்கேற்ற தோசை என்பதைப்போல அவற்றில் தரமான கல்வி வழங்கப்பட்டு, படிப்பு முடிவதற்கு முன்பே மாணவர்களுக்கு வேலைகூட பெற்றுத் தரப்பட்டு விடுகிறது.
கல்லூரி நிர்வாகிகள் ஒரு சில சிறந்த மாணவர்களுக்கு இலவசமாகவோ, குறைந்த கட்டணத்திலோ கல்வியளித்துக் கல்வி வள்ளல்கள் என்ற விருதைப் பெற்று விடுகின்றனர்.
கே.என்.ராமச்சந்திரன்
நன்றி : தினமணி

உலகமயம்உண்மை முகம்!

தோஹாவில் நடைபெற்ற உலக வர்த்தக அமைப்பு பேச்சுவார்த்தை தோல்வியில் முடிந்ததற்கு உண்மையில் யார் காரணம்?
வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் மானிய விஷயத்தில் மிகவும் கடுமையான நிலைப்பாட்டை எடுத்தன. விவசாயம், உரம் ஆகியவற்றுக்கு மானியம் வழங்கக் கூடாது என வளரும் நாடுகளை, வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் வலியுறுத்தின. இதனால்தான் பேச்சு தோல்வியடைந்தது என்று இந்தியா சார்பில் பேச்சுவார்த்தையில் கலந்துகொண்ட மத்திய வர்த்தக அமைச்சர் கமல்நாத் கூறுகிறார்.
மாறாக, தோஹா பேச்சு தோல்விக்கு இந்தியாவும், சீனாவுமே காரணம் என்று அமெரிக்க வர்த்தக சபை குற்றம் சாட்டியுள்ளது. வளர்ந்த நாடுகள் தங்கள் சந்தைப் பொருளாதாரத்தில் மேலும் சீர்திருத்தம் கொண்டுவர வேண்டும் என்று இந்தியாவும் சீனாவும் கோருகின்றன. ஆனால், இந்தியாவும் மற்ற வளரும் நாடுகளும் தங்கள் உள்நாட்டுத் தொழிலைப் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று வலியுறுத்துகின்றன என்பதுதான் அமெரிக்க வர்த்தக சபையின் குற்றச்சாட்டு.
உண்மை நிலை என்ன? வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் தங்களது விவசாயிகளுக்கு மானியத்துக்குப் பதிலாக ஊக்கத்தொகை (இன்சென்டிவ்) அளிக்கின்றன. ஊக்கத்தொகை என்ற பெயரில் மிகப்பெரிய தொகைகள் வழங்கப்படுகின்றன.
இப்படி உற்பத்தியான பொருள்களை இந்தியச் சந்தையில் அனுமதிக்கும்முன் இந்திய விவசாயிகளைக் காப்பதற்கு உரிய வழிவகைகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று தான் வர்த்தக அமைச்சர் கமல்நாத் உலக வர்த்தக பேச்சுவார்த்தையில் கூறியுள்ளார். இதே நிலையைத் தான் சீனாவும் மேற்கொண்டது.
கிட்டத்தட்ட 40 நாடுகளைச் சேர்ந்த வர்த்தக அமைச்சர்கள் பங்கேற்ற இந்த மாநாட்டில், இந்தியாவுக்காக மட்டுமல்லாமல், 100 வளரும் நாடுகளுக்கு ஆதரவாகக் குரல் எழுப்பியதாக இந்திய வர்த்தக அமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார். ஆனால், இதற்கு வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.
அமெரிக்கா மற்றும் ஐரோப்பிய நாடுகளின் ஆதிக்கம் இங்கே பளிச்சிடுகிறது.
இங்கு ஒரு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த சம்பவத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவது பொருந்தும்.
இதே அமெரிக்காவும் கடந்த காலத்தில் ஒரு வளரும் நாடாகத்தான் இருந்தது. அப்போது அமெரிக்கா சர்வதேச வர்த்தக விஷயத்தில் எடுத்த நிலைப்பாடு என்ன?
18வது நூற்றாண்டில் இங்கிலாந்து மிகவும் வளர்ச்சியடைந்த நாடு. அமெரிக்கா அப்போது வளரும் நாடு. அதுசமயம் ஆடம் ஸ்மித் மற்றும் டேவிட் ரிக்கார்டோ போன்ற பொருளாதார வல்லுநர்கள், நாடுகளுக்கிடையே, ""ப்ரீ டிரேட்'' என்னும் ""தடையில்லா வர்த்தகத்தை'' முன்னிலைப்படுத்தினார்கள். அமெரிக்கா அதனை ஏற்கவில்லை.
""பணக்கார நாடுகள் மேலும் பணக்காரர்கள் ஆவது எப்படி? ஏழை நாடுகள் ஏழை நாடுகளாகவே தொடர்வது ஏன்?'' என்னும் நூலில் அதன் ஆசிரியர் எரிக் ரிநெர்ட் என்ன சொல்லுகிறார் தெரியுமோ? 1820களில் அமெரிக்கர்களின் கோஷம் இதுதான்: ""ஆங்கிலேயர்கள் சொல்வதைச் செய்யாதே! அவர்கள் செய்வதையே நீங்களும் செய்யுங்கள்!''
ஆக, இப்போது இந்தியர்கள் கோஷம் இதுவாகத்தான் இருக்க வேண்டும்.
""அமெரிக்கர்கள் சொல்வதைச் செய்ய வேண்டாம்! அவர்கள் செய்வதையே நாமும் செய்வோமாக!''
தோஹா பேச்சுவார்த்தை 2001ம் ஆண்டு தொடங்கியது. அதாவது, அமெரிக்காவில் பயங்கரவாதிகள் இரட்டைக் கோபுரத்தைத் தாக்கினார்களே, அதற்குப் பின்னர் தான் இந்தப் பேச்சுவார்த்தை தொடங்கியது. உலகப் பொருளாதாரம் மேம்பாடு அடைவதற்கு இந்தப் பேச்சுவார்த்தை மிகவும் உதவும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது. காரணம், தோஹா பேச்சுவார்த்தைதான், சர்வதேச வர்த்தகம் தொடர்பான, பன்முக வளர்ச்சி நோக்கத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்ட முதல் முயற்சி எனலாம்.
இந்த முயற்சி வெற்றி பெற்றால், ஏழை நாடுகள் வளர்ந்த நாடுகளுடன் உலக வர்த்தகச் சந்தையில் சமவாய்ப்பு பெற இயலும் என்று எதிர்பார்க்கப்பட்டது.
ஆனால் கடந்த ஏழு ஆண்டுகள் பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்ற பின்னரும் அந்த எதிர்பார்ப்பு நிறைவேறவில்லை. மாறாக, ஏழை நாடுகளின் வர்த்தக மேம்பாடு தொடர்பான இரண்டு முக்கியப் பிரச்னைகள், பேச்சுவார்த்தைகளில் பின்னுக்குத்தான் தள்ளப்பட்டன. அவை விவசாயம் சார்ந்த சந்தை மற்றும் விவசாயம் சாராத சந்தையில் பங்கேற்றல். இவ்விரண்டு முக்கியப் பிரச்னைகளும் ஆரம்பம் முதல் இன்று வரை தீர்க்கப்படாத பிரச்னைகளாகவே தொடர்கின்றன.
இந்தியா, சீனா உள்ளிட்ட வளரும் நாடுகள் அப்படி என்ன பெரிதாகக் கேட்கின்றன? தங்கள் நாடுகளில் ஏழ்மையில் வாடும் விவசாயிகளின் வயிற்றுப்பிழைப்புக்கான வருவாயை உறுதி செய்ய வேண்டும் என்பதே அவர்கள் கோரிக்கை.
ஆனால், அமெரிக்கா உள்ளிட்ட வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் கோருவது என்ன? உலக வர்த்தகத்தில் வணிக ரீதியிலான அதிகபட்ச லாபம்!
வளரும் நாடுகள் விவசாயத்துக்கு வழங்கும் மானியத்தைக் குறைக்க வேண்டும் என வளர்ந்த நாடுகள் வலியுறுத்துகின்றன. இதற்காக வளர்ந்த நாடுகள் வகுத்துள்ள சிறப்புப் பொருளாதாரப் பாதுகாப்பு உத்திகள், வளரும் நாடுகளுக்குச் சிறிதும் ஏற்புடையதாக இல்லை.
இது இந்திய விவசாயிகள் மட்டுமல்லாமல் 100க்கும் அதிகமான வளரும் நாடுகளைப் பாதிக்கும் என்பதாலேயே, இதற்கு இந்தியா ஒப்புக்கொள்ளவில்லை.
அதேசமயம், வளர்ச்சியடைந்த நாடுகளிலிருந்து, இறக்குமதி கடந்த மூன்று ஆண்டுகளோடு ஒப்பிட்டு, அது 40 சதவீத அளவுக்கு மிகாமல் இருத்தல் வேண்டும் என்று வளரும் நாடுகள் வலியுறுத்தின. வளரும் நாடுகளில் விவசாயிகளைக் காப்பாற்றும் நோக்கில்தான் இந்த இறக்குமதிக் கட்டுப்பாடு வலியுறுத்தப்பட்டது. இதே நடைமுறையைத்தான் 1995ம் ஆண்டு மேற்கொண்ட உருகுவே ஒப்பந்தத்தில் வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் பின்பற்றின. ஆனால் இந்தப் பரிந்துரையை வளர்ந்த நாடுகள் இப்போது ஏற்க மறுக்கின்றன. இது என்ன நியாயமோ?
ஆஸ்திரேலியா, பிரேசில், சீனா, ஐரோப்பிய யூனியன், இந்தியா, ஜப்பான் மற்றும் அமெரிக்கா ஆகிய நாடுகள் மட்டுமே அடங்கிய சிறிய குழுவில் இந்தப் பேச்சுவார்த்தை நடந்ததே தோல்விக்கான காரணமாக இருக்கக்கூடும் என்று சில நாடுகள் கருதுகின்றன. மேலும் பல நாடுகள் அடங்கிய குழுவில் இந்தப் பேச்சுவார்த்தை நடைபெற்று இருந்தால் ஒருவேளை முடிவு வித்தியாசமாக இருந்திருக்கலாம் என்பது அவர்கள் கருத்து.
வளர்ந்த நாடுகளுக்கு இடையே கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பதுபோலவே வளரும் நாடுகளுக்கிடையேயும் கருத்து வேறுபாடுகள் இருப்பது துரதிர்ஷ்டவசமானதே. இருப்பினும் பேச்சுவார்த்தை தோல்வியடைந்துவிட்டதாக அறிவிக்க வேண்டாம் என்றும், மீண்டும் பேச்சுவார்த்தை நடத்தலாம் என இந்திய வர்த்தக அமைச்சர் கமல்நாத் வலியுறுத்தியிருப்பது வரவேற்கத்தக்கதாகும்.
மேற்கத்திய நாடுகள் தத்தம் வர்த்தக நன்மைகளையும் உள்நாட்டுத் தொழில்களையும் பாதுகாத்துக் கொள்ள வேண்டும் என்ற போக்கு இப்போது அதிகரித்து வருகிறது. அமெரிக்காவில் இன்னும் சில மாதங்களில் புதிய அதிபர் பொறுப்பேற்க உள்ளார்.
இந்தியாவில் அடுத்த ஆண்டு பொதுத் தேர்தல் நடைபெற உள்ளது. இப்படிப்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில், அடுத்த சுற்றுப்பேச்சு வார்த்தை மிக விரைவில் நடைபெறுமா என்று சொல்வதற்கில்லை.
ஆனால், ஒரு விஷயத்தை அனைவரும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும். தற்போது அரங்கேறியுள்ள உலகமயம் அனைத்து நாடுகளுக்கும் சம வாய்ப்பு அளிப்பதாக இல்லை. எனவே இந்தியா போன்ற வளரும் நாடுகள் வளர்ச்சி அடைந்த நாடுகளிலிருந்து கேட்பது யாசகம் அல்ல. சமநீதியே ஆகும்.
உலகமயமாக்கல் போர்வையில், வளர்ந்த நாடுகளுக்குச் சாதகமாகவும், வளரும் நாடுகளுக்குப் பாதகமாகவும் உருவாகும் போக்குகள் நிச்சயமாகத் தடுத்து நிறுத்தப்பட வேண்டும். இதில் இருவேறு கருத்துகளுக்கு இடம் இல்லை.
எஸ். கோபாலகிருஷ்ணன்
(கட்டுரையாளர்: முன்னாள் துணைப் பொது மேலாளர் சென்ட்ரல் பேங்க் ஆப் இந்தியா).
நன்றி : தினமணி

வெறும் கனவாகிவிடக்கூடாது!

பாகிஸ்தானின் ஆளும் கூட்டணிக் கட்சிகள், அதிபர் பர்வீஸ் முஷாரபை பதவி நீக்கம் செய்வதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுப்பது என்று முடிவெடுத்திருக்கின்றன. ஆளும் பாகிஸ்தான் மக்கள் கட்சித் தலைவர் ஆஸிப் அலி ஜர்தாரியும், பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் (நவாஸ்) தலைவர் நவாஸ் ஷெரீபும் ஒருவழியாக அதிபர் முஷாரபுக்கு எதிராக நடவடிக்கைகளை எடுப்பது என்பதிலும், முஷாரபால் பதவி நீக்கம் செய்யப்பட்ட உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதிகளை மீண்டும் பதவியில் அமர்த்துவது என்பதிலும் கைகோர்த்துச் செயல்பட இருப்பது வரவேற்கப்பட வேண்டிய விஷயம்.
சொல்லப்போனால், அதிபர் முஷாரபை பதவி விலகச் செய்ய, தகுந்த காரணங்கள் பல இருக்கின்றன. தனது ஆதரவாளர்களின் தலைமையிலான பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீக் கட்சி தேர்தலில் படுதோல்வி அடைந்தபோதே அதிபர் முஷாரப் கெளரவமாகப் பதவி விலகி இருக்க வேண்டும். பாகிஸ்தான் அரசியல் சட்டப் பிரிவு 56ன்படி பிப்ரவரி மாதம் தேர்தல் முடிந்து புதிய ஆட்சி அமைந்தபோது, அந்த நாட்டு நாடாளுமன்றத்தில் அவர் தொடக்க உரை நிகழ்த்தி இருக்க வேண்டும். அதுவும் அவர் செய்யவில்லை.
அரசியல் சட்டத்தைத் திருத்தி இரண்டாவது முறையாக அதிபர் தேர்தலில் போட்டியிட்டபோது, உச்ச நீதிமன்றத்துக்கு முஷாரப் ஓர் உத்தரவாதம் அளித்திருந்தார். அதன்படி, தேர்தல் நடத்தப்பட்டு முறையாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்படும் நாடாளுமன்ற மற்றும் பிராந்திய சட்டப்பேரவைகளின் அங்கீகாரத்தை அவர் பெற்றாக வேண்டும். அந்த உத்தரவாதத்தை நிறைவேற்றுவதற்குப் பதிலாக, தேர்தலில் வெற்றி பெற்ற எதிர்க்கட்சிகள் ஆட்சி அமைக்காமல் இருக்க என்னவெல்லாம் செய்ய முடியுமோ, அதையெல்லாம் செய்து பார்த்தார் அதிபர் முஷாரப்.
ராணுவ ஆட்சியில் மக்கள் நலம் பேணப்படவில்லை என்பதற்குக் கடந்த எட்டாண்டு கால அதிபர் முஷாரபின் ஆட்சிதான் உதாரணம். பொருளாதாரம் முற்றிலுமாகச் சீர்குலைந்தது என்பது மட்டுமல்ல, மதத் தீவிரவாதம் கட்டுக்கடங்காத பயங்கரவாதமாக மாறியது, அதிபர் பர்வீஸ் முஷாரபின் ஆட்சியில்தான். மக்களின் தீர்ப்பு முஷாரபுக்கு எதிராக அமைந்ததில் யாருக்குமே ஆச்சரியம் ஏற்படாதது அதனால்தான்.
அதிபர் முஷாரபை பதவி இறக்குவதற்கு, முதல்கட்டமாக அத்தனை பிராந்திய சட்டப்பேரவைகளும், உச்ச நீதிமன்றத்தில் அவர் அளித்திருந்த வாக்குறுதிப்படி உடனடியாக நம்பிக்கை வாக்கு கோர வேண்டும் என்று தீர்மானம் நிறைவேற்ற இருக்கின்றன. இந்த வாக்குகளின் அடிப்படையில் அதிபர் முஷாரபின் பதவி நீக்கத்துக்கு நாடாளுமன்றத்தில் கட்சிகள் எப்படி அணிசேரும் என்பது தெளிவாகிவிடும்.
அதிபர் முஷாரபை எப்படியும் பதவி நீக்கம் செய்துவிட முடியும் என்றும், தாங்கள் வெற்றிபெறப் போதுமான வாக்குகள் இருப்பதாகவும் ஆளும் கூட்டணிக் கட்சிகள் நம்புகின்றன. நாடாளுமன்றத்தில் இரு அரசியல் அணிகளுக்கும் சேர்த்து உள்ள மொத்த உறுப்பினர் எண்ணிக்கை 440. இதில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு உறுப்பினர்கள், அதாவது 295 வாக்குகள், ஆதரவாக இருந்தால் மட்டும்தான் ஆளும் கூட்டணியால் அதிபர் முஷாரபை பதவி நீக்கம் செய்ய முடியும். முஷாரபின் ஆதரவுக் கட்சியான கயூம் தலைமையிலான பாகிஸ்தான் முஸ்லிம் லீகிலிருந்து கணிசமான பலர் தங்களது அணிக்கு ஆதரவு அளிப்பார்கள் என்று ஆளும் கூட்டணியினர் நம்புகிறார்கள்.
அதிபர் முஷாரபை பதவி நீக்கம் செய்வது அவ்வளவு எளிதான விஷயமல்ல. நாடாளுமன்றத்தைக் கலைத்து, அவசரநிலைச் சட்டத்தைப் பிரகடனம் செய்யும் அதிகாரம் இப்போதும் அதிபர் முஷாரபிடம் இருக்கிறது. ஒரு காபந்து அரசை நியமித்து அதிகாரத்தில் தானே தொடர அதிபர் முஷாரப் விரும்ப மாட்டார் என்பது என்ன நிச்சயம்?
பாகிஸ்தான் ராணுவம் என்ன செய்யப் போகிறது என்பது அடுத்த கேள்வி. இத்தனை காலமும், சர்வ வல்லமையுடனும், அளவில்லாத அதிகாரத்துடனும் வலம் வந்த ராணுவம், மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசுக்கு அடிபணிந்து நடக்குமா என்பது சந்தேகம்தான். தங்களது ராணுவத் தளபதியைப் பதவி நீக்கம் செய்வதை ராணுவம் வேடிக்கை பார்க்காது என்று நம்பலாம். யார் நம்புகிறார்களோ இல்லையோ, நிச்சயமாக அதிபர் முஷாரப் ராணுவத்தை நம்புகிறார்.
ஐ.எஸ்.ஐ. எனப்படும் பாகிஸ்தானின் உளவுத்துறைத் தலைவராக இருப்பவர் அதிபர் முஷாரபின் உறவினர். அதிபர் முஷாரபை பதவி நீக்கம் செய்யக் கோரும் தீர்மானம் தோல்வி அடைய நிச்சயமாக ஐ.எஸ்.ஐ. ஆவன செய்யும் என்பது அனைவருக்கும் தெரியும். அப்படியே அது சாத்தியமில்லாவிட்டால், உள்நாட்டுக் கலகத்தையோ, இந்திய எல்லையில் பிரச்னையையோ ஏற்படுத்திப் பதவி நீக்கத்தைத் தடுக்க ஐ.எஸ்.ஐ. முனையும் என்றும் ஒரு கருத்து நிலவுகிறது.
பாகிஸ்தானில் மக்களாட்சி மலர வேண்டும். அமைதி நிலவ வேண்டும். இந்திய பாகிஸ்தான் உறவு வலுப்பட வேண்டும். தெற்காசிய நாடுகளிடையே ஒற்றுமை வலுப்பட வேண்டும். இவையெல்லாம் நமது பொருளாதார வளர்ச்சிக்கு அடிப்படைத் தேவைகள். அதற்கு முதல்கட்டமாக, அதிபர் முஷாரப் பதவி விலக வேண்டும். அது நடக்காத வரையில், மேலே சொன்ன அனைத்தும் வெறும் பகல் கனவுகளாகத்தான் இருக்கும்!
நன்றி : தினமணி

கம்ப்யூட்டருக்குள் ஒரு குட்டிச் சாத்தான்

சமீபத்திய குஜராத் குண்டுகளில் சில குண்டுகள் வெடித்தன, சில பிசுபிசுத்தன. ஆனால் சத்தமே இல்லாமல் பலமாக வெடித்த குண்டு ஒன்றைச் சிலர்தான் கவனித்தார்கள். அதுதான் இ மெயில் குண்டு! திரியில் நெருப்பு வைத்த கையோடு தீவிரவாதிகள் ஒரு மின் அஞ்சல் அனுப்பி ""பார்த்தாயா எங்கள் சாதனையை'' என்று கொக்கரித்தார்கள். ஒரு மின் அஞ்சல் எந்த முகவரியிலிருந்து அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது என்று கண்டுபிடிப்பது சுலபம்.
எனவே போலீசார் எல்லா சைரன்களையும் ஒலித்துக் கொண்டு விரைந்தார்கள். ஆனால் குறிப்பிட்ட வீட்டில் போய்ப் பார்த்தால் அப்பாவி அமெரிக்கர் ஒருவர் திருதிருவென்று விழித்துக் கொண்டு நிற்கிறார். அவருடைய கம்ப்யூட்டரை அல்லது நெட் இணைப்பைப் பயன்படுத்தி வேறு யாரோ மெயில் அனுப்பியிருப்பதாகத் தெரிகிறது. இருந்தாலும் அவரிடம் தீவிர விசாரணை செய்து லேப்டாப்பைப் பிடுங்கி வைத்துக் கொண்டு ஆராய்ச்சி செய்து கொண்டிருக்கிறார்கள். இதிலெல்லாம் உருப்படியாக எதுவும் சிக்குவது சந்தேகம்தான்.

கணிப் பொறி கிரிமினல்களால் நம்முடைய கம்ப்யூட்டரை உபயோகித்து நமக்குத் தெரியாமலே என்ன வேண்டுமானாலும் செய்ய முடியும்; மெயில் அனுப்புவது உள்பட. கம்ப்யூட்டர் வைரஸ்கள் பற்றி எல்லாரும் கேள்விப்பட்டிருப்போம். இன்னும் கணினிப் புழு, ட்ரோஜன் குதிரை என்று பல வடிவங்களில் போக்கிரி மென்பொருட்கள் வருகின்றன. இவை எழுதப்படும் விதத்தில்தான் வித்தியாசமே தவிர, செய்யும் வேலை ஒன்றுதான்: நாசவேலை! உதாரணமாக, ஈஞந தாக்குதல் என்று இருக்கிறது.
தங்களுக்கு வேண்டாதவர்களின் வலை மனைக்கு சரமாரியாக ஆயிரக்கணக்கான கோரிக்கைகளை அனுப்பித் தாக்கினால் அவர்களுடைய சர்வர் எனப்படும் தாய்க் கம்ப்யூட்டர் சமாளிக்க முடியாமல் மடங்கி விழுந்துவிடும். ஏகப்பட்ட குழந்தைகள் பெற்றுவிட்ட தாயாரை அத்தனையும் ஒரே சமயத்தில் "சாப்பாடு, பாத்ரூம், குச்சி மிட்டாய்' என்று பிடுங்கி எடுத்தால் அவள் ஆயாசப்பட்டுப் போவதில்லையா, அதுபோல்தான்.
பாட்கள் ( bots) என்பவை மென்பொருளால் செய்த தானியங்கி ரோபாட்கள். குட்டிச் சாத்தான் மாதிரி நம் கம்ப்யூட்டருக்குள் வந்து உட்கார்ந்து கொண்டு, எங்கோ தூரத்திலிருக்கும் தன் எஜமானனின் ஏவல்களை நிறைவேற்றும். அப்படியே மலையாள மாந்திரீகம்தான்! சில பாட்கள் நம் கம்ப்யூட்டரைக் குடாய்ந்து பார்த்து ஏதாவது பாஸ் வேர்டு, கிரெடிட் கார்டு எண் அகப்படுகிறதா என்று தேடும். வேறு சில, நம் மின் அஞ்சல் முகவரிப் புத்தகத்தை அனுமதியில்லாமல் திறந்து பார்த்து அவர்களுக்கெல்லாம் ஏதாவது நய வஞ்சக மெயில் அனுப்பும்.
பாட்களை ஏவி விடும் திருடர்கள், பல்கலைக் கழகங்களிலும் அசட்டு அரசாங்க அலுவலகங்களிலும் நூற்றுக்கணக்கான கணினிகள் இருப்பதால் அவற்றைக் குறிவைத்துத் தாக்குவார்கள். பாட் ஒன்று ஒரு தடவை உள்ளே நுழைந்துவிட்டால் போதும்; தானாகவே அத்தனை கம்ப்யூட்டரிலும் தன்னுடைய ஜெராக்ஸ் காப்பிகளை அனுப்பி ஆக்கிரமித்துவிடும். ஹாலந்து நாட்டில் பொல்லாத பாட் ஒன்று ஒரே நேரத்தில் பதினைந்து லட்சம் கம்ப்யூட்டர்களைப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது கண்டு போலீசார் அதிர்ந்து போனார்கள்.

பாட்களை வைத்துக் கொண்டு என்னவெல்லாம் செய்கிறார்கள்? நிறைய அக்கிரமங்கள். ""வயாகரா மாத்திரையை வாங்குங்கள், வாங்குங்கள்'' என்று வலியுறுத்தும் விளம்பரங்கள் அடிக்கடி உங்கள் மின் அஞ்சல் பெட்டியை நிரப்புவதைப் பார்த்து நொந்திருப்பீர்கள். இந்த மாதிரி ஹோல்சேலில் அனுப்பப்படும் அஞ்சல்கள் அநேகமாக பாட்களின் வேலையாக இருக்கலாம். பாட்டை ஏவிவிட்ட அந்த... (ஸாரி... கதிரின் கௌரவமான வாசக சபை முன் வைக்கலாகாத கெட்ட வார்த்தையை நானே எடிட் செய்து விடுகிறேன்) , தானே இத்தனை மெயிலும் அனுப்பினால் செலவாகும் என்பதால் "ஊரான் வீட்டு நெய்யே' என்று உங்கள் கம்ப்யூட்டரை உபயோகித்துக் கொள்கிறான். வெடிகுண்டு புரளிகள், ஜார்ஜ் புஷ்ஷுக்கு கொலை மிரட்டல் என்பது போன்ற சட்ட விரோத மெயில்களுக்கும் "பாட்'கள் மூலம் அப்பாவிகளின் கம்ப்யூட்டர்களைப் பயன்படுத்திக் கொள்வது அடிக்கடி நடக்கிறது. நம் கம்ப்யூட்டரிலிருந்து கெட்ட மெயில் ஒன்று அனுப்பப்பட்டிருந்தால் சந்தேக ஊசி முதலில் நம்மைத்தான் காட்டும். "நான் அதை அனுப்பவே இல்லை' என்று நிரூபித்து வெளியே வருவதற்குள் எத்தனை லஞ்சம் கொடுக்க வேண்டியிருக்குமோ.
திருடர்களாலும் தீவிரவாதிகளாலும் நம் கம்ப்யூட்டர் ஹைஜாக் செய்யப்படாமல் காப்பாற்றுவது எப்படி? முதலாவதாக, நமக்கு வேண்டிய எல்லா மென் பொருள்களையும் முறையாகக் காசு கொடுத்து வாங்குவதே உத்தமம். (ஆம். விண்டோஸ் உட்பட) திருட்டுக் கூடாது என்று மகாத்மா காந்தி அறிவுரை கூறிச் சென்றது ஒரு புறமிருக்க, திருட்டு சாப்ட்வேரில்தான் வைரஸ்கள் வசிப்பதற்கு வாய்ப்பு அதிகம். கம்ப்யூட்டரை லோடு செய்யும் போது ஃபயர் வால் எனப்படும் தீச்சுவர்களை எழுப்பிப் பாதுகாக்க வேண்டியது அவசியம். இதற்கு நாம் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் ஒரு பட்டனை அமுக்க வேண்டியதுதான். அந்தப் பட்டன் எங்கே என்று கண்டுபிடிப்பதுதான் பெரும்பாடு.

கம்ப்யூட்டரையும் நாய்க்குட்டி போல் அவ்வப்போது அதன் வெட்னரி டாக்டரிடம் காட்டித் தடுப்பூசி போட்டு வர வேண்டும். நார்ட்டன், மக்கஃபே போன்ற வைரஸ் தடுப்பு மென்பொருள்கள் எப்போதும் கைவசம் இருக்கட்டும். உங்கள் கம்ப்யூட்டர் வழக்கத்தைவிட மசமசவென்று வேலை செய்தாலோ, திடீர் திடீரென்று காரணமில்லாமல் மண்டையைப் போட்டாலோ வைரஸ் தாக்குதல் காரணமாக இருக்கலாம். சில சமயம் கீ போர்டு, மவுஸ் எதற்கும் பதில் இருக்காது. பின்னணியில் வைரஸ் உக்கிரமாக வேலை செய்யும் போது மொத்த கம்ப்யூட்டரும் எதிர்பாராதவிதமாக நமீதாவை நேரில் கண்ட ரசிகன் போல் செயலிழந்து திகைத்து நின்றுவிடும். கொஞ்சம் சந்தேகம் ஏற்பட்டாலும் உடனே ஸ்கான் செய்ய வேண்டும்.

இப்போதெல்லாம் பாட்களைக் கண்டுபிடித்து அழிக்கும் மென்பொருள் ஒன்று ஆண்டிபாட் என்று தனியாகவே கிடைக்கிறது. நியாயமாகப் பார்த்தால் அவர்கள் ஆண்ட்டி வைரஸுடன் இதையும்தான் சேர்த்துத் தரவேண்டும். ஆனால் இட்லிக்கு எக்ஸ்ட்ரா சாம்பார் கேட்டால் அதற்குச் சிலர் தனியாகக் காசு பிடுங்குவதுபோல் பாட் எதிர்ப்பு மென்பொருள்களையும் உபரியாக விற்கிறார்கள். இவர்களெல்லாம் கூடிய விரைவில் தொழில் போட்டி தாங்காமல் எல்லாவற்றையும் இலவசமாகவே கொடுத்துவிட்டு அண்டர்வேருடன் ஓடக் கடவதாக.
வைஃபை ( Wi-fi) என்ற ஒயர்லெஸ் தொழில் நுட்பத்தில் கம்பியில்லாமல் கணினியை நெட்டில் இணைத்துக் கொள்ள முடியும். மடிக் கணினியை எடுத்துக் கொண்டு வீடு பூரா சுற்றலாம், தோட்டத்தில் மாமரத்தடியில் உட்கார்ந்து மெயில் அனுப்பலாம். சுகமான விடுதலை! ஆனால் இதன் ரேடியோ அலைகள் நூறு மீட்டருக்கு மேல் பரவுவதால் பக்கத்து வீட்டுக்காரர்களும் உங்கள் செலவில் மெயில் அனுப்ப முடியும். நம் வீட்டு வாசலில் ஒரு ஓரமாக காரைப் பார்க் செய்துவிட்டு அதற்குள் உட்கார்ந்து கொண்டு தீவிரவாதிகளும் மெயில் அனுப்பலாம். நாளைக்கு ஏதாவது வில்லங்கம் என்றால் முதல் விலங்கு நமக்குத்தான்.
உங்களிடம் வைஃபை மோடம் இருந்தால் அதை ஜன்னல் ஓரமாக வைக்காதீர்கள். வீட்டின் நடுவே பொருத்திக் கொண்டால்தான் சற்று பாதுகாப்பு. ரேடியோ அலைகளின் சக்தியைக் குறைத்துத் தேவையான அளவுக்கு மட்டுமே வைத்துக் கொள்ளவும். இருப்பதிலேயே நீளமான பாஸ் வேர்டு போட்டு வையுங்கள். எங்கள் கட்டிடத்திலேயே பல அப்பாவிகள், பாஸ் வேர்ட் இல்லாமலேயே வைஃபை உபயோகிப்பது கண்டு பதறி ஓடிப் போய் எச்சரித்திருக்கிறேன். இன்னும் ஈஏஇடயை அணைத்து ரடஅ வை ஏற்ற வேண்டும் என்றெல்லாம் சொல்ல முற்பட்டால் அடிக்க வருவீர்கள். அக்கம்பக்கத்தில் மோட்டார் பைக் வைத்திருக்கும் இளைஞர்களிடம் கேட்டால் சொல்லித் தருவார்கள். நல்லவேளையாக இதெல்லாம் ஒருமுறை செய்தால் போதும்.
குண்டு வெடிப்பு மெயில் விவகாரத்தில் சிக்கியவர் அமெரிக்கராக இருந்ததால் அடி வாங்காமல் தப்பித்தார். நீங்களும் நானும் மாட்டியிருந்தால் லத்திக் குச்சியில் மிளகாய்ப் பொடியைத் தடவிக் கொண்டுதான் விசாரணையையே துவக்கியிருப்பார்கள். எனவே சற்றே கவனமாக நம் கம்ப்யூட்டரைப் பாதுகாப்போம்.

ராமன்ராஜா

நன்றி : தினமணி

விஷத்தை இறக்க வேண்டும் அரசு!

சென்னை உள்ளிட்ட தமிழக நகரங்களில் வசிப்பவர்கள் இப்போதெல்லாம் கவலையுடன் பேசுவது வீட்டுக் கடன் வட்டி வீதம் பற்றியும் வீட்டு வாடகையைப் பற்றியும்தான் என்றால் மிகையில்லை.
"எலி வளையானாலும் தனி வளை' வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் சொந்தமாக வீடு அல்லது அடுக்குமனை வாங்க வேண்டும் என்ற ஆசையில், கடன் வாங்கி வீடு கட்டியவர்கள் அனைவரும் இப்போது வலையில் சிக்கிய மான் போலத் துடித்துக்கொண்டிருக்கின்றனர்.
அனைவருக்கும் பாதுகாப்பான, சுகாதாரமான குடியிருப்பு வசதிகளைச் செய்துதர வேண்டிய கட்டாயக் கடமை மத்திய, மாநில அரசுகளுக்கு இருக்கிறது. ஆனால் வசதி படைத்தவர்களுக்குத்தான் இந்த வாழ்வுரிமை என்ற பாணியிலேயே இந்த அரசுகள் நடந்துகொள்கின்றன.
ஒரு புறம் ரூபாயின் மதிப்பு குறைந்துகொண்டே போய், வாங்கும் சக்தியை இழந்துகொண்டிருக்கிறது. மறுபுறம் மாதச் சம்பளக்காரர்கள் வாங்கிய வீட்டுக் கடன்களுக்கான வட்டி வீதம் விஷம்போல ஏறிக்கொண்டிருக்கிறது. இந்த இருமுனைத் தாக்குதல்களால் மன அமைதி இழந்து, இரவுகளில் தூக்கம் கெட்டு, உடல் நலனையும் கெடுத்துக் கொண்டிருப்பவர் எண்ணிக்கை பல லட்சம். "கடன்பட்டார் நெஞ்சம் போல' என்ற வாசகத்தில் "வீட்டுக்கடன்பட்டார் நெஞ்சம் போல' என்று இனி சேர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
5 ஆண்டுகளுக்கு முன் வீடு கட்டத் தரும் கடன்கள் மீது 7.5% வட்டிதான் வசூலித்தார்கள். இப்போது 11.5% ஆகிவிட்டது. சில அமைப்புகள் 12.25% கூட வசூலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டன. இதனால் வீட்டுக்கடன் வாங்கியவர்கள் கடனையும் அடைக்க முடியாமல், அந்த வீடுகளையும் விற்க முடியாமல் திண்டாடுகின்றனர்.
இந்த நிலை நீடித்தால் நடப்பு நிதியாண்டின் இறுதியில் வீட்டுக்கடன் இனத்தில் மட்டும் வாராக்கடனின் அளவு 25 ஆயிரம் கோடி ரூபாயாக இருக்கும் என்று "கிரிசில்' என்ற மதிப்பீட்டு அமைப்பு எச்சரிக்கிறது.
பாரதிய ஜனதா தலைமையிலான தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசின் ஆட்சிக்காலத்தில் வீட்டுக்கடன்கள் மீதான வட்டி குறைக்கப்பட்டதால், ஏராளமான பேர் சொந்த வீடு வாங்கும் கனவை நனவாக்கிக்கொள்ள கடன் வாங்கத் தொடங்கினர். அப்போது வட்டி வீதமும் அவ்வப்போது குறைந்துகொண்டே வந்ததால், மாறுபடும் வட்டி வீதத்தையே 98% மனுதாரர்கள் தேர்வு செய்தனர்.
வீட்டுக் கடன் வாங்குவது என்று எடுத்த முடிவுக்காகவும், அதிலும் மாறுபடும் வட்டியைத் தேர்வு செய்ததற்காகவும் இப்போது அவர்கள் அனைவரும் தங்களுடைய விதியை நொந்துகொள்கின்றனர்.
நகர்ப்புற ஏழைகளுக்கு வீடு கட்டித்தர குடிசை மாற்று வாரியம் என்ற முன்னோடித் திட்டத்தை இந்தியாவுக்கே தந்தது தமிழகம். இப்போது தமிழக முதல்வர் என்ன காரணத்தாலோ நடுத்தர மக்களின் வேதனையை அறியாதவர் போல ஒதுங்கியிருக்கிறார்.
சென்னை உள்ளிட்ட தமிழகத்தின் முக்கிய நகரங்களில், இன்னும் குறிப்பாக ஒரு லட்சத்துக்கும் மேற்பட்ட மக்கள் தொகையுள்ள ஊர்களில் ஏழை, நடுத்தர மக்களுக்கு அடுக்குமனை வீடுகளை கட்டித்தர புதிய அமைப்பை தமிழக அரசு ஏற்படுத்த வேண்டும். அந்த வீடுகளில் வாடகை அடிப்படையில் மட்டும் மக்கள் குடியமர்த்தப்பட வேண்டும்.
அடி மனையும் வீடும் அரசுக்கே சொந்தமாக இருக்க வேண்டும். வாடகைக் கட்டுப்பாட்டுச் சட்டப்படி நிர்ணயிக்கும் அடிப்படையிலேயே, சதுர அடிக்கு இத்தனை ரூபாய் என்று மிகக்குறைந்த வாடகை நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும்.
விலைவாசி உயர்வு, வேலையில்லாத் திண்டாட்டம், குறைந்த செலவில் தரமான பள்ளிக்கூடங்களில் மாணவர்களைச் சேர்க்க முடியாத நிலைமை, கட்டுபடியாகும் வாடகைக்குக்கூட வீடு கிடைக்காத அவலம் எல்லாம் மக்களை நரகத்தில் தள்ளி வருகின்றன. அடிப்படையான இந்தப் பிரச்னைகளுக்குத் தீர்வு காணாமல் இலவச கலர் டி.வி., சமையல் எரிவாயு, பிரஷர் குக்கர் என்ற இலவசங்களைத் தருவது நல்ல நிர்வாகத்துக்கு அழகல்ல.
நன்றி :தினமணி

ஏது கல்வி வளர்ச்சி?

காமராஜர் பிறந்த நாளை "கல்வி வளர்ச்சி நாளா'கக் கொண்டாட தமிழ்நாடு அரசு ஆணையிட்டுள்ளது. அதற்காக அரசு நிதியிலிருந்து ரூ. ஒரு கோடியே ஏழு லட்சமும், பெற்றோர் ஆசிரியர் கழக நிதியிலிருந்து ரூ. இருபத்திநான்கு லட்சமும் ஒதுக்கீடு செய்ய முதல்வர் அனுமதித்துள்ளார்.
இதன்மூலம் காமராஜரின் தியாக வாழ்வைப் பற்றித் தெரிந்து கொள்ளவும், கல்வி பற்றிய விழிப்புணர்வு ஏற்படவும் வாய்ப்பாக அமையும். அமைய வேண்டும் என்பது அனைவரது விருப்பமும். ஆனால், கல்வித்துறையில் நடந்து கொண்டிருப்பது என்ன?
அனைவருக்கும் கல்வித் திட்டத்தை முழுமையாகச் செயல்படுத்தவும், கிராமப்புறங்களில் பள்ளிகளின் கட்டமைப்பை மேம்படுத்தவும் ரூ.5 ஆயிரம் கோடி ஒதுக்கீடு செய்து உதவுமாறு மத்திய அரசை, மாநில அரசு கேட்டுக் கொண்டுள்ளது. இதற்கான திட்ட வரைவை மனித ஆற்றல் மேம்பாட்டுத்துறை அமைச்சர் அர்ஜுன் சிங்கிடம் தமிழகக் கல்வியமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு அளித்துள்ளார்.
இந்த நிதியைப் பயன்படுத்தி மாநிலத்தில் ஐந்து கிலோ மீட்டருக்கு ஒரு பள்ளி, 40 மாணவர்களுக்கு ஓர் ஆசிரியர் என்ற நீண்டநாள் கனவையும் நனவாக்க நடவடிக்கை எடுக்கப்படும் என்று தமிழகக் கல்வியமைச்சர் தெரிவித்துள்ளார், தெரிவித்துவிட்டால் போதுமா? செயல்படுத்த வேண்டாமா?
"அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் ஒரே தரமான கல்வி வழங்கும் சமச்சீர் கல்வி முறையை நடைமுறைப்படுத்துவது குறித்துப் பரிசீலனை செய்ய' ஓர் உயர்நிலைக்குழு அமைக்கப்பட்டது. அதற்காக 2006 செப்டம்பர் 8ஆம் தேதி அரசாணை வெளியிடப்பட்டது.
பாரதிதாசன் பல்கலைக்கழக முன்னாள் துணைவேந்தர் டாக்டர் முத்துக்குமரன் தலைமையில் தமிழக அரசின் உயர்நிலைக்குழுவும் அமைக்கப்பட்டு, அதன் அறிக்கையும் தாக்கல் செய்யப்பட்டு விட்டது. இதுபற்றி எதிர்க்கட்சிகள் குரல் கொடுக்கவே, முதலமைச்சரும், கல்வியமைச்சரும், "சமச்சீர் கல்வி விரைவில் நடைமுறைப்படுத்தப்படும்' என்று அறிவித்தனர். ஆனால், இது அறிவிப்போடு நிற்கிறது. இந்தக் கல்வியாண்டிலும் செயல்படுத்தப்படவில்லை.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன் உருவாக்கப்பட்ட பள்ளிக் கல்வித்துறை சார்ந்த கல்விச் சட்டங்களை ஒன்றாய் இணைத்து இக்காலச் சூழலுக்கு ஏற்றாற்போல "தமிழ்நாடு கல்விச் சட்டம்' கொண்டுவர வேண்டும்.
மாநில வாரியம், மெட்ரிகுலேஷன், ஆங்கிலோ இந்தியன், ஓரியண்டல் ஆகிய நான்கு கல்வி வாரியங்களை ஒன்றாய் இணைத்து ஒரே பள்ளிக் கல்வி வாரியமாக அமைக்க வேண்டும். ஆசிரியர் மாணவர் விகிதம் 1:30 க்கு மேல் போகக்கூடாது என கோத்தாரி குழு அறிக்கை சுட்டிக்காட்டியபடி இருக்க வேண்டும்.
தமிழகத்தில் பள்ளிக்கல்வி முழுமையும் தாய்மொழி தமிழில் அளிக்கப்பட வேண்டும். மழலையர் கல்விப் பொறுப்பை அரசே ஏற்றுக்கொண்டு அனைத்துப் பள்ளிகளிலும் மூன்று வயது நிரம்பிய குழந்தைகள் அனைவருக்கும் மழலையர் பிரிவு தொடங்க வேண்டும்.
பொது அறிவைப் பெறவும், நல்ல குடிமகனாக வாழவும் தேவையான அறிவைப் பெறும் வகையில் பாடத்திட்டம் அமைய வேண்டும். மாணவர்களின் பன்முகத் தன்மையை வளர்த்தெடுக்கும் வகையில் சுற்றுலா, நூலகம் மற்றும் உடற்பயிற்சி கல்விக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும்.
இவ்வாறு சமச்சீர் கல்விக்கான பரிந்துரைகளை முத்துக்குமரன் குழு முன் வைத்துள்ளது. இவற்றை நடைமுறைப்படுத்துவது கல்வி வளர்ச்சிக்கு மட்டுமல்ல, சமுதாய வளர்ச்சிக்கும் ஆக்கம் தரும். சமுதாய முன்னேற்றமே கல்வி முன்னேற்றத்தில்தான் அடங்கியிருக்கிறது. ஆனால் இதனை நடைமுறைப்படுத்தாமல் "கல்வி வளர்ச்சி நாள்' கொண்டாடுவதால் என்ன பயன்?
கும்பகோணம் பள்ளி தீவிபத்தும், அதில் 94 குழந்தைகள் இறந்ததும், நமது கல்வி முறையின் அவலத்தையும், அலங்கோலத்தையும் படம் பிடித்துக்காட்டின. அதனை எதிர்த்து மாணவர் அமைப்புகளும், கல்வியாளர்களும் தமிழ் அமைப்புகளும் அரசியல் கட்சிகளும் சமச்சீர் கல்வியின் தேவையை வலியுறுத்தின. இதனால் இது அரசியல் கட்சிகளின் தேர்தல் அறிக்கையில் தேர்தல் வாக்குறுதியாகக் கூறப்பட்டது.
நாட்டுக்கும் சமுதாயத்துக்கும் தேவையான "சமச்சீர் கல்வி'யை நடைமுறைப்படுத்தாமல் தமிழ்நாடு கல்வித்துறை புதிய குழப்பத்தைப் புகுத்திக் கொண்டுள்ளது. அனைவருக்கும் கல்வித்திட்டத்தின் கீழ் "செயல்வழிக் கற்றல்' (அஆக) என்பதே அது. கூறுபட்டும், வேறுபட்டும் கிடக்கிற கல்வி முறைகளை ஒருமுகப்படுத்த வேண்டிய நேரத்தில் எதிர்பாராமல் இன்னொரு புதிய முறையைப் புகுத்துவது கல்வித்துறையில் மேலும் ஒரு குழப்பத்தை ஏற்படுத்தாதா?
ஒன்று முதல் ஐந்து வகுப்பு வரை புத்தகம் இல்லை; தேர்வு இல்லை; எழுத்துப்பயிற்சி இல்லை; வகுப்பு மாற்றம் இல்லை; அட்டைகளை வைத்துக் கொண்டு பாடம் நடத்தப்படுகிறது. அனைத்து வகுப்பு மாணவர்களும் ஒரே வகுப்பறையில் மாற்றமில்லாமல் அமர்ந்து படிப்பது மாணவர் இடையே மனச்சோர்வை ஏற்படுத்தாதா? அரசு பாடநூல் நிறுவனம் வெளியிடும் பாடநூல்களை என்ன செய்வது?
பாடப் புத்தகங்களைக் கொண்டு பாடம் நடத்துகிற நடைமுறையை இத்திட்டத்தின் மூலம் கைவிட்டதால் படிக்கும் திறன், எழுத்துப்பயிற்சி, நூலறிவு, மனப்பாடப் பயிற்சி மாணவர் மத்தியில் இல்லாமல் போய்விட்டது. சென்னை மாநகராட்சியில் மட்டுமே இருந்து வந்த இந்தத் திட்டம், இப்போது தமிழகம் எங்கும் அரசுப் பள்ளிகளிலும், அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளிலும் கட்டாயப்படுத்தப்பட்டு வருகிறது.
இதனால் இப் பள்ளிகளில் மாணவர் சேர்க்கை மிகவும் குறைந்து வருகிறது. இருக்கும் மாணவர்களையும் பெற்றோர்கள் மாற்றுச் சான்றிதழ் வாங்கி, இந்தத் திட்டத்தை அமல்படுத்தாத மெட்ரிகுலேஷன் பள்ளிகளில் சேர்த்து வருகின்றனர். இதனால் ஏழை எளிய மாணவர்களுக்குப் புகலிடமாக இருந்துவரும் அரசு மற்றும் ஒன்றியப் பள்ளிகள் மூடப்படும் ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது.
இப்படியொரு பாடமுறையைக் கொண்டுவர வேண்டும் என்று எந்தக் கல்விக்குழு பரிந்துரை செய்தது? இது நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டு ஓராண்டு முடிவடைந்து விட்டது. இந்த ஓராண்டின் முடிவில் இதன் நிறைகுறைகளை ஆய்வு செய்து இரண்டாம் ஆண்டு தொடங்கியிருக்க வேண்டும். குறைபாடுகளைக் களையாமல் இந்த ஆண்டு ஐந்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கும் இத்திட்டத்தை விரிவுபடுத்தும் பணியைக் கல்வித்துறை செய்து வருகிறது.
இதனால் மாணவர்களின் எதிர்காலம் பாழாகிறது எனப் பெற்றோர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். மாணவர் சேர்க்கை மிகவும் பாதிக்கப்படுகிறது என்று ஆசிரியர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். சமச்சீர் கல்விக்கு இது தடையாக இருப்பதாகக் கல்வியாளர்கள் கவலைப்படுகின்றனர். இதனைத் தமிழகக் கல்வித்துறை மறுபரிசீலனை செய்ய வேண்டும் என்று ஆசிரியர் இயக்கங்கள் கேட்டுக் கொண்டுள்ளன.
முன்பே, "அரசுப் பள்ளிகளில் தரமில்லை' என்ற கருத்து பொதுமக்களிடம் இருக்கிறது. இதனைப் பயன்படுத்தியே பணம் பண்ணும் பள்ளிகள் புற்றீசல்கள் போல் புறப்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன. இந்நிலையில் இந்தப் புதிய கல்வி முறையில் தனியார் பள்ளிகள் காட்டில் மழை பெய்தது போல ஆகிவிட்டது. இதனால்தான் இந்தத் தனியார் பள்ளிகளின் வளர்ச்சிக்கு தமிழகத் கல்வித்துறை மறைமுகமாகத் துணை போகிறதோ என்ற சந்தேகமும் எழுந்துள்ளது.
இந்தச் "செயல்வழிக் கற்றல்' பற்றி "அனைவருக்கும் கல்வி'த் திட்ட இயக்ககம் இடைவிடாமல் விளம்பரம் செய்கிறது. இதற்குச் சில மாணவர்களும், சில ஆசிரியர்களும், சில அதிகாரிகளும் பயன்படுத்தப்படுகின்றனர். இவர்களில் விவரம் புரிந்தவர்களும் மேல் அதிகாரிகளுக்கு உண்மை நிலையை எடுத்துக் கூறுவதில்லை. அவர்களைத் திருப்திப்படுத்துவதும், அதன் மூலம் பலனடைவதுமே அவர்கள் நோக்கம்.
"ஒரு தேசத்தின் எதிர்காலம் வகுப்பறைகளில்தான் தீர்மானிக்கப்படுகிறது' என்றது கோத்தாரி கல்விக்குழு. இந்தியாவின் எதிர்காலம் என்பது மாணவர்களின் எதிர்காலம். அவர்களின் வாழ்க்கையோடு விளையாடக் கூடாது.
ஊதயை மு. வீரையன்

நன்றி : தினமணி